Opinions

Opnieuw een schitterende Lovecraft-verfilming door Stuart Gordon die bol staat van de fantastische, surrealistische wendingen waar horror en (pseudo)wetenschap hand in hand gaan.

@ Mac Hammer Fan: de romantiek en erotiek in deze aflevering heeft wel degelijk z'n functie. Let bijvoorbeeld op de vrijscène waar de oogverblindend mooie buurvrouw plots van gedaante verandert in een door leeftijd en lelijkheid geplaagde toverheks. Echt wel een efficiënt moment dat met het oog op het verdere met paranoia doorspekte verloop reeds de toon zet. Net zoals deze scène zorgen verschillende andere scènes en hints die rechtstreeks voortvloeien uit de erotische suggestie voor een koude douche-effect wanneer op het laatste nippertje nét het tegenovergestelde bewaarheid lijkt te worden.

Een zwarte magiër die de doden tot leven kan wekken en een bloedmooie deerne die daarna vurige seks met ze heeft, het lijkt wel een vertelling van Lovecraft. Regisseur McNaughton (Henry: Portrait of a Serial Killer) weet in elk geval wel raad met de veelbelovende plot. Haeckel’s Tale is een en al sfeer en een stuk serieuzer dan de meeste MoH-afleveringen die kreunen onder een flauw-komische teneur. Parallellen met Nekromantik zijn aanwezig, al gaat het er in deze commerciële televisie-episode een stuk braver aan toe. Gebrek aan gore is zowat het enige punt van kritiek. Desalniettemin is Haeckel’s Tale een erg aangename verrassing die ver uitstijgt boven het gemiddelde niveau van deze teleurstellende serie.

Moeilijke film om te beoordelen vind ik. Amusementswaarde ligt vrij hoog, in die zin dat de film lekker wegkijkt en ik vaak heb kunnen lachen om het overdreven stoere gedoe en de gekke situaties. Maar als sociale aanklacht vind ik La Haine dan weer erg fout en vooral gemakzuchtig. Ben zelf opgegroeid in gelijkaardige omstandigheden, dus bepaalde zaken kan ik wel kaderen. En toch vind ik dat er te licht wordt omgesprongen met het geweld en de achterliggende motieven. Sociale achterstelling en uitzichtloze situaties kunnen inderdaad aanleiding geven tot criminele activiteiten (ook al willen rechtse fracties in het politieke landschap dit maar al te graag afdoen als flauwekul), maar ik mis toch een meer genuanceerde benadering in deze problematiek. In La Haine wordt het geweld vereenvoudigd tot een logische uitloper van de wrange relatie met de gevestigde orde, terwijl in werkelijkheid de wortels veel dieper liggen en schuilen in onderwijs, huisvesting, cultuurverschillen, generatiearmoede, enzovoort. Als je als filmmaker deze scheve situatie wil aanklagen, ben je in mijn ogen ook wel verplicht het totaalplaatje te presenteren en niet slechts een facet ervan. En dat mis ik hier dus. Als film dus best geslaagd (mede door goede acteerprestaties van het criminele trio), maar als aanklacht te eenzijdig en te naief.

Mooi gemaakte, doch in wezen betrekkelijk saaie prent aangezien je de hele tijd naar een langgerekte finale zit te kijken. Daarmee bedoel ik dat de film eigenlijk amper rustpunten kent en een aaneenschakeling is van het soort scènes dat, mits gedoseerd, voor het nodige venijn kunnen zorgen. Het voelde allemaal erg overdone aan, hoewel het uitgangspunt en de audiovisuele inkleding best verzorgd waren. Maar zelfs spanning gaat op den duur vervelen. Vergelijk het met een achtbaan met tien loopings; de tiende schenkt niet half zoveel pret als de eerste.

Zonet voor de zoveelste maal Halloween herzien. Met een discussie in het achterhoofd over welke nu de eerste slasherfilm aller tijden is, heb ik me eens extra geconcentreerd om de specifieke genre-elementen eruit te filteren. Halloween gold destijds (en nog steeds trouwens) als blauwdruk voor latere slashers, dus ik ga er maar even vanuit dat deze film over alle elementen beschikt die een slasherfilm als dusdanig definiëren.

De moordenaar:
De moordenaar is altijd het uitgangspunt van de slasherfilm, want zonder moordenaar geen moorden en dus geen film. In Halloween is die moordenaar het horroricoon Michael Myers. In de openingsscène zien we hem als zesjarig jongetje zijn oudere zus vermoorden. Niet onbelangrijk: hij draagt hierbij een halloweenkostuum inclusief masker. Dat masker zet hij pas af als zijn ouders met de auto thuiskomen en hem aantreffen in de voortuin. Roerloos aanschouwen zij hun zoontje dat met een bebloed mes wezenloos voor zich uitstaart. Carpenter zoomt dit shot langzaam uit en secondenlang zien we hoe de ouders verwonderd, maar vrij statisch reageren op de situatie. Op zich een vrij bizar gegeven, want een hysterische reactie van de ouders lijkt hier logischer en meer op z'n plaats.
Michael zit dan 15 jaar vast in een instelling waar hij onder controle staat van dr. Loomis. Gedurende zijn internering zegt hij geen woord. Later in de film verwijst Loomis naar hem met de woorden "the blackest eyes, the devil's eyes". Dit suggereert een bovennatuurlijke kracht die wordt bevestigd door volgende zaken: 1) Michael ontsnapt om onverklaarbare reden uit de instelling en kan zonder dit ooit geleerd te hebben probleemloos autorijden. Carpenter is zich van dit voor de kijker onlogisch gegeven bewust en laat enkele scènes later doorschemeren dat Michael dit blijkbaar toch ergens geleerd moet hebben. Wat natuurlijk niet kan omdat hij 15 jaar achter slot en grendel heeft gezeten en daarvoor nog maar een zesjarig kind was. Een afdoende verklaring blijft uit. 2) Michael verschijnt op alle mogelijke momenten in beeld. Het lijkt wel alsof hij uit het niets komt, plots weer verdwijnt, om dan weer ergens anders op te duiken waar hij zijn potentiële slachtoffers stalkt. Dit wordt esthetisch ondersteund door het efficiënte point-of-view camerawerk. 3) Michael lijkt puur fysiek gezien over onmenselijke krachten te beschikken. Zijn derde slachtoffer tilt hij met één hand in de lucht waarna hij hem met de andere hand neersteekt en vasthecht aan de muur. 4) Michael overleeft drie aanslagen. De eerste met de priem in de hals, de tweede met zijn eigen mes dat Laurie Strode hem afhandig heeft gemaakt en de derde met een kogelregen van dr. Loomis. Ook dit suggereert weer een bovennatuurlijke kracht. Michael is niet te stoppen, wat ook blijkt uit de slotscène waarin hij plotseling verdwenen is nadat hij volgepompt met lood uit een raam naar beneden is gevallen. En dit is meteen een cliffhanger naar het tweede deel toe. 5) Terwijl zijn slachtoffers lopen, wandelt Michael rustig op ze af. Koel en beheerst. Hoewel hij zich dus duidelijk merkbaar trager voortbeweegt, is hij toch sneller dan z%u2019n slachtoffers. Deze wetenschappelijke contradictie wijst alweer op bovenmenselijke krachten. Dit soort situaties komt echter voornamelijk in de vervolgdelen aan bod, maar is hier toch al min of meer zichtbaar tijdens zijn jacht op Laurie Strode.

