Opinions

De reden waarom ik graag geestenfilms zie is omdat ik de klassieke uitwerking, de weelderige locaties en de trage spanningsopbouw wel kan pruimen (denk bv. The Haunting). De reden waarom ik tegenwoordig zelden omvergeblazen wordt door dergelijke films, is omdat de makers het schijnbaar nodig vinden om te pas en te onpas de trukendoos open te trekken en de kijker te overdonderen met spectaculaire effecten. Occulus valt een beetje tussen beide in. Je kan het moeilijk een subtiele film noemen, maar de klassieke ingrediënten domineren wel het script. Zo is er die prachtige spiegel (ik zou er best zo eentje willen thuis, ware het niet dat ik er geen nodig heb omdat ik toch geen spiegelbeeld heb, maar dat terzijde) die omwille van het ontwerp alleen al het nodige mysterie brengt. De tegengestelde personages en hun handelingen leveren soms boeiende scènes op, net zoals heden en verleden dat door elkaar loopt, maar uiteindelijk is het allemaal net niet. Nooit echt spannend, weinig geslaagde schrikmomenten, te wijten aan het sound design en het verhaal neigt teveel naar melig gezinsdrama. Bij zulke films heb ik achteraf vaak het gevoel dat ze gebaat zouden zijn bij meer suggestie in plaats van pasklare antwoorden. Dat is met Oculus helaas niet anders.

Net zoals in The Hills Have Eyes zien we een gedegenereerde kannibalenfamilie aan het werk. Sinds jaren verplaatsen enkele holbewoners zich langs de kustlijn van de VS en Canada om fatsoenlijke gezinnen op brutale wijze te vermoorden en op te eten. Aan hun gedragingen en onverstaanbare taaltje is duidelijk te merken dat beschaving hen volslagen vreemd is. Interessant uitgangspunt voor het tonen van een cultuurshock, maar dit potentieel wordt helaas niet benut. Bovendien oogt de make-up en kostumering bespottelijk goedkoop, wat niet meteen bevorderlijk is voor de geloofwaardigheid. Van spanning of dreiging is ook al geen sprake, waardoor je rustig kan concluderen dat deze verfilming van Jack Ketchums boek een grandioze mislukking is.

Niet helemaal met je eens sinterklaas. Je lofbetuigingen zijn terecht, maar ik vond dit, in tegenstelling tot jou, toch ook echt een enge film met momenten. Ik herinner me nog dat ik zo'n zeventaltal jaar geleden helemaal alleen naar The Blair Witch Project keek, nagelbijtend van angst. Welnu, dat gevoel leefde met The Unknown sporadisch weer op. En als een film zoiets met je kan doen is dat toch geweldig.

Maar voor de rest heb je gelijk natuurlijk. Extreme low-budget film die erg kundig is gemaakt. Griezelige setting, goede sound en een beklijvend gevoel van paranoia. De vergelijkingen met The Blair Witch Project zijn logisch, maar dit is inderdaad alles behalve een rip-off. Gewoon dom toeval...maar dat maakt de film er absoluut niet minder op. Dikke vette aanrader en een schouderklopje voor Jan Doense: doe zo voort!

Leuke film van James Whale die alweer bevestigt een van de grootste horrorregisseurs uit zijn tijd te zijn. De titel verraadt natuurlijk al dat een huis vol mysteries centraal staat in de film. De verwachtingen die bij dit soort thematiek ontstaan worden door Whale helemaal ingelost. Zo zijn de shots in en rond het huis perfect uitgemeten om de duistere, onheilspellende sfeer uit te dragen. Belichting en schaduwwerking zijn hierbij van extreem hoog niveau.

Op het vlak van regie zie je dus wel dat Whale een grote is, maar het scenario bevat nog wel wat slordigheden. Bijvoorbeeld wat betreft de personages. Die zijn op zich allemaal complementair aan elkaar en hebben min of meer hun nut binnen het verhaal, maar ze zijn niet altijd even realistisch uitgeschreven (en vertolkt). Als sommige andere personages daarentegen enorm sterk zijn, krijg je een soort onevenwicht dat de film met bepaalde onnatuurlijke situaties belast. Een typisch voorbeeld van zo'n situatie is wanneer een man en een vrouw elkaar voor het eerst ontmoeten, verliefd worden en de man haar de dag erna ten huwelijk vraagt. Geen idee hoe dat er 80 jaar aan toe ging, maar aan dit soort duffe romantiek (de manier waarop vooral) erger ik me te pletter.

