Opinions

C.H.U.D. is weer zo'n film waarin door toedoen van milieuvervuiling, in dit geval door het dumpen van radioactief afval, gemuteerde wezens opduiken en de bevolking het leven zuur maken. Altijd aardig zo'n verhaaltjes. De film speelt zich grotendeels af in een ondergronds netwerk van riooltunnels en dat komt het vuile en grauwe sfeertje absoluut ten goede. Het wezen zelf ziet er niet al te overtuigend uit, maar komt gelukkig slechts sporadisch en gedeeltelijk in beeld. Absoluut pluspunt zijn enkele gore scènes en de typische eighties score die dit soort filmpjes onderdompelt in de juiste sfeer. C.H.U.D. is hoe dan ook een erg leuke creature feature met onder andere de leuk acterende Daniel Stern (Home Alone) in een hoofdrol. Ook de rest van de personages weten genoeg te boeien en worden gezien de aard van dit soort films voortreffelijk vertolkt.

Al met al een serieuze meevaller.

@ Reinbo: C.H.U.D. staat eigenlijk voor Contamination Hazard Urban Disposal

Enkele weken geleden bewust m'n eerste western gezien: 3:10 to Yuma met Bale en Crowe. Die was me redelijk goed bevallen en ik had wel zin om het genre wat meer te verkennen. C'era una Volta il West had ik al een tijdje liggen - geleed van een vriend die verknocht is aan de grote klassiekers - en heb me er op deze rustige zaterdag eens voor neergezet. Er nog even aan toevoegen dat ik er eerder deze week al eens aan begonnen was, op een avond in de week, maar na de openingsscène had ik al snel door dat dit geen luchtig pif-poef-paf verhaaltje ging worden. Heb hem toen wijselijk aan de kant gelegd want ik had meer zin in wat hersenloos vermaak.

Maar vandaag was de film dan eindelijk aan de beurt en ik had besloten m'n verwachtingen even opzij te zetten en volledig neutraal de film op me af te laten komen. Het eerste uur was moeilijk. Ik zat niet meteen in de film, ik vond hem vrij traag en ook het verhaal was me niet meteen duidelijk. Ik had de synopsis op voorhand niet gelezen dus ik had ook geen idee welke richting het verhaal zou uitgaan. Wat me opviel waren lang aanhoudende shots en sterke afwisselingen tussen close-ups en wide shots. De schaarse dialogen die bovendien erg kunstmatig waren en het audiospoor dat een halve seconde op het beeldspoor achterliep hebben me ertoe aangezet na een uurtje even te pauzeren. (Ik moest spontaan terugdenken aan Italiaanse B-horror uit de jaren '70 en '80 en gezien de status van deze prent is dat niet bepaald een compliment) De film was tot dusver te zwaar en te traag naar mijn gevoel.

Na een tijdje de film weer opgezet en in een ruk uitgekeken tot de aftiteling. Het grote verschil met het eerste uur was dat ik de visuele stijl stilaan begon te appreciëren. Mooie close-ups van de prachtige grimassen van Bronson en Fonda, knappe wide shots waarin alle tinten van bruin netjes in elkaar overlopen en een herkenbare score geven dit werkje een geheel eigen identiteit. Sommige deuntjes worden naar mijn aanvoelen iets te vaak ingezet en met name het harmonicamuziekje had wel erg veel weg van dat van Tik-Tak, een populair kinderprogramma uit de jaren '80 en '90. Voor wie denkt dat dit slechts een provocerende oneliner is, check: http://nl.youtube.com/watch?v=2ppJxujFSQI en http://nl.youtube.com/watch?v=vHcnKxr0CwI (vanaf seconde "25).

Af en toe komen er ook enkele confrontaties tussen stoere cowboys voorbij, maar de actie en de stereotiepe shoot outs vind ik erg matig uitgewerkt. Het kan aan mijn verwachtingen liggen, maar ik zie het graag net wat meer spectaculair zonder dat het per definitie overdreven moet zijn. Ook het verhaaltje begint naar het einde toe wat meer te vervelen, niet toevallig omdat er enkele scènes tussen zitten die wat mij betreft er beter uitgeknipt waren. Ik vond het einde verder ook wat vaag allemaal, maar dat kan aan mij liggen aangezien ik me gaandeweg meer op de rustieke beeldvoering ging focussen dan op de storytelling. Maar al met al was ik toch blij toen de aftiteling kwam, want 2,5 uur film in een genre waar je weinig affiniteit mee hebt eist stilaan z'n tol.

Het was zonder meer een interessante kennismaking met Leone - wie weet dat ik ooit nog een filmpje van hem meepik - en ik kan best begrijpen dat mensen dit een goede film vinden, maar op het einde van de rit vind ik C'era una Volta il West toch fel overroepen.

Na het zien van Hostel, dat een hele verademing was binnen het neo-horrorgenre en nu al een van m’n favoriete horrorfilms ooit is, moest ik Cabin Fever ook gezien hebben. Als hij nog maar half zo goed was als Hostel, was hij al geslaagd, had ik mezelf vooropgesteld. Achteraf zit ik een beetje met gemengde gevoelens, maar kan al bij al terugblikken op een aangename (ongelukkige woordkeuze) kijkervaring.

