Opinions

Eerst even voorop vermelden dat ik een versie heb gezien van 42:39 minuten. Ik neem aan dat er ergens een stuk verloren is gegaan?

Ten tweede wil ik nu al zeggen dat ik uitkijk naar de volgende kijkbeurt. In eerste instantie om dat verloren stuk goed te maken, maar ook om een nieuwe poging te ondernemen de angstaanjagende sfeer te proeven. Nu had ik het gevoel dat ie slechts latent aanwezig was en me niet geheel in de ban kon nemen.

Wel een leuk gegeven rond de sitcom trouwens. Het levert enkele surrealistische en bevreemdende stukjes cinema op, zoals het totaal misplaatste applaus elke keer en de holle dialogen die maar wat door elkaar gehaald worden. Enerzijds is dat laatste een uitdaging voor de kijker om tot de laatste seconde aandachtig de puzzel trachten te vervolledigen, anderzijds wekt het abstracte karakter ervan een beetje verveling op. Niet veel, want de speelduur is gelukkig kort genoeg, maar soms is het toch echt op de tanden bijten om niet afgeleid te worden.

Een minpunt aan Rabbits is de visuele karigheid. Slechts één setting waar je als kijker 50 minuten lang naar zit te kijken (in mijn geval 42). Dat is op zich geen ramp, maar het is wel nefast voor de visuele prikkelingen die, in dit geval, erg schaars zijn. Zeker als je net omwille van het abstracte karakter van het scenario aangewezen bent op die visuals. Al denk ik dat dat nog goedgemaakt kan worden bij een herziening, op voorwaarde dat ik dan wél gepakt wordt door de beangstigende sfeer. In mijn geval zijn herzieningen van een Lynch trouwens echt wel een must, ik merk namelijk dat één kijkbeurt nooit genoeg is om zijn films ten volle te waarderen. Hetzelfde moet ik maar eens gaan doen met Inland Empire, al schrikt de lange speeltijd me daar wel een beetje af.

Iemand een idee of en waar de DVD van Rabbits nog te verkrijgen is?

Interessant filmpje dat qua inhoud erg dicht aanleunt bij Shivers, met dit essentieel verschil dat de locatie nu veel ruimer is. Dit heeft als gevolg dat er meer mogelijkheden zijn, maar dat wel de beklemmende, claustrofobische sfeer uit Shivers niet wordt geëvenaard.

Het thema is weer typisch Cronenberg; body-horror op z’n best. Een mad scientist waant zich God en beslist met z’n dubieuze experimenten over het afschuwelijke lot van een nietsvermoedende patiënte. Resultaat is een Romero-achtige zombievertelling die echter ook focust op de oorzaken van het virus dan louter op de dramatische en bloederige gevolgen. En bloederig is het inderdaad met momenten, zeker voor die tijd en voor dat soort productie. Het relatief grote aantal slachtoffers levert dan ook enkele gewelddadige en ranzige scènes op, iets wat in de late seventies toch geen vanzelfsprekendheid was.

Dat Romero’s Night of The Living Dead als inspiratiebron heeft gediend voor Rabid leidt volgens mij geen twijfel; Cronenberg maakt immers consequent gebruik van enkele slim ingelaste nieuwsbulletins die de ernst van de situatie benadrukken. Ook in Shivers zagen we al de gelijkenissen tussen Cronenberg’s werk en dat van Romero. Een beetje paralleljatwerk waarbij beide heren mekaars interessante ideeën lijken aan te vullen. Een aanrader voor de liefhebbers dus!

Een giallo die er eigenlijk (nog) geen is. Van de iconische assassino met zwarte jas en handschoenen is hoegenaamd geen sprake, van stijlvolle moorden met glimmende scheermessen en scharlakenrood bloed evenmin. The Girl Who Knew Too Much is eerder een whodunnit met enkele Hitchcockiaanse elementen, zij het dan zonder suspense, want hoe hard Bava ook zijn best doet om de kijker op het puntje van de stoel te krijgen, deze film moet het vooral hebben van zijn cinematografisch vernuft. Volledig in zwart-wit geschoten, met oog voor compositie en sfeervol schaduwspel is dit een uitstekend voorbeeld van Italiaanse mooifilmerij. Toch doe je er best aan het script weg te denken, want de opeenstapeling van getelefoneerde plotontwikkelingen zijn werkelijk lachwekkend, om van het uitleggerige slot nog maar te zwijgen.

