Opinions

Moderne versie van Class of 1984, alleen iets realistischer en iets rauwer. Het concept sluit aardig aan bij de actualiteit, maar faalt een schok toe te dienen waar bv. Eden Lake wel in slaagt. Reden? Het hoofdpersonage is slapjes vertolkt en het script flinterdun. Motivatie van de jonge criminelen ontbreek en tot een pittige confrontatie komt het nergens. Om maar te zwijgen van een ontknoping. De film begon veelbelovend en er zat werkelijk veel potentieel in, maar de makers hebben verzuimd de mogelijkheden te benutten. De soundtrack dan weer erg knap - doet ook denken aan die van Who can kill a child?

Herzien. Veel te lage score hier op MM.

Lekkere teenage horror die de draak steekt met grote voorbeeld "Invasion of the Body Snatchers". Geschreven door Kevin Williamson (Scream) en dus veel genre-reflecterende humor aanwezig. In de regisseurstoel zit Robert Rodriguez en dat is te merken aan de razende finale waarin alle remmen worden losgegooid.

Voor de rest een aardige film met een hoop typetjes en enkele creepy scènes. Digitale effecten zien er 10 jaar later nog steeds niet gedateerd uit. Niet zozeer een compliment voor The Faculty, maar veeleer een commentaar op de huidige CGI die dus klaarblijkelijk amper is geëvolueerd gedurende de afgelopen 10 jaar.

Het gebeurt niet zo vaak, maar af en toe herontdek je een titel die de passie van het filmkijken opnieuw aanwakkert, voor zover die al uitgedoofd mocht zijn. Fade to Black is er zo eentje. Deze prent toont dat de scheidingslijn tussen fictie en werkelijkheid flinterdun kan zijn. We zien hoe filmliefhebber Eric plots van een misbegrepen einzelgänger verandert in een meedogenloos monster dat zijn grip op de realiteit verliest en langzaam afdaalt in de fictieve wereld van het witte doek. Hij neemt wraak op iedereen die hem vernederd heeft en doet dit op een wel erg originele manier: door zich uit te dossen als zijn filmhelden.

Voor de volledige review: Cult Movies Reviewed: Fade to Black (1980, Vernon Zimmerman) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Redelijk teleurstellend. Het eerste kwartier is van vrij hoog niveau met een strak opgebouwde spanningsboog door middel van creepy personages en een heerlijk desolate setting. Maar wanneer Malone er een standaard witchcraft-verhaaltje in tracht te verweven gaat het helaas de verkeerde richting uit en is het aftellen naar de eindgeneriek.

Goed scenario, maar krijgt weer totaal verkeerde accenten mee van de regie. Landis licht de saaiste en meest overbodige fragmenten proportioneel te groot uit en vergeet zich hierdoor te concentreren op het horrorgedeelte. Bijvoorbeeld die hele scène met dat auto-ongeval en het ziekenhuisbezoek...compleet nutteloos toch? Dat we hier met een gek te maken hebben die "stemmen hoort" was van bij het begin al duidelijk, dus waarom dit nog eens extra benadrukken? Spendeer dan liever wat tijd en moeite aan het uitbouwen van een onderhuidse spanning - nu niet of nauwelijks het geval - of plak er op z'n minst een gore slotscène aan. Op z'n minst... Die muziek sloeg trouwens ook nergens op. Totaal niet geïntegreerd in het filmische concept en doet afbreuk aan de (gewenste) sfeer. Daar heeft Landis spijtig genoeg een eindje van weg, zo'n komisch accentje in z'n films verweven. Horror is niet om te lachen man... Zo zie je maar dat binnen het MoH-project de waaier aan talent en creativiteit toch enorm breed is.

Waar Nicholson met Gutterbals de neo-slasher nog enige creatieve impuls gaf, lijkt hij met Famine zijn eigen graf (en dat van het genre) te delven. Op het vlak van kills en special FX, in slashers toch iets waarin een filmmaker zich kan onderscheiden, valt er weinig te beleven. Vreemd als je bedenkt dat Nicholson in oorsprong een FX-man is en al wat bewezen heeft op dat gebied. Zo ook in Gutterballs, dat een aanschakeling was van brute en originele moorden. Niet in Famine dus. Gevolg: er valt nauwelijks wat te beleven, behalve enkele dialogen die bewust zo stompzinnig geschreven zijn dat ze bij vlagen weer grappig worden. Maar dat is helaas niet voldoende. Fans van de indievibe, plastic pornoactrices die naam maken willen maken in de horrorscene, ruige metalbandjes die tegen wil en dank binnen de grenzen van hun eigen garage opereren, dialogen die voor 50% uit fuck en 50% uit geschreeuw bestaan en saaie kills komen hiermee wellicht aan hun trekken.