Cabin Fever is zo’n beetje een mix tussen The Texas Chainsaw Massacre, The Evil Dead en The Thing; creepy locals, een huisje in een bos en een besmettelijke aandoening zijn de ingrediënten van deze film. Die besmettelijke bacterie is trouwens een heel origineel en veelbelovend gegeven. Veelbelovend omdat ze enerzijds heel wat ranzigheid met zich meebrengt en anderzijds een vijand is die moeilijk te bekampen valt. Spanning verzekerd zou je dan denken. Maar het is toch o zo spijtig dat Roth dit idee niet ten volle durft uit te buiten en ter compensatie toch nog enkele andere killers (locals, hond) in de film moest stoppen. Veel onsamenhangende scènes die weliswaar veel smeerlapperij opleveren, maar totaal geen suspense weten te creëren zijn hiervan het logische gevolg. Een compromislozere aanpak had van deze film zoveel meer kunnen maken.

Een ander punt van kritiek is de bedoelde humor die niet altijd overkomt. Vooral het zwartgallige einde wordt, ondanks de slimme maatschappijkritiek, iets te hard doorgedrukt. Daar komt nog bij dat de acteurs erg matig waren, vooral DeBello en Kern waren erg irritant. Op zich geen probleem natuurlijk, maar als ze zo irritant zijn dat je je er echt aan gaat storen, dan weet je het wel.

Is dit dan een slechte horrorfilm? Toch niet. Ik heb me, ondanks het feit dat de humor soms wat puberaal was, toch goed vermaakt en af en toe flink gelachen. Vooral die kleine met z’n kungfu-moves, die sukkel met z'n mondharmonica en die kerel met de schroevendraaier in z’n oor waren hilarisch. Er was tevens ook genoeg ranzigheid om de zwakke uitwerking van het verhaal deels te compenseren. Badalamenti deed bovendien z’n werk goed, maar blonk niet echt uit.

Al bij al is Cabin Fever dus nog een gemiddelde horrorfilm geworden. Eli Roth is in ieder geval een regisseur die ik in de gaten ga houden. Met Cabin Fever begon hij matig, maar met Hostel leverde hij mijns inziens een heuse topper af. Als je het mij vraagt heeft die kerel nog enkele leuke dingen voor ons in petto.

Matig vervolg op Roths regiedebuut Cabin Fever. De eerste was niet echt een superfilm, maar met momenten wel geinig en over het algemeen wel leuk om te zien. Dat is met dit vervolg net zo.

Datgene wat net de essentie zou moeten zijn ontbreekt weliswaar te veel: ranzigheid. Af en toe wordt wel een poging gedaan om een gore scène in te blikken, maar daar slagen de makers slechts met mate in. Vaak is het net te weinig of net te braaf. Vermoedelijk te wijten aan een gebrek aan budget. Dat werd bij vlagen echter wel creatief opgevangen. Zo zijn de stripscènes een handig en goedkoop medium om plotgerelateerde zaken te tonen die wegens beperkte middelen moeilijk te verfilmen waren. Maar puur grafisch gezien heeft zo'n strip een heel ander effect natuurlijk.

Net zoals in het origineel moet Cabin Fever het grotendeels van de humor en de gekke personages hebben. Over het algemeen is de humor wat kinderachtig, maar door de juiste timing werkt hij meestal wel. Daarnaast levert Ti West met dit vervolg een throwback naar de seventies, inclusief enkele bekende discohitjes. In dat opzicht is een verhaal dat zich rond een prom night ontwikkelt wel de ideale voedingsbodem voor een heleboel foute muziek.

Kortom, makkelijk verteerbaar, maar meestal net niet en daardoor niets meer dan een doorsnee horrorfilmpje. Wel leuk om Noah "Deadgirl" Segan weer eens aan het werk te zien.

Ontzettend ongeïnspireerde en humorloze pastiche die al tijdens de openingsscène prijsgeeft dat alles een set-up is. Hiermee faalt Goddard waar Craven met Scream wel in slaagt: een parodie maken die ook nog spannend weet te zijn. Dat de meest voorspelbare clichés uit de kast worden getrokken weet je natuurlijk op voorhand, maar je mag toch verwachten dat hier een innovatieve draai aan gegeven wordt? Behalve de verwijzing naar Lovecraft en zijn universum vol monolithische monsters is dat in Cabin in the Woods, dat zich het best laat omschrijven als een kruising tussen Evil Dead, Midnight Meat Train en My Little Eye met een futuristische touch, allerminst het geval. In feite is de film zo slecht dat, mocht hij niet met veel bombarie aangekondigd geweest zijn als een reflecterende spoof, hij gewoon een zoveelste voetnoot was in het genre "stompzinnige tieners leggen één voor één het loodje".

Gisteren op het witte doek herzien, met in een schaduwrijk hoekje van de zaal een ijverige pianist die het geheel van muziek voorzag. Een heel andere belevenis dan de vorige keer, toen ik deze film zag met experimentele jazz uit de jaren '70. Hoewel beide stijlen mooi aansluiten op de beelden en op hun manier erg passend zijn, vallen ze qua sfeer nauwelijks te vergelijken. Dat films uit de jaren '20 nog "leven" bleek trouwens uit het talrijk aanwezige publiek dat bovendien voornamelijk uit twintigers bestond.