Het masker:
Waarom dragen moordenaars in slasherfilms steeds een masker? In zekere zin creëren maskers een bepaalde spanning tussen de moordenaar en z'n slachtoffer; door hem te ontmaskeren weet het slachtoffer voor wie het al die tijd op de vlucht is. Naar het publiek toe lijkt het enkel een iconische herkenningsfunctie te hebben aangezien de identiteit van de moordenaar vaak ver op voorhand geweten is. Niet altijd trouwens, want er zijn genoeg slashers waar het doek pas op het einde valt. Maar neem de drie grote franchises Halloween, Friday the 13th en A Nightmare on Elm Street (niet toevallig de reeksen met de populairste killers) en je ziet dat het masker louter een herkenningsfunctie heeft naar het publiek toe. In sommige slasherfilms dienen maskers ook om een verminkt gezicht als gevolg van een jeugdtrauma (als gevolg van pesterijen door de latere slachtoffers) te verbergen. En daar schuilt vaak ook het motief voor de moorden (denk aan Friday the 13th of A Nightmare on Elm Street), maar in Halloween wordt daar verder niks over gezegd. Sterker nog, wanneer Laurie Strode in de eindbattle Michael's masker aftrekt, levert dit geen verklaring op over hun onderlinge relatie of de mogelijke motivatie van zijn daden.

Het wapen:
In dit geval een keukenmes. Veelal worden steekwapens gebruikt in slasherfilms, in de eerste plaats omdat ze pijnlijke, brutale en naarmate het genre evolueert ook erg spectaculaire moorden opleveren. We zien echter dat door de jaren hen het wapenarsenaal van de moordenaar steeds gevarieerder wordt en niet louter meer bestaat uit steekwapens. Sommige bronnen hebben het ook over het steekwapen als symbool voor de fallus. En dat leidt ons tot de slachtoffers.

De slachtoffers:
Vaak worden slachtoffers, en zeker in Halloween, tijdens of na de seksuele daad vermoord. In de openingscène zien we hoe Michael's zus seksuele betrekkingen heeft met haar vriendje. Wanneer hij het huis verlaat, slaat Michael zijn slag en steekt hij haar neer met het mes dat hij uit een keukenlade heeft genomen. Ziehier de link met het steekwapen als fallussymbool. Door de jaren heen bestond het slachtvee in slasherfilms bijna altijd uit losbandige tieners wiens activiteiten zich toespitsen op drie zaken: seks, drank en drugs. Als zij tijdens deze activiteiten op een bloederige manier om het leven worden gebracht, lijkt dit een subtiel moraallesje van de filmmaker te zijn. Sommige bronnen beamen dit, anderen ontkrachten dit door statistisch aan te tonen dat slechts de helft van de moorden in slasherfilms tijdens of na deze activiteiten gebeurt. Je zou ook kunnen zeggen dat het eerder een toevalligheid is die voortvloeit uit het afbeelden van hoe jongeren zich gedragen of hoe de filmmaker denkt dat jongeren zich gedragen, zonder hier een diepere betekenis aan te willen koppelen. Maar er is altijd één uitzondering, namelijk de final girl.

De final girl (of screamqueen):
In Halloween is dit Laurie Strode, gespeeld door Jamie Curtis. Al bij haar eerste scène blijkt dat ze anders is dan de rest. Uit de conversatie met haar vader leren we dat ze er probleemloos mee instemt om te helpen bij huishoudelijke karweitjes. Als wat later naar haar betrokkenheid tegenover het studeren en haar verlegenheid tegenover jongens (er wordt gesuggereerd dat ze nog maagd is) wordt verwezen, weet de kijker dat Laurie de meest verantwoordelijke is van haar vriendenkliekje. Uiteindelijk is zij ook de enige tiener die de aanvallen van Michael Myers overleeft (omdat ze nog maagd is?), sterker nog, ze biedt zelfs veel weerwerk door hem twee keer te vloeren. Hieruit zou je kunnen afleiden dat haar verantwoordelijkheidszin een soort heroïsche compensatie is voor Michael's bovennatuurlijke krachten en dat ze daarom de enige is die de strijd met hem aandurft en ook daadwerkelijk aankan. Maar uiteindelijk blijkt het toch dr. Loomis te zijn die Michael (slechts voor even) uitschakelt.

