Opinions

Spaanse cultfilm die in de jaren '70 behoorlijk wat stof deed opwaaien omwille van de controversiële plot waarin kinderen aan het moorden slaan. Ondertussen is dit taboe al een tijd doorbroken, mede dankzij deze prent die de baan heeft vrijgemaakt voor hedendaagse films als Vinyan, Eden Lake, The Children, enzovoort.

Who Can Kill a Child? opent met een reeks archiefbeelden van kinderen die het slachtoffer zijn van oorlog, hongersnood en dergelijke. De regisseur lijkt hiermee aan te willen geven dat kinderen steeds de dupe zijn van het onverantwoordelijke en zelfzuchtige gedrag van volwassenen. Tijd om ze een lesje te leren met andere woorden. Deze boodschap schemert door in de eigenlijke film waarin de rollen omgedraaid worden: om een onbekende reden beginnen de kinderen van het eiland Almanzora hun ouders uit te moorden. Twee Engelse toeristen die aanmeren op het eiland voor een ontspannende vakantie zijn zich van geen kwaad bewust, maar dat verandert snel als ze zelf opgejaagd wild worden.

Uitstekend voer voor een naargeestige horrorfilm allemaal, al kan je je afvragen in hoeverre de sociale kritiek tijdens de openingstitels relevant is. Die wordt namelijk te opdringerig gebracht en past door de audiovisuele stijlbreuk totaal niet binnen het geheel. Afgezien van deze overbodige inleiding maakt Who Can Kill a Child? zijn reputatie echter helemaal waar.

De film baadt in een onheilspellende sfeer die opgevoerd wordt door de langgerekte, stille (lees: zonder muziek) scènes waarin de hoofdpersonages proberen uit te pluizen wat er gaande is. Regisseur Ibáñez-Serrador wiegt je als het ware in slaap, maar schudt je op de juiste momenten wakker met een confrontatie tussen kinderen en volwassenen.

Onderliggend maakt Ibáñez-Serrador dankbaar gebruik van het begrip 'kinderlijke onschuld'. Hij stelt openlijk de vraag of kinderen in staat zijn tot zulke gruwelijkheden en, daaropvolgend, of volwassenen in staat zijn om een kind te doden als het erop aan komt.

De locatie - een zonovergoten eiland dat veel weg heeft van een verstikkend labyrint - speelt een cruciale rol in de claustrofobische beleving. Door het grote aantal aanwezige kinderen lijkt ontsnappen een onmogelijke zaak en ook contact met het vasteland is er niet. Kortom, de toeristen zitten als ratten in de val. Er zit dan ook weinig anders op dan een gewelddadige confrontatie, die op zijn zachtst gezegd erg cynisch en deprimerend is.

The Beyond is weer zo’n typisch voorbeeld van een Italiaanse horrorfilm waarin het ontbreken van enige logica enorm sfeerbevorderend werkt. Normaal gezien een punt van kritiek, maar hier een absoluut pluspunt dat het bovennatuurlijke aspect alleen maar versterkt en ervoor zorgt dat je als kijker al snel in een surrealistische droomwereld binnengezogen wordt. Vergezeld van duistere decors en een alweer schitterende soundtrack van Fabio Frizzi, is The Beyond het schoolvoorbeeld van de quasi perfecte horrorfilm; Fulci’s meesterwerk.

Wie Fulci zegt, zegt natuurlijk gore vetzakkerij. En zij die niet op een litertje meer of minder bloed kijken, komen ook in The Beyond zonder twijfel aan hun trekken. Aan gore dus geen gebrek, maar de special effects laten soms toch wel te wensen over. Het langdurige inzoomen op de smeerlapperij, het handelsmerk van Fulci en doorgaans ook zijn sterkte, doet hier een beetje afbreuk aan de echtheid van de effecten. Van iemand met “The Master of Gore” als bijnaam mag je op dit vlak toch meer verwachten.

Met The Beyond weet Fulci trouwens twee subgenres, zijnde de zombieflick en de occulte horror, perfect met mekaar te verzoenen. Enkele quotes doen er overigens, net zoals in Zombi 2, geen twijfel over bestaan waar hij zijn mosterd gehaald heeft. Inderdaad, bij Koning Romero. Echter, waar Romero’s films bol staan van de maatschappijkritiek en een claustrofobische sfeer uitdragen, richt Fulci z’n pijlen in de eerste plaats op sfeer en gore. En hij doet dat goed!

'k Vond het vrij slecht eerlijk gezegd. Om te beginnen vond ik [Rec] nergens vernieuwend. Zowel inhoudelijk als qua camerawerk een aaneenschakeling van jatwerk. Ik zeg altijd, het wiel heruitvinden kan geen kwaad, zolang het maar beter bolt. En bij deze film had ik toch het gevoel dat er een serieuze slag in het wiel zat. Been there, done that met andere woorden.

