Opinions

Deze film heb ik verkregen door hem met een vriend te ruilen tegen True Romance. Uitstekende ruil is achteraf gebleken, want:
Hoewel het verhaal nogal redelijk traditioneel en eenvoudig in mekaar zit, vind ik dat dit zeker geen storende factor is bij films als deze. De talrijke bloederige (!) gevechten zijn heel mooi in beeld gebracht, op één scène na, die waar de Ronin van Ginzo het opneemt tegen leden van de concurrerende bende. Het gevecht begon met een prachtig bovenaanzicht maar ging via een tussenshot over naar een traditioneel camerastandpunt, dat vond ik wel een gemiste kans. Hetgeen me vooral verraste was de korte duur van de gevechten. Ik vond dit echter een pluspunt om dezelfde reden als onderhond reeds aangaf.
Wat de soundtrack betreft moet ik m'n voorgangers gelijk geven, deze ging in vele gevallen mooi samen met het beeld, met de ploegscène aan het begin van de film als uitschieter.
De humor kon me overigens wel bekoren.
Ik heb eigenlijk maar twee minpunten ondervonden aan deze film. Ten eerste het inspiratieloze en eentonige kleurgebruik. Bij films als deze verwacht ik toch wel wat meer creativiteit op dat gebied. En dan waren er nog de diepgang en het motief van de protagonist die spijtig genoeg ontbraken, zoals iemand hier al aangaf.
Al bij al een zeer onderhoudende film en een geslaagde ruil met het toch wel zwaar overschatte True Romance .

Vreemd. Nog een keertje bekeken (met audiocommentaar) en alle beeldstoringen waren plots verdwenen. Zal een tijdelijke storing geweest zijn... Maar goed, de film. Ben aangenaam verrast, dus bedankt voor de tip Die Hard, Willis .

In de audiotrack horen we een dolenthousiaste en erg bescheiden regisseur die honderduit praat over zijn inspiratiebronnen en favoriete jeugdfilms. Meest genoemd zijn Texas Chainsaw Massacre, Halloween, Romero's zombiefilms en Evil Dead. Geen verrassing als je kijkt naar hoe Hell's Ground bepaalde aspecten van deze klassiekers heeft overgenomen. Maar laten we niet te snel het woord "rip-off" in de mond nemen, want regisseur Khan praat met zulk ontzag over zijn idolen dat het veeleer een ode is dan wat anders. Ondanks de talloze verwijzingen slaagt Khan er bovendien in zijn film een geheel eigen identiteit mee te geven, voornamelijk door het gebruik van cultuurspecifieke elementen die we terugvinden in de dialogen, klederdracht, enzovoort. Dit resulteert voor aan Amerikaanse horrorfilms verknochte westerlingen uiteindelijk ook in een vrij bizarre kijkervaring, want toegegeven, hoe vaak zien we een geschifte seriemoordenaar in een bebloede burka?

Maar dit vond ik niet eens het sterkste punt van de film. Voor een low budget productie bevat Hell's Ground namelijk een verbluffende cinematografie. De prent bestaat grotendeels uit nachtopnames in de Pakistaanse jungle, volgens de regisseur een ware nachtmerrie om te belichten. Maar als je ziet naar het schitterende resultaat met sterke kleuren, mooie contrasten en composities, kan je alleen maar concluderen dat de makers over genoeg talent beschikten om deze moeilijkheden feilloos te omzeilen. Visueel laat Hell's Ground zich in mijn ogen dan ook het best omschrijven als een combinatie van Texas Chainsaw Massacre, Evil Dead en Planet Terror. Zet daaronder nog een passende soundtrack met hier en daar een seventies grindhousedeuntje, en je hebt een culthit .