De feestdag:
Halloween, een typische Amerikaanse feestdag waarop de doden gevierd worden. Erg toepasselijk, maar niet de eerste horrorfilm die zich concentreert rond een feestdag. Daarvoor was er al Black Christmas uit 1974, die trouwens opvallend veel gelijkenissen toont met de latere slasherfilms. Maar door het ontbreken van bepaalde elementen wordt deze film eerder gezien als een inspiratiebron, een soort voorloper, maar dus niet als de eerste slasher. Meningen hierover lopen trouwens sterk uiteen; er zijn zelfs mensen die Bay of Blood van Mario Bava of Hitchcock's Psycho als de eerste slasherfilm naar voor schuiven. Feit is dat ze bewust of onbewust als inspiratiebron golden.
De feestdag is voor de moordenaar een soort markering in de toekomst waar hij jaren met onmenselijk geduld naar uitkijkt en waarop hij na al die jaren uiteindelijk terugkeert naar de plaats van zijn trauma om zijn belagers, of mensen die hij hiermee kan identificeren, voorgoed om zeep te helpen. In Halloween keert Michael na 15 jaar terug naar Haddonfield, het gezellige familiestadje waar hij destijds zijn zus heeft vermoord. Zijn slachtoffers bestaan uitsluitend uit personages die dezelfde gedragingen stellen als zijn zus en haar vriendje destijds. Andere slashers die zich afspelen op een feestdag (of een dag die gekoppeld is aan een of ander geloof of bijgeloof) zijn bv. Friday the 13th, My Bloody Valentine, April Fool's Day, enzovoort.

Het is best mogelijk dat latere slasherfilms variaties bieden op een van deze elementen (vb. final boy, geen masker), maar in principe kan je dus stellen dat bovenstaande ingrediëntenmix de noodzakelijke basis is alvorens we kunnen spreken van een slasherfilm.

Rob Zombie heeft al enkele aardige dingen laten zien, maar deze keer heeft hij het echt verknoeid. Hoe kan je het begrip "Michael Myers" zo misbegrijpen? Alles wat van Halloween een klassieker maakte is hier volledig afwezig. Een ijskoude Michael Myers heeft plaatsgemaakt voor een moordenaar met een gezicht, in letterlijke en figuurlijke zin. Van de uitstekende herfstachtige Halloweensfeer uit '78 blijft weinig over... Een trashy setting met een hoop vuilbekkerij en gevloek trachten troosteloos de holle inhoud te verbergen. Spanning, schrikmomenten en bloed? Niet gezien. Op alle vlakken gaat dit prul de mist in, al weet de cast (McDowell) hier en daar nog wat meubelen te redden.

Foei Zombie.

Heerlijk vervolg in de reeks. Het mag dan wel een herhalingsoefening zijn van het origineel, toch is deze film op ALLE vlakken de moeite waard. Suspens, goede sound, goede belichting, sterke acteurs en personages, een ijzersterk script en natuurlijk een ijskoude Michael Myers...het zit er allemaal in.

Waarom deze zo'n lage score krijgt is me dan ook een raadsel. Waarschijnlijk de sequelvloek? Vreemd, want zelfs qua sfeer zit het deze keer ook dik voor mekaar, iets waar sequels nogal eens over vallen.

Ik heb me in ieder geval vet vermaakt met die pareltje.

Zonder verwachtingen bekeken en al bij al aangenaam verrast.

De Halloween-sfeer uit de jaren '70 en '80 heeft duidelijk plaats gemaakt voor een meer eigentijdse blik op de jeugd. Echter, nog altijd gedreven door seks, drank en drugs smeden de jongeren een plan om een avondje uit de bol te gaan. Koren op de molen van Michael Myers uiteraard, of wat dacht u.
En ook Myers is duidelijk geëvolueerd. Meer screentime, een moderner masker en een groter mes (maar dat kan ook gezichtsbedrog zijn). Meedogenloos als altijd hakt hij erop los. Veel bloed zie je dan wel niet, dat wordt allemaal vakkundig weggemonteerd, maar over de wreedheid van Myers bestaat al lang geen twijfel meer.
Laurie Strode is eindelijk terug van de partij, vertolkt door de immer sympathieke Jamie Lee Curtis en ook enkele jonkies maken hun intrede op het witte doek.

Het verhaaltje is als vanouds erg simpel. Steek enkele jongeren in een huis waar opeens alle deuren en ramen op slot blijken te zijn en laat een bloeddorstige psycho met een keukenmes los op het kansloze slachvee. Er wordt veel gefoefeld met schrikmomenten en hints die je meermaals op het verkeerde spoor zetten, iets wat we ook al uitvoerig uitgewerkt zagen in Scream. Dat kan wel eens vervelend worden na verloop van tijd, maar over het algemeen lijkt het wel te werken en de relatief korte speelduur zorgt ervoor dat alles vrij goed verteerbaar is.

Het einde van H20 mag trouwens niet onbesproken blijven. Het minste wat je hierover kan zeggen is dat het onconventioneel is en tegen de regels van de franchise indruist. Na tal van wederopstandingen besluit Laurie voor eens en altijd komaf te maken met Michael, en hoe! Maar als je dan ziet dat zo'n 5 jaar later alweer een vervolg werd afgevuurd op het publiek, dan begin je toch wel te denken...

Maar desalniettemin blijft H20 ondanks z'n minpunten een vermeldenswaardig deel binnen de serie.

De eerste twintig minuten waren extreem veelbelovend: een nagelbijtende stalk&slash sequentie zoals het hoort in een Halloween-film. Daarna, wanneer het allemaal een droom bleek te zijn, zakt de film in als een pudding. Het merendeel van de personages is vervelend en hun dialogen (voor het grootste deel bestaande uit "fuck") niet bijster interessant. Maar waar Zombie echt de mist in gaat is bij de waanbeelden die de denkbeeldige stemmetjes in Michaels hoofd moeten voorstellen. Ik vond het een overbodige en veeleer enerverende dimensie. Ik blijf fan van de Michael wiens psyche een groot zwart gat is voor de kijker, niet een die door middel van allerlei prietpraat meer "diepgang" krijgt.
Pluspunten zijn de visuele stijl van Zombie en de soms erg brute moorden. Spanning was er dan weer nauwelijks, maar Zombie kennende was dat ook niet zijn intentie.

