Opinions

Enige tijd geleden via de pakketservice kunnen bewonderen, waarvoor dank. Wanneer ik gisteren El Maquinista zag moest ik spontaan aan deze film denken en ik realiseerde me dat ik hier nog steeds geen berichtje had geplaatst. Bij deze dus.

De oorzaak voor Jacob's mentale problemen vertoont sterke parallellen met een aflevering van het geweldige X-Files, die ik nog niet zo lang geleden heb gezien. Experimenten met chemische wapens die achteraf een negatieve invloed blijken te hebben op de geestelijke toestand van hun gebruikers, het is een boeiend uitgangspunt met geweldig veel potentieel. Het duurt dan ook niet lang voor een bries van paranoia en angstaanjagende flashbacks de arme Jacob teistert. De rol van Jacob wordt bovendien heel overtuigend gebracht door een nooit teleurstellende Tim Robbins. De visuele flair en de duistere sfeer die je steeds meer bekruipt naarmate de film naar de ontknoping danst, doen vervolgens de rest. Een erg beklijvende thriller die je volledig opslurpt en in Jacob's labiele wereldje uitspuugt.

M'n zoveelste Aziatische spookfilm alweer, maar ben nog steeds niet onder de indruk van dit genre. Zoals altijd met open mind naar gekeken, maar op één scène na vond ik de film nergens eng. En dat kan toch niet de bedoeling zijn van een horrorfilm?

Esthetisch perfect in orde, dat wel. Mooie kleuren en goed gebruik van de jump cuts. Ook het klassieke truckje van de kijker in slaap wiegen en hem dan genadeloos een vlijmscherpe speldenprik toedelen is een basisinstrument van de cinematografie. Geen onaardige methode, al duurt dat in slaap wiegen voor mij altijd net iets te lang waardoor de uiteindelijke climax nooit het gewenste effect bereikt. Maar goed, één keertje is het toch gelukt en de desbetreffende scène mag wat mij betreft tot een bescheiden klassieker omgedoopt worden.

Verder heb ik me geërgerd aan het nodeloos warrige einde dat bovendien nog eens veel te lang aansleept. Vervelend, maar vooral overbodig. Het enige wat ik tijdens die tien minutenlange beeldencollage kon denken was "waarom?". Maar goed, A Tale of Two Sisters was al met al een onderhoudende film, ook al heeft ie me niet gebracht wat ik er van verwachtte.

Ik vond hem goed. Een van de meest vermakelijke en grappigste vervolgdelen. Wat mij betreft zelfs de beste in de reeks na deel 4 en het origineel.

Uiteraard slaat het verhaal nergens meer op, maar het zorgt wel voor een hele hoop onzin en hilarische momenten. Die sul die zich ontpopt tot held, dat koppel van de hamburgertent, de ganse zombie-insteek en de verwijzing naar Freddy Krueger, ... echt geweldige popcornelementen allemaal. Voeg daar nog wat originele en komische kills aan toe en je hebt weer anderhalf uur Jason-vermaak. Schromelijk ondergewaardeerd hier.

Magistrale openingssequentie maar daarna gaat het alleen maar bergaf. Niet dat het echt slecht is, maar het niveau van nrs. 1, 2 en 4 wordt helaas niet gehaald. Veel slice & dice werk, dat wel, maar het stereotiepe slachtvee kon dit maal niet overtuigen omwille van een overload aan personages, wat dan gelukkig wel resulteert in een hoge body count. Matig werkje, niet meer niet minder.

Na lange tijd herzien. Niet zo goed als in m'n herinneringen, maar op bepaalde momenten toch erg aardig. Voornamelijk het eerste deel. Een efficiënt opgebouwde spanningsboog met een vleugje mysterie. De "Creeper" op zich is nog wel een leuk creatuur, zolang hij niet vol in beeld komt. De lange jas en de hoed werken perfect, maar wat daaronder zit contrasteert te fel met het voorgaande. Naar het einde toe is de spanning en creativiteit helaas een beetje zoek. Teveel nietszeggende personages die zich komen moeien ook. Gelukkig is de slotscène nog memorabel genoeg om dit werkje boven de middelmaat te tillen.