Heb de volledige versie eens een kijkbeurt gegund...

Alweer een intrigerende familiekroniek die gekenmerkt wordt door hoogtes en laagtes. Het centrale verhaal draait om Alexander die na de dood van z'n vader voortdurend in conflict ligt met z'n hardhandige stiefvader. Daarrond bestaan nog een aantal nevenverhaaltjes rond seksuele escapades, openlijk overspel, financiële problemen, echtelijke ruzies en mijmeringen van een oude vrouw die terugblikt op haar leven. Alles wordt fragmentarisch opgebouwd met als functie een zo compleet mogelijk beeld op te hangen van de verliezen en successen van de familie Ekdahl. Bergman blaast leven in het geheel door z'n personages te voorzien van eigenaardige karaktertrekken. Het bizarre humoristische bindmiddel van platvloerse grollen is niet altijd even geslaagd, maar brengt desondanks een zekere dynamiek in de nogal langdradig afgetekende gebeurtenissen. Sterke stukken wisselen af met overbodige sequenties. Zo werpen de oeverloos lange monologen en de onnodige, steeds terugkerende theaterscènes een schaduw over de inhoudelijk sterke en eloquente dialogen. De confrontatie tussen Emilie's broers en de bisschop is zo'n voorbeeld van artistiek taalgebruik en solide acteerwerk, dat in een volgende scène teneergeslagen wordt door een te lange nutteloze uiteenzetting over archaische moraal.

Alexander ontdekt al snel dat God een cynicus is en zijn eigenzinnige door lef gekenmerkte karakter is zijn manier om deze ontgoocheling te verwerken. Dat dit schild alleen maar voor nóg meer problemen zorgt zal hem niet deren. Hij volhardt in z'n stoutmoedigheid en dat maakt hem een klein beetje tot een held, zij het dat die heldenstatus nogal subtiel ingekleed wordt. Vast staat in elk geval dat zijn weerspannigheid verschillende onderhoudende scènes uitlokt.

De uitwerking van het geheel kent net zoals de familie Ekdahl ups en downs, maar de boeiende stukken overheersen en maken van deze vijf uur film een aangename tijd.

Vijftig jaar na datum nog steeds een verbazingwekkend stukje cinema. Akkoord: je zal enkele zaken door de vingers moeten zien, zoals het irritante traditionele rollenpatroon volgens hetwelk de personages zich tot elkaar verhouden, de nogal lome opbouw en de getelefoneerde manier waarop filosofische bespiegelingen worden geponeerd. Toch is deze prent ontzettend inventief. In de eerste plaats omwille van het verhaal (dankzij Asimov) en in de tweede plaats omwille van de manier hoe dat verhaal in beeld werd vertaald. De reis door het menselijk lichaam is fascinerend om te mee te beleven, zo intens dat je van een avontuur mag spreken. De opmerking dat outer space en inner space qua oneindigheid met elkaar te vergelijken zijn, komt hier heel goed tot uiting. Op weg naar het brein doen de wetenschappers enkele buitenissige landschappen aan waar de psychedelische kleuren en organische architectuur voor een tripbeleving zorgen. En soms wordt de film zowaar nog spannend. Met recht een klassieker!

Een jonge blonde adonis, twee beeldmooie vampiers die elke gelegenheid aangrijpen om uit de kleren te gaan, een groot kasteel en veel bloed. Dit zijn de hoofdingrediënten van Fascination, een mix van stijlvolle erotiek en satanische horror. Niet alle scènes zijn even geslaagd, het script rammelt hier en daar en de dialogen zijn vaak van bedroevend niveau, maar in deze film draait het voornamelijk om sfeer. En daar is geen gebrek aan. De zorgvuldig gecomponeerde muziek van Philippe d' Aram zorgt voor heel wat onheilspellende momenten, met name naar de ontknoping toe waarin het lot van de jongeman stilaan onafwendbaar blijkt. Maar los van de muziek is Fascination gewoonweg knap geschoten en daaraan merk je toch dat Rollin een vakman was. Voor wie het zich mocht afvragen: voor de zeis uit de poster is inderdaad een hoofdrol weggelegd.