Vond het vooral ook veel te hysterisch allemaal, zonder dat er echte angstaanjagende scènes voorbij kwamen. Knip- en plakwerk van roepende mensen die paniekerig door een gebouw lopen, meer niet. Overdaad schaadt, zoveel is duidelijk. Zodanig zelfs dat ik mezelf erop betrapte een paar keer bijna in slaap te sukkelen. Letterlijk! Dat mag toch niet de bedoeling zijn?

Op het laatste moment wordt nog een beetje de eer gered met een beklijvende scène, volledig opgenomen in night vision. Veel te laat helaas, want de suffe 75 minuten die daaraan vooraf gaan hebben dan al oneindig veel schade aangericht.

Even belabberd als het eerste deel.

Balagueró en Plaza doen hun nummertje nog eens over. Tof voor degenen die [Rec] al goed vonden, maar ik hoorde daar helaas niet bij. Ik had wel wat hoop voor dit vervolg; die bleek echter tevergeefs. Op de cinematografie valt weinig aan te merken. Het regisseursduo heeft de techniek nog beter onder de knie dan voordien en levert een mooie collage af van real life beelden en geluiden. Maar een degelijke cinematografie alleen maakt nog geen goede film. De plot is namelijk al even mager als in het eerste deel, met dit verschil dat men een inhoudelijke wending aan het verhaaltje gegeven heeft. Op zich niet verkeerd, maar echt overtuigend was het allemaal niet.

Uiteindelijk is [Rec]² in hetzelfde bedje ziek als zijn voorganger: veel irritante mensen die schreeuwend door een gebouw rennen, dit de hele film lang. Nee, dit blijft geen 85 minuten boeiend. De vertolkingen zijn amper beter dan die van een locaal toneelgezelschap, maar erger nog zijn de dialogen en de onderlinge interacties. Die zijn zo schreeuwerig en onrealistisch dat het op den duur echt vervelend wordt om naar te kijken.

Voor het overige is er maar weinig "horror" aan deze film. Er is een nijpend gebrek aan schrikmomenten en spanning (omwille van de irritante personages waar je geen seconde mee meeleeft) en ook voor gorehounds is dit maar een slappe hap. Gelukkig waren Balagueró en Plaza wel zo geslepen om de film te laten eindigen met een leuk bedachte cynische noot.

Maar toch, geef mij maar de Amerikaanse aanpak die minder hysterisch en veel spannender is. Quarantine² bijvoorbeeld?

Een vervolg dat eigenlijk geen vervolg is, maar hoogstens wat raakvlakken vertoont met Cloverfield (2008). Het grootste gedeelte van deze post-apocalyptische film speelt zich af in een nucleaire schuilkelder waarin het leven van een jonge vrouw in handen ligt van Howard, de bizarre eigenaar van de ondergrondse bunker. Wat er buiten aan de hand is, blijft lange tijd een raadsel zodat het wantrouwen van de jonge vrouw jegens Howard rustig de kans krijgt om te woekeren. Maar is haar vrees dat de man slechte bedoelingen heeft wel terecht? Wil ze wel te weten komen welk onheil er buiten op de loer ligt? De film balanceert fijntjes tussen angst om te sterven enerzijds en het verlangen naar vrijheid anderzijds. Het gevoel van claustrofobie uit zich in enkele beklemmende scènes die werkelijk naar de keel grijpen. Voor sommigen zal de spetterende finale wellicht wat overdreven aanvoelen, maar eigenlijk is het slechts de uitkomst van datgene wat al die tijd gesuggereerd wordt.

Nee, de reden waarom je deze film zou moeten zien:

10 Rillington Place is in het subgenre van de seriemoordenaarsfilm sowieso al een buitenbeentje. Ik heb geen idee in hoeverre je vertrouwd bent met het genre, maar deze film is dag en nacht verschil met shockers als Henry: Portrait of a Serial Killer, Maniac, The Manson Family, enzovoort. Waar in genoemde films vooral het geweld geportretteerd wordt, primeert in 10 Rillington Place de inkijk in het privéleven van Christie. Uiteraard wordt aandacht geschonken aan z'n wandaden, maar vooral z'n dagelijkse gewoontes en bezigheden, karaktertrekjes, en andere triviale zaken worden ruimschoots in beeld gebracht. We zien eigenlijk een zielig, dik mannetje dat in tegenstelling tot wat je zou vermoeden een enorme schurk is. Het waarheidsgetrouwe clichébeeld van de behulpzame man uit de straat, waarvan niemand vermoedde dat het zo'n smeerlap was, wordt ook hier opgehangen. Het verschil met andere films is echter dat je het duistere kantje gewoon niet in hem ziet en dat het daarom eens zo confronterend overkomt. In Henry wordt bijvoorbeeld ook aandachtig verhaald over de psyche van de killer, maar als kijker weet je gewoon dat Henry voor geen meter deugt. Het sullige voorkomen van Christie is simpelweg een uitstekende vermomming voor alle gruwel die achter deze man schuilgaat. Z'n verzinsels, z'n praatjes zijn zo goed geschreven dat de conversaties met z'n potentiële slachtoffers erg akelig aandoen. Christie lokt z'n prooi in de val met mooipraterij, niet met bruut geweld (beetje als Bundy).