Deze aflevering was tot nu toe de meest ranzige en zo ongeveer ook de meest controversiële, naast Imprint, uit de reeks. Erg goor, bloederig, en gedurfd, maar verrassend genoeg ook erg erotisch, vertederend en ontroerend. Jenifer is een kruising tussen een sprookje en een nachtmerrie en thematisch een beetje te vergelijken met Phenomena (hoor en zie ook soundtrack en titel), al moeten we met vergelijkingen altijd oppassen. Argento slaagt in ieder geval in z'n opzet: de ene keer is dat medelijden oproepen bij de kijker, en de andere keer pure weerzin. Een spel van tegenstellingen en contradicties. Sommige scènes zijn zoals we van Argento gewoon zijn prachtig geschoten, en dan denk ik bijvoorbeeld aan de nachtelijke achtervolging door het bos, maar ook qua logica en verhaal zit het dit keer allemaal goed. Het zwartgallige einde, net zoals ik het al een hele aflevering had gehoopt, had niet beter gekund en was dan ook het toetje op de taart.

Samen met Cigarette Burns van Carpenter, die nog net iets hoger scoort, de absolute uitschieter van de reeks!

Mocht ik ooit in de onwaarschijnlijke situatie belanden waarin ik moest kiezen tussen Fox of Seyfried, doe mij dan maar die laatste. Zonder twijfel, wat een ogen, wat een lippen.

Van ver lijkt de film op een kruising tussen Ginger Snaps en Juno, i.e. slim en bloederig script met ruimte voor de typische puberperikelen zonder dat het klef wordt. Daarnaast ook veel geestige momenten, zoals dat gedoe rond die indie-rockband. De soundtrack sluit daar mooi op aan trouwens. Voor de rest drijft de film op de vriendschap tussen de twee totaal verschillende meiden, beide goed vertolkt, met als apotheose de bewuste scène die al vanaf het begin gesuggereerd wordt.

Fijn gestileerd filmpje dat qua opzet doet denken aan Meat Grinder. Fruit Chan gaat geen taboe uit de weg. Zo zien we een onscreen abortus waarna de foetus in dumplings verwerkt wordt. Wie van deze dumplings eet, blijft eeuwig jong. De film bevat enkele expliciete beelden, maar blijft over de ganse lijn redelijk luchtig. Dat is te merken aan de muziek en het frivole kleurgebruik. De nadruk ligt dan ook niet zozeer op horror, dan wel op de relatie tussen een televisiester en haar man, die vreemdgaat met jonge meisjes. Zijn vrouw gaat tot het uiterste om hem terug te winnen...

Een artistieke Japanse horrorfilm over leven na de dood dat, in dit geval, uit niets anders dan pijn en ellende bestaat. Qua thematiek en moraal doet Jigoku een beetje denken aan het werk van José Mojica Marins (Coffin Joe), zeker omwille van de tijdsgeest, maar Nakagawa is veruit de betere cineast. De film kan je grofweg opdelen in twee aktes. In het eerste uur volgen we Shimizu en enkele andere personages wiens daden een eeuwig verblijf in de hel rechtvaardigen. Al is dat in Shimizu's geval misschien nogal streng aangezien hij vooral het slachtoffer is van zijn eigen naïviteit. Ongeveer op het uur vindt er een heuse stijlbreuk plaats. Nakagawa zakt af naar de hel en doet dit met adembenemende beelden waarin compositie, schaduwspel en contrasterende kleurenpaletten de essentie vormen van een visuele nachtmerrie. Alleen al hierom verdient deze film zijn status, want laten we eerlijk zijn, de nogal belerende narratieve structuur in de eerste akte is slechts een opstapje naar wat je als ware kunst kan omschrijven.

Sombere J-horror die je niet de kast op jaagt met schrikmomenten, maar wel met een ingenieus scenario dat voortdurend hints aanreikt zonder de ware toedracht te verklappen. Daardoor baadt de film in een soort nieuwsgierigmakend mysterie dat je moeiteloos naar de ontknoping voert. De openingscène is trouwens ontzettend krachtig en zet meteen de toon voor een naargeestig klimaat dat wordt vertaald in de grauwe stilering. De beelden ogen kil en grijs, soms ook erg expliciet en de camera is vaak net dat tikkeltje uit balans zodat je nooit grip krijgt op de bevreemdende gebeurtenissen. Wie wil kan in Suicide Circle zelfs kritiek herkennen op de toenemende individualisering van de Japanse (en Westerse) maatschappij, grotendeels in de hand gewerkt door de komst van het internet en mobiele telefoons. En die kritiek is op een hele slimme manier tot een solide script gekneed, wat Suicide Circle (voor mij) tot één van de betere Japanse horrorfilms maakt.