Een groepje tieners op zoek naar zichzelf en wanhopig trachtend te voldoen aan een absurd ideaal: zo snel mogelijk ontmaagd worden. Dit gegeven is het onderwerp van menig tienerkomedie en Fast Times verschilt daarin weinig van andere films. Op het campy eighties sfeertje na misschien, al is de muziek in dit geval wel slecht gekozen. Wel zijn er enkele markante rollen weggelegd voor onder andere Sean Penn, Brian Backer en Jennifer Jason Leigh. Aan de hand van een fragmentarische structuur zien we hun dagelijkse beslommeringen, gaande van blowen en pizza's bestellen in het klaslokaal tot een ontmaagding in een tuinhuis. Leuk voor fans van coming of age, maar films als The Breakfast Club en Dazed&Confused zijn beduidend beter.

Visueel een stuk boeiender dan Nosferatu, al stak het scenario (gebaseerd op Goethe) me dit keer enorm tegen. Een parabel over goed en kwaad, maar met teveel aandacht voor de dramatische en romantische episodes naar mijn aanvoelen. Had het liever wat duisterder gezien. Maar toch frappant dat dit dezelfde regisseur is als van Nosferatu, gezien het merkbare verschil in stilering. Althans, dat vind ik toch... Murnau toont hier wel degelijk met sterke contrasten tussen licht en schaduwpartijen te kunnen werken, tevens symbool voor de dualiteit van goed versus kwaad. Iets wat ik in Nosferatu zelden gezien heb.

Wat muziek betreft kan ik kort zijn. Niet m'n ding, maar op een bepaalde manier kan ik die klassieke muziek best waarderen. Al is het maar omdat er toch een zeker vakmanschap van uitgaat. Zo worden de emoties van de beelden heel goed weerspiegeld door de verschillende klanken van de symfonieën. Een blinde zou bij wijze van spreken aan de muziek perfect kunnen herkennen wat er zich op het scherm afspeelt. Een mooie symbiose tussen beeld en geluid met andere woorden, al loop ik er persoonlijk niet warm van.

Al met al is Faust toch een teleurstelling, enkel en alleen omdat het verhaal me nergens aansprak en mijns inziens ook te lang uitgesponnen werd. Technisch valt er evenwel niks op aan te merken, want het gigantische budget dat Murnau ter beschikking kreeg werd nuttig besteed aan visuele effecten, grootschalige decors (door dezelfde mensen gefabriceerd als in Caligari), internationaal gerenommeerde acteurs, enzovoort.

Teleurstellende Gilliam alweer. Heb nu al z'n "belangrijke" films gezien en ben geenszins overtuigd. Ook al heeft ie dan talent, 't is gewoon m'n regisseur niet.

Fear and Loathing is een twee uur lange trip van alle psychedelische middelen die er maar op de markt zijn. Dat levert met momenten vreemde scènes op, maar over het algemeen vond ik het bijzonder matig en in het tweede uur zelfs saai en slaapverwekkend. Alleen een Johhny Depp die flasht op ether en de sterk geschreven monologen in voice-over waren écht de moeite waard. Verder leuk geprobeerd, maar daar blijft het bij.

Pijnlijk om te zien hoe een film met een potentiëel leuk concept vakkundig de nek wordt omgedraaid door de vage uitwerking en de talloze clichés.

Nuja, ik heb deze film bekeken met m'n verstand op nul en heb alles rustig op me af laten komen, dus het viel allemaal nog wel mee...

Lekker goor met momenten. Ook best wel geslaagde humor, vooral die kerel met z'n roze broek was hilarisch. Minpuntje vond ik de cameravoering tijdens de aanvallen van de monsters. Erg wild waardoor de actie nogal moeilijk te volgen was. Op zich hoeft dit niet negatief te zijn want het brengt een zekere vaart in de film, maar het zorgt er tevens voor dat de FX slechts korte tijd en/of niet volledig in beeld komen. Een kleine afknapper voor gorehounds die graag langgerekte shots zien met veel vetzakkerij erin. De korte speelduur is een pluspunt, maar toch heb je het gevoel dat het einde nogal abrupt is.

Interessant qua idee, visuele flair en slot, maar vervelend wat de motieven van de killer betreft.

