Opinions

Dit vervolg kent net zoals de eerste reeks sterke en zwakke momenten. Over het algemeen vond ik het wel een stuk grappiger, met dank aan de personages die naarmate het verhaal op een climax afstevent, alsmaar gekker worden. Maar op het vlak van horror geeft alleen de tweede aflevering en hier en daar een losse scène in andere afleveringen de verhoopte voldoening. Ik had het gevoel dat de balans tussen horror en humor niet geheel meer in evenwicht was, waar dat in Riget 1 nog wel goed zat. De uiteindelijke climax was ook niet echt bevredigend, want gezien de lange opbouw verwacht je het allemaal wat grootser. Maar dat neemt niet weg dat von Trier een geweldig gevoel voor humor heeft die uit het niets zijn publiek aan het schaterlachen kan brengen. Alleen in dat opzicht al zijn Riget 1 & 2 een must see.

Niet slecht, maar het mocht allemaal wat duisterder. Maar sowieso een verademing in de reeks. Goed script, hoewel niet overal netjes gepolijst en een leuke mix tussen horror en humor. Dat humorgedeelte had ik pas laat in de gaten, daarom voelde het filmpje aanvankelijk nogal surreëel aan en was het irritant om volgen. Vond de hoofdpersoon nogal koel reageren bij het zien van het verkoolde lichaam van zijn vrouw. Maar die luchtigheid bleek duidelijk een ingrediënt van het geheel. Gelukkig ook, want het levert enkele leuke scènes op en een flinke sneer naar de Amerikaanse visie op euthanasie.

Enige minpunt is de krachttoer op het einde waarbij alles in een ander perspectief gezet wordt. Cruciaal voor het verhaal uiteraard, maar wel een soort van valse twist die de kijker op een oneerlijke manier op het verkeerde been zet. Een beetje een gemakzuchtige manier van storytelling, zeg maar.

Jaren geleden al eens de DVD-release meegepikt en daarnet nog eens gecheckt of hij wel degelijk zo saai was als in mijn herinnering. Conclusie: ja. Nochtans oogt The Ring erg verzorgd dankzij de sombere fotografie, maar op het vlak van scares is dit echt flauwe kost. Enkel de openingssequentie haalt wat dat betreft het niveau dat je van dit soort films mag verwachten. Voor de rest veel overtollig drama waar vlijtig in gesnoeid kon worden. Mijn devies: beperk je tot het origineel, al zijn er in dit genre wel betere films gedraaid.

Dit moet zowat de eerste Japanse horrorfilm, of Japanse film tout court, zijn die me echt ligt.

Ringu beschikt over een oerdegelijk script en houdt het verder erg sober; geen geintjes, maar gewoon straight forward. Ook de acteurs staan als een huis en doen voor even het vreemde, statisch ogende acteerwerk uit de doorsnee Japanse film vergeten.

Het leuke aan Ringu is dat er veel aandacht besteed wordt aan verhaal en context, en dat net wanneer je als kijker verlangt naar wat actie, je die ook meteen voorgeschoteld krijgt. Een perfecte timing en uitstekende geluidsband in de mooi gedoseerde creepy scènes zorgen voor de juiste balans, waardoor de film uiteindelijk lekker wegkijkt. De ontknoping is daarenboven leuk gevonden, maar kon een subtielere uitwerking wel gebruiken.

Conclusie: geslaagde film en stukken beter dan die flauwe Amerikaanse remake.

