Opinions

De DVD-hoes pakt uit met volgend statement: "Saw by way of Seven". Geen holle promotalk voor de verandering, want het klopt wel. Zij het kwalitatief toch een trapje lager. Maar al bij al is dit weer een aardige thriller over de sadistische excessen van een belerende seriemoordenaar. Het filosofietje is weer wat anders dit keer en zit aardig in mekaar. Lange tijd lijkt de film zich in middelmatigheid te hullen, maar een atypische, emotionele slotscène zet alles netjes in een ander perspectief. De structuur die de film tot het einde handhaaft is verder zo cliché als de pest en ongetwijfeld afgekeken van de grotere broertjes. Voor fans van dit genre is dat allicht een pluspunt.

Gisteren gezien in de cinema. Dat Phoenix kan acteren is niemand onbekend, maar dat hij ook nog eens kan zingen, en dat zo stijlvol en met zoveel présence!? Echt een zeer sterke prestatie.

Over de film zelf nu. Ik was niet echt bekend met het fenomeen "Johnny Cash" en heb hem dus via deze film beter leren kennen, en leren appreciëren moet ik toegeven. De muziek kon ik absoluut smaken, vooral dan de duetten met June Carter. Dat de traditionele demonen als drank, drugs en vrouwen de ondergang van deze talentvolle artiest zouden betekenen verraste me niet. Toch spijtig dat in die tijd vele succesvolle rock&roll-iconen zich lieten verleiden door de keerzijde van de roem en op die manier het cliché van de superster bevestigen. Kijk maar naar Elvis!

Qua muziek en acteerprestaties staat Walk The Line als een huis, al stel ik me toch vragen bij enkele filmische beslissingen. Zo vond ik de als flash-forward fungerende gevangenisscène aan het begin van de film totaal overbodig en ook had ik m'n twijfels over het enorm grote aantal gebeurtenissen uit Cash' leven die in de film zijn opgenomen. Zo kreeg je natuurlijk wel een compleet plaatje van Johnny Cash, maar nergens werd echt diep op de gebeurtenissen ingegaan. Ik had een beetje het gevoel dat de makers zoveel mogelijk elementen in de film wilden proppen uit vrees een onvolledig portret af te leveren. Helaas een beetje ten koste van de kwaliteit.

Toch was ik aangenaam verrast door deze film die sowieso niet tot m'n favoriete genre behoort. Absoluut geen geldverspilling. Integendeel, ik heb wederom kunnen genieten van de kwaliteiten van Phoenix, die me overigens nog nooit heeft teleurgesteld, én ik heb nog iets bijgeleerd ook. Wat wil een mens nog meer op een dode zaterdagavond?

Heb het boek nooit gelezen, dus ik kan me enigszins wel voorstellen dat het als verfilming van het boek een beetje tekortschiet. Maar als filmliefhebber moet ik toch toegeven dat ik de afzonderlijke film een stukje intrigerende cinema vind. Afgaande op de slimme vondsten en de grenzeloze fantasie in deze prent, ben ik toch benieuwd geworden naar het boek.
Inhoudelijk biedt War of the Worlds genoeg stof om over na te denken. In de nasleep van WOII en met de wapenwedloop in het acherhoofd zijn bepaalde verhaallijnen toch weer tekenend voor de tijdsgeest. De interplanetaire clash, het aanwenden van atoomwapens, de apocalyps, ... zijn allemaal zaken die in de jaren '50 voor het eerst of opnieuw onder de aandacht kwamen, zij het in een cheesy sci-fi-kleedje. De visualisering van deze inhoudelijke rijkdom is trouwens uiterst geslaagd. Mooie, onnatuurlijke kleurencombinaties, innoverend camerawerk en sterke special effects (de Academy Award is volkomen terecht) creëren een uitstekend en overtuigend decor. Ook met de actie zit het goed. Naarmate de film zijn beloop neemt wordt de paniek en de chaos steeds groter om uit te monden in een scène waar de mensheid in al z'n egoïsme voor z'n eigen ondergang zorgt. Bijna, want de intelligente en niet eens zo onlogische ontknoping behoedt de mensheid voor de complete armageddon.
Binnenkort maar eens kijken naar Spielbergs interpretatie.

Het verhaal wist mij ook te boeien, zij het vooral op het vlak van drama. Echt spannend vond ik de film namelijk zelden worden, maar wel eng in de zin dat de toekomst voor het hoofdpersonage vrij somber en weinig hoopgevend is.

Kortom, een bescheiden comeback van Carpenter die geen potten zal breken maar wel gezien mag worden.