Al met al een erg matige film. Het begin deed even het beste verhopen, maar al snel werd mijn vrees voor een nieuwe uitschuiver van Zombie bewaarheid.

Onterecht lage score hier op MM. De te hoge (lees: foute) verwachtingen zijn hier zonder twijfel debet aan. Geen Michael Myers dit keer, wel een slim verhaal dat de geschiedenis van Halloween combineert met een mad scientist die via televisie subliminale boodschappen op onwetende kindertjes loslaat.

Carpenter trad in Halloween III op als producer en zijn hand is hier en daar te merken; i.e. een fijne soundtrack en typisch Halloweensfeetje.

Verder een paar leuke gory scènes en zwartgallig einde. Absoluut een must see!

Degelijk vervolg gezien de commerciële betrachtingen. Een mengeling van hedendaagse popcultuur met hard hak- en snijwerk, het werkt wel moet ik zeggen. Halloween Resurrection speelt efficiënt in op de destijds aanwezige populariteit van reality-tv en weet er een, weliswaar vrij mak, verhaaltje rond te kneden dat nu en dan flirt met seksueel-voyeuristisch getinte symboliek (cfr. de scène waarin een hulpeloos slachtoffer net zoals in Peeping Tom wordt neergestoken met een tripod).
Verder zit de vaart er aardig in en intelligente vondsten zoals een fake-Michael die het publiek op het verkeerde been zet, maken het allemaal goed verteerbaar. Busta Rhymes evenwel hadden ze in de eerste minuut de keel al mogen oversnijden want zijn pedant nigga-gewauwel staat een anders potentiële subtopper in de weg. Jammer maar helaas.

Qua idee best een originele variant op het vampier-thema, maar de slecht uitgewerkte karakters en de weinig tot de verbeelding sprekende situaties maken de veelbelovende plot alles behalve waar.

Shyamalan. Toch een regisseur die ik erg graag aan het werk zie. Zeker niet altijd even subtiel, maar komt wel altijd af met verhalen waar over nagedacht is en waar hij in mijn ogen zelf ook 100% achter staat. The Happening is weer zo'n film. Een film met een boodschap. Toegegeven, vrij opzichtig en in se ook voorgekauwd, maar vooral erg sterk en maatschappelijk relevant. Net als in de seventies weet hij met de milieuproblematiek wel raad om een creatieve en originele uitwerking van het inmiddels klassieke Nature Strikes Back genre te verzinnen. Er zit vaart in de film, maar vooral de "aanslagen" zijn indrukwekkend in beeld gebracht (al kwam de aanloop waarbij plots alles stilviel iets te gemaakt over). 't Is bij mijn weten ook een uniek filmconcept en daaraan wordt nog eens een knappe wetenschappelijke insteek gekoppeld. In tegenstelling tot veel mensen was ik dus erg aangenaam verrast. Ok, er zijn betere acteurs en Shymalan's aanpak is niet de meest subtiele, maar dat was voor mij geen stoorzender.

Ben Shyamalan door de jaren heen blijven volgen en ik ben nog steeds een bescheiden fan. Niet zozeer van z'n talent als regisseur, maar wel als schrijver en bedenker van unieke en eigenzinnige concepten.

Een vergeten slasher die geïnspireerd lijkt door de Italiaanse giallo. De moordenaar, gehuld in zwarte lederen handschoenen en zwaaiend met een scheermes, teistert een campus waar enkele jongeren zich amuseren met joints, alcohol en dodelijke weddenschappen. Inhoudelijk heeft Happy Birthday To Me bitter weinig om het lijf. De personages zijn strontvervelend en op het eerste zicht is er totaal geen samenhang in het verhaal. Het einige waar de kijker zich zoet mee kan houden zijn enkele fraai uitgedachte moorden die door een tikkeltje suspense worden ingeleid. Naar het einde toe valt alles in z'n plooi. In een allesverklarende slotscène worden de losse eindjes aan mekaar geknoopt, maar dit gebeurt zo geforceerd en opdringerig dat het je allemaal geen barst meer kan schelen. Van een climax is ook al weinig sprake, want de finale slachtpartij verbleekt bij elke andere moord die tot dusver heeft plaatsgevonden.

Conclusie: afblijven, tenzij je een genrecompletist bent.

Coole cyberpunk-film die zich afspeelt in een post-apocalyptische wereld waar de overheid met ijzeren hand regeert en kost wat kost de overbevolking wil aanpakken. Ik was al overtuigd van Richard Stanley's talent na het zien van Dust Devil, dus ik verwachtte behoorlijk veel van zijn debuutfilm.

Het uitgangspunt rond een moordende cyborg is redelijk apart, maar lijkt op zich wat magertjes om een heel verhaal mee te vullen. Dat blijkt uiteindelijk ook het geval, al weet Stanley die leemte perfect op te vullen door zijn film van de nodige filosofische bespiegelingen te voorzien, iets dat onlosmakelijk met het thema "mens vs. machine" verbonden lijkt. Verhaaltechnisch is Hardware dus niet altijd en overal even bevredigend. Het middenstuk is bijvoorbeeld onnodig langdradig, maar gelukkig blijft de film op zulke momenten wel boeien door de audiovisuele kwaliteiten.