De nachtmerrie van een cowboy, behalve dat hij zichzelf geen cowboy vindt, ondanks zijn hoed, zonnebril, gitaarkoffer en eeuwige sigaret. Een échte cowboy zou zich trouwens nooit met een fiets verplaatsen of zich uit zijn eigen huis laten gooien door een vrouw. Het maakt van hem een even sullig als enigmatisch personage, dwalend over de eindeloze snelweg, gedrenkt in zweet, stof en zonneschijn. The Rambler is een goede film, een roadmovie die zich van de ene vreemde gebeurtenis naar de andere sleept, bevolkt door rare snuiters en een bloedmooie vrouw. De verschillende gebeurtenissen houden geen verband met elkaar, behalve dat ze allen deel uitmaken van een langgerekte koortsdroom. Dat laatste wordt weerspiegeld in de dialogen, de soms lome dan weer flitsende beeldvoering en een mengeling van country, ambient en ruis als soundtrack. Bij vlagen verrassend grappig op een ongemakkelijke manier en soms ook lekker smerig of gewoonweg bizar. Het enige minpunt aan deze surrealistische roadtrip is dat de tijdspanne tussen dergelijke gebeurtenissen soms te lang is. Het mag nog iets compacter en iets meer gedurfd wat mij betreft, maar dat dit een cultklassieker in wording is staat nu al buiten kijf.

Vond hem erg sterk, alleen een halfuur te kort. Maar wat we voorgeschoteld krijgen is als vanouds: één brok testosteron met de nodige cool en stoerheid. John Rambo zoals het moet met andere woorden. Verhaal is ok, al had het naar mijn idee meer uitgewerkt moeten worden. Daar bedoel ik niet mee dat het persé diepgaander of intelligenter moet zijn, maar toch wel iets ruimer. Dan kom ik terug bij de te korte speelduur...

Actiescènes zijn rauw en mooi in beeld gebracht, fotografie is superieur en ook de sound is magistraal. Stallone heeft talent, dat zeg ik al sinds Rocky, maar niemand wil me geloven...

Ik ken de schrijver Tarô Hirai van haar nog pluim, laat staan dat ik er ooit iets van gelezen heb, maar wat ik me wel afvraag is of deze omnibusfilm nauw aansluit bij zijn schrijfstijl. Zo ja, dan lijken zijn boeken mij een nachtmerrie om te lezen, aangezien vrijwel elk van de vier verhaaltjes vrij tot zeer abstract naar beeld vertaald werd. Tweede mogelijkheid is dat de men zwaar aan de scripts gesleuteld heeft waardoor het alsnog een vrij unieke adaptatie is geworden. Iemand die me hierover meer kan vertellen? Niet dat ik er verder van wakker lig hoor...

Even over de filmpjes zelf.

Mars Canal: Meteen het kortste filmpje van de reeks - ik geloof dat het niet langer dan vijf minuten duurt - en het is ideaal materiaal om "erin te komen". Als er geen synopsis vermeld stond op de DVD-hoes had ik er geen bal van begrepen, want het verhaaltje wordt zo abstract in beeld gebracht (totale afwezigheid van dialoog ook), dat de mooie beelden het enige zijn waar je als kijker houvast aan hebt. Erg knap geschoten en uiterst bevreemdend, maar inhoudelijk vrij waardeloos.

Mirror Hell: Aanvankelijk een beetje een warrig verhaal dat van de hak op de tak springt. Maar al gauw wordt er klaarheid geschept en daaruit blijkt dat Mirror Hell au fond niet meer is dan een whodunnit. Het meest traditionele verhaaltje van de vier en ook het makkelijkst te verteren. Opvallend zijn wel de prachtige beelden die het relatief eenvoudige script naar een hoger niveau tillen. De cameraman doet zijn uiterste best om zoveel mogelijk spiegels in een shot te proppen en hiermee fraaie fotografie af te leveren. Hij slaagt daar wonderwel in en maakt van "Mirror Hell" een visueel festijn om duimen en vingers af te likken.

Catterpillar: Ongetwijfeld het ziekste verhaaltje van de vier. Komt een beetje traag op gang maar barst dan helemaal los door een vrij choquerende combo van seks en geweld op de kijker af te vuren. De prachtige fotografie en ingetogen doch bevreemdende soundtrack dompelen dit filmpje onder in een unieke sfeer. Ondanks dat de slotscène wat overbodig aanvoelt is dit samen met de tweede episode de beste van de film.

Crawling Bugs: Hier loopt het grandioos fout. Ten eerste misstaat dit filmpje volledig in het geheel en ten tweede is het zelfs als losstaand verhaal niet meer dan een lege huls. Erg slecht omgezet in beeld, warrig, stuurloos, vervelend, maar bovenal onnodig abstract. Ook op audiovisueel vlak is "Crawling Bugs" foeilelijk. Dat er op het einde nog een "spectaculaire onthulling" zat aan te komen kon me hoegenaamd geen bal meer schelen. Zowat het slechtste wat ik in het genre al gezien heb.