Eén ding dat de herziening alvast bevestigd heeft, is dat Das Cabinet des Dr. Caligari zijn tijd ver vooruit was. Zelfs ondanks de overdreven expressieve, soms zelfs pathetische vertolkingen die hun wortels hebben in het toneel. Zijn vernieuwende uiterlijk heeft deze film grotendeels te danken aan de geschilderde decors die haarfijn geïntegreerd zijn in het beeld. Soms oogt het alsof je naar een theatervoorstelling zit te kijken, zij het op zo'n manier dat door de combinatie van filmische elementen en toneeldecors een surrealistisch effect nagestreefd wordt. Let bijvoorbeeld op de achtervolging van de slaapwandelaar die zich van puntige daken langs dreigende huizen naar hoekige steegjes verplaatst: een abstract lijnenspel dat doet denken aan het kubisme.

Maar ook plottechnisch is Caligari gedurfder dan vele tijdsgenoten. Het verhaal wordt verteld door middel van één grote flashback en een wensdroom, waarbij die laatste de paranoia van een psychiatrische patiënt uitbeeldt. Of toch niet? Want die slotscène blijft wat mij betreft voor interpretatie vatbaar, hetgeen de film een beangstigend kantje bezorgt. Daarnaast toont het knap verzonnen verhaal nog geen enkel scheurtje en zou het zelfs niet misstaan als basis voor een moderne psychologische horrorfilm, iets wat voor een film uit die tijd een hele prestatie is.

Caligula staat bij genreliefhebbers te boek als curiosum, maar is eigenlijk veel meer dan dat. De term kroniek is hier meer op z'n plaats, want ondanks het rauwe geweld en de weinig verbloemende pornosekwensen is Caligula een realistische registratie van het destijds perverte Romeinse Rijk.

Ook als rise&fall-verhaal is Caligula een verdienstelijke poging. De opkomst van een jonge keizer mondt al snel uit in pure waanzin, met als hoogtepunten (of dieptepunten) de kroning tot consul van zijn paard en de invasie op een kolonie papyrusplanten.

Spijtig genoeg zoekt deze prent bij vlagen de exploitation-sfeer op - de beelden mogen dan wel een realistische weergave zijn van de feiten, het doel en de toegevoegde waarde ervan zijn nogal dubieus - want behalve deze ongepaste insteek is Caligula een geweldig portret van een geschifte gek. McDowell maakt dankbaar gebruik van dit gegeven en zet een puike acteerprestatie neer.

Geweldig filmpje! Het getuigt van lef en creativiteit om zoiets in de 21ste eeuw af te leveren. Een film die volledig teruggrijpt naar de roots van de cinema: zwart-wit en zonder gesproken dialoog. Het levert in elk geval een aparte kijkervaring op, zeker in de wetenschap dat dit werkje amper vijf jaar oud is.

The Call of Ctulhu is gebaseerd op een verhaal van Lovecraft, een van de allergrootste horrorschrijvers uit de geschiedenis. De makers volgen het verhaal nauw op de voet en dat loont. Die typische mysterieuze en onbehaaglijke sfeer die Lovecraft zo mooi op papier weet over te brengen wordt hier perfect weerspiegeld door de duistere, schaduwrijke beelden. Het mooist van al zijn de decors die met niets wat ik ooit gezien heb te vergelijken zijn. Precies zoals dat het geval is met de literatuur van Lovecraft: mysterieus, sinister en bevreemdend. Ook de vertelstructuur is typisch Lovecraft. Een door gruwelijke herinneringen geplaagd hoofdpersonage dat aan de hand van flashbacks een fantastisch verhaal uit de doeken doet en zichzelf verzoent met het onfortuinlijke lot dat dra zal volgen.

Petje af voor deze regisseur die het aandurfde geheel z'n eigen ding te doen, compromisloos, geen rekening houdend met de gangbare conventies in het horrorgenre. Hij slaagt er op majestueuze wijze in de bizarre maar o zo intrigerende denkwereld van Lovecraft naar beeld te vertalen. Samen met Re-Animator en Dreams in the Witch House de beste Lovecraft-verfilming die ik al gezien heb. Absolute aanrader!

Verrassend originele film om van Belgische makelij te zijn. Ook redelijk gedurfd met enkele heel bizarre maar knappe scènes. Verder zijn er enkele onvergetelijke dialogen die door het uitmuntende acteerwerk mooi vorm krijgen.
Alleen spijtig dat de film op mij niet zo luguber overkwam als hij misschien bedoeld was. Waarschijnlijk omdat hij met momenten redelijk braaf was, de uitwerking althans, en ook omdat die Bartel een "onbedoelde" maniak was. Onbedoeld in de zin dat hij niet door en door gemeen was, maar gewoon psychotisch en labiel door het verlies van z'n vrouw.