Wat een film (of tv-episode)!!! Beetje een kruising tussen 8MM en The Ninth Gate; boeiend en mysterieus thema dus. Vanaf begin tot einde heerst er een uiterst creepy sfeertje en ook het verhaal zit erg goed in mekaar; alles draait om de zoektocht naar een soort snuff-movie met bovennatuurlijke krachten. Die zoektocht is, gezien de korte speelduur, erg sfeervol en gedetailleerd uitgewerkt en levert ook enkele sublieme gore-momenten op: de onthoofding met kapmes, de Japanner die z'n eigen ogen uitsteekt en natuurlijk Udo Kier die een film draait met z'n eigen darmen. Schitterend filmpje van Carpenter dus die hiermee bewijst dat hij nog steeds een meester is.

Middelmatige thriller die wat doet denken aan Duel en The Hitcher. Het probleem met zulke films vind ik de lange speelduur, omdat het steeds weer erg moeilijk blijkt om de spanningsboog tot het einde strak gespannen te houden. Door middel van allerlei wendingen (de ene al geloofwaardiger dan de andere) probeert men de spanning erin te houden, iets dat vooral in het eerste gedeelte lukt. Na de eerste confrontatie met de gestoorde truckbestuurder zakt de film echter in. Je krijgt het gevoel dat de makers persé de 90 minuten wilden volmaken en daardoor voelen met name de laatste 45 minuten wat geforceerd aan. De matige cast helpt ook niet echt veel natuurlijk.

Mijn devies voor dit soort films: houd het kort en krachtig. Hier kon men gemakkelijk 20 minuten afpitsen zonder de inhoud aan te tasten.

Ook ik had eerst Ju-On: The Grudge gezien en kwam tot de vaststelling dat ik deze daardoor onbewust een beetje links heb laten liggen. Het blijft toch een erg aparte reeks. Kil en afstandelijk gefilmd, op het eerste gezicht kwaliteitsloos zelfs, maar als je dan merkt hoe efficiënt de sound editing is, kan het niet anders dan dat de ganse stijl een bewuste regiekeuze is. Aan de hand van fragmenten, niet noodzakelijk in chronologische volgorde, maken verschillende personages kennis met de vloek die eigenlijk een resem afzonderlijke gebeurtenissen overkoepelt. Door deze afstandelijke aanpak geraak je niet meteen betrokken bij de personages, laat hun lot je koud en heb je bij het derde personage al het gevoel dat je het wel gezien hebt. Maar vanuit geschiedkundig oogpunt blijft deze unheimische film interessant, gezien de vloedgolf aan Japanse horror die daarna volgde.

Matig horrorfilmpje. Enge scènes en scares zijn aanwezig, zij het niet in overvloed maar wel bijzonder efficiënt. Voor de rest is het allemaal nogal lelijk geschoten en hangt het script als los zand aan mekaar. De fragmentarische opbouw zorgt ervoor dat je nooit echt betrokken geraakt bij de personages en dat hun onfortuinlijke lot je verder weinig kan schelen. Het laatste halfuur is er dan ook een beetje teveel aan.

Redelijk overbodige toevoeging aan het genre plattelandshorror waarin oerconservatieve boerenkinkenkels zich hebben teruggetrokken in een bos en er een mysterieuze put aanbidden. De put geeft en neemt, maar blijkt in deze film toch vooral te nemen in de vorm van offers die de vrijwillig aangereikt worden. Het idee van de besloten gemeenschap met hun eigen bedenkelijke normen en waarden is een dankbaar gegeven voor onderhuidse spanning, dat hier helaas amper uit de verf komt. Wel proberen de makers aan de hand van een klassiek gegeven en enkele onsmakelijke effecten een angstklimaat te creëren. Dat lukt slechts ten dele. Mysterieus is de film bij vlagen, maar het aura van amateurisme (effecten, acteurs, soundtrack, ...) verknoeit de goede bedoelingen en het interessante script. In dit genre zijn veel betere films gemaakt (denk bv. The Wicker Man).