Eindbalans: Zeker en vast een aardig en vooral visueel mooi ensemble, al is het vierde en laatste deel wel een enorme domper die je een wrange nasmaak bezorgt. De pedante muziek tijdens de aftiteling helpt ook al niet veel. Ik heb verder ook niet het gevoel dat Tarô Hirai een groot schrijver is, omdat ik zijn ideeën - waarop deze filmpjes gebaseerd zijn - vrij onbeduidend, weinig griezelig en oninteressant vind. Hulde in de eerste plaats aan de regisseurs die alles uit het medium film gehaald hebben om er alsnog wat van te maken.

Goede Hammer alweer met centraal een ijzertsterke karakterschets van Rasputin de gekke monnik. Als vanouds is de plot erg doorsnee. Een mysterieze figuur doet z'n intrede in een dorpje, maakt er wat vrienden en wat vijanden. Iedereen lijkt in de ban van z'n helende krachten, al blijkt snel dat er meer aan de hand is. Uiteindelijk keren ook z'n zogenaamde vrienden zich tegen hem en wordt een grote wraakactie gepland. Leuk gegeven: voor een film van '66 slaagt men er aardig in de suspense de hoogte in te voeren. Constante hierbij zijn degelijke acteerprestaties en een pompeuze score die op een klassieke (= soms opzichtige) manier de emoties van het moment probeert te vangen. 't Is allicht wennen voor liefhebbers van moderne cinema, maar je kan het bezwaarlijk slecht noemen. Het tijdskader speelt hierin een belangrijke rol. Ik vond het in elk geval een meer dan geslaagde film. M'n vijfde film in de Hammer-collectie alweer en het niveau van deze reeks blijft hoog. Op naar de volgende...

Gebaseerd op het gedicht The Raven van E.A. Poe. "Gebaseerd" is misschien nog sterk uitgedrukt, want behalve wat duistere symboliek heeft deze adaptatie weinig met het bronmateriaal van doen. De film is vooral een klassieker omwille van het samenspel tussen Lugosi en Karloff, twee horroriconen die hier gestalte geven aan een doorgedraaide chirurg die verliefd wordt op de vrouw van wie hij het leven redt en een moordenaar die zijn gezicht door eerder genoemde wil laten reconstrueren.

Lugosi zet een stijlvol karakter neer, Karloff een simpele ziel die zich laat ringeloren door de chirurg en vervolgens als slaaf ingeschakeld wordt. Behalve een zwarte raaf die sporadisch in beeld komt en Lugosi die vlijtig uit het oorspronkelijke gedicht citeert, vertoont het script geen raakvlakken met "The Raven". Wel is de sfeer schatplichtig aan Poe, in die zin dat de gruwelen zich afspelen in een onderaardse kerker vol marteltuigen. Een door Poe geïnspireerd museum, zeg maar.

De film geniet niet de bekendheid van Dracula of Frankenstein, maar is toch wel een Universal-klassieker die kan tellen. Meer tekst en uitleg: Cult Movies Reviewed: The Black Cat vs The Raven - special - cultmoviesreviewed.com

Historische horrorfilm die gebaseerd is op een oude indianenlegende over de geneeskrachtige werking van mensenvlees. Ravenous begint sterk, met een luchtige toon die langzaam maar zeker omslaat in een grimmig sfeertje wanneer de mysterieuze vreemdeling zijn verhaal doet. De film is goed voor enkele ijzingwekkende momenten, tot halverwege de plot een zijsprong maakt. Het verhaal komt dan te snel in zijn definitieve plooi en het is te lang wachten op de teleurstellende finale. Het morele vraagstuk waarmee Pearce in het tweede deel worstelt is best interessant, maar te typisch uitgewerkt waardoor zijn personage niet het nodige medeleven opwekt. Voor mij had de film mogen ophouden bij de scène waar Pearce noodgedwongen de andere soldaat opeet om te overleven. Pas dan heb je een psychologisch sterk slot dat de beoogde weerzin oproept.

Heel juist. Prachtig gebruik van ambient en surrealistische natuurfotografie. De hallucinatie, gefotografeerd door Steve Dobson (niet op IMDb maar wel op de aftiteling), is een meesterlijke kortfilm op zich. Voor het overige een vermakelijk horrorfilmpje met het juiste sfeertje. Naar het einde toe zakt de film een beetje in, maar dat verhindert niet dat Razorback dan al een superieure culthit is. Australische horror op z'n best!

Ranzig, goor, smerig, over the top, hilarisch, absurd, geniaal, … Woorden schieten tekort om deze schitterende film te beschrijven. Stuart Gordon trakteert met Re-Animator de kijker op enkele onvergetelijke filmmomenten die prompt de annalen van de horrorgeschiedenis horen in te gaan.