Net zoals in Dust Devil is de cinematografie van hoog niveau. Met beperkte middelen weet Stanley door uitstekend camerawerk het maximale uit de setting te halen. Zo schept hij met de openings- en slotscène die zich afspelen in een rode woestijn onder een toxische lucht een uniek universum. Deze shots zijn echt zo verbluffend mooi dat je ze simpelweg als foto in je woonkamer kan hangen. Met de zweverige achtergrondmuziek wordt een dromerig sfeertje gecreëerd hetgeen de futuristische look&feel op de juiste momenten benadrukt. Het is alleen spijtig dat de score op andere momenten dan weer net iets te standaard klinkt.

De actie in Hardware is trouwens niet echt spectaculair. Daar staat wel tegenover dat de moordende cyborg M.A.R.K. 13 een fantastische en mooi vormgegeven creatie is. En hij is bijna niet kapot te krijgen. Als dat dan uiteindelijk toch lukt, krijg je via een cynisch radiobericht (met de stem van Iggy Pop) doodleuk te horen dat de overheid van plan is om nog zo'n duizend andere exemplaren los te laten. Meteen worden hier de ambities voor een sequel kenbaar gemaakt: Hardware 2: Ground Zero. Helaas is deze nog altijd niet ingeblikt.

Geen al te beste thriller over enkele religieus getinte moorden in de metro van Helsinki. Hoewel het uitgangspunt intrigerend genoeg is (en vergelijkbaar met Kontroll), leggen de makers te veel de nadruk op het drama. Het traumatische verleden van politieagent Timo krijgt meer aandacht dan wat een bloedstollende verhaallijn over een seriemoordenaar had moeten zijn. Derhalve zit je naar een film te kijken die suspense ontbeert en waarvan de ontknopping je verder koud laat, ook al zijn de vertolkingen bovengemiddeld.

Hatchet moest zowat de beste slasher in jaren worden. De pretentieuze taglines liegen er dan ook niet om, maar als je die zware beloftes niet kan inlossen vraag je natuurlijk om felle tegenwind. Wat een verfrissende film moest worden die genreklassiekers als The Hills Have Eyes en Friday The 13th op de hak neemt, is geëindigd in een inspiratieloze persiflage die verdrinkt in voorspelbaarheid en flauwe gags.

Onder het mom van een spookachtige moerastocht worden enkele jongeren de wildernis ingeloodst om kennis te maken met de legende van Victor Crowley, een misvormde kerel die op wraak zint voor de hem aangedane pesterijen tijdens zijn kindertijd. Naar de gekende genreconventies bestaat het slachtvee ook nu weer uit de klassieke typetjes, stuk voor stuk oppervlakkig uitgewerkt en redelijk irritant vertolkt. De slungelachtige Joel Moore op kop. Hoewel de mimiek van Dean Reachmond af en toe nog een glimlach oogst is het vooral de hilarische bijrol van Tony Todd die er met kop en schouders boven uitsteekt. Voor de rest is het armoe troef en afwachten tot de tieners een voor een voor de bijl gaan.

De storytelling en basisingrediënten van Hatchet vertonen vele parallellen met de doorsnee slashers uit de jaren ’80. Met dit verschil dat deze film een stuk explicieter is. Zoals in de meeste grote horrorproducties van de laatste jaren zijn ook hier de special effects van hoog niveau, over the top en wat realisme en afwerking betreft lijken de limieten ondertussen bereikt. Op de meest sadistische manieren worden de tieners tot slachtafval herleid en dat is een broodnodige compensatie voor het totale gebrek aan sfeerschepping en spanningsopbouw. De eerder lachwekkende dan angstaanjagende Victor Crowley heeft hier beslist zijn aandeel in. Foute inschatting of een doelbewuste poging tot humor?

Dat humor een kritische succesfactor moest worden in Hatchet ligt er te dik op. Afgezaagde grappen en rollen halen de film meer dan eens onderuit en zijn fataal voor de geloofwaardigheid. Een Dawson’s Creek ringtone is zowat de enige uitzondering in het hele arsenaal aan mopjes dat in sneltempo op de kijker wordt afgevuurd. Meer ernst had zeker op z’n plaats geweest, want de moeilijke evenwichtsoefening tussen humor en horror heeft in het verleden al bewezen dat de oplossing eerder in visuele ongein ligt dan wel in de dialogen.

Horrorregisseurs hebben het beslist niet onder de markt anno 2008. Het recycle-gehalte in het genre ligt ongezien hoog en de “over the top trend” is zo verleidelijk dat enige creativiteit in het script al snel naar het achterplan verdwijnt. Hatchet is het levende bewijs dat deze nieuwe trend op de terugweg is en zal hopelijk de baan vrijmaken voor een generatie innovatieve horrorfilms.

Een overbodig vervolg met andere woorden, want Green slaagt er nergens in om het eerste deel op welk vlak dan ook te evenaren (laat staan te overtreffen), wat toch wel een vereiste is als je een sequel inblikt.

Getiteld Edgar Allan Poe's The Haunted Palace, behalve dan dat deze film eigenlijk H. P. Lovecraft's The Haunted Palace had moeten heten. Hij is namelijk gebaseerd op het verhaal "The Case of Charles Dexter Ward" van Lovecraft. Maar de naam Poe verkocht nu eenmaal beter in de jaren '60 en daarom hebben ze wat met de naam gespeeld. Dit boerenbedrog hebben ze trachten te rechtvaardigen door op het einde nogal krampachtig een gedicht van Poe aan de film te plakken. Maar laat u door de titel dus niet misleiden.

Betrekkelijk goede film trouwens. Vooral op audiovisueel vlak weet Corman de juiste sfeer neer te zetten. Hij dompelt zijn beelden onder in mooie kleurenpaletten, een eeuwig rondwarende mist en een resem donderslagen. Daartegen gooit hij dan een bombastische soundtrack die nadrukkelijk aanwezig is, maar toch best mooi gecomponeerd is. De gotische decors en kostuums maken het plaatje compleet.