Gelijkaardig met andere genrefilms wordt ook in 10 Rillington Place een overtuigende grimmige sfeer neergezet. De setting is echter uniek. Zoals de synopsis al verraadt is het na-oorlogse Londen de locus delicti. Het straatbeeld met al haar gelijkaardige kille, kale huizen oogt erg afstandelijk. De armoede die deze wijk uitademt bezorgt je een deprimerend gevoel. De camera registreert alles op zeer sobere wijze, maar wel efficiënt in wat hij poogt: een gevoel van onbehagen oproepen.

Bovendien is deze film gebaseerd op een waargebeurd verhaal, niet opgeblazen zoals bijvoorbeeld The Texas Chainsaw Massacre, maar erg strikt gerelateerd aan de werkelijkheid. Sowieso aan te raden als deze materie je interesseert en in zekere zin dus ook leerrijk. Verder kan ik je nog Citizen X aanraden, eveneens een erg realistisch portret over de Rostov Ripper en het communistische Rusland waarin deze man de straten onveilig maakte. Eveneens een sobere film, maar oerdegelijk en informatief heel sterk.

Een pleidooi tegen de doodstraf. Dat er anno 2008 nog mensen geloven in de doodstraf is ronduit absurd. Maar goed, dat is een ideologische discussie die niet op een filmforum gevoerd hoeft te worden. 12 Angry Men maakt in elk geval korte metten met dit conservatief angstinstrument. Een rasechte praatfilm die niet vies is van een belerende boodschap, maar de kern van die boodschap is wel de nagel op de kop. Zondermeer waardevol en 12 Angry Men is in dat opzicht voornamelijk een ethisch breekijzer.

Goed en niet goed. 127 Hours is één lange videoclip waarin natuurschoon, flitsende montage en wervelende cadrages elkaar in sneltempo afwisselen, ondersteund door een hippe soundtrack (die totaal niet mijn ding is, overigens). Leuk om te zien allemaal, maar het past thematisch gezien van geen kanten bij de lugubere inhoud. Het zorgt weliswaar voor een vreemd contrast, ook al is van de spanning waarvoor je een dergelijke film wil zien nooit sprake.

Wanneer mensen in het nauw gedreven worden en ze geen uitweg meer zien, zijn ze tot alles in staat. Dat is, kort gezegd, de boodschap van deze prent. De kracht in deze film schuilt ongetwijfeld in het hoofdpersonage dat een metamorfose ondergaat om zijn toekomst en die van zijn gezin te redden. In die zin zijn de opdrachten die hem steeds verder van zijn oorspronkelijke ik vandaan drijven een metafoor voor ieders ontbolstering in situaties waarbij het water aan de lippen staat. Boeiend, dat zeker, maar toch ligt de cinematografie niet in het verlengde van dit gruwelijke uitgangspunt, net zoals de opdrachten van Elliot niet allemaal even sterk tot de verbeelding spreken. Sommige zijn zelfs ronduit flauw en filmisch weinig interessant te noemen. Bovendien dreigen enkele plotwendingen tijdens de ontknoping het mysterie van het spel onderuit te halen.

Een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. Dit krijg je dus als mensen met te veel geld en te veel tijd een spookfilm gaan draaien. Kosten nog moeite werden gespaard om er een spektakelstuk van te maken, maar als er nu één ding is dat niet werkt bij spookfilms, is het wel dat. Dat en een zoutloos hoofdpersonage wiens onverwerkt verleden weerspiegeld wordt in alle ellende waarin hij verzeild geraakt. Die onoriginele dramatische insteek is ronduit lachwekkend, zeker als iemand als Cusack hieraan gestalte moet geven. Op papier kan zoiets nog werken, maar in een film als deze is dit gewoon overtollige ballast.

Waardige remake van Lewis' Two Thousand Maniacs. Lewis' handelsmerk was een smakeloze combinatie tussen horror, humor en gratuit naakt en dat zie je ook terug in deze film. De balans blijft gelukkig mooi in evenwicht, wat het geheel makkelijk verteerbaar maakt. Englund speelt een geflipte rol als Mayor Buckman en steelt meermaals de show. De andere rollen zijn weinig bijzonder, maar ze passen wel in het komische karakter van de film. Verder zijn er behoorlijk wat originele moorden te zien, vergelijkbaar met die in het origineel, maar dan wel een stuk knapper uitgevoerd.

