Opinions

Modern spookhuis waarin de urbane setting en onderkoelde personages een stijlbreuk met de oude klassiekers vormen. Dit is een bescheiden, kleinschalige film met een strak scenario dat met mondjesmaat de ware toedracht over de bovennatuurlijke verschijnselen vrijgeeft. Beeld- en geluidsmontage zijn van die orde dat ik me enkele keren een hoedje schrok of ongemakkelijk voelde. De ontknoping is even beklijvend als origineel, maar laat zich door de subtiele verwijzingen naar eerdere scènes niet helemaal begrijpen. Ook ik heb namelijk moeten opzoeken welke rol bepaalde van deze details in het geheel hadden.

De link die dutchtuga met Ti West maakt zie ik niet helemaal, hoewel het net die stelling was die me ertoe heeft aangezet deze prent te zien. Het grote verschil is dat West veel suggestiever te werk gaat, terwijl hier geen ruimte tot interpretatie wordt gelaten. Zijn op audiovisueel vlak neo-klassieke stijl verschilt ook duidelijk met de cinematografie in The Pact. Maar het zijn beide wel films die op hun eigen eigenzinnige manier het genre van de spookhuisfilm doen heropleven.

De moeder der kannibalenfilms. De eerste genrefilm ooit gemaakt en verantwoordelijk voor een hele resem genregenoten met enkele toppers (vooral Cannibal Holocaust, maar ook Cannibal Ferox) als gevolg.

Op zich is Man From Deep River weinig bijzonder. De film bevat zeer weinig gore, in vergelijking met latere kannibalenfilms welteverstaan, en de meest schokkende scènes zijn voornamelijk die met animal-cruelty. Het is ook veeleer een avontuurlijk drama dan een horrorfilm, lijkt mij. Basisidee is dan ook een man die gevangen genomen wordt door een kannibalenstam, maar zich zodoende integreert dat hij uiteindelijk niet meer weg wil. Een romance met een inheemse deerne zit hier natuurlijk voor veel tussen.

Je kan al zien dat met deze film de grondslag is gelegd voor bepaalde elementen die we later in vrijwel elke cannibal flick terugvinden: animal-cruelty, romances met inheemse meisjes en schokkende rituelen. Opvallend aan Man From Deep River is echter dat de locatie een jungle in Azië betreft, en dus niet in Zuid-Amerika zoals dat in de toekomst wel zou zijn. Een beetje vreemd en het is dan ook even wennen om een kannibaal met spleetogen te zien (uiteraard niet racistisch bedoeld).

In ieder geval is dit geen film die je moet zien om z'n shock value of om je grenzen af te tasten. Het is gewoon een soort van historisch document dat je meer inzicht biedt in het ontstaan van het genre en de conventies die er vanaf dan mee gepaard zouden gaan. In die zin dus best waardevol en tevens onmisbaar voor fans van dit bizarre subgenre.

Helemaal anders dan wat ik ervan verwacht had, maar niet slecht. Vond het betrekkelijk "normaal" allemaal, alsof je naar een traditionele thriller aan het kijken bent. Dat is daarom niet negatief bedoeld, want het levert het voordeel op dat ondanks het feit dat het een animatiefilm betreft, Perfect Blue toch echt wel de nodige suspense weet te brengen. Best verrassend, want ik had niet meteen verwacht dat dit medium zich daar toe leende.

Leuk verhaaltje bovendien. Ben op zich wel een fan van dit soort psychologische insteekjes waar illusie en werkelijkheid mooi door elkaar heenlopen. Heb best wel wat films met dit thema gezien, dus echt "zwaar" was het voor mij niet. Alles viel bovendien ook tijdig netjes in elkaar.

Enige minpunt is dat ik sommige personages nogal moeilijk uit elkaar kon halen. Maar dan vraag ik me af of dit aan mij ligt of aan de nogal oppervlakkige tekenstijl. Iets meer detail had de film geen kwaad gedaan, al vond ik het in vergelijking met andere anime's die ik al gezien heb betrekkelijk goed allemaal.

Ook al verwachtte (en hoopte) ik een iets meer gelikte en meer futuristische film, ik ben dus zeker niet ontevreden met wat ik te zien kreeg. Al met al een redelijke meevaller, maar niet meer dan dat omdat Perfect Blue soms te "normaal" aanvoelt. Binnenkort Paprika maar eens checken.

Geweldige sci-fi/horrorfilm en zo ongeveer de enige van de laatste 25 jaar die Alien, The Thing en Predator evenaart.
Vooral de gelijkenis met eerstgenoemde is treffend: bemanning wordt wakker in een ruimteschip en blijkt niet alleen te zijn. Met zo'n synopsis kan je alle kanten uit, maar gelukkig is Pandorum alles behalve een kloon van Alien.

De FX in Pandorum zijn oogverblindend mooi, zowel op het vlak van creature design als wat de vormgeving van het ruimteschip betreft. Aanvankelijk voelen de scènes in het schip heel claustrofobisch aan, maar al gauw maakt dat gevoel plaats voor een van desoriëntatie: het ruimteschip blijkt namelijk zo groot te zijn als een stad waarin je gemakkelijk verdwaalt. Ik was meerdere keren echt onder de indruk van hoe men dit vliegende labyrint zo overtuigend in beeld heeft gebracht met al de verschillende kamers en gangen.
De scène waarin je het archief van de aarde te zien krijgt en de slotscène op Tanis zullen nog lang blijven hangen.