Afgehakte ledematen, doorboorde torso’s, liters bloed, een afgehakt hoofd dat gedreven wordt door een onophoudelijke drang naar seks, … Allemaal te gek voor woorden, maar tegelijk zo oprecht in beeld gebracht dat je als kijker niet anders kan dan lekker achterover leunen en genieten. Oprecht omdat je gewoon voelt dat de makers enorm veel plezier beleefden aan het maken van deze film. Iets wat ik miste bij bijvoorbeeld “Beyond: Re-Animator” dat met momenten te geforceerd overkwam.

Alle viezigheid in Re-Animator is trouwens het resultaat van een nutcase van een medische student, op briljante wijze vertolkt door Jeffrey Combs, die met een fluorescerende substantie de doden terug tot leven injecteert. Een mad scientist en enkele levende doden is een simpel en vaak beproefd concept, maar o zo efficiënt en altijd in staat om menig horrorfanaat te bekoren.

Re-Animator is in elk geval een film die absoluut thuishoort in het rijtje der goorste films aller tijden, naast Braindead, Zombi 2, … Kijken dus!

Beetje teleurstellend eerlijk gezegd. Van de Master of Suspense had ik in elk geval een pak meer spanning verwacht. Behoudens één scène is hiervan nergens sprake, en dan heb ik het over de scène waar Grace Kelly een bezoekje brengt aan het appartement van de moordenaar. Voor het overige veel aandacht voor de romance tussen Jefferies en Lisa. Op zich niet verkeerd, want dit gedeelte werd niet eens zo oninteressant gebracht waardoor de film op een leuke manier opgevuld werd.

Maar met name de basis van de film wordt erg matig uitgewerkt. Zoals ik al zei weinig tot geen spanning, maar ik vond het ook allemaal vergezocht en onlogisch. Dat gedoe met die trouwring als clou van het verhaal vond ik bijvoorbeeld erg pover en ook het feit dat de moordenaar zo onachtzaam is om constant zijn verdachte handelingen uit te voeren voor een open raam waar tientallen mensen op uitkijken vind ik echt een zwakte in het scenario. Als klap op de vuurpijl is er nog een knullig in beeld gebrachte confrontatie tussen Jefferies en de moordenaar, waarin Jefferies met behulp van een flitslamp zijn belager weet te overmeesteren.

Desondanks genoemde minpunten vliegt de film voorbij en kon ik best genieten van het leuke sfeertje. De typische architectuur, de achtergrondgeluiden, de bezigheden van de verschillende buren, de mooie Grace Kelly, ...
Maar uiteindelijk verkies ik toch een film als Rope, die veel ingenieuzer, cynischer en gewoonweg een pak spannender is; of anders gezegd een film die wél eer doet aan Hitchkock's alias Master of Suspense.

Moeilijke film om te beoordelen.

Achteraf bekeken kan ik niet zeggen dat ik 'em goed vond, maar tijdens de film zelf had ik toch een leuk gevoel. Alles even laten bezinken en het heeft waarschijnlijk te maken met de betoverende verschijning van Maria Bonnevie. Echt een mooie vrouw vind ik dat en vooral daardoor was het kijken van de film een aangenaam tijdverdrijf.

Maar als ik dan objectief terugblik en deze film op puur filmische kwaliteiten moet beoordelen, ben ik toch wat teleurgesteld.

Op IMDb las ik ergens "Shallow Gimmickry" als titel van een recensie. En in een notendop is het dat ook wel vind ik. Het symbolische concept rond constructie, reconstructie en "alles is maar een film" vind ik nogal nutteloos. Bovendien doet het in een handomdraai de hele magie van Alex' en Aimee's romance naar de kl*ten. Een beetje soortgelijk aan een film om zeep helpen door er als slot een "het-was-maar-een-droom"-einde aan te breien. Zonde vind ik dat.

De romance an sich vind ik dan weer erg mooi geschetst. Goed geacteerd, erg puur, mysterieus en hoewel het strikt fragmentarisch blijft ook erg leuk en makkelijk om volgen. Spijtig dat de magie en de mystiek van het scenario dan niet gereflecteerd wordt in de stilering. Camerawerk was te standaard en de groffe filmkorrel misstaat compleet. Af en toe wel erg mooie dingen gezien ook, zoals twee shots die in mekaar overlopen en versmelten tot een sterk kleurencontrast van bloedrood met maagdelijk wit. Met de soundtrack werd dan weer schandalig weinig gedaan. Hier en daar een klef pianodeuntje en dat was het? Een gemiste kans...

Conclusie: Gevoelsmatig was het wel ok, al heb ik me waarschijnlijk teveel laten leiden door m'n hormonen. De vraag is of je dan eerlijkheidshalve kan zeggen dat het een goede film was.

Erg aangrijpende film over een man die op zoek is naar gerechtigheid nadat zijn hond genadeloos wordt neergeschoten door uitschot. Dit is geloof ik de vierde film die ik zie van McKee en de eerste keer dat hij mij écht weet te raken. De twee voornaamste redenen hiervoor zijn het oorspronkelijke verhaal van Jack Ketchum dat erg goed in elkaar steekt op vele niveaus en de voortreffelijke vertolkingen.