Boeiende plot verder die zich weliswaar op een vrij voorspelbare manier afwikkelt gezien het tijdskader, maar toch genoeg verrassingen en vreemde wendingen bevat om al die jaren later nog vermakelijk te zijn.

Bah, wat een afknapper.
Een film die veel poogt, maar in mijn ogen op alle vlakken faalt. Zwarte humor? Heb maar zelden kunnen lachen, dan kijk ik wel een Miike. Drama? Tja, daarvoor voelde ik te weinig mee met het apathisch gespeelde personage. Muziek? Lachwekkend slechte kitch ja... Shock? Daarvoor komt Old Boy 25 jaar te laat. Een levende inktvis opeten en een tong afsnijden is inmiddels al dertien in een dozijn.
En voor de rest veel oeverloos getater, vooral storend, maar nergens interessant genoeg. Het hele wraakverhaaltje dat aan het personage opgehangen wordt is te simplistisch en te braaf uitgevoerd. Niet gewelddadig genoeg in elk geval, iets wat in dit genre toch wel een publiekstrekker zou moeten zijn.
Het enige positieve tot dusver is de fotografie. Enkele mooie shots, fraai kleurgebruik, ... maar daar blijft het helaas bij. Net zoals in veel Aziatische films (die ik al gezien heb) wordt op het einde alles nog eens uitgebreid en met veel dramatiek verklaard. Tja, zo heeft Old Boy wel erg veel weg van een zedenlesje.

Wat begint als een mooi sprookje, eindigt in een helse nachtmerrie wanneer een vermoedelijk onschuldig kind niets minder dan een marionet van het kwaad blijkt te zijn.

Damien wordt geadopteerd door een treurende, nietsvermoedende vader die net z’n kind heeft verloren. Uit vrees dat z’n vrouw het verlies van hun kind niet kan aanvaarden, besluit vader Robert de adoptie te verzwijgen en te doen alsof Damien hun eigen zoon is. We maken dan een tijdssprongetje naar een verjaardagsfeestje van Damien, vijf jaar later. Wat volgt is een stijlvol op film gezet sterfgeval dat meteen de onheilspellende toon zet voor de rest van het verhaal. De sinistere gelaatsuitdrukkingen van Damien doen er geen twijfel over bestaan dat hij over duistere krachten beschikt…

Een grote pluim gaat uit naar de acteurs die met hun schitterende mimiek (zoals Remorz terecht aangaf) een zeer realistisch, doch donker tintje meegeven aan deze film. Elk personage speelt meer dan overtuigend en heeft een duidelijke plaats in het verhaal.

Uiteraard is er nog de sublieme satanische soundtrack die, samen met goede montage en soepel camerawerk, op de juiste momenten de juiste sfeer en spanning weet te creëren. De kijker mag ook genieten van enkele treffende geweldscènes die tamelijk expliciet, maar wel kunstzinnig, in beeld zijn gebracht.

Naar het einde toe ontvouwt The Omen zich, dankzij de verhaallijn met de journalist, tot een zoektocht naar de oorsprong van het kwaad en dreigt de film te vervallen in een semi-detectiveverhaaltje. De daaropvolgende gebeurtenissen en sfeerelementen bewijzen echter het tegendeel en zorgen ervoor dat de film een oprechte finale meekrijgt. En dat is meteen ook de kracht van The Omen, namelijk dat alle schrikmomenten en muzikale uitbarstingen zo mooi gedoseerd zijn dat er een evenwichtige balans is tussen spanning en verhaal.

Wat mij betreft is dit de beste film in het genre van de occulte horrorfilm. Jawel, zélfs beter dan Rosemary’s Baby en The Exorcist waar de balans tussen verhaal, spanning, muziek, en geweld nergens in de buurt komt van die van The Omen.

Eerste en tot nu toe enige film waarin ik Robin Williams een goed acteur vind. De film zelf vond ik best te pruimen, vooral de manier waarop gevoelens van medelijden langzaam maar zeker tot weerzin worden omgebogen. Stilering was nagenoeg perfect. Het einde kon me dan weer ietsje minder boeien, omdat ik niet bepaald op een gewelddadige confrontatie zat te wachten. Ik had dit stuk graag wat ingetogener gezien; of het had wat mij betreft gewoon eruit gemogen.