Lastig te beoordelen prent die behoorlijk sfeervol maar tegelijkertijd nodeloos verwarrend is. Dat er niet altijd een pasklaar antwoord in de ontknoping geserveerd wordt, hoeft op zich geen probleem te zijn (zeker niet in dit genre), maar in dit geval liepen heden/verleden, leven/dood en waan/realiteit net teveel door elkaar terwijl enkele gebeurtenissen toch duidelijk anticiperen op een soort verklaring. Ik denk bijvoorbeeld aan de speurtocht van de studente en de gesprekken met een overlevende van het bloedbad. Net die contradictie maakt het verwarrend, waar je in de droomcinema van pakweg David Lynch rustig kan verdwalen zonder je zorgen te hoeven maken over de chronologie en betekenis van het getoonde. Gelukkig bevat Rinne enkele gruwelijke en zeer donkere, sfeervolle scènes waarbij ik geregeld aan Fulci’s The Beyond moest denken, ook al is er inhoudelijk geen enkel verband. De finale is een langgerekte lijdensweg van het hoofdpersonage met best wel grafische en griezelige beelden. Alleen daarom zou je Rinne al moeten zien.

Uiterst sfeervolle film met een piepjonge Tom Cruise die de week van zijn leven beleeft als zijn ouders op reis gaan. Het script - alles begint en eindigt met een glazen ei - zit knap in elkaar en levert enkele memorabele scènes op. De lage waardering zal wellicht met het gezapige tempo te maken hebben, iets wat in mijn ogen de film juist naar een hoger niveau tilt. De cinematografie van Brickman is bij wijlen prachtig, de terecht gelauwerde songs van o.a. The Police, Prince en Phil Collins zijn dat ook, maar de muziek van Tangerine Dream in combinatie met dromerige beelden verdient eigenlijk meer krediet dan hier wordt toegekend. Rebecca De Mornay die sporadisch uit de kleren gaat en wulps haar perfecte borsten toont maakt het compleet. Kortom, een rasechte eighties sfeerschets die een instant klassieker hoort te zijn. Mijn favoriete scène: Cruise en De Mornay die in een lege, rijdende metro vrijen onder de drums van Collins - magie.

Ontzettend irritante film over duiveluitdrijvingen waarbij de rollen van een oude priester en een ongelovige neofiet zo ongeloofwaardig zijn geschreven en ingevuld, dat het lachwekkend en ergerlijk wordt. Op het vlak van decors en locaties heeft men gelukkig een treffende sfeer weten te creëren. Hieruit concludeer ik dat men kosten noch moeite gespaard heeft, maar dat dit desondanks een zoveelste zielloos horrorproduct is waarmee men de massa wil sussen.

José Mojica Marins is in Brazilië een echte cultheld. Op zijn filmografie prijken meer dan zestig films en sinds kort is een fractie daarvan te bewonderen op DVD in het kader van de Coffin Joe collectie. Awakening of the Beast is net zoals The Strange World of Coffin Joe, eerder uitgebracht door Donut Media Distribution, een veelbesproken en controversiële film die omwille van z’n vlijmscherpe maatschappijkritiek lange tijd geweerd is uit de Braziliaanse bioscoopzalen.

Naar goede gewoonte wordt de prent ingeleid door de excentrieke Coffin Joe, een fictieve onheilsprofeet (tevens ook vertolkt door regisseur Marins die in deze film een dubbelrol speelt) die de kijker met veel pathos waarschuwt voor wat komen gaat. Uitgedost met hoge hoed en lange klauwen belooft hij de kijkers dat ze na het zien van de film niet meer zullen kunnen slapen. Dat we dit met een flinke korrel zout moeten nemen bleek ook al uit The Strange World of Coffin Joe waar een gelijkaardige voorspelling gevolgd werd door een duffe vertoning.

Awakening of the Beast is voor het overgrote deel in zwart-wit geschoten. Hierdoor lijkt de film een stuk ouder dan hij eigenlijk is en het zal het Europese publiek geen verrassing heten dat het, gezien de afkomst van dit werkje, even wennen is aan de theatrale invulling van het begrip “film”. Op korte tijd wordt de kijker namelijk om de oren geslagen met allerlei fragmenten die op de meest knullige wijze achter elkaar gemonteerd worden en die bovendien begeleid worden door een wansmakelijke score die het midden houdt tussen religieuze gezangen, zoetsappige liefdesserenades en frivole pianoriedeltjes. De beelden beperken zich tot dusver tot door LSD ingeleide orgieën die neigen naar goedkope sexploitation.