Aanvankelijk miste ik binding met zowel Avery als zijn hond omdat de dramatische gebeurtenis al vrij snel in de film plaatsvindt zonder dat je de personages hebt leren kennen. Gelukkig wordt dit grotendeels goedgemaakt door de diepgang die Avery gaandeweg krijgt, onder meer door in zijn zielige verleden te spitten. Avery is trouwens een man naar mijn hart. Ondanks dat hij langs alle kanten wordt tegengewerkt blijft hij zich inzetten om gerechtigheid te laten zegevieren. Hierdoor krijg je een haarscherp beeld van de uitwassen van de maatschappij waarin eerlijke, eenvoudige mensen steeds het onderspit moeten delven tegenover immorele egoïsten met teveel geld en macht. Als de geijkte kanalen Avery tenslotte in de steek laten, wordt hij gedwongen om het recht in eigen handen te nemen, weliswaar op een bijzonder sluwe manier.

De kracht van deze film is tevens dat je erg meeleeft met Avery en zijn tegenstanders bijgevolg ontzettend hard gaat haten. De makers slagen er dus wonderwel in om je emoties te bespelen, doorgaans een erg moeilijk iets. Maar de film blijft gelukkig erg genuanceerd en teert niet op tranentrekkerij, wat ook weerspiegeld wordt in het ambivalente einde dat zowel erg somber als vertederend is.

Ontzettend irritante thriller die te lijden heeft onder een flink gebrek aan geloofwaardigheid. Een vrouw wordt onder bedreiging van haar vaders leven verplicht om een telefoontje te plegen zodat de lynchpartij op een politicus kan doorgaan. Geen fraaie plannen natuurlijk en de vrouw in kwestie doet er dan ook alles aan om ze te voorkomen, waarbij ze keer op keer het leven van haar bloedeigen vader in gevaar brengt. Alsof zijn leven minder waard is dan dat van een gehaaide politicus en zijn gezin... Zulke misplaatste heldhaftigheid (lees: domheid) is totaal niet realistisch. Bijgevolg mist de beoogde spanning elk effect en wordt de film een lange, vervelende zit.

Hoe je het ook draait of keert, als je een film maakt over een haai die het op mensen gemunt heeft, dan ontkom je niet aan een vergelijking met Jaws. Ben ik trouwens de enige die ooit dacht dat jaws de Engelse vertaling was voor haai?

Wat er ook van zij, de Aussies bewijzen nogmaals dat ze degelijke genrefilms kunnen maken. Zelden een meesterwerk, maar even zelden bagger. Meestal houden ze het bij "bovengemiddeld". Dat is met The Reef net zo.

Dat de confrontatie met een extreme natuur het uiterste in de mens naar boven haalt, zowel op fysiek als mentaal vlak, is geen geheim. De afzondering, de angst om te sterven, de fysieke aftakeling, het verlies van dierbaren en de onzekerheid over wat de volgende uren zullen brengen in een uitgestrekte oceaan, moet een van de meest beklemmende gevoelens zijn waaraan een mens kan blootgesteld worden. Alsof dat nog niet genoeg is doemt plots die gevreesde grijze vin op aan het wateroppervlak. Kortom, nachtmerrie-materiaal dat in The Reef erg doeltreffend is vertaald. De ijzersterke vertolkingen maken die emoties alleen maar intenser.

Waar het schoentje echter wringt is de neiging van de makers om per se dicht bij de "waargebeurde feiten" aan te leunen. Het maakt deze strijd op overleven filmisch gezien een stuk minder interessant, zeker naar het einde toe waar de wanhoop op een ontnuchterende climax lijkt af te stevenen. Soms is het beter om de feiten aan de kant te schuiven en de fantasie te laten spreken. Los daarvan is dit de spannendste haaienfilm sinds Kaken; zie daar de vergelijking.

Verrassende film. Reeker boogt op een sterk concept dat pas naar het einde toe volledig wordt blootgegeven. Iets te opgeklopt weliswaar, maar het idee is enigszins origineel. Een goed idee staat of valt uiteraard met de uitwerking ervan en ook op dit vlak is Reeker best te pruimen. Aanvankelijk worden de rijkelijk voorziene spannings- en schrikmomenten mooi afgewisseld met vlagen van gitzwarte humor. De special FX zijn namelijk zo uniek en vergezocht dat je met moeite een bulderlach kan onderdrukken. En ook de talrijke absurde dialogen zorgen voor een aangenaame kijkervaring. Maar toch, naarmate de ontknoping nadert, komt het allemaal wat geforceerd over en mist de uitwerking z'n effect. Het einde zelf is dan weer erg verrassend, maar te opgeklopt en onsubtiel. Men wil het allemaal te mooi kaderen en verklaren, terwijl minder gemoraliseer en meer geweld de film meer eer zouden aandoen.