Originele benadering van het zombiegenre waarin drama, comedy en spanning goed worden afgewisseld. Met dank aan het zelfbewuste script dat doorspekt is van inventieve en verrassende scènes. De beelden van het niemandsland in combinatie met de muziek zijn mooi. Niet zozeer de score, maar wel de rocksongs die op passende momenten ingelast worden. De film draait ook wel om de chemie tussen de twee hoofdpersonages. Voel je die niet, dan zal de kijkervaring vanzelf minder zijn. Ik kan wel begrijpen waarom dit met Twilight wordt vergeleken, maar Warm Bodies is duidelijk volwassener.

Zelden een film gezien die zoveel sfeer ademt. In principe kan je The Warriors gemakkelijk onder de noemer hersenloze pulp scharen, maar de film bevat zoveel eigentijdse ingrediënten dat het predicaat cultfilm zich opdringt. Verhaaltechnisch had het allemaal wat volwassener gekund. Gelukkig draait het daar niet om. Waar het wel om draait is het tijdsbeeld en de authentieke sfeer die daaraan gekoppeld is. De vreselijk foute kapsels, de kleurrijke outfits en een heleboel blitse synthesizerdeuntjes hebben hier een groot aandeel in. Daarnaast is Hill erin geslaagd om een merkwaardig portret van de grootstad New York op film te branden. Veel scènes spelen zich af in met graffiti besmeurde metro's, verlaten parken en grauwe steegjes.

Behalve sfeervol is The Warriors ook ontzettend vermakelijk. De film telt een heleboel gekke bendeleden die de meest onzinnige oneliners spuien en op de meest vreemde manieren met elkaar op de vuist gaan. Een voorbeeld van het soort onzin dat je kan verwachten is een scène die zich ergens in het begin van de film afspeelt. Enkele stoere bendeleden begeven zich naar de metro om er de boel op stelten te zetten, maar ze werpen wel eerst allemaal netjes een muntje in de geldautomaat alvorens ze binnengaan. De prijs voor meest hilarische scène is echter gereserveerd voor deze.

Verplichte kost voor liefhebbers van het genre.

Corey Haim is weer op dreef met zijn typische mimiek: open mond, glanzende staarogen en een glimlachje dat het midden houdt tussen puberaal enthousiasme en sarcasme. Niet dat het verhaal over een uit de hand gelopen experiment zo spectaculair is, maar de eighties vibe in deze creature feature helpt wel om de beleving te versterken. Toegegeven, de effecten zijn redelijk pover en ook het monster is niet bepaald indrukwekkend. Naast Haim heeft Ironside hier een rolletje als gewetenloze moordenaar. Beide acteurs houden het kat-en-muisspel boeiend tot de finale. Voorbehouden voor eighties aficionado's.

In hetzelfde bedje ziek als 99% van alle superheldenfilms, vrees ik, al is het hier wat beter vermomd. De lang uitgesponnen aanpak vond ik bijvoorbeeld een voordeel. Er zijn voldoende rustpunten tussen de actie waardoor de indruk gewekt wordt dat de film meer diepgang bevat dan een hersenloze actiefilm. Helaas is die "diepgang" in al zijn facetten nog steeds erg Amerikaans, in dat opzicht dat de nuances tussen goed en kwaad toch erg beperkt zijn. Daarnaast zijn de personages nog steeds superhelden in belachelijke kostuums. Ik pak af en toe wel eens een Marvel of DC comic vast en ik moet toegeven dat het op papier gewoon beter werkt. Op film lijkt het allemaal zo serieus en dat past op een of andere manier niet. Voor dit soort verhalen zijn strips nu eenmaal een geschikter medium (uitzonderingen daargelaten). Wie van superheldenclichés houdt, is met Watchmen drie uur zoet: technologische snufjes, slappe gevechten, grootschalige sets, goeieriken en slechteriken in funky pakjes en een falend politiek apparaat op de achtergrond. Leuk tussendoortje, maar goed? Nee...

Leuke aflevering met een bovengemiddeld script. De basis is weliswaar erg eenvoudig, maar die wordt aangedikt met een hele hoop leuke vondsten. Filmpje ziet er verzorgd uit met enkele mooie sfeerbeelden en fijn in beeld gebrachte moorden. Eigenlijk verdient het script langer dan 60 minuten schermtijd, want nu komen bepaalde elementen, zoals het coming of age gedeelte, niet helemaal tot hun recht. Desalniettemin een van de betere afleveringen uit de reeks met het nodige gevoel voor humor zonder dat het in flauwe slapstick verzandt.

Horrorfilm die zich aanvankelijk laat optekenen als een subtiele, stijlvolle en langzaam opbouwende haunted house flick, maar die in de finale helemaal losbarst in een splatterfestijn dat doet terugdenken aan de hoogdagen van de Italiaanse pulp. Maar pulp is dit allesbehalve, want de makers weten verdomd goed waar ze mee bezig zijn. Zo omzeilen ze ongeveer elk cliché eigen aan spookhuisfilms en hangen ze het verhaal op aan personages van vlees en bloed. Bovendien is de film erg strak geregisseerd, zonder één saai of langdradig moment, ondersteund door een audiovisuele flair die een perfecte evenwichtsoefening is tussen een klassieke en moderne stijl. Niet iedereen zal de bloedfonteinen en de schizofrene aanpak kunnen waarderen, maar voor de doorwinterde horrorfanaat is dit ouderwets smullen.