Maar… Na ongeveer een halfuurtje, wanneer het luidruchtige gejoel wordt onderbroken door een intermezzo waarin enkele geleerden met elkaar in de clinch gaan, wint het opzet van Awakening of the Beast min of meer aan klaarheid. Er ontpopt zich een verhitte discussie over de slechte invloed van drugs, waarin de verschillende partijen het uiteraard oneens zijn met elkaar. De daaropvolgende beelden ondersteunen een pleidooi tegen drugs dat ongenuanceerd wordt gelijkgesteld aan “het Kwaad”. Drugs = het Kwaad en haalt het slechtste in de mens naar boven én moet daarom zonder pardon verbannen worden uit de samenleving.

Deze al dan niet terechte denkpiste gaat steevast gepaard met fragmentarische episodes waarin we een hoop ellende te zien krijgen, in beeld gebracht op een pijnlijk amateuristische manier. Verrassend genoeg komt op het uur de grote ommezwaai, zowel in woord als in beeld. Regisseur Marins, die in deze sequentie aantreedt als zichzelf, neemt de kijker en zijn kritikasters vakkundig bij de neus door middel van een experiment dat drugs loskoppelt van het slechte in de mens. Als klap op de vuurpeil pleit hij voor een regulering van drugs in plaats van een verbod, een flinke portie “aap uit de mouw” moraal die vergezeld gaat van een epileptisch kleurenspel, een rigoureuze stijlbreuk met de zwart-witfotografie uit de rest van de film.

Dat Marins een belangrijk filmmaker is en was in zijn thuisland is erg aannemelijk. De controversiële en zelfs provocerende inhoud van zijn films zullen hoe dan ook verschillende polemieken hebben uitgelokt. Je hoeft het er niet mee eens te zijn, maar dat bepaalde gespreksonderwerpen op de agenda geplaatst worden is zondermeer een goede zaak. Zijn films, of althans sommige daarvan, hebben in de eerste plaats een historische en maatschappelijke waarde. Maar eerlijk is eerlijk, Awakening of the Beast is op filmtechnisch gebied een amateuristisch rommelboeltje waar enkel een geoefend filmliefhebber zich doorheen zal kunnen worstelen. Of anders gezegd, goede satire maakt nog geen goede film.

En om nog even op deze film terug te komen: ik raad hem je niet aan. 't Is moeilijk te verwoorden waarom precies, want er zijn tal van films die ik wel goed vind om de reden dat ik deze slecht vind. En dat is met name het gebrek aan een samenhangende plot.

Dat bepaalde zaken in het midden worden gelaten, vind ik op zich niet erg, maar Road Train is van begin tot einde een aaneenschakeling van onverklaarbare gebeurtenissen. Als zulke scènes deel uitmaken van een allesomvattend geheel, kan het gebruik ervan zorgen voor een bevreemdende sfeer. Hier verloopt alles echter ad random heb ik het gevoel, hetgeen een duidelijk gebrek aan schrijverstalent blootlegt bij de scenarist. Of misschien was alles als één grote hallucinatie bedoeld, maar in dat geval was het te braafjes allemaal.

Sowieso heb ik door het gebrek aan plot maar weinig kunnen genieten van de fotografie (Australië blijft nu eenmaal een fotogeniek land) en de bij wijlen ongemakkelijke soundtrack. Kortom, spijtig dat er zo'n gebrek aan evenwicht is tussen inhoud en vorm, anders had dit nog wat kunnen worden.

Niet wat ik ervan verwacht had. Hier in België draait de film sinds vandaag, met in de synopsis zwaarwichtige woorden als post-apocalyptisch en kannibalisme. Dan ga ik als horrorfan al watertanden, maar naderhand bleek de teneur van The Road toch helemaal ergens anders te liggen: de relatie tussen een vader en zijn zoon in hun overlevingsstrijd. Het is een keuze die zeker te verdedigen valt, maar waar ik persoonlijk weinig behoefte aan heb.