Het verhaaltje is op zich wel leuk, al heb ik al beter werk van Lovecraft gelezen en gezien. Het mist ook een beetje vaart. Verder spelen er wel wat typische Lovecraft-elementen op de achtergrond, maar over het algemeen neigt The Haunted Palace qua uitwerking eerder naar de standaard gotische horrorfilms uit die periode. Dat is op zich niet slecht, want de daarmee samenhangende sfeer wordt ook hier weer uitstekend neergezet. Dat blijkt toch wel Corman's handelsmerk te zijn.

Binnenkort Masque of the Red Death maar eens meepikken...

Gelukkig worden die ouderwetse spookhuisfilms nog altijd gemaakt. Alleen spijtig dat ze niet meer zo ouderwets zijn... huh?

Enfin, ik vond de film goed beginnen. Er wordt tijd genomen om wat aan karakteruitdieping te doen en dat loont. Je hebt het gevoel naar echte mensen met echte gevoelens te kijken en niet naar bordkartonnen personages die vertolkt worden door eendagsvliegen. Het zoontje heeft kanker en de overige gezinsleden gaan er op hun eigen manier mee om: realistisch en het voegt wat toe in functie van het verdere verloop.

Met enkele heuse schrikmomenten zet de film al snel de toon. Wat daarop volgt is een vrij vaag spookverhaaltje dat met mondjesmaat een betekenisvolle invulling krijgt. De hele insteek rond de hallucinaties (?) is slim gevonden en levert visueel aardige scènes op. Helaas worden die scènes al te vaak verknoeid door slechte geluidsmontage die veel te nadrukkelijk aanwezig is. Had het graag wat rustiger en ingetogener gezien.

Halverwege neemt de vaart nog meer toe en wordt er meer aandacht besteed aan het hoe, wat en waarom van al die mysterieuze verschijningen. Daar loopt het fout, enerzijds omdat het tempo te hoog ligt en anderzijds omdat de uitwerking oninteressant wordt. Die verhaallijn met die zieke priester is in se niet slecht, maar er wordt te weinig mee gedaan. Het blijft te oppervlakkig, ook al doen de makers zo hard hun best om de film vol te proppen met vanalles en nog wat.

Less is more in dit soort films. Ik zie liever een Haunting of een Danza Macabra uit de jaren '60. Daar wordt minder getoond, maar is de spanningsboog des te beter opgebouwd. En toch is dit een film die op visueel vlak hoge toppen scheert. Mooi kleurgebruik, prachtige hallucinaties/verschijningen en indrukwekkende special FX. De audio daarentegen verknoeit veel en het verhaaltje wordt op een oninteressante manier afgeraffeld, terwijl het feitelijk best origineel was.

Vermakelijk tot op zekere hoogte, maar helaas te veel kinderziektes.

The Haunting is een film uit 1963, en dat merk je. De film is op geen enkel moment écht spannend, zelfs niet als je alle moeite doet om erin op te gaan. Op zich erg spijtig, maar buiten dit toch wel grote minpunt is de film quasi perfect.

Camerawerk en belichting zijn van zo'n hoog niveau dat moderne regisseurs er nog wat kunnen van leren. Samen met een zenuwslopende soundtrack en een betoverend decor dragen ze bij tot een sfeervolle filmervaring.

Het plot is misschien niet bijster origineel, maar eens te meer gefundeerd en goed uitgewerkt. De diepgang van de verschillende personages draagt hier zeker toe bij.

Deze film is voor mij niet meteen een griezelfilm, maar eerder een aangename kennismaking met typische jaren '60 spookhuis-horror.

Hausu mag dan wel zorgvuldig georkestreerde kitsch zijn, aan mij is dit soort cinema absoluut niet besteed. Als regisseur je talent misbruiken om opzettelijk een slechte film te draaien vind ik pretentieus en misdadig. En ja, Hausu is écht slecht. Ontzettend schreeuwerig in woord en beeld. Een visuele poespas die zijn gelijke niet kent, begeleid door afgrijselijke deuntjes die tot vervelens toe herhaald worden en geen seconde ophouden. De plot van dit alles is al even onzinnig, zodat de cultstatus die deze film verworven heeft wellicht terecht is. Maar er is cult en er is cult, en ik verdenk Hausu ervan te nadrukkelijk naar dit predicaat te hengelen waardoor mijn sympathie al snel verdwijnt. Die sympathie reserveer ik voor onbedoeld slechte films, de underdogs zeg maar, waarvoor ik wél een grijns van compassie en leedvermaak over heb.

Eindelijk nog eens een film die erin slaagt de meest doorwinterde thrillseeker te doen sidderen en beven. Haute Tension heeft werkelijk alles in huis om de kijker anderhalf uur lang in de greep te houden en doodsangsten aan te jagen.

Ten eerste beschikt Haute Tension over massa’s schrikmomenten, ongezien huiveringwekkende suspens en een flinke dosis ijskoude gore. Allemaal mooi gedoseerd zodat er geen gaten in de film zitten, maar je als kijker van de ene adrenalinerush de andere wordt ingestuwd. De moorden zijn grafisch bijzonder sterk, compromisloos in beeld gezet en gewoonweg erg hard.

Dan zijn er de typische locaties (huis, pompstation en bos) die zich, mede dankzij de schitterende fotografie, perfect lenen tot goed opgebouwde spanningsmomenten. De film verplaatst zich op een slimme manier van de ene locatie naar de andere, waardoor er geen seconde sprake is van eentonigheid. De overgangen komen erg vlotjes en ongeforceerd over en passen mooi binnen het totaalplaatje van de film.

Voeg hier nog een uitstekende soundtrack aan toe die op de ideale momenten wordt ingezet om nog meer adrenaline door je aderen te pompen, en de avond kan niet meer stuk. Met momenten klinkt het allemaal erg rauw en vervreemdend, en dan ben je o zo blij dat er opeens een Frans chanson door de luidsprekers galmt, zodat je even de kans krijgt om naar adem te snakken.