Desalniettemin een erg behoorlijke film die het moet hebben van een leuk concept en een flinke dosis absurde, cynische humor.

Behoorlijk intense film die het vooral moet hebben van een broeierig sfeertje waarin niets is wat het lijkt. Het Canadese landschap leent zich perfect voor de surrealistische, dromerige vormgeving: blauwe lucht, witte schaapwolkjes, bruine akkers en een zinderende hitte die van het scherm spat. Dat vluchtige, ongrijpbare schuilt ook in de personages waar je maar geen vat op krijgt. Hun dialogen zijn soms even pittig als bizar en hoewel er nauwelijks wat gebeurt, loert er constant een voelbare dreiging om de hoek. Erg knap als je als regisseur puur op de suggestie kan spelen. Enige afknapper is de symfonische soundtrack die soms nogal zwaar aangezet is. Maar Reflecting Skin is hoe dan ook een buitenbeentje binnen het genre van de vampierfilm. Ondertussen al enige tijd uit op DVD.

Op z'n eigen bescheiden manier is Reign over Me een indrukwekkende film over een thema dat een sterke historisch-maatschappelijke waarde vertegenwoordigt in de VS (en eigenlijk in de hele wereld). Komedie en drama worden heerlijk en subtiel met mekaar versmolten zonder dat het ergens te opdringerig of te stroperig wordt.
Persoonlijk had ik graag enkele andere keuzes gezien, bv. Don Cheadle in de rol van Adam Sandler en omgekeerd en het uitblijven van een happy-ending om er maar enkele te noemen, maar algemeen beschouwd is Reign over Me een ontroerend portret over vriendschap en verdriet. Bovenop de oprechte vertolkingen zijn vooral het gezapige tempo en de fragmentarische cinematografie verantwoordelijk voor een unieke sfeer. Weinig films in dit genre hebben zoveel indruk op me gemaakt. Absoluut eentje om terug te zien.

Soms is het slechts één enkele scène die je doet inzien hoe ingenieus een film wel in mekaar zit. In het geval van Repulsion is het de scène vlak voor de eerste gewelddadige uitspatting van een schitterend acterende Catherine Deneuve, die van een schier ongezien meesterschap getuigt en op een uitstekende manier de claustrofobische sfeer van deze prent verraadt. De wijze waarop Polanski het al te nieuwsgierige overbuurvrouwtje bij de dialoog tussen Carol en de wanhopige Colin betrekt is om van te snoepen. De situatie is erg herkenbaar, doch krijgt door het schril contrast tussen de statische houding van het oude dametje en de spanning tussen Carol en Colin een naargeestige, dreigende lading mee. Eens in beeld, dan weer uit beeld, maar immer aanwezig; zo wordt de buurvrouw het verhaal ingezogen en verdwijnt de dialoog, die er op zich al uitspringt door het stille karakter van deze film, volledig naar het achterplan. Polanski slaagt erin het zwaartepunt van de betreffende scène zodoende te verleggen dat je als kijker gefixeerd geraakt door het bijkomstige, dat net door die fixatie het essentiële wordt. Beeldtaal is zelden zo puur en eerlijk geweest. En het cinematografisch vernuft uit voorgenoemde scène dat verder gans de speeltijd aanhoudt, onderscheidt Repulsion van de overige delen uit Polanski’s officieuze trilogie rond appartementen en de daarmee gepaard gaande paranoia. Vooral de cameravoering, eerder dan de storytelling, is de sleutel tot het succes in de eerste van dit drieluik. Soms energiek, soms nonchalant, maar steeds gecontroleerd. Verbijsterende camerastandpunten, efficiënte zooms en fades en schitterende close-ups. Alledaagse dingen als een overgaande telefoon of een gestroopt konijn worden door het fraaie audiovisuele inzicht van de regisseur erg angstaanjagend, waardoor de onderhuidse spanning constant voelbaar is en volbloed horrorelementen compleet overbodig worden. Kortom, het hele scala uit de cinematografische trukendoos is aanwezig en het camerawerk is dan ook verantwoordelijk voor negentig procent van de sfeerschepping. Magisch!

Europese tegenhanger van "The Exorcism of Emily Rose". Waar laatstgenoemde de nasleep van het overlijden door de duiveluitdrijving behandelt en meer angst inboezemt, is Requiem een ingetogen en soms erg verontrustend portret over een psychisch zieke vrouw. Sandra Hüller zet een overtuigende vertolking neer van een jong meisje dat het ouderlijke nest verlaat om een wereld te ontdekken die op alle fronten botst met haar strenge, katholieke opvoeding. Het contrast uit zich vooral in de aanslepende conflicten met haar moeder die de vrijheid van haar dochter niet kan verkroppen. In het verlengde daarvan wordt religie tegenover wetenschap geplaatst, beide in een poging om het gedrag van Michaela te verklaren en te onderdrukken. Maar zowel de gebeden als de pillen blijken niet te werken...