Een van de betere komische splatterfilms van de laatste jaren.

Verschrikkelijk irritante film. Erg amateuristisch gemaakt ook. Het lijkt wel of 90% van het budget besteed is aan mislukte pornoactrices die maar wat graag uit de kleren gaan om met hun siliconeborsten te pronken. Dat is goed voor één scène, maar als het fungeert als fundament (van een horrorfilm nota bene), gaat het al snel de verkeerde kant op. Voor de rest valt er weinig tot niets te beleven. Van de splatterscènes die het eerste deel nog boeiend maakten, blijft hier niets meer over. Hetzelfde met de "humor" die hier een dieptepunt bereikt. Nee, Field of Screams is niet meer dan een puberale uitspatting van een matige regisseur die in het verkeerde genre aanbeland is. Vreemd genoeg leek hij het met dat eerste deel wel te kunnen.

Mja, dit is weer zo'n typische film die met enkele typische truukjes de meeste kijkers om de tuin weet te leiden. Een niet-lineaire vertelstructuur, verhaaltjes die op een té melige manier samenkomen, overdreven gevoel voor dramatiek en filosofie, ... het doet de film allemaal geen goed. Audiovisueel heeft deze film ook al niets te bieden, spijtig genoeg. Dan blijven er enkel nog de acteerprestaties over, die gelukkig erg goed zijn. Maar dat kan de film niet redden. Twee uur pure (onbedoelde) wansmaak!

Na enkele jaren nog eens herzien.
Prachtig hoe deze film een en al rust en sereniteit uitstraalt. Het onderwerp is niet eens zo dramatisch, in die zin dat er ergere dingen bestaan dan iemand die de bajes in moet, maar weet dankzij erg rake dialogen de juiste snaar te raken bij z’n publiek. Norton doet de rest en zuigt je helemaal mee in Monty’s aandoenlijke laatste 24 uur alvorens hij voor zeven jaar achter de tralies vliegt.
Die laatste 24 uur zijn weinig spectaculair, maar net daarom erg oprecht en interessant om volgen. Gelukkig spendeert Spike Lee daarbij genoeg aandacht aan Monty’s relaties zodat niet heel de film rond hem draait. We maken kennis met Monty’s vrienden, hun persoonlijke levenssfeer en de daarmee gepaard gaande problemen en successen. Hun onderlinge relatie kent een climax op de ochtend voor Monty’s vertrek naar de gevangenis. Een emotioneel aangrijpende scène waar de drie op een atypische maar erg intense wijze afscheid van mekaar nemen wordt ijzersterk in beeld gezet. De nu al legendarische spiegelscène doet het ook goed, maar vooral de scène waar Monty over z’n hond Doyle zegt dat hij elke dag na zijn vondst aan zijn baasje te danken heeft, is erg ontroerend.
Verder zorgt de filosofische kanttekening rond de drie mogelijkheden die Monty heeft om met zijn situatie om te gaan (nl. vluchten, zelfmoord of gewoon z’n straf uitzitten) aan het einde van de film voor een verrassende wending. Lange tijd wordt de indruk gewekt dat hij zich verzoent met z’n lot, maar het open einde geeft je op de valreep toch een goed gevoel mee. In deze context uiterst geslaagd, al mocht de filosofische kletspraat van vader Brogan wel achterwege blijven. Ondanks deze minuscule uitschuiver is 25th Hour een geweldig drama dat gemakkelijk nog een uurtje langer had mogen duren.

Erg teleurstellende film alweer. Hoewel deel 1 na herziening iets beter beviel lijkt deze reeks me echt niet te liggen. Het eerste halfuur is gewoonweg saai. Mislukte schrikmomenten en onfuctioneel camerawerk wekken meer dan eens ergernis op. De cinematografie is vergelijkbaar met die in The Bourne Ultimatum, maar heeft hier totaal geen sfeerbevorderende invloed.

Van gore en spanning is quasi nergens sprake, des te meer drama en flauw sentiment. An sich geen slecht verhaaltje, maar het misstaat gewoon in een zombiefilm. Bovendien is de eindeloze aaneenschakeling van stadszichten nogal stereotiep geworden. Het oogt ook allemaal niet meer zo spectaculair als voorheen. Het geknoei met de modelbouwhelikopter in het stadion doet de film verder ook niet veel goed - of was deze scène gewoon abominabel slecht geschoten?

Anyway, enkele vermeldenswaardige scènes redden 28 Weeks Later van de ondergang: de shoot-out, de extermination en de helikopterscène; al werd die laatste een stuk vetter uitgevoerd in Planet Terror.

Misschien binnen een jaar nog eens herzien, wie weet bevalt ie me dan beter zoals dat met het eerste deel ook het geval was. Maar voorlopig een dikke flop.