Bij dit soort films verwacht ik normvervaging die het donkerste van de menselijke ziel blootlegt en de film bijgevolg onderdompelt in een onheilspellende sfeer. Hoewel The Road best wel enkele "lesjes spelt", blijft de film binnen de grenzen van het menselijk fatsoen. Nu ja, je krijgt af en toe wel een glimp van de gruweldaden die mensen in hun overlevingsstrijd plegen, maar deze scènes dienen eerder als achtergrond bij de toestand van de aarde en haar bevolking.

Centraal staan zoals gezegd vader en zoon die tegen beter weten in proberen te overleven en meermaals met zelfmoord flirten. Een iets andere invalshoek dan gelijkaardige films met andere woorden. Helaas zijn de twee hoofdpersonages zoutloze figuren wiens interactie met elkaar nogal geforceerd sentimenteel aanvoelt. Voor wie dus graag een beklijvende thriller ziet: berg die hoop maar al op, want de makers gaan resoluut voor zieltjeswinnerij.

Pluspunten echter zijn de cinematografie die nog grijzer is dan een sombere novemberdag en het feit dat nergens een verklaring gegeven wordt voor wat er nu precies met de wereld aan de hand is; zo ontsnap je als kijker in elk geval aan een hoop pseudo-wetenschap. Maar deze twee lichtpuntjes waren niet voldoende om deze film tot de topper te maken die ik verwacht had.

Ondanks Stallone's bedenkelijke imago bij veel zogezegde kenners levert hij in Rocky de beste prestatie uit zijn carrière af. Het is een acteur die door zijn projectkeuze niet altijd au sérieux genomen werd, maar ik heb hem eigenlijk altijd een bovengemiddeld acteur gevonden.

In Rocky speelt hij een amateurbokser die maar wat aanmoddert en moeite heeft om de eindjes aan elkaar te knopen. Plots krijgt hij een kans die zijn leven zal veranderen: een exhibitiewedstrijd tegen de wereldkampioen, Apollo Creed. Uiteraard gelooft niemand dat Rocky het ook maar één ronde zal uithouden tegen de krachtpatser, behalve hijzelf dan. Wat volgt is een portret van een eenvoudige, naïeve man die tegen beter weten in zijn eigen kansen gelooft. Na een tijdlang zich suf getraind te hebben denkt hij al lang niet meer aan het geld, maar alleen nog maar aan het winnen van die onmogelijke kamp.

De rol van underdog is Stallone op het lijf geschreven. Wat levert die man met zijn mimiek, lichaamstaal en nonchalante articulatie een monumentaal personage af! Gelukkig weet de regisseur buiten het boksgebeuren om ook een heel solide drama neer te zetten. De scènes waarin Rocky's prille verliefdheid met Adrian begint te ontluiken, zijn dagelijkse strijd om aan het eind van de maand de rekeningen te betalen, ... het zijn allemaal elementen die zijn personage sterker maken en de film volstoppen met een waaier aan emoties.

De climax van de film is ongetwijfeld het uiteindelijke gevecht met Apollo Creed. Het verloopt niet zoals je zou verwachten of zou hopen, maar net daardoor wint de film aan geloofwaardigheid. Voeg daar nog een fantastische soundtrack en de gekende 'Adrian, Adriaaaaan'-quote aan toe en je hebt een scène waar je prompt kippenvel en tranen in de ogen van krijgt.

Schitterende nostalgische trip naar Rockyland.

Stallone bewijst dat hij het nog steeds kan: schrijven, regisseren én acteren. Stallone speelt niet Rocky, hij ís Rocky.