Dit lijkt wel een vervolg op Rosemary's Baby.

We need to talk about Kevin is een verontrustend portret over een probleemkind en diens verstoorde relatie met zijn moeder. De film vertoont parallellen met de iconische "evil children" zoals we die kennen van pakweg The Omen en The Exorcist, maar de teneur is hier voornamelijk psychologisch van aard. Misschien was de betrachting van de regisseuse om het nurture vs. nature debat weer te doen oplaaien, of met andere woorden: is Kevin intrinsiek slecht of heeft zijn omgeving hem zo gemaakt? Ramsay lijkt voor het eerste te kiezen, want ondanks enkele uitschuivers doet Tilda Swinton haar uiterste best om zich van haar ouderlijke taak te kwijten. Dat het haar soms te veel wordt is niet meer dan menselijk en zou in principe op begrip van haar omgeving moeten kunnen rekenen, maar haar echtgenoot loopt met oogkleppen op en het duurt niet lang voor dat kleine rotventje tweedracht zaait tussen zijn ouders.

De ingetogen en subtiele cinematografie staat volledig in dienst van de personages, in die zin dat door de vele stiltes en een kalme camera de personages en hun onderlinge verhoudingen mooi uit de verf komen. Toch wordt het karakter van Kevin volgens mij te eenzijdig benaderd. Ik vraag me af of iets meer nuance niet op zijn plaats was, zeker gezien hij naar het einde toe helemaal ontspoort en het oorzakelijk verband met zijn daden nogal overdreven lijkt. Maar het geheel wordt, mede door ijzersterke vertolkingen, treffend in beeld gebracht waardoor de film toch tot nadenken stemt. Alleen zou ik deze film jonge ouders met twijfels over hun eerste boreling ten stelligste afraden.

Clichéfilm met clichéverhaal en clichépersonages, maar net om die reden best vermakelijk. Ik heb bij Cop Land ook al geschreven dat dit type films er vlotjes in gaat bij mij, omdat ze toch een bepaalde impressie neerzetten van het gewelddadige New York met zijn meedogenloze gangsters en een bikkelhard politiecorps.

Het eerste uur is het best. De driehoeksrelatie tussen vader en twee zonen wordt goed geschetst en maakt meteen duidelijk hoe de verhoudingen liggen. Je bent dan ook benieuwd of en hoe die zullen verschuiven. Als dat dan gebeurt, blijkt dat niet even geloofwaardig. Sommige wendingen komen uit de lucht gevallen(flamoboyante uitbater van een discotheek wordt in geen tijd topagent om zijn familie te wreken) waardoor je de film op dramatisch vlak niet altijd serieus kunt nemen.

Op audiovisueel vlak is de film ook niet altijd even consistent. Met de soundtrack wil men duidelijk een eighties-sfeertje opwekken, maar dat lukt amper omdat de gekozen nummers niet de sterkste zijn. Visueel lukt dat een stuk beter, met dank aan de knappe locaties en de prachtig geschoten autoachtervolging in de regen.

Al met al geen hoogstaande film, daarvoor is alles een beetje te eenvoudig, wat niet wegneemt dat hij goed wegkijkt.

Laat hier geen mistverstand over bestaan: de titel van deze film is sarcastisch bedoeld.

Aangezien het officiële vervolg op Cannibal Holocaust - dat in 2005 met veel bombarie werd aangekondigd - er wegens financiële perikelen nooit is gekomen, moeten de makers van deze prent hun kans geroken hebben om een eerbetoon te brengen aan de cultklassieker bij uitstek. Een nobele poging. Net zoals in Cannibal Holocaust zien we aan de hand van teruggevonden filmmateriaal wat er gebeurt als vier irritante jongeren het territorium van de laatste kannibalenstam in Papoea-Nieuw-Guinea betreden. Hoewel deze goedkope rip-off de natuurpracht en onheilspellende confrontaties met de inboorlingen doeltreffend op beeld weet vast te leggen, is hij gespeend van elke vorm van creativiteit. Daarnaast beletten de tenenkrommende vertolkingen dat je met de jongeren meeleeft zodat hun ondergang je quasi koud laat. Voor liefhebbers van expliciete slachtpartijen is Welcome to the Jungle evenwel verplichte kost.