De eerste Western die ik bewust gezien heb en het smaakt - ietsje tegen m'n verwachtingen in eerlijk gezegd - toch wel naar meer. Wel er even aan toevoegen dat ik meer spektakel had gehoopt en dat niet alle locaties even bevredigend waren.

Maar desalniettemin heb ik me erg vermaakt tijdens het kijken van deze film en dat is niet in het minst te danken aan Christian Bale. Een acteur die ik doorgaans niet zo graag bezig zie, maar die hier in mijn ogen een erg sterke rol neerzet. Hij is in elk geval het soort held waar ik sympathie voor heb. Meer een anti-held eigenlijk; een man met vele gebreken, maar die door zijn moed, bescheidenheid, goede inborst en wilskracht toch de evenknie blijkt te zijn van de grote vijand. Een vijand die in wezen veel sterker en listiger is. Daarbij zorgt de zoon die eigenlijk wat neerkijkt op z'n vader en hem in dat opzicht tot grootse daden dwingt voor een boeiende driehoeksrelatie die wat mij betreft de kern van de film vormt. De rest vond ik bijzaak maar daarom niet minder vermakelijk.

De vampierenfilm moet zo ongeveer het oudste horrorsubgenre zijn en in 30 Days of Night zie je dat dit genre mooi geëvolueerd is. Geen gotiek of overdreven dramatiek dit keer, maar gewoon bikkelharde en snelle vampieren die niet uit de weg gaan voor een teentje knoflook of een glaasje wijwater. Zonlicht lijkt de enige remedie om de vampieren te stoppen, maar ja, in een stadje waar gedurende 30 dagen de duisterdenis regeert (cfr. de titel van deze film) is dat nogal moeilijk. Kortom, de vampieren zijn geen doetjes en het zelf uitgevonden (?) vampierentaaltje waarmee ze communiceren is hierbij een leuke gimmick.

Ik vond het een goede film in elk geval, met een uitstekende Josh Hartnett die erin slaagt zijn personage van de nodige geloofwaardigheid te voorzien. Doorgaans halen hollywoodsterren hun neus op voor het zwarte schaap in de filmwereld, maar Hartnett heeft nu toch al enkele horrorfilms achter z'n naam staan, waaronder H20 en The Faculty. En een dikke pluim voor de sfeerschepping natuurlijk. De afzondering van de personages en het desolate gevoel dat over het stadje heerst zijn uiterst efficiënt in beeld gebracht en worden bijgestaan door een kille, huilende soundtrack. Het deed een beetje denken aan The Thing, maar dan net wat grootschaliger.

Aan de grote clichés ontsnapt 30 Days of Night evenwel niet. De verplichte romance, de held die nog een stoere oneliner prevelt alvorens hij het loodje legt en de emotionele scènes waarin een gemuteerde dierbare van kant wordt gemaakt passeren allemaal de revue. Het hoort er een beetje bij natuurlijk, maar langs de andere kant serveert deze film toch ook enkele unieke momenten. Bijvoorbeeld de finale ontknoping die weliswaar resulteert in een grotesk eindgevecht met dubieuze dramatiek, maar die in se ongezien, uniek en gewoonweg erg knap is. De wondermooie slotscène is hierbij de kers op de taart.

Dit moet samen met The Neon Demon mijn favoriete horrorfilm van 2016 zijn, geloof ik, tenzij ik er eentje over het hoofd zie. Twee totaal andere films uiteraard, van twee regisseurs met een tegenovergestelde stijl: gelikt vs vuil.

Ik was vroeger geen fan van Zombie, maar ben hem gaandeweg gaan waarderen en ik heb het gevoel dat hij (of ik?) met elke film groeit. 31 is een soort samenraapsel van The Running Man en het ontiegelijk slechte $la$her$ (uit 2001), maar dan met een eigen smoelwerk. Uiteraard, want Zombie staat aan het roer. Je kan dus weer een zinderend hete en stoffige seventies vibe verwachten. Zo begint de film ook, in een hippiebusje dat door dorre landschappen glijdt, maar al gauw verplaatst het strijdtoneel zich naar een soort fabriek waar mensen bij wijze van spel afgeslacht worden door de meest geschifte en brute moordenaars.

Zombie gooit er genoeg smerigheid, geweld, vuilbekkerij en spanning tegenaan om de kijker gedurende 100 minuten te plezieren/verontrusten. Het zijn vooral de locaties en de psycho's die de show stelen, met dank aan de manier waarop alles gefilmd en gemonteerd wordt, begeleid door een atypische (maar voor Zombie typische) soundtrack. Kleurgebruik, camerahoeken en belichting (zoals strobo-effecten) maken de waanzin compleet. Doom-head als antagonist is een memorabele slechterik, maar ook die bourgeoisie-achtige figuren die het spel monitoren vanuit hun akelige kathedraal, zetten deze prent apart van de doorsnee horrormeuk, zij het op een vreemde, angstaanjagende en zelfs surrealistische manier.