De plot is voor zover dat binnen het concept mogelijk was erg origineel en eigentijds. Een computersimulatie die een veteraan tegenover de huidige wereldkampioen plaatst zorgt voor een op het eerste zicht hypothetische titanenstrijd die langzaamaan werkelijkheid wordt. Beide kanten worden overtuigend gebracht en de personages zijn stuk voor stuk goed, zij het wel wat beperkt, uitgewerkt. De onderlinge relaties, de wrevel, de nostalgie naar vroeger en het verlangen naar zelfrespect, de underdog vs de favoriet... het zijn slechts enkele van de vele schitterende emoties die prachtig worden uitgebeeld.

En ja, het is soms wat overdreven en onrealistisch, maar daar draait het nu allemaal net om. Een gewone man uit een gewone buurt die in staat is tot buitengewone prestaties door zijn groot strijdershart. Je kan het misschien wel een beetje vergelijken met een sprookje als Assepoester, maar dan eentje voor jongens.

Eén ding is zeker: dit was een sublieme comeback, zowel van Rocky als van Stallone.

Van de maker van Wolf Creek ... en dat merk je vooral aan de prachtige natuurfotografie in de Australische Outback. Voor het overige een goed gebalanceerde horrorfilm die op intelligente wijze een doeltreffend angstklimaat weet op te bouwen. De cameratechniek waarmee de aanwezigheid van de krokodil wordt gesuggereerd is erg effectief en suspenseverhogend waardoor een groot deel van Rogue toch echt een puntje-op-de-stoel-ervaring wordt. Een beetje zoals Jaws, maar toch net dat ietsje minder.

Vanaf het moment dat de finale nadert en de krokodil meer screentime krijgt vervalt de film helaas in een ordinaire genrefilm die nergens het hoge niveau van het eerste uur haalt. Maar McLean bewijst een beloftevol horrorregisseur te zijn die de nodige voeling heeft met het genre en die ook als dusdanig op film weet vast te leggen. Hopend op een Wolf Creek sequel...

Alweer m'n vierde film van Tsukamoto en tot nu toe de beste die'k gezien heb (na Tetsuo, Vital en Haze). Niet onverdeeld positief nochtans want een echt goede film kan ik Snake of June bezwaarlijk noemen.

Naar mijn gevoel kan je Snake of June opdelen in twee stukken. Het eerste stuk waarin voornamelijk het narratief aspect aan bod komt, en het tweede deel waarin alle remmen worden losgegooid en de visuele flair het roer overneemt. Zo zijn we tijdens de eerste 45 minuten getuige van een sexy Rinko die psychologisch geterroriseerd wordt. De daaraan gekoppelde afstandelijke toon en het gebrek aan emoties worden versterkt door een onnodig steriele kleurfilter. Een visueel experimentje dat niet meteen z'n nut bewijst. De spectaculaire kentering barst los bij de tweede masturbatiescène in een wc-hokje. De erotische geladenheid en de passie die deze scène in zich draagt staat haaks op al het voorgaande, dat omwille van de ongevoelige aanpak redelijk saai neigde te worden. Een opzwepende soundtrack en een desoriënterende cameravoering zetten deze lang uitgerokken erotische sequentie intens in beeld. In schril contrast met de rustieke eerste 45 minuten die gebukt gingen onder een irritant eenvoudige klankband.
De film duurt dan nog 10 minuten te lang, want het ietwat vage einde is, hoewel niet meteen overbodig, nogal bizar en ongepast uitgevoerd. Gelukkig ontvouwen zich naar het einde toe oprechte emoties die Snake of June op de valreep nog een persoonlijke touch bezorgen.

Mooi staaltje cinema waarin Hitchcock z'n kunnen weer mooi etaleert.

Vooral de eerder geprezen scène waarbij de camera de huishoudster viseert die de geheimzinnige kist opruimt, terwijl de klankman zich focust op de boeiende conversaties van de gasten, is gewoonweg geniaal. In dit enkele shot weet Hitchcock zoveel suspens en inhoud te verwerken, dat de hele essentie achter deze film subtiel wordt blootgelegd.

En dat Hitchcock geen dommerik is bewijst de beperkte speelduur van deze film die, omdat hij zich op slechts één enkele locatie afspeelt, snel zou gaan vervelen met een vervagende impact als gevolg.