De titel van deze archetypische slasher laat weinig aan de verbeelding over, maar ondanks dat én de algemeen lage waardering weet Deodato nochtans te verrassen met dit filmpje. Toegegeven, de logica is ver te zoeken met jongeren die alsmaar slinken in aantal, maar zich niet lijken af te vragen wat en of er al iets gaande is. De waanzin wordt helemaal compleet wanneer een meid wordt achterna gezeten door de vermoedelijke killer, vervolgens een kamer binnenstormt en een spiegel ziet om zichzelf dan op haar dooie gemak te gaan bewonderen. Maar, dit zijn natuurlijk de typische onzin-scènes die in zowat elke slasher terug te vinden te zijn; voor de ene een onvoorwaardelijke stoorzender, voor de andere puur vermaak.

Waar Deodato wel in slaagt is het perfect combineren van hallucinante achtervolgingscènes met giallo-achtige muziek. Een verrassende combo die wonderwel lijkt te werken en bij wijlen doet denken aan Argento's werk, hoe vreemd dit ook moge klinken. Bovendien worden grote stukken van deze slasher bij daglicht gefilmd, hetgeen, al dan niet tegen de verwachtingen in, de dreiging van de omringende bossen toch mooi weet te benadrukken.

Voor de rest bevat Body Count, of Camping del Terrore zo u wil, genoeg elementen om de volle speeltijd te kunnen boeien. Kortom, een ondergewaardeerde slasher die in principe niet hoeft onder te doen voor de doorsnee Amerikaanse genregenoot.

Sterke horrorfilm die balanceert tussen droom en werkelijkheid. Candyman is goed voor een handvol schrikmomenten, iets waar tegenwoordig nog maar weinig horrorfilms in slagen en alleen daarom al de moeite waard. Het verhaal op zich is leuk gevonden maar eerder matig uitgewerk. Meer aandacht voor de motieven van The Candyman zou de film iets overzichtelijker en interessanter maken. Nu heb je zo'n beetje een collage van sterke en zwakke scènes. MAAR, die sterke scènes zijn dan ook écht sterk. Vooral het slot is in mijn ogen subliem.

Ook heeft Candyman een prachtige soundtrack die nog lang in je hoofd blijft rondspoken.

Heb me goed vermaakt met deze neo-slasher en een hogere score zou hier meer op z'n plaats zijn.

Verontrustend maar tegelijk erg romantisch portret over ziekelijke seksuele verlangens. De aanpak doet op vele vlakken denken aan Nekromantik, met ook hier die subtiele grens tussen snoeiharde horror enerzijds en ontroerende scènes anderzijds. Ook de muzikale begeleiding, vooral klassiek, heeft erg veel weg van Kopp's intrigerende pianomuziek die Buttgereit's horrorfilms kleurt. Cannibal is met momenten onverwijld hard, een slag in je gezicht als het ware, maar de realistische en oprecht artistieke benadering maakt van dit groezelig waargebeurde verhaal een beminnelijke film, hoe ironisch dit ook moge klinken.

Waalse gruwelcinema zoals we van hen gewend zijn: controversieel en grimmig, doch immer artistiek verantwoord. Deze zwart-romantische horrorfilm handelt over een verboden liefde tussen twee personages met de nodige mentale problemen, waarbij vooral de aan agorafobie leidende Max uitstekend wordt neergezet door Nicolas Gob. Zijn genegenheid voor het kannibalistische meisje dat hij op een dag aantreft in het bos is in feite niets minder dan aandoenlijk, hoe morbide ook. Gaandeweg leren we echter ook zijn donkere kant kennen. Op het moment waarop haar "rechtmatige eigenaars" het meisje komen opeisen, kantelt de film volledig. In een zoektocht naar wraak en liefde worden de rurale setting en de duistere ambient ingewisseld voor snauwende rapmuziek en de onderwereld van een grootstad.

Viré slaagt erin een subtiel scenario met de nodige suggestieve elementen te combineren met een piekfijne stilering. Donkere kleurtonen, donkere muziek, nerveus camerawerk en benauwende cadrages realiseren een beklemmende sfeer die Cannibal zo intens maakt. Emotioneel blijft Viré bewust op de vlakte, maar doordat de acteurs zich dermate goed in hun rol inleven voorkomen ze dat de film een lege huls wordt. Toch mocht het meer, want de kracht die uit zo'n verboden liefde te halen valt is veel beter gedaan in bv. Deadgirl.

Vanaf 1980 regende het tal van genrefilms die op het immense succes van Cannibal Holocaust teerden. Cannibal Ferox wordt alom gezien als de beste opvolger en dat is ook wel begrijpelijk. Aan het concept van Cannibal Holocaust kan deze niet tippen, maar toch krijgen we opnieuw een solide scenario voorgeschoteld (inclusief de intermezzo's in New York), wat eerder een uitzondering is in de horrorcinema. De rode draad doorheen Cannibal Ferox is het "oog om oog, tand om tand"-principe dat voortvloeit uit een confrontatie tussen twee totaal verschillende culturen. Enerzijds is er de Indianenstam, afgezonderd van de moderne beschaving, anderzijds heb je de Westerlingen, gedreven door hun exploratiedrang.

