Opinions

Dramatisch vervolg op Wolf Creek over een vuilbekkende psychopaat die buitenlandse toeristen opjaagt als grof wild. Het is behoorlijk verbazingwekend dat men het stuurloze script over zeven kwartier weet uit te smeren, terwijl het verhaal zeker voor de helft ingekort had kunnen (en laten we eerlijk zijn: moeten) worden. Eigenlijk zijn de eerste 45 minuten compleet overbodig, omdat ze geen enkele binding hebben met het vervolg daarop en een resem inhoudsloze personages laten opdraven wiens lot je compleet koud laat. Bovendien stapelen ongeloofwaardigheden zich op, zijn de wisselende perspectieven storend voor de inleving en worden de achtervolgingen en confrontaties zo lang uitgesponnen dat ze alle impact verliezen. Ook de gore is trouwens niet om aan te zien, dit omwille van de schabouwelijke CGI. De openingsscène is daar een uitstekend voorbeeld van: leuk op papier maar op film zag het er tamelijk nep uit. En wat was dat met die kudde kangoeroe's? Echt schandalig om zoiets anno 2014 nog maar te durven tonen. Heel vreemd dat je er als regisseur bijna 10 jaar over doet om met zo'n ontstellend zwak vervolg op de proppen te komen.

Mooie rol van Chaney jr. als The Wolf Man. De film zelf is een onvervalste Universal-klassieker met de gekende ingrediënten. Zoals gebruikelijk is er naast de horror plaats voor een vleugje romantiek. Hoewel de weerwolf er anno 2012 eerder lachwekkend uitziet, moet de transormatie van Chaney er destijds behoorlijk indrukwekkend uitgezien hebben. Een beetje zoals de transformatie in an American Werewolf in London. Op sommige vlakken gedateerd, maar het sterke schaduwspel, de eeuwige mist in de bossen en de sfeervolle locaties mogen nog steeds gezien worden.

Vergeten cultfilm die binnenkort een remake krijgt en dan hopelijk weer wat in de belangstelling komt te staan. Onbekend is onbemind luidt het spreekwoord, iets wat zeker ook voor Woman in Black geldt. Om te beginnen oogt de film op en top Brits, in die zin dat de personages en locaties een Victoriaans karakter hebben. Men verplaatst zich nog met paard en koets, spreekt elkaar met Sir aan en draagt een hoed in het openbaar. De acteurs schikken zich perfect in hun rol van afstandelijke, nuchtere mensen met de nodige scepsis tegenover het metafysische. Al deze elementen zorgen voor een typische gotische sfeer waarin het in mist gehulde landhuis nabij de zee prima uit de verf komt. De sterkste scènes spelen zich dan ook daar af en smaken naar meer, en helaas blijf je net op dat vlak als kijker op je honger zitten. Achteraf besef je dat de potentie van die geweldige locatie te weinig benut werd, met als gevolg dat de enge momenten erg schaars zijn. Voor een horrorfilm is dat altijd zonde. Toch zorgt de bewuste Woman in Black voor enkele beklemmende momenten waarvaan één wel eens als inspiratiebron voor de Japanse spookverschijningen zou kunnen gefungeerd hebben.

Kortom, een remake is op zich geen slecht idee als de goede elementen (sfeer + vertolkingen) behouden worden en de minder goede (spanning + schrikmomenten) een update krijgen.

Remake van The Woman in Black uit '89. Deze versie houdt gelijke tred met het origineel op vlak van sfeer en cinematografie, maar is over het algemeen minder spannend. Hopelijk genereert de bekendheid van dit werk meer aandacht voor de cultklassieker uit '89 die tot dusver niet op DVD verschenen is.