Ben over het algemeen wel positiever dan de gemiddelde MM'er, maar een echte topper vind ik het niet. Sommige stukken zijn gewoon te langdradig of irrelevant (zie maar de clichématige manier hoe de killer z'n motieven worden behandeld), maar uiteindelijk was dit werkje toch verfrissend genoeg om me een avondje te kunnen vermaken.

Erg overtuigende film van Banker alweer, die met Toad Road al liet zien dat het beste wat het genre (in brede zin) te bieden heeft, zich momenteel in het indie-circuit bevindt. Ik denk aan The Rambler, Starry Eyes, It Follows en dus ook de films van Banker. Waarom? Omdat ze allemaal buiten de lijntjes durven kleuren en een soort hedendaagse relevantie bevatten, ook al speelt die zich af in de marge. En zonder uitzondering hebben ze allemaal een scherp kantje. Zo ook Felt. Een verziekt hoofdpersonage - duidelijk getraumatiseerd door misogyne praktijken - mét een vlijmscherpe schaar waar ze nonchalant mee speelt, dat is een dodelijke combinatie. Maar de horror is hier hoofdzakelijk psychologisch. Je zou het zelfs een karakterstudie kunnen noemen, de manier waarop Amy's eigenaardige trekjes op nagenoeg onschuldige wijze gerigistreerd worden, de depressie waarin ze blijft hangen en haar metaforische wedergeboorte. Stuk voor stuk sterke, symbolische cinema. Toch blijkt uit Amy's sterke vertolking dat ze een zware last op haar schouders torst, waaronder ze vroeg of laat zal breken. Het is des te bewonderenswaardig dat uitgerekend een man een dergelijk thema zo treffend in beeld kan brengen. (Von Trier deed het al eerder, maar da's nog van een ander kaliber). Een regisseur om in de gaten te houden.

Een zeer middelmatige thriller die nergens de geijkte paden verlaat. De genre-aanduiding “horror” is ook hier weer (wat is dat toch tegenwoordig?) volkomen onterecht. Dat heeft ermee te maken dat de identiteit van de moordenaar al in de openingssequentie wordt vrijgegeven en dat het geen bovennatuurlijke entiteit betreft (cfr. Jason of Michael). Toegegeven: het masker is bevreemdend genoeg om enige angst in te boezemen. Dat belet niet dat de pogingen tot suspense vrij mager zijn en de uiteindelijke confrontatie met de killer weinig opzienbarend. Fender Bender is gewoon opvulsel, meer niet.

Jezus, wat was dit slecht.

Een tijdje geleden al gezien, maar ben ondertussen al vergeten waar het precies over ging. Ik herinner me wel een slechte soundtrack, irritante personages en fletse zwart-wit fotografie. Een experiment? Misschien wel, maar niet bepaald geslaagd als je het mij vraagt.

Grootste probleem is nog dat de film zich scène na scène blijft voortslepen zonder dat er eigenlijk iets gebeurt. Heel even wordt er een suggestie naar het occulte gemaakt, maar dit was veel te weinig om enige indruk te maken.

Nee, dit was echt een ramp.

Typische fifties SF-pulp over een monster dat zich voedt met radioactieve straling teneinde een handvol onbeduidende inwoners van een dorp te belagen. Alle stereotiepen zijn weer aanwezig: de militair, de professor en diens bevallige assistente die gaandeweg affectie voor eerstgenoemde gaat tonen. De film echter stelt hoegenaamd geen bal voor en haalt nergens het niveau van de grote SF-klassiekers, afgezien van de wansmakelijke climax. De stop-motion effecten zijn behoorlijk, maar vooral de creatie - hersenen op een wervelkolom die zich aan de nek van hun slachtoffers vastklampen om ze leeg te zuigen - staat garant voor een lollig laatste kwartier.

Afgelopen weekend nog eens bekeken toen hij voorbij kwam op de commerciële zender, languit in de zetel met wat snacks, zoals dat hoort bij een film als deze. Het leuke aan Fight Club is dat je de film kunt bekijken vanuit twee totaal verschillende standpunten. Enerzijds kan je het beschouwen als een vermakelijke popcornfilm met een heerlijke sfeer en geweldige dialogen, maar anderzijds is het een diepgaande prent die de mens als prestatiegerichte consument een spiegel voorhoudt.