Al snel leidt de confrontatie tot enkele expliciete beelden die, hoewel even talrijk en goor als in Cannibal Holocaust, minder schokkend aandoen. Opnieuw (het lijkt een wetmatigheid in de Itialiaanse horrorcinema) zijn we getuige van een indringende soundtrack, dit keer verzorgd door Fabio Frizzi. Frizzi, ook wel bekend van Fulci-kaskrakers als Zombi 2 en The Beyond, weet zeer dreigende sounds af te wisselen met catchy deuntjes die in samenspel met de mooi shots van het amazonegebied zeer sfeerbevorderend werken. Ook deze keer wordt weer gebruik gemaakt van de nodige animal-cruelty. Misschien schokkend en onbegrijpelijk, maar toch noodzakelijk om de unieke samenleving van de kannibalen overtuigend in beeld te brengen. Leuk om te zien trouwens hoe Lenzi de piranha-scène, die Deodato niet kon realiseren bij gebrek aan een onderwatercamera, in de film heeft verwerkt.

Hoewel Cannibal Ferox een zeer sterke genrefilm is, overtreft hij het sublieme Cannibal Holocaust op geen enkel moment, behalve misschien wanneer het gaat om het uitdragen van een zekere moraal: wie zijn nu de echte monsters?

Slechtgemaakte pulp waarin een verliefd stelletje ten prooi valt aan drie kannibalenmeisjes. Het tweede gedeelte van de film bestaat uit een bizar ritueel waarbij een vage figuur het koppeltje voorbereidt op de slachting. Met een dergelijke titel verwacht je een splatterfestijn, maar daar is hoegenaamd geen sprake van. Af en toe een spatje bloed of een blote borst, meer is er niet te zien. Cannibal Girls is dan ook het best te verteren als een slechte film die zo slecht is dat hij weer grappig wordt.

Deze film heeft veel indruk op mij gemaakt. Zowel filmisch als thematisch. De film bevat een ijzersterk verhaal waarvan het concept met teruggevonden filmmateriaal de inspiratiebron was voor latere films als "the blair witch project" en "the last broadcast". Ook de soundtrack van Riz Ortolani in deze film is erg bijzonder. De muziek is met momenten zeer bloedstollend en dan weer aangrijpend en werkt nu en dan tegenstellend met de beelden die je te zien krijgt. Dit maakt het allemaal zeer interessant en tegelijkertijd bizar. Bovendien zijn de talloze shots van het amazonegebied werkelijk adembenemend en enorm sfeerbevorderend.

Het staat vast dat het in beeld brengen van een totaal andere beschaving dan de onze tot ethische discussies leidt. Los van deze discussies stel ik mij de vraag wie nu de echte beesten zijn in deze film. De kannibalen met hun verschrikkelijke rituelen? Of wij, kinderen van de evolutie, die alles kapotmaken met onze niet te stoppen exploratiedrang?

Matige film. Ik houd wel van het mens vs natuur thema, maar in The Canyon wordt het potentieel niet helemaal benut. Dan heb ik meer genoten van een film als Long Weekend bijvoorbeeld.

Het probleem is dat de film niet altijd even geloofwaardig overkomt, terwijl de makers dat wel poogden volgens mij. Neem de scène waar Nick en Lori de rotsen beklimmen om een belsignaal te krijgen en er dan afvallen. Ik kan me onmogelijk voorstellen dat iemand die van vijf meter hoog recht op de rug terechtkomt, onmiddellijk weer opstaat alsof er niets gebeurd is.

The Canyon wil ook maar niet spannend worden en is voor het grootste deel enorm eentonig. Gelukkig is er af en toe nog dreiging van een roedel rondzwervende wolven. En gelukkig breekt die gast zijn been nog, anders viel er helemaal niets te beleven. Maar langs de andere kant, als ik een loshangende enkel wil zien, dan kijk ik wel naar een match van Standard.

Al met al toch teleurgesteld, ondanks het personage van Henry, de soms mooie plaatjes en het aangrijpende einde.

Niet slecht, maar ook zeker niet indrukwekkend. Vooral veel te braaf, iets wat je niet bepaald verwacht van de Fransen en hun (overroepen) reputatie. De scène waar Carola op de operatietafel belandt is een perfecte illustratie van mijn stelling. Waarom laat de regisseur haar niet ontsnappen nadat haar ene oog chirurgisch verwijderd is? Dit levert een choquerende scène op + het vervolg met de ontsnapping blijft intact want met één oog zie je nog genoeg. Dit gebrek aan durf is helaas tekenend voor Captifs. Wat niet wegneemt dat de beklemmende sfeer consequent aanwezig is en dat, ondanks de voorspelbaarheid, Captifs soms behoorlijk spannend is. Maar zoals eerder vermeld: films als deze zijn al vaker en beter gemaakt.

Ongelofelijke bullshitfilm. Om te beginnen een zwakke rip-off van de Saw-reeks, maar dan eentje met een totaal gebrek aan script. Het eerste uur biedt dan ook niets anders dan een zich herhalend patroon waarin Elisha Cuthbert om de haverklap uit haar habitat gehaald wordt, eventjes gefolterd wordt en vervolgens terug in haar kooi gezet wordt. De folteringen zijn op eentje na mak en inspiratieloos. Kortom, het eerste uur staat gelijk aan een saaie lijdensweg, zowel voor het slachtoffer als voor de kijker.