Deprimerende film die helaas te lijden heeft onder een onsamenhangend script dat psychologische horror met splatter probeert te verenigen, daar grandioos in faalt en daarom moeilijk serieus genomen kan worden. Het personage van de autoritaire vader en zijn misogyne trekjes is sterk uitgewerkt en zorgt soms voor een beklemmende spanning die gaandeweg onder je huid gaat kruipen. Echter, wanneer een dergelijke subtiele karakterstudie plots ontspoort in een splatterfilm met ongeletterde wildemannen die een gastronomische voorkeur hebben voor mensenvlees en die verder totaal geen bestaansrecht hebben binnen het script, is de balans helemaal zoek. En daarmee ook de boodschap, want wat wil de regisseur nu eigenlijk zeggen met The Woman? Is dit een uit de hand gelopen versie van Jack Ketchum's The Girl Next Door waarin hij het morele verval van een ogenschijnlijk doodnormaal gezin wil aankaarten? Of eerder een naargeestige studie van de hiërarchie en rollenpatronen tussen mannen en vrouwen in onze samenleving, waarbij die laatste als lustobject haar dominante tegenhanger moet dienen? Eerlijk gezegd kom ik er niet uit, maar in beide gevallen lijkt de bloederige finale totaal ongepast, niet functioneel en compleet van de pot gerukt. Wat de intenties van de regisseur ook mochten zijn, het resultaat is een film die - ondanks de strakke cinematografie - de anders zo goed verenigbare genres drama en horror ongezien laat botsen.

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Max Brooks dat uitkwam in 2006. De auteur is verder niet betrokken bij het productieproces en dat is te merken aan de zwaar verkapte versie van zijn verhaal. Een spijtige zaak, want de oorspronkelijke formule van dagboekfragmenten is tegelijkertijd realistisch en ontzettend beangstigend. In plaats daarvan richt regisseur Marc Foster de schijnwerpers op Brad Pitt en zijn met hindernissen doorspekte zoektocht naar een vaccin. De nadruk ligt voornamelijk op actie, spektakel en op de race tegen de klok in het vinden van een remedie. Kortom, typische blockbuster-ingrediënten die het geheel helaas nogal oppervlakkig houden. Toch hoeft dat geen minpunt te zijn, want desondanks is het script betrekkelijk geloofwaardig, in die zin dat een globale epidemie met catastrofale gevolgen niet ondenkbaar is in een wereld waarin veel mensen dicht naast elkaar leven.

De volledige review: World War Z (2013, Marc Foster) - bioscoop - cultmoviesreviewed.com

Aangename verrassing. Weer helemaal wat anders dan wat ik al van Aronofsky gezien heb (Pi en Requiem), maar niet bepaald slechter. Erg tof om zo'n totale ommezwaai te zien. In mijn ogen bewijst dit dat Aronfsky toch wel een veelzijdig cineast is.

Ik vond de film best ontroerend om eerlijk te zijn. Dat heeft in de eerste plaats met de voortreffelijke vertolking van Rourke te maken. Hij zet met verve een zielig personage neer dat een grote held is in een nepwereld, maar een dikke nul in de echte wereld. Wanneer hij dit langzaamaan begint te beseffen is het uiteraard te laat om de fouten uit zijn verleden goed te maken. Aronfsky op zijn beurt weet beide werelden op een subtiele manier tegenover elkaar te zetten, zonder al te veel franjes. Alleen de slotscène kwam wat abrupt. Niet dat ze ongepast was, maar ik schrok wel even dat het zo snel gedaan was.

Verder heb ik hier weinig aan toe te voegen: The Wrestler is gewoon een eenvoudig maar sterk drama.

Ongetwijfeld geïnspireerd door Deliverance en The Hills Have Eyes is deze Wrong Turn een slap aftreksel van deze twee klassiekers. Desalniettemin kent deze film een vrij leuke eerste 45 minuten, maar vanaf de scènes in de uitkijktoren wordt het heel wat minder. Met momenten wordt het echt té onrealistisch, zelfs voor een horrorfilm: mensen die uit een toren springen en tien meter lager met hun ruggengraat op een tak belanden en zich vervolgens toch nog aan die tak weten op te trekken gaat zelfs mij een beetje te ver.

De creeps zagen er redelijk goed uit (misschien iets té?) en zij maken dan ook de film. Niet zò gruwelijk allemaal maar toch net genoeg om de spanning erin te houden. De cynische en zieke slotscène - kijk heel de eindgeneriek uit! - maakt toch nog wat goed. Die kleine goorlap met z'n lang haar is echt geweldig .

Verder gewoon leuk genoeg om eens te zien, maar toch te flauw om goed te griezelen.

Met Saw, The Hills Have Eyes, Hostel en Wrong Turn werd de voorbije jaren geschiedenis geschreven op het vlak van gore. In volle bioscoopzalen ontstak niet zelden een bulderlach bij het aanschouwen van al deze blood&guts en behalve spanning leek ook humor z'n weg terug te vinden naar de moderne horrorfilm. Het moet ongeveer 15 jaar geleden zijn (Braindead) dat over-the-top gore zo'n groot publiek bereikt en vervolgens steevast als sleutel tot succes wordt uitgespeeld. Sequels op eerder genoemde horrorfilms doen er telkens een schepje bovenop en ook onderling trachten de regisseurs elkaar de loef af te stekken. Wrong Turn 2 moet tot op heden zowat de winnaar zijn. Qua verhaal en personages erg standaard, maar op het gebied van effecten revolutionair en tot op heden onovertroffen door de grote studioproducties.