Samen met House of 1000 Corpses en Lords of Salem is 31 voor mij het beste wat Zombie al gemaakt heeft.

Een van de eerste films van Argento en het tweede deel in zijn officieuze trilogie van gialli met dierennamen in de titel. Meteen ook het zwakkere broertje van de drie, dat bijlange na niet het niveau haalt van "The Bird with the Crystal Plumage" en daarmee eerder in de buurt zit van het nogal magere "The Cat o' Nine Tails".

Het detective-aspect in deze film zit als vanouds degelijk in mekaar. Geen overbodige franjes, gewoon straight forward en relatief doorsnee. Vooral de typische Argento-stempel onbreekt; magische cinematografie en een hallucinante soundtrack. Voor "Four Flies on Grey Velvet" deed Argento geen beroep op Goblin, en dat is toch even wennen. Het hysterische tromgeroffel van Morricone staat in schril contrast met de weelderige synths waarmee Argento's latere films als Supiria en Profondo Rosso legendarisch zouden worden.

Waar het min of meer foutloopt is bij de misplaatste humor. Enkele slapstick-scènes met een dolgedraaide postbode fnuiken de spanningsopbouw die sowieso al traag op gang komt. Veel wordt er namelijk niet gemoord en ook de mise-en-scène van deze moorden is naar Argento-normen nogal bedroevend. Hij heeft in elk geval al stijlvollere en bloederige geweldsekwensen afgeleverd.

Sommige vondsten maken "Four Flies on Grey Velvet" best nog de moeite waard. Zo wijdt Argento een verrassend mooie scène aan de befaamde theorie die stelt dat het laatste beeld dat iemand zag, net voor hij stierf, op zijn netvlies gebrand staat. Op zulke momenten besef je toch weer dat je een Argento aan het kijken bent. De magie is even terug voelbaar.

Verder is "Four Flies on Grey Velvet" vooral een aanrader voor completisten dan wel voor diehard horrorfanaten. Er ontbreken te veel elementen om van een echte topper te spreken en de doorsnee filmkijker zal er derhalve weinig plezier aan beleven.

En voor de liefhebbers: nu op dvd verkrijgbaar, bij chainsawvideo.nl. De kwaliteit is matig, zoals hieronder reeds vermeld, en alleen échte fans zullen daarvoor graag 28,99 euro neertellen.

Blood and Black Lace moet zowat de belichaming zijn van het begrip “giallo”. Massa’s verdachten, massa’s mooie vrouwen, bruut geweld, een iconische moordenaar en een onverwachte ontknoping.

Wat deze giallo zo interessant maakt is niet zozeer het whodunnit-element, maar veeleer de audiovisuele inkleding. Prachtige barokke decors en een overdonderende, pompeuze score zijn het stijlkenmerk van deze horrorfilm. Ook de geweldsscènes zijn lekker bruut, zeker gezien het tijdskader. Niet meteen expliciet of extreem bloederig, maar gewoon erg agressief en rauw geschoten. Net zoals de killer trouwens, wiens outfit meteen de maatstaf is voor de latere giallo-slechterikken: de hoed, de lederen handschoenen, de lange lederen regenjas en de kous over het gezicht. Kan het nog stijlvoller?

Stilistisch ziet het er dus allemaal piekfijn uit, maar op de verhaalstructuur valt nog een en ander aan te merken. Zo verschijnen er iets teveel verschillende karakters ten tonele waardoor verwarring nooit ver weg is, iets wat ook in het latere Bay of Blood stof tot discussie is. Maar ook de ontknoping valt verrassend vroeg in de film en komt bovendien nogal geforceerd over. Personages die hun eigen motieven luidop en van a tot z uit de doeken doen…het is een bizar gegeven. Al een geluk zijn de resterende 25 minuten nog boeiend genoeg om de kijker vast te houden; maar dat is eigenlijk gedurende heel de film het geval. Nergens wordt het saai of vervelend en voor een film uit ’64 is dat toch een grote kwaliteit.

Kortom, ben je een liefhebber van Italiaanse horror of Italiaanse cinema tout cour, dan moet je deze zeker gezien hebben. Blood and Black Lace is dan wel geen Profondo Rosso en Bava is geen Argento, maar toch is deze prent op haar manier meer dan het kijken waard!