Dan komt er een lachwekkende kentering waarin we de beul van dienst beter leren kennen. Zijn motief? Tja, ik geloof dat de inkt op was en men de rest van het scenario zelf moest improviseren want behalve wat onzinnig geneuzel levert de ontknoping niet op.

Enig pluspunt is Elisha Cuthbert die het gebrek aan script goed opvangt met haar mooie snoetje.

Verrassend vage film voor een tijdperk waarin alle "onverklaarbare fenomenen" met hand en tand werden uitgelegd. Voor de rest een erg sfeervolle film vol visuele rijkdom, soms wat traag, maar tot het einde boeiend.

Carrie is niet meteen een enge film, het is wel een film die in het rijtje horrorklassiekers thuishoort omwille van z’n audiovisueel vernuft. Vooral de unieke cameravoering en de soms blitse montage leveren enkele bijzondere scènes op. Zo is de climax op het eindejaarsbal, door efficiënt gebruik van slowmotion, splitscreens en hypersnelle montage, hét schoolvoorbeeld van hoe je een simpel verhaaltje een wel heel duistere lading kan meegeven.
Verder is ook de douchescène aan het begin van de film me bijgebleven omwille van de romantische doch dramatische wijze waarop ze in beeld is gezet. Het lijkt wel een hymne aan het vrouwelijke lichaam, de verboden vrucht van moeder natuur.

Op de acteerprestaties valt overigens niets aan te merken. Iedereen zit goed in z’n rol en valt er op geen moment uit. Maar, zoals gezegd kan ook dit niet verhinderen dat de film nergens écht spannend is. Schrikmomenten zijn er niet of nauwelijks en de kijker is vooral op z’n eigen inlevingsvermogen aangewezen om de suspense erin te houden, op de eerder genoemde balsequentie na dan wel.

Dat Brian De Palma zich heeft laten inspireren door Hitchkock’s Psycho is trouwens te merken aan zowel de snerpende geluiden die gepaard gaan met Carrie’s telekinetische uitbarstingen als aan de manier waarop aan het einde van de film met een keukenmes wordt omgegaan. Het mag dan wel gejat zijn, het spreekwoord van “beter goed gejat dan slecht verzonnen” is hier absoluut van toepassing gezien de efficiëntie van deze elementen.

Behalve horror kan je Carrie ook wel onder de categorie drama plaatsen gezien de verziekte moeder-dochter relatie als gevolg van het zich overdadig toewijden aan God. Deze verziekte relatie brengt sociale stoornissen met zich mee bij Carrie wat het pestgedrag op school onvermijdelijk in de hand werkt. Pestgedrag met wel erg nare gevolgen…

Bijna shot-per-shot remake van De Palma's meesterwerk. De film is best vermakelijk, maar De Palma is overduidelijk de betere regisseur en Spacek de betere actrice. Ik ben wel blij dat ze die typische stijl van De Palma niet gekopieerd hebben, want dat zou pas echt een farce geweest zijn. Op zich lust ik wel een remake af en toe - of reimagining zoals dat tegenwoordig zo mooi heet - maar toch bekruipt mij het gevoel dat dit exemplaar nogal overbodig is. Net omdat deze versie zo weinig toevoegt aan het origineel, behalve dat de effecten misschien iets indrukwekkender ogen. Al met al ontbeert dit project toch een ziel.

Torture movies zijn voor het begin van de 21ste eeuw wat de slasherfilm was voor de seventies en de eighties: commerciële uitmelkerij van de bovenste plank en veelal formulewerk zonder creatieve inbreng. Maar voor fans van deze trend is elke nieuwe toevoeging aan het genre een goed excuus om zich nog eens te verlekkeren op snoeiharde horror. Carver is een zoveelste bijdrage aan dat genre waarin het gekende uitgangspunt als vanouds aanwezig is, i.e. een groepje dommeriken dat naar de onvermijdelijke slachtbank geleid wordt. Tot dusver niets nieuws onder de zon. En ook al weet je op voorhand dat je geen grootse dingen mag verwachten, mensen die een zwak hebben voor dit soort cinema nemen dat er nu eenmaal graag bij.

Carver begint zoals alle genregenoten. Enkele tieners vertrekken op reis, besluiten te gaan kamperen in een uithoek van het land en geven daarbij (uiteraard) de voorkeur aan een onherbergzaam oord vol vreemde hillbillies en randdebielen. De traditionele kennismaking met de locals verloopt zoals gewoonlijk erg stroef en onheilspellend, allemaal naar analogie met The Texas Chainsaw Massacre. Het blijft toch fantastisch om te zien hoeveel invloed die klassieker anno 2008 nog steeds heeft. Kortom, de inleiding blinkt niet meteen uit in originaliteit, maar is gewoon standaard en wat je ervan mag verwachten. Probleem alleen is dat alles zo kleurloos vormgegeven is. Geen magnifieke plaatjes van de adembenemende natuur en geen groezelige look&feel. Dat de locatie wegens budgetoverwegingen weinig voorstelt is begrijpelijk, maar een beetje postproductie kan al veel helpen, niet? Het enige sfeerelement dat overblijft is het specifieke redneck-deuntje dat nu en dan onder de fletse beelden wordt gezet.