De openingsscène zet meteen de toon en anticipeert op poteniële misverstanden: een blonde babe met meer verpakking dan inhoud wordt weinig subtiel opgevoerd en vervolgens op spectaculaire wijze tot slachtvee gereduceerd door enkele gedegenereerde mutanten die, vergeleken met rechtstreekse concurrent The Hills Have Eyes, minder creatieve make-up ondergingen. De special effects daarentegen kennen hun gelijke niet in de hedendaagse cinema. Originele kills vergezeld van massa's bloed en ingewanden kleuren het verdere verloop van de film.

Schokkende openingsscènes als eyecatcher zijn in (zie bijvoorbeeld de extreem absurde openingskill in Reeker), maar Wrong Turn 2 slaagt erin het publiek ook daadwerkelijk te geven wat het met deze schitterende teaser belooft.

Mochten de filmmakers in het vervolg ook eens de tijd nemen om hun personages van een meer geloofwaardige metamorfose te voorzien in plaats van ze louter op te voeren als gehakt in wording, dan zouden we wellicht terug van meesterwerken kunnen spreken. Helaas zijn het voorlopig enkel diehard horrorfans die het magistrale van dit soort films kunnen inzien.

Strontvervelende film.

Waar deel 2 zich met over the top gore en morbide humor nog staande wist te houden, gaat dit derde deel compleet de mist in. De kills zijn verre van creatief en de FX en make-up zijn verre van overtuigend. Nochtans blijkt dit het hoofdingrediënt te zijn van het zoveelste recept waarin enkele nietsnutten worden opgejaagd door een mutant.

De verhaallijn met de gevangenen die door het bos getransporteerd worden bevat in principe wel potentieel, omdat je als kijker ergens hoopt dat er eindelijk wat tegenstand komt voor die hillbillies. Al snel blijkt echter dat ze nog sneller doodgaan dan een stel achterlijke tieners. Wat het allemaal nog erger maakt is dat het dit keer niet om een ganse mutantenfamilie gaat, maar om een enkele mutant die de hele tijd door het beeld zit te huppelen als een varken met tandpijn. Ik zag er de humor in elk geval niet van in en ook voor de spanning was het nefast.

Van verhaal moet je in dit soort films uiteraard niet veel verwachten, maar dit keer was het script toch echt wel bedroevend slecht. Veel te veel toevalligheden en personages die tot de ergerlijkste in de horrorgeschiedenis behoren. Dat krijg je natuurlijk als je een stel bodybuilders zonder verstand cast. Ook de "helden" van het verhaal leken tegen hun zin te acteren.

Kortom, geen spanning, zwakke humor, saaie kills, oliedomme personages, een irritante mutant en bovenal een heleboel ontwikkelingen die op kleuterniveau werden uitgewerkt. Voeg daar nog een einde aan toe dat werkelijk om van te huilen is en je begrijpt waarom deze film rechtstreeks op DVD wordt uitgebracht.

Goed vervolg. Niet in de zin dat dit een kwalitatief hoogstaande film is, maar wel omdat je precies krijgt wat je verwacht wanneer enkele misvormde mutanten een groepje tieners opjagen. Op het vlak van script en algemene afwerking (FX + make-up) oogt dit vierde deel soms nogal slordig, met inbegrip dat het script überhaupt al heel erg mager is. Maar als je daar genoeg blood&guts voor in de plaats krijgt wil ik dat best door de vingers zien. Dat is hier zeker het geval. Wrong Turn 4 bevat enkele visueel sterke kills man die wordt gevierendeeld door schrikdraad, kerel die een bloedbad over zich heen krijgt als hij zijn vriendin van de ophanging wil redden en de geniale eindscène. Ook de scène met de sneeuwtunnel is redelijk bloedstollend. Uiteraard is deze film verder één groot voorspelbaar cliché, maar wel efficiënt in wat het beoogt. Beter dan het onzinnige derde deel in elk geval en het komt in de buurt van de eerste twee delen.