Verder goed acteerwerk en mooie cameravoering.

Vis noch vlees. Er bestond al een film over een griezelige krantenjongen (The Paper Boy), maar deze versie - geen remake overigens - bevat bovennatuurlijke elementen, hoewel ze nooit écht getoond worden. Het uitgangspunt is oké en de mimiek van Cam de krantenjongen is inderdaad van die aard dat je liever geen abonnement neemt op de gazet. Toch komt zijn personage niet helemaal uit de verf, aangezien je nooit te weten komt waarom hij doet wat hij doet. Het zal wellicht deel uitmaken van het mysterie waarin hij gehuld is. Zo staat hij altijd vanop een afstand van alles en nog wat te taxeren met zijn duistere ogen. Enfin, Rose McGowan vergaat het steeds slechter wanneer ze hem ongewenst over de vloer krijgt. De makers spelen hier op in door de illusie te wekken dat ze zich alles inbeeldt waardoor niemand haar au sérieux neemt en het conflict al snel escaleert. Ik had het gevoel dat er meer in zat, dat het verhaal niet helemaal afgewerkt is, zo ook de ontknoping - die er eigenlijk geen is en van halfslachtig schrijfwerk getuigt. Kortom, de film is bij vlagen wel mysterieus, maar zelden spannend.

Tijdens mijn tienerjaren keek ik deze film geregeld, als afsluiter van een filmmarathon, net voor het opkomen van de zon. Behoudens dat ik het een erg amusante en ontspannende film vind, hangt er ook een hoop nostalgie aan vast. Ben zelf absoluut geen pokeraar, maar de film en de acteurs slagen er perfect in om die hele sfeer erg goed te projecteren op de kijker. En precies daarom ga je ook meeleven met de tegenslagen en de successen van Mike. De pokergames zijn dan wel minder episch dan in mijn herinneringen, ik vond de film na al die jaren nog steeds de score verdienen die hij hier krijgt.

Het Scandinavische woud! Met stip een van de meest fotogenieke settings voor dit soort horrorfilms. Meteen ook de grootste troef van de film die behalve dit gegeven geen meerwaarde biedt aan het inmiddels vaak beproefde concept. Veel meer dan knip- en plakwerk van andere genrefilms is Rovdyr namelijk niet. Maar toch hoeft dat niet storend te zijn. Rovdyr levert op elk aspect dat dit soort films boeiend maakt genoeg materiaal om de kijker te vermaken. Met dit enige probleempje dat de spanning, die er soms wel is, vaak wordt ondermijnd door het zich herhalende patroon in het kat- en muisspel (zoals Onderhond volkomen terecht opmerkte). Naast de sterke setting blijven vooral enkele mooie effecten en het naargeestige einde hangen. Het idee achter dat einde is trouwens zo cliché als maar zijn kan, maar wel lekker beangstigend in beeld gebracht.

Mensen die Rovdyr weten te appreciëren, check ook El Rey de la Montaña.

Net zoals andere Japanse cyberpunkfilms laat Rubber's Lover zich kenmerken door een ietwat vreemd onderwerp over een uit de hand gelopen experiment, in een kunstzinnig jasje gegoten en voorzien van de nodige drukdoenerij. Mensen met afwijkende seksuele voorkeuren komen met dit obscuur werkje wellicht aan hun trekken. Zelf ben ik al sinds mijn prille jeugd een verwoed fan van de fel onderschatte missionarispositie, maar rubberfetisjisten en zij die het graag iets ruwer willen, zullen opgewonden toekijken hoe een man met blote handen uit elkaar wordt getrokken tijdens de coïtus. Naast de biologische transformatie (schatplichtig aan Cronenberg) is de SM-knipoog nooit ver weg. Klinkt best interessant, maar qua uitvoering valt het redelijk tegen, zeker als je dit vergelijkt met de energiebom die bv. Tetsuo is. De uitvoering is aan de trage kant en meer geënt op sfeer die gedefiniëerd wordt door mooie zwart-witfotografie en industriële ambient. De plot is dan weer betrekkelijk vaag en alles behalve duidelijk in het formuleren van een boodschap. Of ik heb ze gemist, dat kan ook...