Rape&revenge film, maar toch wel van een ander kaliber dan bv. I Spit On Your Grave of Last House on the Left. Waar het in eerder genoemde films meer om de vergelding an sich draait, drijft 7 Jours voornamelijk op een moreel conflict. Hoever kan/mag je gaan als je het recht in eigen handen neemt? Dit vraagstuk wordt hier mooi uitgediept en laat in combinatie met de sombere stilering en het expliciete martelwerk een behoorlijke impact achter. Maar er zat meer in, want de film wordt nodeloos lang uitgesponnen waardoor die impact gaandeweg vervaagt, het treffende einde ten spijt.

Beter dan verwacht. De nodige stoere dialogen zijn uiteraard aanwezig maar staan een degelijk scenario niet in de weg. Het draait allemaal om de figuur van Eminem en hoe hij als blanke rapper - een vreemde eend in de bijt - zijn weg naar de top werkt op een terrein dat enkel voorbestemd lijkt te zijn voor zwarten. Voor een stuk autobiografisch neem ik aan en in dat opzicht ook "leerrijk" (voor wie in Eminem geïnteresseerd is natuurlijk). Feit is dat 8 Mile gewoon goed wegkijkt en een leuke blik geeft op de hedendaagse jongerencultuur in de VS.

Zonder veel van "Japanse cyberpunk" af te weten lijkt dit me zo'n beetje de rebel in de hedendaagse cinema. Althans dat vermoeden wordt toch bevestigd als je er een willekeurig exemplaar van onder de loep neemt en merkt dat zowat alle conventies betreffende inhoud en vorm nonchalant aan de laars worden gelapt. Al van bij de openingssequentie word je als kijker met de neus op de feiten gedrukt. Letterlijk en figuurlijk trouwens, want de camera filmt veelvuldig in close-up en dit zorgt samen met de agressieve montage voor een drukdoenerij waar je prompt een epilepsieaanval van zou krijgen. Met de nodige medicatie bij de hand en achteraf een ijskoude douche ben ik er dan toch in geslaagd dit duistere experiment van begin tot einde in mij op te nemen. Aangezien in het verleden Tetsuo en Organ reeds de revue waren gepasseerd kan ik dit bezwaarlijk een unieke kijkervaring noemen, daarvoor lijken deze films te hard op elkaar, maar het blijft toch altijd even wennen als je opnieuw die rigoureuze stijlbreuk met de alledaagse cinema over je scherm ziet donderen.

Voor het juiste publiek heeft Pinokkio ongetwijfeld z’n kwaliteiten. Een verfrissende visuele flair gemixt met een absurde, door het cybertijdperk geïnspireerde, plot, en dit met zoveel energie gebracht dat het omgerekend dezelfde voedingswaarde zou hebben als een heel krat chiquita-bananen. De makers schenen ook veel plezier te hebben beleefd aan het maken van dit product, of zo lijkt het toch in ieder geval. Zo doet de slotscène bijvoorbeeld spontaan denken aan hoe we als kleine pagadders “in onzen hof” power rangertje speelden met onze vriendjes. En helaas, ook de uitwerking doet meer dan eens denken aan het amateurisme waarmee de afleveringen van dit afzichtelijke kinderprogramma aan sneltempo werden ingeblikt. Een beetje in contradictie met het op momenten erg inventieve en creatieve camera- en montagewerk; check onder meer de scène waar een van de personages als een door een bij gestoken maniak door de met neon verlichte straten van het nachtelijke Tokyo holt.

Komt Pinokkio in handen van wat we het verkeerde publiek noemen, dan dreigt hij het etiket “ware nachtmerrie” opgeplakt te krijgen; een vehikel dat zich aan een onnoemelijk traag tempo naar de eindgeneriek sleept als het ware. Want laten we eerlijk zijn, die oeverloze mentale onrust van die gekke Japanners, die bij de minste aanleiding beginnen te kreunen als een koe met kiespijn, gaat na verloop van tijd toch mateloos irriteren? De cultuurbarrière is in deze misschien wel een valabel excuus, al moet je toch behoorlijk veel moeite doen om je te concentreren op de essentie van deze prent, wat die dan ook moge zijn…

Pinokkio is wellicht enkel weggelegd voor genrefans of liefhebbers met een ontzettend brede smaak voor cinema. Of, en die categorie lijkt me anders ook niet gering, voor mensen met een onverzadigbare drang naar zelfpijniging.

Dat de Franse genrefilm in de lift zit hoeft niet meer gezegd. Hedendaagse klassiekers als Haute Tension en Ils hebben al bewezen dat de Fransen een meer dan fatsoenlijke bijdrage hebben geleverd aan een genre waarvoor ze nota bene zelf de fundamenten hebben gelegd met Le Théâtre du Grand-Guignol. Vandaag, meer dan een eeuw later, is er À L’Intérieur, de nieuwste horrorsensatie die in 2007 reeds furore maakte op het filmfestival van Cannes.