En op een moment wanneer je het helemaal niet verwacht slaat Aja je om de oren met een plottwist van formaat. Een interessante poging om de film een extra laag mee te geven, al kan je je terecht afvragen of dit wel nodig is. Nodig is het in geen geval, want Haute Tension heeft sowieso al alles in zich om de perfecte horrorfilm te zijn, maar aangenaam is het zeker. Het blijft gewoon erg leuk om na een dik uur puur vermaak verrast te worden met een plotwending die je als kijker dwingt nog even na te denken over wat je zonet hebt gezien.

Kortom, Haute Tension is als een rit in een rollercoaster: tijd om naar adem te happen is er amper, je vliegt van de ene looping in de andere en voor je het weet is de rit gedaan en wil je nog een keer.

Eigenaardige film die volledig anders opgebouwd is dan de andere stille horrorfilms uit de jaren '20. Regisseur Christensen richt zich in dit docu-achtige relaas over heksenvervolging meermaals tot de kijker en tracht zo een boodschap over te brengen. Kort samengevat veroordeelt hij de kleinburgerlijkheid waarmee in de middeleeuwen talloze vrouwen op de brandstapel belandden wegens vermeende hekserij. Bij zijn kritische bemerkingen toont hij op realiteit gestoelde beelden van diabolische rituelen, klopjachten en gruwelijke folteringen die heksen dwingen tot bekentenissen. Als op het einde nog een parallel wordt getrokken met hoe men in de jaren '20 omging met psychiatrische patiënten en mensen die afwijkend gedrag vertonen, zien we dat er nog maar weinig veranderd is(ook anno 2010 nog niet).

Hoewel Häxan dus een sterke boodschap brengt over stigmatisering, schiet de film op bepaalde aspecten flink tekort. Er zit weinig lijn in de verschillende aktes waardoor het geheel nogal rommelig overkomt. Bovendien ogen de kostuums van de demonen zo ridicuul, dat je bepaalde scènes moeilijk serieus kan nemen. Ook is de keuze voor luchtige klassieke muziek die de duistere thema's moet begeleiden op z'n zachtst gezegd vreemd. Maar uiteindelijk haalt Häxan zijn kracht uit de kritische benadering van religieus fanatisme dat veel slachtoffers heeft gemaakt. En als je zoveel honderden jaren later merkt hoever we in bepaalde delen van de wereld staan, stel je met verbijstering vast dat hele bevolkingsgroepen nog steeds niet uit fouten van het verleden geleerd hebben.

Mja, Tsukamoto heeft me nog steeds niet te pakken. Na vier films inclusief één met herziening (Haze) ben ik nog steeds niet overtuigd van 's mans kwaliteiten. Die zullen er wel zijn voor wie van zijn cinema houdt, maar ik hoor daar voorlopig dus niet bij.

Met de herziening van Haze heb ik nogmaals gemerkt dat ik Tsukamoto vooral saai en vervelend vind. Als hij denkt dat hij 50 minuten lang kan boeien door louter wat scènes van een man die vastzit in een kamer aan elkaar te lijmen, dan overschat hij zichzelf in mijn ogen. Het kan werken op voorwaarde dat er op audiovisueel gebied wat in de plaats wordt gegeven, maar van makke industrial/ambient en anonieme rockdeuntjes loop ik niet warm. Close-ups waren efficiënt in het neerzetten van het claustrofobische klimaat, dat wel. Een ander pluspunt zijn een aantal leuke scènes die toch even het gezapige ritme van Haze doorbreken. Spijtig genoeg kwamen ze op momenten dat het me geen barst meer kon schelen. Bij de eerste kijkbeurt hadden ze nog wat impact, maar dat was nu ook weer voorbij.

Toch een spijtige vaststelling die ik hier moet doen, omdat ik wel degelijk een eigenzinnig regisseur in Tsukamoto zie. Z'n werk zal gewoon niet aan mij besteed zijn...

Door de jaren heen heb ik HEAT in stukken en brokken gezien, maar nooit had ik de kans om hem in z'n geheel te kunnen uitkijken. Losse scènes spookten al jaren door m'n hoofd en ook het idee dat HEAT een legendarisch duel tussen Pacino en De Niro bevat liet me gedurende al die tijd niet los. Via een omweg ben ik er vandaag dan toch toe gekomen om hem in een keer uit te kijken. Al enkele dagen was ik bezig met het beluisteren van Mann's soundtracks en deze kwam dus ook voorbij. Bij het beluisteren ervan heb ik dan maar meteen besloten deze film na het werk mee te graaien en me er voor neer te zetten, alles over me heen te laten komen en te genieten.

In principe hou ik me weinig bezig met blockbusters en top-250 materiaal, maar als er één film in die lijst zit die me echt overdonderd heeft, dan is het HEAT. Gewoon omdat alles juist lijkt. Elke scène is afgemeten, over elke dialoog is nagedacht, beeld en geluid zijn symbiotisch. Michael Mann vind ik al langere tijd een intrigerend regisseur. Iemand die met vrij traditionele scenario's komt opzetten, maar er zijn eigen flair aan geeft zodat hij unieke cinema creëert.

Ook HEAT is in vele aspecten uniek. Om te beginnen zijn er de legendarische scènes tussen Pacino en De Niro. Nooit eerder samen op het witte doek en bij hun eerste contact is het meteen raak. De chemie druipt van het scherm en verheft de film meermaals tot een (in dit genre) ongeëvenaard niveau. Aangezien de film nagenoeg drie uren duurt is er meer nodig dan de chemie tussen twee filmgrootheden. Ook dat weet Michael Mann en hij vangt dit uitstekend op door zijn film van een perfect tempo te voorzien. Personages worden mooi uitgelicht en drama wordt afgewisseld met actie. Na anderhalfuur stevent HEAT af op een eerste climax, een voor Mann kenmerkende shoot-out met een indrukwekkende sound en opzwepende muziek.