Zeer zeker een klassieker die naam waardig. De zwart-witfotografie van het uitgestrekte moerasland, de diepe put waarin talloze samoeraistrijders verdwijnen en een magisch masker dat mensen in demonen verandert maken van Onibaba een mystiek werk waarin horror en drama nauw verbonden zijn. De diepgang schuilt in de personages en hun motieven. Ze modderen maar wat aan in een achtergrond van wanhoop en armoede, gedreven door 's mens meest primitieve instincten: lust en jaloezie. Het nadrukkelijk inzoomen op de grasstengels in de wind draagt bij tot de uitzichtloosheid van het Japanse boerenleven. Minpunten zijn weliswaar de wat oubollige muziek en de theatrale vertolkingen die nog meer pathos vertonen dan Westerse tegenhangers uit die periode. Wat de regisseur wil zeggen met het allerlaatse shot weet ik niet precies. Misschien moet ik het maar eens opzoeken. Of niet, want in het ongewisse blijven is dikwijls interessanter...

Refn overschat zichzelf. Hij mag dan een getalenteerd filmmaker zijn, met Only God Forgives gaat hij naar mijn bescheiden mening toch een beetje uit de bocht, al zullen arthouse-adepten genoeg excuses vinden om de film te lauweren. De film is een beetje vis noch vlees. De plot is bewust heel klein gehouden, maar zelfs een kleine plot verdient nog wel een fatsoenlijke uitwerking. Het lijkt Refn in de eerste plaats om symboliek en het neerzetten van gedenkwaardige personages te doen, maar vooral op dat laatste vlak faalt schiet hij wat mij betreft tekort. Geen enkele personage – nee ook niet dat van een onderkoelde Gosling – heeft het charisma om zonder veel dialoog of diepgang overeind te blijven. Ze verdrinken als het ware in de omgeving die met veel aandacht voor kleur- en schaduwspel in beeld is gebracht. Toch kan je je afvragen welke meerwaarde Bangkok als setting heeft aangezien het geen echte binding met het script vertoont. Behalve misschien dat het de regisseur wat makkelijker maakt om exotische plaatjes te schieten. Visueel oogt het met andere woorden wel fraai en ook de soundtrack brengt in bepaalde scènes een synergetisch effect, maar het blijft te weinig, te oppervlakkig om echt te imponeren.

Japanse exploitationfilm die het voornamelijk van zijn beruchte reputatie moet hebben. Filmisch stelt het niet veel voor, schokkend is het evenmin. Wie graag hysterisch krijsende of manisch lachende Japanners aan het werk ziet, mag deze prent echter niet missen. Men moet zich wel eerst een uur lang door de inleiding worstelen waarin zich de vriendschap ontvouwt tussen drie studenten die getuige zijn van een bizarre moord. Wanneer ze zelf slachtoffer worden van pesterijen en geweld, slaan hun stoppen gezamenlijk door in een bloederige, schreeuwerige climax die flink aan kracht inboet door de groteske mise-en-scène.

Mooie Argento alweer. Qua verhaal net voldoende, maar grafisch en stilistisch recht in de roos. Met momenten doet Opera denken aan Argento's vorige film Phenomena, vooral dan wat de metal-soundtrack, die in Phenomena nog als experiment doorging, en de settings betreft. En niet te vergeten de ode aan Hitchcock's The Birds.

Spannend wordt het niet echt, maar de moorden zijn als vanouds weer visuele hoogtepunten. Leuk bedacht en door middel van hallucinant camerawerk en goede effecten erg mooi om naar te kijken allemaal. Absoluut voer voor de fans!

Mja, wat moet ik hier nog aan toevoegen. De twee kenners hiervoor hebben zowat alles al gezegd.

De link met Lynch die door Patat wordt gelegd is overigens compleet terecht. De metafysische plot wordt namelijk op een doeltreffende manier weergegeven aan de hand van psychedelische scènes waarin het droom vs. realiteit-gevoel overheerst. Hierbij maakt Bava gebruik van slimme cameravoering (hij is niet voor niets als cameraman begonnen) en wederom magische composities en kleurencombinaties. Als geen ander beheerst hij het kleurenspectrum en je waant je als dusdanig bij vlagen in een schilderij. Bava gebruikt geen kleuren, hij definieert ze!

