Opinions

Dit is de film die [Rec] had moeten worden. Uiteindelijk laten de Amerikanen zien dat het scenario van Jaume Balagueró en Paco Plaza enorm veel potentieel bevatte. Alleen waren de Spaanse cineasten niet bij machte dit te benutten. Hun Amerikaanse collega's tonen in deze remake hoe het wél moet.

Om te beginnen is Quarantine gewoonweg een stuk beter gemaakt. De personages zijn beter uitgewerkt, er wordt beter geacteerd, de setting wordt beter uitgespeeld, de film is smeriger, maar vooral, Quarantine slaagt erin de intensiteit te brengen die je van [Rec] verwachtte. Mijns inziens komt dit omdat deze versie veel beter uitgebalanceerd is. Er is plaats voor actie, spanning, hysterie, smeerlapperij, schrikmomenten en ga zo maar door, zij het dat deze cocktail op een meer gecontroleerde manier wordt samengesteld. Zo had ik in het origineel te vaak het gevoel dat de hysterie en het geschreeuw de overhand nam waardoor al snel irritatie opdook. Bij Quarantine is dat niet het geval, hier zit het tempo net goed. Ook wordt iets meer aandacht besteed aan "een verhaal". Gelukkig worden hierbij geen pasklare antwoorden aangereikt, maar er is wel een zekere richting waar de kijker naartoe wordt gestuurd. Dat vind ik alvast een enorme verbetering ten opzichte van [Rec].

Origineel is deze prent natuurlijk niet en een groot deel van de credits gaan uiteraard naar Jaume Balagueró en Paco Plaza die het idee bedacht hebben. Alleen ben ik blij om te zien dat dit veelbelovende scenario de vakmanschap kreeg die het verdiende. Topper!

Onderhoudend vervolg. Doorgaans zijn sequels nogal mak en inspiratieloos, maar omdat deze film nog degelijk gemaakt is kan ik er wel van genieten. De setting is weer eens wat anders, al had men langer in de lucht mogen blijven. Dat de dreiging daar van twee kanten kwam (zowel zombies als gevaar op neerstorten) gaf de film op dat moment een extra dimensie. Het leukste deel is dan ook het eerste halfuur. Daarnaast blijft het idee van de opgelegde quarantaine erg beklemmend. Verder zit er voldoende vaart in en kent het scenario nog enkele boeiende twists. Kortom, een bescheiden aanradertje voor liefhebbers van het origineel (of de remake van het origineel, cfr. [Rec]).

Wederom een schitterende Fulci!

Qua sfeer vind ik deze toch al redelijk naar The Beyond neigen. Leuke, sfeervolle locaties en decors en dito soundtrack die slechts een tikkeltje minder is dan Frizzi's score voor The Beyond en City of the Living Dead, wat op zich al een compliment is. Maar ook qua camerawerk, dat bij momenten best spannend en angstaanjagend werkte, en gore is deze best te pruimen. Hoewel beduidend minder gore dan in de andere twee, vind ik hem hier iets mooier uitgewerkt. Het lijkt niet meer zo nep met andere woorden. Let vooral op de "madenscène" tegen het einde aan.
De acteurs deden het volgens mij meer dan behoorlijk, de dramatische dubbing (jongetje!) buiten beschouwing gelaten weliswaar.

Over het algemeen dus een tikkeltje minder goed dan de twee voorgangers van de trilogie wat sfeer en hoeveelheid ranzigheid betreft, maar eens zo sterk op het vlak van professionaliteit en spanning.

Geinig tweeluik waarin twee verhalen van 's werelds meest bekende horrorschrijvers verfilmd worden. Chattering Teeth is best leuk gevonden en sfeervol vormgegeven dankzij de woestijn en de aanhoudende zandstormen. Ook Body Politic mag er zijn. Niet Barker's beste verhaal, maar wel leuk bedacht. Het verhaal zelf is vrij ernstig, maar als je al die afgezaagde handjes zo over het scherm ziet kruipen ziet het er inderdaad wel grappig uit. Ik vond het best aangenaam kijkvoer, al was het personage van Quicksilver die alles aan elkaar praatte eerder storend. Zoiets is al beter gedaan in anthologieën.

Geen slechte film, al heb ik het gevoel dat men in het verklaren van het bovennatuurlijke een aantal pistes bewandelt die redelijk oppervlakkig uitgewerkt worden en ook geen bevredigend geheel vormen. Wel geslaagd is de klassieke setting, de klassieke opbouw en de klassieke cinematografie. Zo'n beetje alles aan deze film is eigenlijk klassiek en dat past ook wel bij het (sub)genre. Toch mag een film als deze van mij nog een halfuur langer duren, om de spanning nog meer op te bouwen en de personages/gebeurtenissen van meer achtergrond te voorzien. Echt spannend of ongemakkelijk wordt het niet, maar vermakelijk zondermeer, met af en toe een goed getimed schrikmoment. Ik kan die nieuwe wind vanuit de Hammerstal wel smaken.