Opinions

En zo geschiedde...
Vandaag in de bioscoop gezien en van bij de begingeneriek was het meteen raak. Koude rillingen liepen over m'n rug en tranen sprongen spontaan in m'n ogen. The X-Files waren terug, en hoe!
De makers laten zien nog niks van hun finesse verloren te zijn en halen hier een ongeziene tour-de-force uit die menig film met verstomming zal doen slaan. The X-Files: I Want to Believe evenaart het niveau van de beste afleveringen uit de negen seizoenen en is ook als film voldoende compleet om feilloos overeind te blijven.

Schrijvers Chris Carter en Frank Spotnitz haalden alles uit de kast om van deze tweede langspeelfilm een fantastische ervaring te maken. Geen complottheorieën rond een invasie van buitenaardse wezens dit keer, maar wel een mooi uitgebalanceerde mengelmoes van gruwelijk realisme en paranormale activiteiten. Het kernverhaal rond een helderziende ex-priester - die op typische wijze de legendarische "I Want to Believe" -leuze predikt - wordt op majestueuze wijze verbonden met de lugubere modus operandi van een wrede seriemoordenaar met bizarre motieven. De ideale cocktail waarin wetenschap en mysterie perfect met elkaar versmolten worden; op en top X-Files met andere woorden.

En die dualiteit schemert als vanouds glashelder door in de personages van Fox Mulder en Dana Scully, twee tegenpolen die elkaar afstoten, maar evenzeer aantrekken. De scènes waarin ze ingeleid worden bevatten de nodige informatie voor de nieuwelingen en de inside-jokes voor de fans van het eerste uur. Hun karakters, hun motivaties en hun onderlinge relatie komen in deze film uitgebreid aan bod waardoor ook de kijker die niet vertrouwd is met de serie een duidelijk beeld krijgt van wie ze zijn en waarom ze doen wat ze doen. Ze waren destijds bepalend voor het succes van de serie en ook deze film weten ze als nooit te voren te dragen. Tussen hen niets anders dan chemie en magie.

Maar de loftrompet komt uiteraard niet alleen de acteurs toe, want het scenario is namelijk zo sterk en zo uitgebalanceerd, dat zelfs twee onbekende koppen hier weinig fout mee konden doen. In principe is The X-Files: I Want to Believe een dubbele aflevering waarin de tijd wordt genomen om in te gaan op alle details van de "X- File" in kwestie, maar toch zie je dat de makers erin geslaagd zijn er een puike, complete film van te maken die zondermeer op zichzelf staat. En dat is toch lovenswaardig en enigszins een verbetering tegenover de vorige langspeelfilm, die weliswaar erg degelijk was, maar net iets te afhankelijk was van de serie.

Verrassend genoeg blinkt The X-Files: I Want to Believe niet enkel uit in verhaal en karakteruitdieping, want ook cinematografisch is dit een pareltje. De fotografie van de met neerdwarrelende sneeuw bedekte landschappen en de smerige operatiekamer waar de seriemoordenaar van dienst zijn zieke lusten op onfortuinlijke slachtoffers botviert is dermate sfeerversterkend, dat de allures van een groffe horrorfilm steevast om de hoek loeren. Dikke pluim voor Chris Carter die hier bewijst niet enkel over een creatieve pen te beschikken.

Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik aanvankelijk vreesde dat deze film nergens het niveau van de serie zou halen. Niet dat ik geen vertrouwen had in de makers hun kunnen, maar gewoon omdat de serie op zich al zo subliem was dat zulk niveau gewoonweg erg moeilijk te evenaren valt. Maar de waarheid is gewoon dat deze prent de serie overstijgt en een ware apotheose vormt op negen jaar van schitterende televisie. Een godsgeschenk voor de diehard fan. The X-Files: I Want to Believe is dé beste film van 2008, dat durf ik nu al zeggen.