Niet al te best natuurlijk, al verdient Govaerts wel lof voor het feit dat hij - ondanks de jonge doelgroep - grafische scènes niet schuwt, maar uiteindelijk zal blijken dat werken met kindacteurs enorm beperkend is. Protagonist (Sam) en antagonist (Kaï) stellen niets voor en van chemie tussen beide is geen sprake. Kan ook niet, als beide een motief mankeren. Govaerts doet een poging om de Amerikaanse formule te kopiëren en faalt daarin omdat de verplichte scènes (ik noem de voorbode waarin men met de lokale bevolking "kennismaakt") nauwelijks slagkracht bevatten en slechts plichtmatig opvulsel lijken. De locatie is in principe goed gescout (pun intended), al had ik de indruk dat ze vrij eenzijdig in beeld werd gebracht. Ik kreeg alleszins nooit het gevoel dat er enige dreiging vanuit ging. Eerste Vlaamse horrorfilm? Zal best, maar dat is geen maatstaf voor kwaliteit.

Wat een geweldige actrice is Bette Davis toch! Net als in het minder bekende The Nanny wordt zij hier opgevoerd als een überslecht mens dat een kwelduivel is voor haar tegenspelers. Een flink deel van de onderhuidse spanning in What Ever Happened to Baby Jane? wordt dan ook versterkt door haar enge grimassen en schelle stem. Daarnaast krijgen bepaalde scènes door het dynamische camerawerk een zenuwslopend effect. In dat opzicht doet de film wat denken aan Polanski's Repulsion (ook in zwart-wit en ook uit de jaren '60 en ook over twee zussen).

In tegenstelling tot wat we tegenwoordig doorgaans voorgeschoteld krijgen door gehaaide producenten en ongetalenteerde eendagsregisseurs is dit een horrorfilm die steunt op een sterk script, goede vertolkingen en scherpe dialogen. Erg veel gebeurt er niet, maar de zorgvuldige opbouw laat je als kijker mee groeien in de zieke relatie van de twee zusters, gevoed door afgunst, jaloezie en obsessief gedrag. Bij vlagen erg spannend, soms een tikkeltje gestoord en eindigend met een zwartgallig slot dat op het netvlies gebrand blijft.

Horror en komedie gaan zelden samen, maar het Nieuw-Zeelandse regisseursduo Clement/Waititi bewijst wel dat het kan. What We Do in the Shadows wordt gebracht als een documentaire over de dagelijkse beslommeringen van een clan vampiers. Toegegeven, de film ontbeert een echt verhaal (lees: begin, midden, einde) en is derhalve niet meer dan een aaneenschakeling van sketches, fragmenten en op zich staande grappen. Gelukkig heeft men goed nagedacht over die grappen. Platgetrapte clichés worden op inventieve wijze gepersifleerd. Verwijzingen naar vampierklassiekers zijn dus talrijk (vooral de confrontatie met een roedel weerwolven is om je ziek te lachen), maar er worden ook enkele nieuwe elementen toegevoegd. Ik denk bijvoorbeeld aan het bal der Ondoden, dat als climax van de film moet doorgaan. Trouwens, voor wie het weten wil: zombies zijn ook uitgenodigd. Spijtig genoeg komt er een moment waarop de grappen "op" zijn en dat laat zich gelden tijdens het genoemde bal der Ondoden waar de verwachtingen niet helemaal ingelost worden. Er wordt bijvoorbeeld geanticipeerd op een reünie tussen één van de vampiers en zijn oude liefde, maar van een spetterend vuurwerk is helaas geen sprake. Toch ben ik geneigd dit één van de beste vampierfilms van het laatste decennium te noemen (niets tegen Twilight, overigens), al was het maar omwille van de memorabele personages.

Een cultklassiekertje waar ik al veel over las, maar nog nooit iets van gezien had. When A Stranger Calls wordt meermaals aangehaald in literatuur die zich toespitst op de evolutie van de slasherfilm. Hoewel er voor wie goed oplet wel invloeden merkbaar zijn, is deze benadering veeleer misleidend aangezien weinig tot geen van de geijkte ingrediënten in deze film aanwezig zijn. Bovendien neigt deze film veel meer naar het alledaags realisme dan de doorsnee slasherfilm.

Los hiervan kan je When A Stranger Calls gemakkelijkheidshalve opdelen in drie aktes waarvan de eerste (bestaande uit een ongeveer 25 minutenlang durende sequentie waarin een telefoonstalker een babysitter terroriseert) ongetwijfeld de beste is. En de meest intense, want al van bij de aanvangsfase wordt een suspensebom gecreëerd die in eerste instantie door middel van passend camerawerk continu versterkt wordt. Snelle cuts en abnormale camerahoeken zijn hierin de sleutel. Verhaaltechnisch mogen de gebeurtenissen dan niet dermate angstaanjagend zijn, regisseur Walton weet door een uitgemeten cinematografie precies het gewenste effect te bereiken.