Waar torture movies doorgaans erg goed in zijn is het tonen van bloed, ingewanden en afgehakte ledematen. Nu, dat viel in Carver ook een klein beetje tegen. De effecten waren niet zozeer slecht te noemen, maar je ziet toch wel een duidelijk verschil met de grotere producties zoals pakweg Saw of Hostel. Je moet ook realistisch zijn en toegeven dat gebrek aan budget niet langer een excuus mag zijn voor matige effecten. Tal van films hebben in het verleden reeds bewezen dat genoeg creativiteit en de juiste beeldvoering en montage wonderen kunnen verrichten. Carver slaagt hier met momenten in, maar aan enkele uitzonderingen zie je toch nog dat het aan échte vakkundigheid ontbreekt.

Eén aspect zorgt er evenwel voor dat Carver een vermeldenswaardige voetnoot is in het genre, namelijk de beul van dienst en het bizarre verhaaltje dat eromheen gewikkeld wordt. Een papzak van een vent met het verstand van een vierjarige kleuter die zonder het tonen van enige emotie zijn slachtoffers aan gort hakt. Op de koop toe schiet hij gruwelijke filmpjes van zijn wansmakelijke hobby die hij netjes verzamelt in zijn zolderkamertje. Door het gebrek aan motief en emotie wordt een naargeestig en troosteloos effect nagestreefd. Het werkt wel, want ondanks de eerder vermelde minpunten beschikt Carver over een gruwelijke slechterik die vergeleken met andere films het geheel van een nog ziekere teneur weet te voorzien. Een beetje meer geld en iets meer talent hadden van Carver toch een bescheiden topper kunnen maken. Het kernidee zit vast en zeker goed, al laat de uitwerking soms (gelukkig niet altijd) te wensen over.

Soundtracks in Itialiaanse horrorfilms zijn bij wijze van spreken nog beroemder dan de films zelf. A Blade In The Dark volgt zo'n componist en hoe hij ten prooi valt aan allerlei geheimzinnigheden in de villa waarin hij pas is ingetrokken.

Zo erg veel gebeurt er niet, maar wat er gebeurt is, zoals je kan verwachten, esthetisch gezien van uitstekende makelij. Verder zijn alle giallo-clichés aanwezig: mooie vrouwen, scherpe messen en een vergezochte, doch aanvaardbare slotontknoping.

Conclusie: een van de betere giallo's op de markt die op een positieve manier doet terugdenken aan Profondo Rosso.

Aparte italo-thriller met een diabolisch tintje. Een restaurateur van fresco's ontdekt dat zijn huidige opdracht een duister geheim herbergt, waarvan de sleutel zich in een vervallen landhuis bevindt. De film is in een sluier van mysterie gehuld. Met mondjesmaat worden de puzzelstukjes tot het grotere geheel aangereikt en dat zorgt voor een voortdurende spanningsboog die evenwel sporadisch knapt door de gratuite romantiek. Gelukkig passeren er een aantal bizarre personages de revue die de op zich al erg vindingrijke plot nog meer kleur geven. Het slot, waarvoor in een eerdere scène reeds een hint gegeven wordt, sluit daar naadloos op aan.

Helaas verzuimt Avati om de inhoud door te trekken in de cinematografie, want het visueel potentieel van de locaties (afgelegen huis met ontelbare kamers en een kerk) wordt slechts zelden benut.

Waardeloze troep waarin de kijker 90% van de tijd zit te kijken naar een meisje dat met een lamp door een donker huis loopt zonder dat er ook maar iets opzienbarends gebeurt. De weinige dingen die gebeuren zijn zodanig vaag en de reacties van de personages daarop zodanig apathisch en ongeloofwaardig, dat je geen enkele voeling krijgt met wat er gebeurt en dus ook niets van de zogenaamde spanning voelt. Ook niet als tegen het einde aan een warrige en extreem vergezochte ontknoping alles in een ander perspectief zet. Daarnaast schijnt de film in één take opgenomen te zijn, maar je vraagt je af wat hiervan het nut was gezien dit gegeven nauwelijks bijdraagt aan de filmbeleving. Integendeel, de camera toont soms het tegenovergestelde van wat er gesuggereerd wordt en daardoor wordt de kijker op een al te makkelijke, oneerlijke manier op het verkeerde been gezet.

Het lijkt wel een trend tegenwoordig om dit soort plotarme rommel op de markt te dumpen, dus ook hier weer het advies: neem een goede scenarist onder de arm en zorg in de eerste plaats dat je film een basis heeft. Kortom, erg maar dan oog erg zwakke film die de horrorfanaat geen seconde serieus neemt.

Deze losjes op Last House on the Left gebaseerde shocker kent een schitterende openingscène begeleid door prachtige muziek van Riz Ortolani. Helaas blijft het hier een beetje bij. Het geweld dat in films als deze een primordiale rol speelt kwam nogal suf over en ook de acteurs stonden maar mak te acteren; zelfs de anders zo kwaadaardige Hess kon me dit keer niet ten volle overtuigen. Enkel Radice wist z'n rol met de nodige overgave neer te zetten.