In À L’Intérieur geraakt de zwangere Sarah met haar vriend betrokken in een heftig auto-ongeval waarvan zij als enige overlevende achterblijft. Enkele maanden later, nog steeds zwaar onder de indruk van haar verlies, is ze genoodzaakt kerstmis alleen thuis te vieren wegens de aanhoudende rellen in Parijs die de straten onveilig maken. Genoeg stress voor een zwangere vrouw? Fout, want dit is slechts het begin van een helse nachtmerrie vol fysieke terreur, vlijmscherpe steekwapens en onvervalste splatter.

Oorspronkelijk had schrijver en co-regisseur Bustillo voor de rol van de slechterik een op placenta’s verlekkerde maniak in gedachten. Wegens te conventioneel (?) heeft hij er maar een vrouw van gemaakt die in eerder genoemd auto-ongeluk haar kind verloor en nu komt halen waar ze recht op heeft. Een twijfelachtige keuze met als resultaat dat er nu een soort dubbele bodem in het verhaal zit waarvan je je terecht kan afvragen of die wel iets toevoegt aan het geheel. Bovendien is er tussen de twee vrouwen geen greintje chemie, waardoor dynamiek en spanning volledig gefnuikt worden.
Helaas blijft het nu slechts dromen van wat voor geweldig materiaal die andere denkpiste zou opgeleverd hebben…

Maar À L’Intérieur wil vooral de hardste horrorfilm zijn to date. Of het regisseursduo daarin geslaagd is, is dan weer iets anders, want de weinig creatieve kills en de tot vervelens toe herhaalde formule waarmee de potentiële redders aan hun eind komen zijn op z’n minst ongeïnspireerd te noemen. Thematisch benadert deze prent dan wel de morele grens, de uitvoering van het bloedvergieten laat soms te wensen over. Zo zie je dat À L’Intérieur te sterk lijdt onder een combinatie van verhullende montage en schabouwelijke CGI. En wat is dat toch met die digitale effecten? Het lijkt wel of de filmmakers hun opus met opzet de nek willen omwringen door er wat intermezzo’s van een digitale foetus tussen te gooien. Foei!

En toch. Al wat fout loopt in het eerste uur, wordt zonder pardon rechtgezet in een hysterisch laatste kwartier waarin werkelijk alle registers worden opengetrokken. De langverwachte confrontatie tussen jager en prooi serveert eindelijk de broodnodige mix van stromend bloed, gapende wonden en ziekelijke moederliefde; een bocht van 180 graden die geen minuut te laat komt. Dat het FX-arsenaal hierbij het digitale juk van zich afwerpt en weer ruikt naar échte ambacht, is voor gorehounds een waar godsgeschenk. Kortom, de makers weten op de valreep nog net genoeg te prikkelen om À L’Intérieur van de totale ondergang te redden, al is het meeste kwaad reeds geschied en rest er niets meer dan het ondankbare predikaat “middelmaat”.

Ik weet niet goed wat ik met deze film aan moet eerlijk gezegd.
Toen ik het doosje van de DVD bekeek had ik een soort van giallo (maar dan op z'n Japans) verwacht met stijlvol in beeld gebrachte moorden. Heb ik me even vergist! Maar ik had uiteraard beter moeten weten met Miike. Nee, het geweld in Audition was alles behalve subtiel. Op zich heb ik daar geen problemen mee, integendeel zelfs, alleen werkte het deze keer niet voor mij. Ik heb het gevoel dat de film veel krachtiger was geweest zonder het expliciete geweld.
Het idee om met dromen en realiteit te spelen is geen nieuw fenomeen in de filmwereld. Best leuk allemaal, maar ook dit kon me deze keer niet bepaald boeien. Ik heb het allemaal al wel eens gezien...
Wat ik daarentegen enorm sterk vond aan de film was het tragi-komische eerste uur. Ishibashi zet een erg geloofwaardige Aoyama neer die op zoek is naar liefde maar met schuldgevoelens worstelt tegenover z'n overleden vrouw. Daar tegenover heb je de adembenemend mooie Asami die Aoyama niet ongemoeid laat. De zoektocht van beide personages naar liefde en naar mekaar is heel intens en oprecht in beeld gebracht en het is werkelijk een genot om naar te kijken. Ijzersterk geacteerd, overtuigend en erg emotioneel zonder dat het er te dik opligt.
De scène in Aoyama's droom waar z'n overleden vrouw zijn relatie met Asami afkeurt vond ik dan weer wel functioneel, in tegenstelling tot de rest van de droom. Het geeft meer diepgang aan de man z'n schuldgevoelens die hem er aanvankelijk van beletten zich volop in een nieuw liefdesavontuur te storten. Mooi gedaan!
Ik zie Audition een beetje als een gemiste kans. De film scoort goed voor het tragi-komische eerste gedeelte, maar verliest z'n kracht met de gewelddadige finale die wat mij betreft afbreuk doet aan het verhaal.