En die muziek... Wat prachtig toch. Hoe Mann onder elke scène de juiste klanken weet te zetten. Erg afwisselend ook. De shoot-out en de helikoptervlucht door de verlichte skyline - adembenemend gefilmd - worden versterkt door ruige beats. Andere scènes zijn dan weer zacht en moody. Nooit eerder heb ik zo sterk gebruik weten maken van ambient in een film. Bijvoorbeeld in de openingsscène met de trein en de scène waar De Niro en Brenneman over de City of Lights uitkijken weet de atmosferische muziek een dromerige, bijna transcendente mood neer te zetten die de puurste emoties opwekt. Een moment dat mooi herhaald wordt in de ontroerende finale. Moby verheft met zijn "God Moving Over The Face Of Waters" de legendarische slotscène tot pure filmmagie.

En dat geldt voor de hele film, pure filmmagie met aan het roer een magiër.

Men Behind The Sun, door velen beschouwd als een van de gruwelijkste films ooit gemaakt, is meer dan de zoveelste shocker in de rij. Het is tevens een aangrijpend portret dat naar analogie met de Duitse concentratiekampen schokkende beelden toont van een volk dat mishandeld wordt door een ander volk dat zich superieur acht. Dit gegeven wordt vanuit een interessant historisch perspectief gebracht, hetgeen de kijker meer inzicht geeft in de gruweldaden waartoe een mens in staat is.

Waar andere historische films relatief braaf blijven, trekt Men Behind The Sun alle registers open en worden expliciete beelden niet geschuwd. En dit is meteen de andere invalshoek van deze film, pure onvervalste horror. Want het zal voor mensen die de reputatie van deze shocker kennen geen verrassing heten dat deze film bol staat van de gore vetzakkerij.

In kamp 731 draait alles om bacteriële en biologische experimenten, gaande van injecties met de pest tot het vergassen met gifgas, allen uitgevoerd op Chinese en Russische proefkonijnen. Aanvankelijk maakt de kijker kennis met enkele nieuwe rekruten die tijdens hun opleiding al deze experimenten zullen bijwonen, dit onder het mom van een goede vorming om het in oorlog verkerende vaderland te dienen. Gaandeweg zijn we dan ook getuige van de gruwelijke beelden die dit oplevert, met de frostbite en de decompressiekamer als visuele hoogtepunten. Doorheen heel de film zijn de uiterst indrukwekkende special effects en de settings de sleutel tot het schokkende realisme van deze prent.

Men Behind The Sun is geen onbeschreven blad in de filmwereld. Veelbesproken is het minste wat je over dit document kan zeggen, enerzijds omwille van het expliciete beeldmateriaal, maar anderzijds omwille van de authenticiteit ervan. Naar verluidt zouden echte lichamen en dieren werden gebruikt in de getoonde experimenten. Tot op heden is hieromtrent nog geen officiële bevestiging of ontkenning op gekomen, wat toch menig filmliefhebber op een afstand houdt. Mensen met morele bezwaren laten Men Behind The Sun dan ook best links liggen, aangezien het hier een kijkervaring betreft die je niet snel zal vergeten. Echter, deze film is absoluut het bekijken waard omdat niet het destijds populaire exploitation-uitgangspunt, maar veeleer het informatieve en historische karakter de bovenhand haalt.

Een van de zovele films die in het kielzog van Halloween een graantje meepikte van diens succes. Linda Blair, bekend als het bezeten meisje uit The Exorcist, zou in de rol van final girl een gunstige box office verzekeren. Ere wie ere toekomt uiteraard, al mag het mooie scenario niet onbesproken blijven. Hell Night is een rasechte slasherfilm met de verplichte conventies, zij het in een gothisch kleedje gestopt met enkele bovennatuurlijke elementen. Het amalgaam van genres wordt netjes tot een solide geheel gekneed en voorzien van de nodige suspense, scares en kills. Hoe dan ook een bovengemiddelde, ja zelfs goede, toevoeging aan het genre.

Het zal wel aan m'n verwachtingen liggen maar ik had, gezien de geboortedatum van dit werkje, een meer afgelikte film verwacht. Ik vond het op audiovisueel vlak veel te karig voor een film uit 2004. Gelukkig is de invulling van het slasherthema eigentijds genoeg, anders had ik het idee dat het om een film uit begin jaren '90 ging.

Wat ik me dan afvraag is hoe de holebi-gemeenschap naar een film als deze kijkt. Wat mij betreft is het een oprecht gemaakte slasher die weliswaar de verplichte clichés aansnijdt (in dit geval de typetjes), maar nooit beledigend is naar de gemeenschap toe.

Slasherfilms zet ik op voor het vermaak, maar dat was bij Hellbent helaas ver te zoeken. De moorden zijn saai en geenszins creatief (behalve dan de scène die ook op de filmposter afgebeeld staat) en ook spanning is doorheen de ganse film ver te zoeken. Ook van die authentieke sfeer is totaal geen sprake waardoor het op den duur een gewoon "horrorfilmpje" wordt. Er zijn in dit decennium alvast veel betere slashers gemaakt.

Herzien. Waardig vervolg dat echter wat inboet aan storytelling tegenover het origineel. Sommige elementen vond ik een beetje te geforceerd om het sequel-verhaal te laten kloppen. Het hele gedoe rond de Cenobites en dr. Channard bijvoorbeeld vind ik een te vergezochte evolutie. In dat opzicht had ik liever een vervolg gezien dat het origineel qua concept kopieert, maar dan anders uitwerkt. Nu is het een beetje een evoluerend verhaal waarbij de nieuw aangebrachte elementen niet echt trouw blijven aan het oorspronkelijke idee.

Voor de rest een amusante horrorfilm met genoeg smeerlapperij en erg leuke Escher-geïnspireerde settings. Make-up en gore waren goed, maar de overige effecten stellen net als in het eerste deel teleur. Toch heb je - gelukkig - nog steeds het gevoel naar een Barker te kijken.