Die eerste akte had op zich trouwens een uitstekende kortfilm kunnen zijn, temeer omdat de overgang naar de tweede akte nogal abrubt is. Hierin krijgen we meer inzicht in de psyche van de stalker in kwestie. Bovendien wordt de kijker getrakteerd op een grauwe impressie van de grootstad waarin de stalker zich schuilhoudt voor de politie. Maar deze langste en tegelijk ook minst boeiende akte lijdt een beetje onder een gebrek aan spanningsbevorderende gebeurtenissen.

Bij de overgang naar de derde akte komt de film kwalitatief terug in de buurt van het ijzersterke eerste uur. De laatste twintig minuten zijn in feite niet meer dan een kopie van het eerste deel, maar door de legendarische "Have you checked the children?" oneliner blijft de spanning voortdurend aanwezig. Uiteindelijk resulteert deze referentie naar "hoe het allemaal begon" in een knappe ontknoping die deze prent omdoopt tot een cultklassieker die naam waardig.

Het origineel uit '79 heb ik niet zo lang geleden gekeken en dat vond ik een vrij sterke thriller. Deze remake heb ik zowat blind gekocht na de lovende review van Friday the 13 th. Ik ben zeker geen type dat a priori remakes mijdt, maar de ervaring leert dat het gros van de remakes vrij pover zijn. Uitzonderingen als deze bevestigen de regel...

Het origineel kende een onderverdeling in drie aktes, waarvan ik de eerste (waarin de babysitter anonieme telefoontjes krijgt) veruit de beste vond. Het was in mijn ogen dan ook de juiste keuze van de scenarist van de remake om enkel die eerste akte te behouden en ze uit te smeren over de ganse speeltijd. Het gevolg hiervan is echter wel een overbodige inleiding en enkele bijkomende subplotjes die voornamelijk ter aanvulling van het kernmateriaal dienen. Maar toch wisten de makers dit naar mijn mening op een degelijke manier in het scenario te verweven zodat het nergens geforceerd overkomt.

Enorm pluspunt is sowieso de setting; een hypermodern huis met de meest moderne snufjes. Grafisch erg mooi in beeld gebracht en ook erg functioneel met betrekking tot de spanningsopbouw. Zo zijn bijvoorbeeld de golvende lichtbundels die afkomstig zijn van de ambient sfeerverlichting essentieel in het creëren van schaduwcontrasten die de spanning verhogen. Die spanning wordt overigens mooi gedoseerd en ondersteund door passende muzikale begeleiding en goed getimede schrikmomenten.

Enorm minpunt voor mij was het moment waarop de anonieme beller een identiteit krijgt. Deze twist haalt het mysterie en daarmee ook een groot deel van de onderhuidse spanning weg. Integendeel tot doorsnee thrillers drijft men de ontknoping hier echter niet te ver door. De confrontatie tussen babysitter en stalker is relatief sober uitgewerkt en heeft ook nergens de pretentie een overdreven clichématige eindbattle te worden, zoals dat wel het geval is in veel neo-slashers.

Kortom, een degelijke remake die zich niet profileert als een shot voor shot update van het origineel. De uitwerking is hedendaags en weet zowel spannend als vermakelijk te zijn, ondanks het te voorspelbare einde.

Verrassend goede film over een thema dat iedereen die een dierbare in z'n leven heeft verloren wel zal aanspreken. Mooi evenwicht tussen drama en horror ook, dat gebeurt niet vaak. White Noise heeft de potentie om je een paar keer flink te doen schrikken. Het verhaal op zich is minder beangstigend, eerder hoopgevend. Tot op het einde ... want dan schakelt de film een versnelling hoger. Een beetje ongepast wel als je het mij vraagt, met name de slotfase. Ik had het liever wat soberder en minder doorsnee gezien. Maar het zij zo... Me binnenkort eens wagen aan het vervolg.

Leuk om eens gezien te hebben, maar helaas niet meer dan dat. De moordsequenties doen een beetje denken aan De Palma of ja zelfs de Italiaanse Giallo zoals reeds aangehaald. Verder is het allemaal wel entertainend maar niet echt bijzonder. Naar het einde toe mondt de film uit in een soort b-film-madness die enkel weggelegd is voor de geoefende trash-fanaat

Allereerste zombiefilm en dus geschiedkundig enorm belangrijk, aangezien de zombie later, en dan vooral in de jaren '70, zou uitgroeien tot horroricoon. Waar de moderne zombie een metafoor is voor het naderende einde der tijden, kent hij zijn oorsprong in de zwarte magie. White Zombie speelt zich af in Haïti, waar de zombie ontstaan is, en schenkt logischerwijs aandacht aan de herkomst en folklore van het begrip. Zo opent de film met rituele gezangen en zien we later hoe levende doden worden ingezet als slaven op een plantage.