Norton en Pitt spelen geweldig, beide in topform en wat Pitt betreft zelfs de beste rol uit zijn carrière. Ik zie hem die trouwens niet meer evenaren, laat staan overtreffen. Allebei zijn ze geknipt om hun rol met de nodige waanzin en hilariteit te vertolken. Ik heb zo het vermoeden dat zij behoorlijk wat fun hebben gehad op de set, want het plezier druipt er werkelijk vanaf. Verschillende scènes zijn dan ook om je te bescheuren, omwille van de onzinnige aard, de dialogen en het perfecte acteerwerk. Zie bijv. de scène in de liposuctiefabriek, een instant klassieker.

Fight Club wordt ook helemaal anders als je hem voor de tweede (of derde, vierde, ...) keer ziet. Waar de ontknoping bij de eerste keer nog een verrassing van formaat is, begin je bij de herziening op de details te letten. Op de klederdracht, de mimiek, de dialogen, de decors en ga zo maar door. Voor mij blijf het na al die jaren nog steeds die grappige, frisse en leerrijke film van toen ik een puber was. Toppertje.

Beklijvende horrorfilm met een vindingrijk scenario. Soms een tikkeltje overdreven, maar dat geeft niet. De suspense blijft over de hele speeltijd goed voelbaar en als kijker zit je werkelijk op het puntje van je stoel, wachtende op de volgende ontwikkeling in het verhaal. In elk geval een atypische horrorfilm, erg origineel en daarom een verademing binnen het genre. Leuk om Kerr Smith nog eens terug te zien trouwens.

Leuk vervolg. Het concept blijft aardig gevonden en goed uitgewerkt, volledig volgens de regels van de tienerhorror. Het logische gevolg hiervan is dat het script barst van de vlakke personages en ongeloofwaardige handelingen (binnen de filmcontext). Dat kan storend zijn voor de meerwaardezoeker, maar wie gewoon achterover wil leunen en genieten van hilarische splatter en een dosis suspense, zit met dit tweede deel op de juiste plaats. De neo-klassiekerstatus van deel 1 haalt deze film echter nooit.

Beste,

Aardig vervolg waarbij vooral het visioen van de rollercoastercrash erg indrukwekkend in beeld is gebracht. Voor het overige brengt Wong precies wat je van een film als deze mag verwachten. Weinig poespas, gewoon straight forward splatter. Om het originele script van de eerste film draait het al lang niet meer. Gelukkig zit de vaart er voldoende in en valt er van enkele toffe kills te genieten, zodat de inhoudsloze personages geen tijd krijgen om op je zenuwen te werken. Daarnaast is Winstead mooi genoeg om 93 minuten naar te kijken.

Met vriendelijke groeten,

Halcyon

Een onvervalste popcornfilm. De film stelt in principe niet veel voor, maar slaagt er over de ganse lijn wel in om te vermaken. Het verhaal en de personages zijn uiteraard zo vlak als een postkaart. Het draait dan in de eerste plaats ook om de setpieces. Die zijn vaak origineel bedacht (zoals de moord in het zwembad), maar net zo vaak nogal "gewoon" en over het algemeen vrij belabberd in beeld gebracht. Behalve die ene scène waar een vrouw een kei in haar oog krijgt, dat is echt een uitzondering. De meerwaarde van de 3D-effecten zie ik niet meteen. Voor mij hoeven al die gekunstelde cgi-beelden niet, dat oogt zo nep allemaal.

Uiteindelijk is dit een erg matige film. Gelukkig is de speelduur kort, ligt het tempo hoog en krijg je precies wat je verwacht. Geen negatieve verrassing met andere woorden, maar ook zeker geen positieve. Gewoon doordeweekse horrortroep.

Aardig slashertje. Het eerste uur beperkt zicht tot het afraffelen van het gekende stramien. Dan verschijnt de moordenaar ten tonele. Zijn identiteit is een beetje een teleurstelling, want op geen enkel moment ambiëren de makers een iconische status voor hun slechterik. Gewoon anoniem en zonder masker. Ook de moorden zijn weinig creatief en al zeker niet bloederig. Ander minpuntje is het zwakke audiospoor waardoor een stuk van de (onbelangrijke) dialogen verloren gaat.

Groot pluspunt is dan weer de vakkundig ineen gestoken finale. Goede belichting van nachtopnames, genoeg suspense en lekkere score. De eenvoud van die score doet verdacht veel aan Halloween denken, maar dat kan de pret niet drukken. Zonder die finale was Final Exam slappe koek, maar nu is deze prent voor slasherfans toch nog het kijken waard.