Sowieso een van Bava's meest complete en daarom ook beste films.

Magere Jaws rip-off die tegenover zijn grote voorbeeld inboet aan spanning, effecten, een logisch script en goed uitgewerkte personages. Het grote verschil tussen beide is dat in Jaws het dier de klootzak is en in Orca de mens. Dat levert op zich een interessante invalshoek op (dier neemt wraak voor winstbejag van de mens), maar die wordt zo ongeloofwaardig gebracht dat het na een tijd tenenkrommend slecht wordt.

Pijnlijk feit is eveneens dat de score van Ennio Morricone er op geen moment in slaagt de beoogde spanning te creëren. Dan besef je pas hoe geniaal dat simpele deuntje van Jaws wel niet was. Op alle fronten is deze prent dus inferieur aan zijn grote voorbeeld. Enkele geslaagde beelden van de vin die dreigend boven het water uitkomt en een mooi in beeld gebrachte finale kunnen daar helaas nog weinig aan verhelpen.

Omwille van technische storingen tijdens het bioscoopbezoek aan There Will Be Blood enkele weken geleden, was de manager zo vriendelijk een gratis ticketje uit te schrijven voor een volgende kijkbeurt. Opzwepende fitnessmuziek en een ingetogen epos over een oliemagnaat gaan nu eenmaal niet zo goed samen… Met El Orfanato in het vizier kwam deze gratis filmvertoning handig van pas, hetgeen volgende bevindingen opleverde.

Als er twee mensen verantwoordelijk zijn voor de revival van de Spaanse genrefilm, zijn het wel Alejandro Amenabar en Guillermo Del Toro. Die laatste, bekend van El Espinazo Del Diablo en de volwassen sprookjesfilm El Laberinto Del Fauno, engageerde zich als producer voor het project van debuterend regisseur Bayona: El Orfanato. Veel moeilijke woorden in één zin, maar kortweg gaat het over een klassieke spookhuisfilm met een weeshuis in de hoofdrol. Aziatische geesten die uit televisieschermen kruipen zijn ondertussen verleden tijd, maar de liefhebber van het spookverhaal kan zich nu dus toeleggen op de nieuwste Spaanse contributie aan het genre.

Centraal staat de plotse verdwijning van de kleine Simon, die naar de zin van zijn ouders iets teveel opgaat in de vriendschap met z’n denbeeldige vriendjes. Wanneer Simon al een tijdje spoorloos is krijgt diens moeder ongewenst bezoek van geesten. Al snel begrijpt moeder Laura dat die denkbeeldige vriendjes niet zomaar een verzinsel zijn en gaat op zoek naar de waarheid. Vastbesloten haar zoontje terug te vinden volhardt ze in de zoektocht, niet wetende dat ze daarbij op punt staat de gitzwarte geschiedenis van het weeshuis te ontrafelen.

Wie niet genoeg nachtrust heeft gehad laat deze film beter links liggen. Als aaneenschakeling van doodsaaie sequenties is El Orfanato een regelrechte aanslag op de oogleden en zelfs de vlijmscherpe speldenprikken die nu en dan worden uitgedeeld kunnen het gezapige tempo niet doorbreken. Alle clichés worden hierbij op een hoopje gegooid en met films als The Others, The Innocents en The Changeling in het achterhoofd is dit louter een herhalingsoefening van wat in het verleden al beter is gedaan. Ondanks de zichtbaar goede bedoelingen en de betoverende fotografie slaagt Bayona er geen moment in de kijker angst in te boezemen. Het zoetsappige slotakkoord alleen al doet daarom vermoeden dat El Orfanato zich eerder wil profileren als sprookjesachtige familiefilm dan als beklijvende horrorfilm. Diehard gorehounds en thrillseekers zijn dus gewaarschuwd!

Spaanse cineasten hebben de afgelopen jaren sterk hun stempel gedrukt op de fantastische film, maar gezien de recycle-aanpak van een reeds uitgemolken genre stelt dit nieuwste kroonjuweel teleur. Afwachten maar of het nakende [Rec] deze misstap kan doen vergeten.