Uiteraard oogt en klinkt en voelt White Zombie in al zijn facetten oubollig, maar dat hoeft geen minpunt te zijn. Door de prachtige locaties - variërend van een groot huis in koloniale stijl tot een duistere torenruïne nabij metershoge kliffen - waart er een onheilspellende atmosfeer. Fans van Bela Lugosi komen ook aan hun trekken dankzij 's mans hypnotiserende blik.

The Wicker Man is een van de weinige films die je van minuut één tot minuut laatst in z’n greep houdt en je heel de tijd met grote ogen naar het scherm doet staren.

Het verhaal begint wanneer Sergeant Howie het bericht binnenkrijgt dat ergens op een eilandje een meisje is verdwenen. Zijn taak: de verdwijning uitspitten tot op het bot en het meisje veilig terugbrengen. Al snel blijkt dat deze verdwijning min of meer naar het achterplan wordt verschoven, want in wezen draait The Wicker Man meer om een kruistocht tegen al wat niet christelijk is, dan om de mysterieuze verdwijning van een twaalfjarig meisje.

De wijze waarop de zoek- en kruistocht van de politie-inspecteur en de eigenzinnigheid van de eilandbewoners destijds op band werd gezet, is werkelijk verbluffend. Voor een film uit die tijd is het doorgaans niet eenvoudig om de moderne filmfan langer dan een uur te boeien, maar deze slaagt er met verve in. Naarmate Howie’s zoektocht vordert, komt hij steeds meer te weten over de geheimzinnige gemeenschap, maar krijgt hij ook steeds meer vragen. Net zoals de kijker trouwens; en daar ligt de kracht van deze film. Je leeft in die mate mee met het hoofdpersonage dat je ondanks de voelbare dreiging van de eilandbewoners, toch elk stukje van de puzzel mee wil ontrafelen. En hoe meer je te weten komt, des te griezeliger het allemaal wordt. Want naast reïncarnatie en vrijzinnige seks, hoort uiteraard ook het jaarlijkse offer bij de occulte religie die de bizarre eilandbewoners bedrijven.

Behalve een solide verhaal en de continue spanning garanderen enkele uiterst onaangename scènes een onvergetelijke filmbeleving. De immer vrolijke zangklanken, de scènes in het café (die doen denken aan Calvaire) en de hand als kandelaar zijn nog maar het topje van de ijsberg. Om van het zwartgallige einde nog maar te zwijgen…
Het leuke is trouwens dat je The Wicker Man niet meteen kan relateren aan een andere film; hij staat volledig op zich en is daarom ook uniek. In die zin is de cultstatus dan ook dubbel en dwars verdiend. Aanrader!

Slappe Blair Witch kloon die er op geen enkel moment in slaagt om spannend of eng te zijn. Het opzet is identiek aan The Blair Witch Project, namelijk een jong koppel dat er op uit trekt, met een tent in de afgelegen bossen, op zoek naar Big Foot. Bestaat hij echt? Suggestie is het sleutelwoord in dit soort films, maar het is duidelijk te merken dat deze regisseur dat element minder onder de knie heeft dan zijn grote voorbeeld. Ondanks de korte speelduur is de film een lange, saaie zit.

Matige film. Boeiend thema, maar dat potentieel wordt niet altijd benut. Integendeel, de regie is nogal rommelig en bij vlagen nodeloos ingewikkeld waardoor het soms - maar zeker niet altijd - moeilijk is om te volgen. De hoofdpersonages worden genoeg uitgediept vind ik, maar er zijn zoveel nevenpersonages die moeilijk uit elkaar te houden zijn omdat ze altijd op de achtergrond blijven en naar mijn gevoel te weinig screentime krijgen. Een foutje van de regisseur mijns inziens, want hij doet wel moeite om de karakters bij het verhaal te betrekken, maar gaat hierin niet ver genoeg waardoor het des te verwarrender wordt.

Pluspunt aan deze film zijn de setting en de historische context die met veel gevoel voor sfeer worden gebracht. Het pessimistische einde - de film eindigt met dezelfde cynische noot als waarmee hij begonnen is - is eveneens erg sterk. Ik had sowieso ook het gevoel dat het interne conflict (tweede uur) veel meer focus kreeg dan het conflict met de Engelsen (eerste uur) dat maar wat leek voort te kabbelen zonder veel evolutie in het verhaal.

Kortom, een film met hoogtes en laagtes die net wat te rommelig is om als geschiedenisles te dienen, maar wel genoeg inzoomt op de individuele situaties waardoor je alsnog een goed beeld krijgt van de persoonlijke ellende tijdens dit conflict.