Een erg interessante film aangezien hij sterke parallellen vertoont met een belangrijk subgenre in de '70's horrorfilm, de rape&revenge-flick. Een genre dat je niet meteen met Bergman associeert en in die zin de moeite waard om eens van naderbij te bekijken. Cultklassiekers zoals Last House on the Left, The Hills Have Eyes en I Spit On Your Grave zijn ontegensprekelijk voortgevloeid uit dit schrijnende drama en het is dan altijd wel boeiend om eens te gaan kijken waar een horroricoon als Wes Craven zijn mosterd gehaald heeft. De gebeurtenissen uit The Virgin Spring en Last House on the Left zijn quasi dezelfde doorheen gans de film, al heeft Cravens versie van deze "oog om oog, tand om tand-parabel" wel een update ondergaan. Waar Craven zich vooral focust op bloedstollende horror, tracht Bergman de kijker te bespelen met een waaier van emoties. Hij slaagt daar grotendeels ook in, want de boodschap die hij overbrengt is volledig oprecht en derhalve eens zo ontroerend. Bergman schenkt net zoals Craven veel aandacht aan de dualiteit van de mens, die omwille van één enkele gebeurtenis van een beschaafd iemand kan transformeren in een bloeddorstig wezen. De exclamatie waarin Von Sydow aan het eind van de film God met de vinger wijst is dan ook een logische reactie. De wraak is helemaal niet zo zoet als ze zou moeten zijn...

Voor wie zich de laatste jaren alleen maar heeft geërgerd aan de boom van de Aziatische horrorfilm, is er Junk, een straight forward zombie/actiefilm die in niets lijkt op de opdringerige pseudo-mysterieuze blockbusters van de laatste jaren. Een complete stijlbreuk met het horrorgeweld dat we van Aziatische bodem gewoon zijn is het minste wat je over Junk kan zeggen. Het lijkt wel zo'n beetje de Japanse versie van een Romero met Re-Animator invloeden. Maar voor je te enthousiast wordt er snel even bij zeggen dat Junk geen absolute topper is, doch wel een aangenaam tussendoortje dat zichzelf niet al te serieus neemt en bijgevolg anderhalfuur horrorplezier oplevert.

Tienerzwangerschap, vaak een thema in kleffe televisiedrama's met de nodige tranentrekkerij. Hier totaal geen last van gehad. De hele problematiek wordt op een bespreekbare en hartverwarmende manier gebracht, gekruid met enkele hilarische en absurde situaties. Ondanks de nodige hilariteit wordt de essentie toch met het nodige realisme benaderd. De goeie vertolkingen en sterk uitgewerkte personages zijn hier absoluut verantwoordelijk voor. Hoewel de alledaagse karakters op het randje van karikaturen worden voorgesteld, zorgen ze voor een gemoedelijke en herkenbare mood. Ideale combinatie tussen drama en komedie met andere woorden, al mist Juno net dat tikkeltje extra om compleet te overdonderen. Wat dat dan precies moge zijn, daar ben ik nog niet helemaal over uit. Wellicht is het weer muggeziften voor een film die quasi de perfectie benadert .

Van de maker van Squirm. Een kleine teleurstelling toch.

We zien duidelijk waar Lieberman de mosterd heeft gehaald (Deliverance en The Hills Have Eyes), want de nodige ingrediënten zijn weer aanwezig. Om te beginnen is er de desolate, woeste natuur. In dit geval een mooi berglandschap met kabbelende watervalletjes en fluitende vogeltjes. Als het slachtvee van dienst de waarschuwing krijgt de bergen niet te betreden (om god weet welke reden), slaan ze deze goed uiteraard in de wind. Uiteraard, want anders is er geen film.

Wat volgt is een uurlang kampeerfun, naaktzwemmen en zuippartijen bij het kampvuur. Tot dusver weinig actie of spanning ... en dat blijft nagenoeg zo. Lieberman beschikt met andere woorden over de juiste ingrediënten maar faalt verder in de uitvoering. Ook de soundtrack is nochtans niet mis en heel het gegeven rond door inteelt voortgebrachte mutanten al zeker niet. Zie trouwens ook de succesvolle remake van The Hills Have Eyes en de Wrong Turn-serie voor dit soort horror.

Weinig geweld, weinig gore, weinig spanning. Dat doet als liefhebber pijn, zeker als je ziet dat alle middelen daadwerkelijk voor handen zijn. Een gemiste kans met andere woorden. Daar kan zelfs het legendarische en haast onovertroffen bizarre einde weinig aan verhelpen.