Alvorens mijn mening over deze film te ventileren, twee zaken:

1) VanRippestein, bedankt voor je interessante review die me ertoe gebracht heeft om deze film aan te schaffen.

2) Ik heb de 112 minuten versie gezien, dus mijn commentaar is daarop gebaseerd.

Na afgelopen week mijn vingers verbrand te hebben aan Golem (1920), heb ik me vandaag meer dan aangenaam laten verrassen door Orlacs Hände. De grootste aantrekkingskracht van deze prent zit waarschijnlijk in het boeiende verhaal rond "cellular memory", het gegeven waarbij getransplanteerde lichaamsdelen het karakter van de donor in zich dragen. Als die donor dan een moordenaar is, durft dat wel eens voor nare gevolgen zorgen. Dit ideetje werd later overgedaan in Body Bags en The Eye, maar dan met een oog.

Het verbaast me overigens dat een film als Nosferatu gelauwerd wordt omwille van z'n visuele schoonheid, terwijl Orlacs Hände bij mijn weten nooit die status heeft bereikt. En dat terwijl deze film eigenlijk vele malen mooier is dan dat duffe vampierfilmpje. De eye-candy zit voornamelijk in de sterke contrasten en de goed uitgedachte composities. De decors zijn erg minimalistisch en strak - heel wat anders dan de kunstzinnige decors in Das Cabinet des Dr. Caligari (zelfde regisseur nochtans) - en zorgen voor een naargeestig sfeertje, voornamelijk naar de ontknoping toe wanneer er op verschillende locaties gefilmd wordt.

Ik heb verder geen flauw benul van hoe het met de originele filmscore zit, maar ik heb de HD-transfer bekeken met muziek van Paul Mercer. En die was prachtig! Aanvankelijk heel ingetogen en minder "aanwezig" dan in andere films uit hetzelfde tijdperk, maar gaandeweg grimmiger en duisterder. Knap ook hoe van de eerste tot en met de laatste minuut elke klank naadloos aansluit bij wat er zich in beeld afspeelt.

Ik moet er trouwens aan toevoegen dat ik de slimme ontknoping helemaal niet had zien aankomen. Dat terwijl er in het laatste halfuur toch tips in die richting gegeven werden. Maar ik heb me dus laten verrassen en dat heeft vast en zeker bijgedragen aan mijn meer dan positieve kijkervaring. Enige minpuntje is misschien dat het lange middenstuk veel inspanningen van de kijker vraagt om bij de les te blijven. Saai kan je Orlacs Hände bezwaarlijk noemen, maar je merkt toch dat een compleet gebrek aan dialoog een fikse aanpassing vraagt van de kijker. Desalniettemin vind ik dit een echt juweeltje uit de spreekwoordelijke oude doos. Op naar m'n de derde film van Robert Wiene.

En eh, heb jij nog van die schitterende tips VanRippestein?

Beklemmende film!

Ik ben wel een fan van het soort films met een onderhuidse spanning die heel gestaag naar een climax pieken. Vandaar ook dat de lange speelduur van Orphan een absoluut pluspunt is. Zo krijg je ruimschoots de tijd om kennis te maken met de personages, waardoor het inlevingsvermogen des te sterker wordt en de spanningsopbouw meer effect heeft. Voorwaarde is wel dat er goed geacteerd wordt, maar dat is hier zeker het geval; zowel van de kindacteurs als de volwassenen. Vooral de chemie tussen Vera Farmiga en Isabelle Fuhrman zorgt voor flink wat nagelbijtende suspense.

Het scenario mag dan niet echt vernieuwend zijn, het is wel erg geloofwaardig en meeslepend uitgewerkt. Een goeie dosering en zorgvuldige opbouw zorgen ervoor dat je minuut per minuut in de film groeit. Soberheid is de sleutel. De onverwachte twist op het einde is bovendien goed gevonden en plaatst alles toch even in een ander perspectief. De finale die daarop volgt is dan weer iets te bombastisch vergeleken met de rest van de film, maar gelukkig blijft alles binnen de perken.

Een pluim voor de regisseur die zich in de jungle van het moderne horrorgeweld durfde te wagen aan een klassiek recept in een klassiek kleedje.