Eerste film van Tarantino en onmiskenbaar een inspiratiebron voor latere misdaadkomedies; enkele scènes en/of dialogen werden zelfs bijna letterlijk gekopieerd. Behalve z’n vernieuwende karakter en sterke invloed op latere genrefilms wordt Reservoir Dogs alom geprezen voor z’n hilarische dialogen, met de legendarische openingsscène als uitschieter. Toegegeven, die openingsscène verdient z’n status met glans en zou in principe de toon moeten zetten voor de rest van de film, wat het helaas niet doet.

Wat volgt zijn meestal flauwe dialogen en interacties die zo geforceerd overkomen dat het bijna zielig wordt. Het gangsterverhaaltje dat er rond zit is allesbehalve origineel maar wel vermakelijk. Uiteindelijk verveel je je, op het einde na, geen moment en daar draait het toch om. Op het einde na, zei ik, omdat het hier allemaal iets te veel van het goeie wordt. Alweer kinderachtige discussies tussen een bende amateuristische gangsters die met hun laatste stoere oneliners hun vel proberen te redden en persé willen bewijzen dat ze toch echt wel cool zijn.

Ook de soundtrack vond ik, in tegenstelling tot die van Pulp Fiction, erg zwak naar Tarantino-normen; die op dat vlak bij mij toch relatief hoog aangeschreven staat. Het idee van de jaren ’70 radio-fragmenten die de film opfleuren mag dan wel goed gevonden zijn, de muziek op zich mist z’n effect een beetje.

Reservoir Dogs is ongetwijfeld een amusante film, maar allesbehalve het meesterwerk dat velen er in schijnen te zien.

Eigenaardig filmpje dit. Alweer de zoveelste in het genre, maar toch nét iets anders deze keer. Soms echt verrassend, maar met momenten ook erg ongelukkig. Neem nu de muzikale begeleiding, die is bij wijlen zo slecht gekozen dat de efficient opgebouwde suspens even effiecient onderuit wordt gehaald en je bijgevolg volledig uit de stemming geraakt. Daar tegenover staan dan weer enkele zieke, creatieve scènes die er wonderwel in slagen de aandacht van de kijker opnieuw op te eisen en de spanning verder op te drijven, zoals bijvoorbeeld de aangename (kuch) ontmoeting met de alomtegenwoordige locals. Ook de hallucinatiescènes werken het bizarre sfeertje in de hand en geven Rest Stop, die op het eerste zicht doet denken aan Wolf Creek en The Hitcher, een eigen, uniek karaktertje mee.

Zeker vermakelijk, maar ik ben er nog niet helemaal uit of ik hem nu écht goed vind of toch niet zo...

Losjes gebaseerd op het verhaal "The Case of Charles Dexter Ward" van H.P. Lovecraft. Hoewel O'Bannon de onheilspellende en griezelige atmosfeer die eigen is aan Lovecraft doeltreffend op celluloid weet te vangen, speelt het gebrek aan budget de film soms parten. De vertolkingen zijn van typisch b-filmniveau en de effecten ogen nogal goedkoop. Spannend wordt het helaas ook nooit. Vermakkelijk is de film echter wel, omdat er altijd wel wat gebeurt en de plot genoeg interessante ontwikkelingen bevat. Al met al een waardige poging om de fictie van Lovecraft te verfilmen, wat geen sinecure is.

Eén hilarische quote mag trouwens niet onvermeld blijven:

'Since when did you start smoking again?'

'Since I quit.'

Goed vervolgdeel, maar ik miste een beetje de humor die deel 1 wel had. Of misschien was ik niet in de juiste stemming, kan ook. Maar ik vond het een leuk verhaaltje met de nodige actie en gore effecten. Yuzna's stijl bevalt me wel, al vond ik hem beter in het vergelijkbare Beyond Re-Animator.

Onlangs gezien en goedgekeurd.

Dit is zo'n beetje een collage van Romero's Trilogy of the Dead, maar dan in een humoristisch jasje. De fratsen zijn voor het grootste deel erg geslaagd en ook de personages zijn werkelijk hilarisch, vooral dan die gekke patholoog en de overdreven melancholische bendeleider. Om de punksfeer nog een beetje aan te dikken is er de lekkere jaren '80 track aan de begin- en eindgeneriek.

En euh, "Freddy" en "Tina", toeval?