The Windmill Massacre lijkt op het eerste gezicht een doorsnee slasherfilm waarin een gemaskerde moordenaar de onwetende toeristen tot slachtvee herleidt. Echter, de makers tillen deze vaak beproefde formule naar een hoger plan door de Molenaar op te voeren als een soort spiegel die de toeristen met hun trauma’s en zonden confronteert. Zo blijkt iedereen wat op zijn kerfstok te hebben en deze nacht is het tijd om te boeten of met zichzelf in het reine te komen. Deze aanpak laat enkele gruwelijke en surrealistische scènes toe die mooi geregisseerd zijn maar waarin horror en drama nogal knullig afgewisseld worden.

De slachtpartijen spelen zich af tegen een oerhollands decor dat ten volle benut wordt. Beelden van de nachtelijke, dampende polder met op de achtergrond het geraamte van een onheilspellende windmolen creëren een unieke sfeer. Ook de Molenaar is een beangstigend creatuur met een – naar slashernormen – boeiende geschiedenis. De makers hebben qua make-up, kostumering en wapens alle registers opengetrokken om hem als een icoon neer te zetten. Het soort scènes waar horrorliefhebbers van smullen zijn absoluut aanwezig en bovendien met zorg uitgewerkt. Voeg daar nog enkele schrikmomenten aan toe en de griezelfactor gaat netjes de hoogte in.

Een duidelijk minpunt is evenwel de internationale cast. Hoewel een logische keuze om een breder publiek te bereiken, valt moeilijk te ontkennen dat er weinig chemie tussen de personages hangt, iets wat voornamelijk tot uiting komt tijdens de scènes waarin het onderling vertrouwen van de toeristen op de proef wordt gesteld. Het voelt eerder alsof ieders verhaal als afzonderlijke clip wordt verteld, in plaats van dat het een samenhangend geheel is. Hierdoor hapert de film op cruciale momenten, een echt spannende achtbaanrit zit er bijgevolg niet in.

Blu-ray recensie: The Windmill Massacre (Nick Jongerius) – blu-ray recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Kruising tussen Poltergeist en The Exorcist. De film is redelijk onbekend en kleinschalig, maar verplichte kost voor fans van dit genre. De makers slagen er knap in om met een vrij eenvoudig gegeven een relatief enge film te maken. De scènes waarin met een "wapperende" camera de aanwezigheid van de geest getoond wordt, zijn effectief in het creëren van een angsklimaat. Daarnaast bevat de film een handvol goed getimede schrikmomenten.

De reden waarom het op zich nogal ongeloofwaardige uitgangspunt zo overtuigend overkomt, is grotendeels te danken aan de goed uitgewerkte personages en hun vertolkingen. Het medium is het enige personage dat niet echt in het geheel past, al benadrukt haar outfit samen met de leuke soundtrack wel het feit dat dit een onvervalste eighties horrorfilm is. Maar het is wel dubbel, want mocht de film op dit soort punten serieuzer geweest zijn, dan was hij beslist nog enger geweest.

Hoe dan ook, fijn om dit soort filmpjes te (her)ontdekken.

Vrij opvallende horrorfilm gezien de niet vaak voorkomende laat-Middeleeuwse setting en ditto verhaallijn. Het doet een beetje aan Bava's barokke sfeerschepping denken en nu en dan oogt het ook, net als Bava, nogal log, traag en zwaar. Het is ook moeilijk te zeggen wat The Witchfinder General zo goed maakt, laten we het dan maar gemakkelijkheidshalve een combinatie van factoren noemen.

Ondanks de droge inhoud en de houterige storytelling slaagt de regisseur er in je mee te trekken in het verhaal en je zelfs te onderwerpen aan een zekere suspens die je probleemloos naar de ontknoping voert. Het aloude bijbelse oog om oog, tand om tand wraakverhaaltje, in dit geval de rode draad in de film, is iets wat iedereen bezighoudt omdat het zo herkenbaar is. Daarom zit je als kijker constant aan het scherm gekluisterd; want je wil immers weten of de "goede" slaagt in zijn wraakoperatie jegens de "slechte". De excessen van dit bijbelse principe zorgen vanzelfsprekend voor schokkend materiaal en dat is ook aan deze film te merken. Het verbazingwekkend agressieve slot, rekeninghoudend met het tijdskader weliswaar, is hier het perfecte voorbeeld van. De hele mikmak wat betreft censuur in het achterhoofd houdende maakt het er alleen maar interessanter op. Echt voer voor de doorwinterde horrorfanaat.

Leuke film met een verrassend sterk concept. Helaas is de uitwerking wat minder. De acteerprestaties en special effects laten met momenten te wensen over; grafisch stelt het dus niet al teveel voor. Dit is echter makkelijk vergeven gezien de amusementswaarde en de geboortedatum van dit werkje.

Ik zei nog tegen m'n gezelschap dat deze film werkelijk om een remake schreeuwt, gezien het briljante concept maar povere uitwerking, en wat zie ik...er staat er een gepland voor 2006!