Verder kent deze film wel enkele leuke scènes, maar echt ziek wordt het nergens. Iets waar je toch op hoopt als je een samenwerking tussen Deodato en Hess in je handen hebt. Het zoveel geroemde einde is echter leuk gevonden, maar wederom niet schokkend genoeg om kijkers met enige horrorervaring nog te beroeren.

Ik ga niet zeggen dat dit een flop was, maar ik had er behoorlijk wat meer van verwacht.

De beoordeling van klassiekers, er is hier op MM al veel over geschreven. Moet je de film nu wel of niet in z'n context en tijdskader bekijken? Het kan zeker geen kwaad vind ik persoonlijk, maar of dit onomstotelijk tot betere beoordelingen leidt is maar de vraag. Een goede vriend van mij is een echte liefhebber van klassiekers. Ik ben dat allerminst, maar het is toch leuk om via hem wat tips op te doen en zo wat meer feeling te verkrijgen met de filmgeschiedenis. Want hoe je het ook draait of keert, Casablanca is een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

Al vond ik hem zelf niet bepaald goed. Ik kan niet zeggen dat er bepaalde aspecten waren die me echt de keel uithingen of ronduit slecht waren, maar ik vond het allemaal "net niet". Weinig inspirerende personages (behalve Rick zelf dan), hetzelfde met de dialogen en ook het hele verhaaltje eromheen boeide me maar weinig. Ik heb het ook niet zo met het oorlogstijdperk en die specifieke sfeer die je dan in betreffende films krijgt. Ik las in Goodfella_90's stukje van 25 februari '08 dat net die sfeer de kracht was van Casablanca. Welnu, ik voelde hem niet en dan zit je toch met een probleem...

Dat de film gedateerd is, is een open deur. De audiovisuele techniek in modernere films geniet absoluut m'n voorkeur, maar dat wil niet zeggen dat de tand des tijds volledig korte metten heeft gemaakt met Casablanca. Acteerwerk vond ik bijvoorbeeld nog redelijk "up to date". Ook weer vooral van Bogart dan, want de rest van de personages vond ik te vlak. Er wordt wel geprobeerd een zekere dynamiek te scheppen in het trio, maar Bogart is eigenlijk de enige die 100% overeind blijft vind ik.

Een minpuntje was dan weer de muziek. Van films uit '42 ga ik geen mirakels verwachten op dat vlak, maar ik vond het "As Time Goes By"-deuntje erg mat klinken. Bij de intrede van deze song, die zogenaamd symbool staat voor het verleden van Rick en Ilsa, was de passie ook erg ver te zoeken. Terwijl net zo'n momenten toch iets extra kunnen toevoegen aan de karakters en de film in z'n geheel.

Ik ben dan weer wel aangenaam verrast door het einde. Strikt genomen is het natuurlijk een happy-ending, maar toch eentje met een wat wrange nasmaak. Gezien de teneur van de film is dit ook de beste en meest logische keuze eigenlijk. Geen overdadig sentiment of onrealistische ontwikkelingen en dat staat wel.

Conlusie, Casablanca is zeker geen film die ik een tweede keer wil zien, want daarvoor loopt er naar mijn smaak teveel mank. Maar 't is natuurlijk altijd leuk om eens een film onder ogen te krijgen die door zoveel mensen hoog gewaardeerd wordt. In dat opzicht ben ik alweer een ervaring rijker, al zal het voorlopig nog eventjes duren voor ik opnieuw een klassieker in de dvd-speler steek. Eentje per maand is voorlopig genoeg .

Standaard horrorfilm over een "evil child" dat haar pleegmoeder terroriseert. Geen al te origineel idee dus, al kan ik dit subgenre op zich wel waarderen. Deze schoot echter op alle vlakken te kort, maar vooral van het kind gaat te weinig dreiging uit. En dat is nu eenmaal een vereiste wil je met dit soort films succes oogsten. Nee, dan kijk ik liever nog een keertje The Omen of het recente Orphan.

Edit: ik zie net dat mijn mening als 39ste werd aangevinkt. Tum-tum-tuuuum.....

Castle Freak is ongetwijfeld een b-film, maar wel eentje met de nodige kwaliteiten. Stuart Gordon in de regisseursstoel en Jeffrey Combs in een hoofdrol, voor menig horrorfanaat kan het dan al niet meer fout gaan. Het verhaal bereikt een beetje een kruising tussen drama en horror, waarin vooral de aanwezige tragiek door sterke acteerprestaties goed overkomt. Toch wel een verrassing gezien de aard van dit soort films. Qua horrorgehalte had het iets meer mogen zijn want pas in de finale barst de hel los met hier en daar een druppel bloed en ... daar blijft het helaas bij. Het design van de freak is uitstekend, maar iemand met de status van Stuart Gordon zou toch wat meer de vettige toer mogen opgaan. Al moet gezegd dat in Castle Freak het scenario centraal staat; een verhaal over een ontwricht gezin met wroeging als kernemotie. En dat is misschien niet eens zo'n slechte keuze.