Geslaagde horror-pastiche die grotendeels terugblikt op de slasher-craze ten tijde van Jason en de Friday-reeks, al komen er ook verwijzingen naar andere genrefilms aan bod. De premisse is slim genoeg om een hersenloze film (want meer is een slasher in feite niet) toch een eigen gezicht te geven. De final girl en de moordenaar doen het genre de eer aan die het verdient. Bovendien bevat de film enkele leuke vondsten en weet men de sfeer van weleer goed te reproduceren, met name door het opvoeren van stereotiepe personages, een ijzersterke soundtrack en de beeldvoering. Absoluut een aanrader voor zij die met weemoed terugdenken aan de grote slashericonen uit het gouden tijdperk.

Aardig filmpje.

Mary Shelley's Frankenstein is sowieso een van m'n favoriete verhalen, dus elke film die rond dit thema draait heeft al een streepje voor. In Flesh for Frankenstein wordt vooral het proces van de creatie uitgelicht en in mindere mate het resultaat en de emoties die dit teweeg brengt. Dit proces gaat gepaard met veel gore, gratuite erotiek en een geschifte Udo Kier. Persoonlijk vond ik zijn (bedoelde) overacting eerder irritant dan grappig, maar goed. Het trashy karakter van deze film misstaat een beetje het thema in mijn ogen. Een meer serieuze benadering is hier meer op z'n plaats, al heb ik me best vermaakt.

Opvallend waren de mooie decors, kostuums en composities. Vooral de scènes in het laboratorium zijn heel mooi geschoten en zijn een regelrechte visualisering van de voorstelling die ik bij het boek had.

Redelijk vervolg, al kostte het me wat tijd om erin te komen. De vorige film zat niet vers meer in m'n geheugen en pas na een twintigtal minuten kon ik terug volgen; bepaalde dingen bleven in eerste instantie nogal vaag.

Over het algemeen is ook deze film weer erg degelijk. Het scenario blijft solide en de suspens, die in het eerste deel zo hoog opgevoerd werd, is nog steeds goed voelbaar. Soms gaat het qua plotwendingen een tikkeltje te ver naar mijn mening, waardoor de film naar het einde toe verzandt in een gemiddelde Hollywood-thriller, ook al is hij dat natuurlijk niet. In deel 1 was soberheid de sleutel en dat is in dit vervolg helaas niet altijd het geval. Maar toch steekt deze prent met kop en schouders boven de doordeweekse meuk uit omwille van de sterke personages en het boeiende verhaal dat zich met mondjesmaat ontvouwt. Op naar deel 3, maar misschien dat ik dan eerst delen 1 en 2 nog eens bekijk; dat lijkt me geen overbodige luxe gezien de complexiteit van het hele (com)plot.

Geen body-horror zoals alleen Cronenberg dat kan, maar toch een redelijk vervolg op de klassieker van de Canadese grootmeester. De focus ligt evenzeer op de menselijke drang naar vooruitgang en ook hier vergezeld van een romantische subplot. Tot dusver verwant met deel 1, al krijgen de horrorelementen naar het einde toe een iets overdreven gedaante. Men wil het allemaal iets te bombastisch doen - sommige scènes zijn wel lekker gory - maar over het algemeen komt het toch te gekunsteld over, wat maakt dat dit deel nergens de evenknie wordt van Cronenberg's The Fly.

Klassieker van David Cronenberg over zijn geliefkoosde thema: de transformatie van het menselijk lichaam. In The Fly - dat meteen ook zijn grootste commerciële hit was - voltrekt de transformatie zich op zowel lichamelijk als psychologisch vlak. Voor het lichamelijke gedeelte zorgen de ontzettend goede make-up en FX. Je ziet als het ware per scène hoe de aftakeling van Brundle toeneemt, voortreffelijk vertolkt door Goldblum die ook inhoudelijk gestalte weet te geven aan de metamorfose die hij doormaakt. Voor de oplettende kijker speelt zich ook een subtiel liefdesdrama af waarin een vrouw de afweging moet maken of ze haar liefde voor het monster al dan niet zal opgeven. Dit dilemma kent een hoogtepunt in de weerzinwekkende - en daarom ook legendarische - abortusscène, waarschijnlijk de visueel sterkste scène uit de film.