Typische neo-slasher die kreunt onder een gebrek aan budget, talent en ideeën. Op zowat alle vlakken loopt het fout. Het pijnlijkst zijn nog wel de personages die pas twee seconden voor hun dood geïntroduceerd worden waardoor al snel onverschilligheid optreedt, ook al mag het hoofdpersonage dan het figuur van een paaldanseres hebben. Op een dergelijk fenomeen kan je als regisseur anticiperen met creatieve kills, maar helaas oogt The Orphan Killer op dit vlak - nochtans de essentie in het genre - zo flauw en inspiratieloos, dat je je afvraagt wat voor nietsnut die Matt Farnswort eigenlijk is. Ik ben dan ook benieuwd waar hij het lef vandaan heeft gehaald om zulke troep op de markt te dumpen, want menig budgetloos slashertje uit de jaren '80 oogt een pak origineler in uitvoering dan dit prul. Zijn enige goede inbreng zien we tijdens de openingsscène, waarin een remix van "Cry Little Sister" door de luidsprekers galmt.

De exotische setting en de lokale benadering van de geestenwereld doet deze film meteen in het oog springen. Toch, als je beter kijkt, zul je zien dat er weinig tot geen verschil is met gelijkaardige films die zich in een westerse setting afspelen. Derhalve brengen de makers weinig nieuws. Er zijn wat schrikmomenten aanwezig, afgewisseld met het nodige drama, maar eigenlijk heb je alles al een keer eerder (en waarschijnlijk beter) gezien. In essentie is dit dus het dertiende exemplaar in een dozijn geestenfilms waar weinig inventiviteit en urgentie vanuit gaat. Vermakelijk blijft het gelukkig wel, daar zijn de makers immers vakkundig genoeg voor.

Een film over... een ouija-bord. Voor zij die het niet kennen: met een ouija-bord roep je geesten op. Meestal loopt dit fout. Uiteraard: anders geen film. Deze film doet denken aan Witchboard uit 1986. Enkele jongeren proberen contact te leggen met de geest van hun zopas overleden vriendin, maar roepen daarmee alleen maar onheil over zich af. Best redelijk qua scenario en vertolkingen, alleen de ontknoping is nogal lauw.

Fijn dat je deze film hebt toegevoegd Mac Hammer Fan, maar wat vond je er eigenlijk van?

Ik vond het met stip een van de betere Lovecraft-verfilmingen die ik al achter de kiezen heb. En dat zijn er ondertussen toch al een aantal. Out of Mind is geen strikte verfilming van één welbepaald verhaal, maar een collage van passages uit verschillende verhalen waarmee de makers een sluitend geheel hebben geprobeerd te maken. Als katalysator zorgt het verboden boek Necronomicon voor flink wat onheil, in de vorm van vreselijke nachtmerries waardoor student Randolph Carter geteisterd wordt.

Het geheel is even dromerig als duister, en tegelijkertijd erg sfeervol. Met dank aan Christopher Heyerdahl die een schitterende impressie neerzet van een uit zijn eigen boeken citerende Lovecraft. Aanvankelijk lijken zijn intermezzo's louter sfeerbepalend te zijn, maar als uiteindelijk blijkt dat hij een wezenlijk karakter is in de duistere droomwereld van Randolph Carter, stevent Out of Mind af op een grootse ontknoping.

Op de DVD staat ook nog de kortfilm "The Music of Erich Zann", over een geheimzinnige muzikant die zijn enige toeschouwer bedwelmt met bovennatuurlijke symfonieën. Ook een aanrader.

Nazi-horror dreigt zich al snel binnen de regionen van exploitation en smakeloze pulp te situeren, maar Outpost is wel degelijk een stijlvol exemplaar. Dat valt meteen op tijdens de openingscène, waarin het mistroostige Oost-Europa schuilgaat in vale kleuren. We zien hoe een groepje huursoldaten de wildernis in rijdt, onder leiding van een zakenman die op zoek is naar een niet nader benoemd object in een oude bunker. Plottechnisch gezien zit Outpost veel slimmer in elkaar dan de doordeweekse horrormeuk. Wetenschap in combinatie met bovennatuurlijke elementen houden de film boeiend, bij vlagen zelfs griezelig, bovendien is de opbouw mooi verzorgd. Daarnaast worden er behoorlijk wat kogels afgevuurd en stoere oneliners verkocht, aan actie dus geen gebrek. Kortom, sterke combo van actie, oorlog en horror met een knipoog naar Predator (1987).