Sobere, maar oerdegelijke detective waarin een sullige Gyllenhaal gestalte geeft aan een door de Zodiac-moorden geobsedeerde cartoonist. De film bewaart een mooie balans tussen de journalistieke en detectieve benadering van de Zodiac-zaak. Door de raadselachtige moorden en het uitblijven van concrete aanwijzingen worden de onderzoekers al snel meegesleept in hun klopjacht op een ongrijpbare moordenaar. In die mate dat het sporen nalaat in hun privéleven. Achteraf is het altijd makkelijk om de vinger op de wonde te leggen, maar het lijkt erop dat de werking van de verschillende steden niet genoeg op elkaar was afgestemd om de bewijsstukken aan elkaar te linken. Wellicht had een vlottere samenwerking een snellere doorbraak opgeleverd. Dat die er nooit gekomen is, maakt de film al even frustrerend voor de kijker als dat voor de onderzoekers geweest moet zijn. Maar dan op een positieve manier. Zodiac is namelijk een nagelbijter.

Voor mij dé beste zombiefilm ooit gemaakt, samen met Night of the Living Dead van Romero, en meteen ook Fulci's beste film. Waarom vind ik Zombi 2 zo goed? Het verhaal zit voor een genrefilm vrij sterk in mekaar en weet zeker te boeien, de soundtrack van Fabio Frizzi is fenomenaal en dan is er natuurlijk nog de gore. Beruchte scènes als de oogbalscène en de scène waar een zombie het opneemt tegen een haai blijven voor eeuwig op m'n netvlies gebrand.
Naast al dit moois bevat de film wel enkele schoonheidsfoutjes zoals matig acteerwerk, irritante nasynchronisatie en een soms amateuristisch ogende montage. Als echte fan kijk je hier natuurlijk gewoon over. Echt een aanrader voor liefhebbers van genrefilms enerzijds en/of fans van Romero's Trilogy of the Dead.

Zombi Holocaust, een kruising tussen een kannibalen- en een zombiefilm, heeft veel raakvlakken met eerdere Italiaanse genrefilms als Zombi 2, Emanuelle and the Last Cannibals, Cannibal Apocalypse en Mountain of the Cannibal God. Terend op het succes van voorgenoemde films mikt deze vooral op gore en absurditeit. Maar laten we eerlijk zijn, veel goorder dan de doorsnee Italiaanse kannibalen- of zombiefilm is deze echt niet. Op dat vlak dus een beetje teleurstellend, zeker als je gezien z’n reputatie een hels gorefest verwacht. De hoge verwachtingen buiten beschouwing gelaten is Zombi Holocaust natuurlijk een amusant filmpje met uiteindelijk nog enkele memorabele scènes: propeller, afgehakt hoofd vol maden in bed, scalperen, uitlepelen van ogen, …
Naar goede gewoonte zijn de acteurs weer slecht, de actrices weer lekker, en de soundtrack weer geniaal. De Italiaanse horrorwetten lijken bij deze dus weer voor de volle 100% gerespecteerd. Temeer omdat ook hier New York weer een niet te vermijden locatie blijkt.
Minpuntje aan de film vond ik dat een echte (lees: bloederige) confrontatie tussen de kannibalen en de zombies uitbleef. Het had de film nog wat amusanter en absurder kunnen maken. Een gemiste kans dus volgens mij.

@djelle: Zombi Holocaust beter dan Cannibal Holocaust? Nah!

Bombiekomedie zoals het hoort. De humor werkt uitstekend en hoewel je voor het splatterwerk bij Romero of Fulci moet zijn, laten de kills hier weinig aan de verbeelding over. De film flirt met clichés, maar weet ze telkens te omzeilen. Verder leuken een heleboel coole vondsten het eenvoudige scenario op. De scènes met Bill Murray zijn hilarisch en het pretpark staat garant voor veel zombiefun. Dat Woody Harrelson een held is hoeft verder geen betoog. Zijn karakterkop en droge oneliners zorgen ervoor dat er altijd wat te lachen valt. Kortom, vergeet Shaun of the Dead, dit is het echte werk.