Dat wordt genieten .

nogmaals bedankt dutchtuga voor de leuke tip

Beetje een vreemde remake. Het leuke is dat het hier geen scène per scène remake betreft, maar eerder een nieuwe interpretatie die zich op de kernelementen van het origineel baseert. Dat resulteert in enkele positieve zaken, met name dat de scenarist meer in de film wilde steken dan louter wat spectaculaire moordsequenties. Maar helaas zijn aan die nieuwe aanpak ook wat nadelen verbonden. Zo staat Montag the Magnificent minder centraal in het verhaal en wordt er meer aandacht besteed aan de zoektocht van reporter Ed naar de oorzaak van de bizarre moorden. Dat terwijl Montag net de sleutelfiguur van deze film zou moeten zijn.

Montag wordt hier vertolkt door een Crispin Glover in bloedvorm. Letterlijk en figuurlijk. De présence waarvan hij zijn personage voorziet is geweldig, grappig, gestoord en minstens even iconisch als die van Ray Sager uit het origineel. Maar waarschijnlijk zal Glover die status nooit evenaren omdat de film an sich, behalve het personage van Montag dan, nergens het niveau haalt van het origineel.

Neem nu bijvoorbeeld de moorden. H.G. Lewis' versie bulkte van de spectaculaire moorden, zij het gezien het tijdskader een beetje gedateerd, maar als je naar de remake kijkt kan je niets anders dan concluderen dat de scenarist niet over dezelfde creatieve geest beschikte als zijn voorganger. Wat naast de overtollige aandacht voor minder interessante personages meteen het grootste zwaktebod is van deze film. In dat opzicht had een scène per scène remake met moderne FX een pak beter geweest.

So begins the group’s encounter with one of the most terrifying madmen in the history of film. Quotes als deze op de achterkant van een DVD-hoesje zijn al jaren dé marketingstunt bij uitstek in het horrorwereldje en maken de verwachtingen van potentiële kijkers extreem hooggespannen. Dan kan je als horrorliefhebber alleen maar hopen dat die verwachtingen worden ingelost en je inderdaad nog eens anderhalf uur goed kan griezelen.
Wolf Creek is een Australische mix van The Texas Chainsaw Massacre, The Hitcher en het recente Hostel. En, zoals de bovenvermelde quote zelfzeker belooft, is het ook nú weer een gigantische wacko die de kijker de daver op het lijf zal jagen.

De ingrediënten, voortbordurend op de ijzingwekkende succesformule van The Texas Chainsawmassacre, zijn weer simpel als vanouds: enkele jongeren, een onherbergzaam gebied, een vroege ontmoeting met de eigenzinnige locals en uiteindelijk de freak die de jongeren het leven zuur maakt. Originaliteit nihil dus, maar laten we eerlijk zijn, do we care? Zolang er maar bloed vloeit!

Wolf Creek komt langzaam op gang en focust zich de eerste 45 minuten op een poging tot karakterschets van de immer losbandige jongeren met ook dit keer seks, drank en drugs als hun voornaamste drijfveer. Genreliefhebbers weten dan al dat het nog wel even wachten is tot de finale. Enkel over de hoedanigheid van die finale bestaat nog enige twijfel/nieuwsgierigheid. Maar saai hoeven die eerste 45 minuten absoluut niet te zijn. Een onaangename ontmoeting met nog minder aangename locals weet alweer dat luguber tintje mee te geven aan de trektocht van de jongeren, wat ervoor zorgt dat de kijker in de ban blijft van hetgeen nog staat te gebeuren. Voeg hier nog de briljante fotografie aan toe en een trage aanloop naar een finale is nog nooit zo leuk geweest; behalve dan in Hostel waar mooie meiden het eventuele leed van de verveelde kijker weten te verzachten. Toegegeven, het prachtige Australische landschap maakt dat oninteressante shots zijn in dit opzicht quasi onmogelijk zijn, maar welgekomen is al deze eye-candy zeker.

De finale zelf dan; die is wel eens harder geweest (Hostel) of gekker (The Texas Chainsaw Massacre) of bloederiger (Haute Tension), maar al bij al is het de ideale mix tussen gitzwarte humor en primaire angsten die veel goedmaakt. Puntje van kritiek is dat het wel iets rauwer had gekund. Een doodgewoon mes en een geweer boezemen anno 2006 nu eenmaal niet meer zoveel angst in als een verroeste vleeshaak of een kettingzaag. Een leuk uitgangspunt is dan weer wel dat zowél één van de slachtoffers áls de killer de confrontatie overleven.

Samengevat is Wolf Creek een leuke aanvulling op het genre en een must voor liefhebbers van de “psychokiller maakt korte metten met een bende jongeren-film”. Bijkomend pluspunt is de schitterende fotografie die zoals gezegd een ware lust is voor het oog en de weg naar de ontknoping er alleen maar interessanter op maakt. Aanrader!