Erg aangename verrassing was dit. Uit de synopsis valt het niet meteen af te leiden, maar The Ruins is een mooie terugkeer naar de eco- en survivalhorror uit de jaren '70. Weliswaar in een modern kleedje gestopt, maar de basis is er. Op zich ook een verfrissend scenario, al ontsnapt The Ruins spijtig genoeg niet geheel aan de heersende conventies.

Het uitgangspunt rond de oude Mayatempel die bedolven ligt onder vleesetende planten is iets wat je vandaag niet meteen zou verwachten van een horrorfilm, maar het werkt wel degelijk. De conventionele uitwerking sluipt voornamelijk in de hoedanigheid van de karakters: een handvol reizende jongeren die op zoek naar avontuur het lot tarten; omdat het publiek voor dit soort films zich daar nu eenmaal beter mee kan identificeren. Dit belet echter niet dat de personages relatief goed en geloofwaardig vertolkt worden.

De psychologische dimensie die naast de bloedstollende horror deze prent kleurt is trouwens een erg welgekomen invalshoek. Ook al is ze niet altijd aanwezig en had ze gerust meer en diepgaander aan bod mogen komen, het biedt wel een toegevoegde waarde aan de groepsdynamiek. Spijtig wel dat hierin niet alles even realistisch lijkt, al weet je natuurlijk nooit waartoe een mens allemaal in staat is in zulke nare omstandigheden.

Grimmige film van Vlaamse bodem waarin Matthias Schoenaerts zijn meest dierlijke zelf uit de kast haalt. Met een voorbereiding die bestond uit powertrainen en tien maal per dag/nacht tonijn met havershakes eten (of drink je zoiets?) draagt hij de film. Aanvankelijk wordt nog gepoogd om ook het duistere milieu van de hormonenmaffia uiteen te zetten, maar daarin faalt de regie een beetje. In feite is Rundskop niet meer (en ook niet minder) dan een onvervalste karakterstudie. En een sterke ook, want in combinatie met het flashbackverhaal krijg je een goede indruk van Jacky Vanmarsenille’s ellende. Alleen spijtig van die twee Waalse garagisten die met hun kolderieke stoten het sérieux van deze prent een beetje onderuit halen.

Harde gevechten, veel schietgeweld, heerlijk foute eighties muziek, een hoop stoere oneliners, een mooie vrouw en … ARNIE; gooi al deze ingrediënten op een hoop en je krijgt The Running Man. Deze film is zo een van die onvervalste actiefilms uit de jaren ’80 zoals ze niet meer gemaakt worden.

Maar verrassend genoeg is The Running Man veel meer dan de zoveelste actiefilm met Arnold Schwarzenegger in de hoofdrol. Een diepere boodschap en een grote dosis maatschappijkritiek maken van deze film een regelrechte aanklacht tegen het mediabeleid dat destijds (en nog altijd) gevoerd werd. Censuur, feiten verdraaien, belangenvermenging,… Het zijn maar enkele van de vele elementen waarmee de staat haar vat op het medialandschap laat doorschijnen.

Dé belichaming van al deze wanpraktijken is het spelprogramma The Running Man dat, in samenwerking met Justitie (!), veroordeelden de kans geeft om hun vrijheid terug te winnen door het op te nemen tegen een bende sci-fi-gladiatoren. Een briljante Dawson speelt de charismatische presentator Damon, die al snel een egoïstische zak schijnt te zijn wanneer hij onschuldige mensen aan de galg praat om in z’n show te laten meespelen en zo meer kijkcijfers te halen. En u raadt het al, wanneer Arnie de nieuwe Running Man wordt stijgen die kijkcijfers uiteraard onmiddellijk… Spektakel verzekerd!