Genre-reflecterende slasherfilm met George Clooney die als eerste het loodje legt. Redelijk grappige film nog wel, met name dankzij het film-in-film concept dat een komisch beeld schetst van de amateuristische wijze waarop vele lowbudget horrorfilms ingeblikt worden. Een heleboel onzinnige karakters en dialogen zorgen ervoor dat de film gemakkelijk te verteren is. Dat blijft helaas niet duren, want gaandeweg verdwijnt de komische noot naar de achtergrond ten voordele van het griezelgedeelte dat maar zwakjes uitgewerkt wordt.

Deze film ligt al ongeveer een maand in de rekken. De DVD-release is helemaal aan me voorbijgegaan, en dat terwijl ik hem een half jaar geleden met de hoogste prioriteit gemarkeerd heb. Vandaag kon ik hem dan eindelijk een kijkje gunnen. Een horrorfilm van Spaanse bodem en dat schept natuurlijk bepaalde verwachtingen. Spaanse horror was stilaan een cliché aan het worden, net zoals Aziatische horror eerder al vrij snel in die fase beland was. Zo kennen beide landen een jonge, maar stevige, traditie van metafysische horrorfilms in een fijnzinnig kleedje.

Met El Rey de la Montaña gooit Gonzalo López-Gallego die traditie overboord, maar hij behoudt gelukkig de stilering die aan dit soort films een meerwaarde biedt. Inhoudelijk grijpt hij echter terug naar de Amerikaanse traditie van de survivalhorror. Een vergelijking met Deliverance dringt zich op omwille van de desolate omgeving die een cruciale rol speelt in de sfeerschepping en het opbouwen van een spanningsboog. Uit de setting wordt het maximum gehaald: de woeste landschappen en frivole herfstkleuren zorgen keer op keer voor prachtige shots.

Maar uiteindelijk maakt El Rey de la Montaña aanspraak op een geheel eigen identiteit aangezien het een flinke draai geeft aan het ondertussen vaak beproefde stramien. De gedurfde ontknoping en de (bewuste?) maatschappijkritiek dragen hier niet in het minst toe bij. Belangrijker nog is dat de kijker die zich niks aantrekt van conventies, referenties, enzomeer, getrakteerd wordt op een spannende film die van begin tot einde de puntje-op-de-stoel-scènes aan elkaar rijgt. Bravo!

Spijtig dat er geen IJslands gesproken wordt, of toch heel weinig. Een prachtige taal is dat, maar het idee van buitenlandse toeristen op een walvisexcursie rechtvaardigt natuurlijk het gebroken Engels dat door de personages gesproken wordt. Die personages zijn een bont allegaartje van verschillende culturen, hetgeen geregeld grappige situaties en conversaties oplevert. Daar ligt ook een van de sterktes van deze film: de humor die het gebrek aan spanning mooi weet op te vangen.

Een ander pluspunt is de coole setting en de daarbij horende moordwapens. Dat resulteert in enkele brute moorden, waarvan die met de harpoen echt een juweeltje is. Voor gorehounds valt er buiten deze scène nog genoeg te beleven. Minpunt zijn dan weer de geschifte walvisjagers die net niet geschift genoeg zijn en ook nooit echt dreigend overkomen. Daardoor mist de film een impact die bijvoorbeeld Texas Chainsaw Massacre wel had.

Verder is dit een bescheiden Scandinavische horrorfilm die een hele hoop interessante ingrediënten bevat, maar in de uitwerking net dat tikkeltje professionaliteit mist om een echte topper te zijn. Zo zijn bepaalde scènes nogal slordig in beeld gebracht en zit er te weinig lijn in het geheel. Maar charmant is hij zeker, met een aantal scènes die je als horrorfan beslist gezien moet hebben.

Net de eerste reeks achter de kiezen en ik was vooral (aangenaam) verrast door de kurkdroge humor. Het horroraspect viel wat tegen, met name omdat slechts in twee van de vier afleveringen de spanning echt voelbaar was. Ik had het liever wat breder uitgesmeerd gezien over alle afleveringen. Nochtans heb je met zulke setting een enorm potentieel om een unheimisch sfeertje op te zetten, wat deels ook lukt dankzij de vormgeving, maar inhoudelijk schiet Riget op dat vlak toch net te kort.

De mix van horror en humor was dan weer wel geslaagd, in die zin dat het komische gedeelte nergens afbreuk deed aan de schaarse momenten van suspense. Een mooi evenwicht dat je niet al te vaak ziet. Minpunt echter zijn de slechte special effects die wel degelijk het spanningsniveau naar omlaag halen wegens een gebrek aan geloofwaardigheid. Maar al met al een onderhoudende reeks die, zoals reeds aangehaald, echt moet groeien en het daarmede in de eerste plaats van de boeiende personages moet hebben. De inleidingen van Von Trier zelf waren een leuke afwisseling; lekker ludiek en toch poëtisch.

Op naar het tweede deel.