Ook zijn de makers erin geslaagd de spanning van het scherm te doen druipen, met name door de interne intriges en de strijd met de aliens (het gemuteerde mensenras). De verklaring voor hun mutatie is origineel gevonden en maakt van hen wat anders dan de zoveelste aliens. Bovendien hebben de makers moeite gedaan om ze allemaal hun eigen uiterlijk te geven, waardoor ze als samenleving geloofwaardig overkomen.

Maar wat van deze film een echte topper maakt is de filosofische/wetenschappelijke insteek: het koloniseren van de levensvatbare planeet Tanis, het verdwijnen van de Aarde en het effect hiervan op de mentale weerbaarheid van de ruimtereizigers. Al deze aspecten zijn evenwichtig uitgewerkt en bieden mooi tegengewicht voor de suspense en de gruwelen aan boord.

Een tijd geleden dat ik nog zo genoten heb van een film.

Dit moet denk ik de eerste (en tot dusver) enige Van Sant zijn waar ik weinig tot niets op aan te merken heb. Reden? Waarschijnlijk omdat hij met Paranoid Park een film presenteert die mij zowel op inhoudelijk als cinematografisch vlak wist te overtuigen. Enerzijds krijg je een vrij realistische inkijk in een populaire subcultuur - zonder dat hierbij de voor de hand liggende clichés worden aangeboord - en anderzijds heb je een dromerige mise-en-scène met langgerekte shots en een aparte muziekkeuze die het geheel een erg eigenzinnig karakter bezorgt. Toch een riskante aanpak als je het mij vraagt, omdat het hoofdpersonage hierdoor soms te apathisch dreigt over te komen. Wat uiteindelijk nooit het geval is omdat Van Sant de dramatische plot genoeg respecteert en hem nergens aantast met visuele fratsen. Iets wat in het verleden wel eens anders was ... mooi zo!

Eindelijk weer een film die redelijk eng weet te zijn.

Nochtans begint hij redelijk kalm. We maken kennis met een koppel waarvan we te weten komen dat de vrouw sinds haar achtste door "iets" achtervolgd wordt. Een geest? Een demon? Een medium vermoedt het tweede en het koppel is dus in gevaar. Gaandeweg gebeuren er vreemde dingen in het huis waar ze wonen: slaande deuren, geluiden en meer van dat. Het knappe is dat de makers de onverklaarbare gebeurtenissen goed weten te timen. Bovendien worden ze met elke verschijning onheilspellender waardoor je net als de personages in de film groeit. Naar het einde toe breekt de hel dan los, met dank aan enkele bloedstollende scènes.

Een stoorzender is die kerel die er werkelijk alles aan lijkt te doen om zijn vriendin tegen te werken. Hij doet altijd net het omgekeerde van wat ze vraagt en gedraagt zich bovendien als een aanstellerige macho die niet inziet dat hij met zijn pedante gedrag de situatie alleen maar erger maakt. Uiteraard zorgt hij voor dynamiek, maar wel op een irritante en ongeloofwaardige manier. Gelukkig is het realiteitsgehalte van de andere personages en de gebeurtenissen wel hoog genoeg, waardoor de spanning voortdurend voelbaar is.

Paranormal Activity komt traag op gang, maar eens over de helft wordt hij met de minuut spannender. Bescheiden aanradertje dus.

Zwak vervolg dat te lijden heeft onder een nijpend gebrek aan spanning. Waar het eerste deel nog eng was, brengt dit vervolg niets nieuws. Bij films als deze wil ik op het puntje van mijn stoel zitten en geregeld rechtveren. Dat is helaas niet gebeurd. Daarnaast is het gebrek aan plot, of de knullige manier waarop men heeft geprobeerd er een verhaaltje aan vast te binden, nefast. Zie bijvoorbeeld het abrupte einde dat volledig uit de lucht komt gevallen. Ik denk dat veel horrorfilmmakers van vandaag eens dringend een cursus scenario-schrijven moeten gaan volgen.

Lastige film om te beoordelen. Enerzijds bulkt Parasomnia van creativiteit, originele ideeën en een unieke visuele stijl, anderzijds lijdt de film aan kinderziektes die typerend zijn voor dit genre. Het uitgangspunt zoals je het leest in de synopsis is knap gevonden. Een meisje dat lijdt aan het Klein-Levin syndroom wordt in haar slaap gestalkt door een seriemoordenaar met bovennatuurlijke gaven. Losjes gebaseerd op bestaande psychische en neurologische aandoeningen, maar met een duistere draai eraan. Het eerste halfuur waarin dit concept wordt ingeleid is dan ook overduidelijk het beste. Er hangt een nevel van mysterie over de personages en de visuele stijl slaagt erin om het nachtmerrie-gevoel te benaderen. Gaandeweg ebt dit mysterie weg door een overvloed aan ongeloofwaardige handelingen en ongelukkige plotontwikkelingen. Het feit dat de seriemoordenaar steeds meer schermtijd krijgt en een filosofische oneliner-spuiende psychopaat blijkt te zijn (geeuw) is een afknapper van formaat. Kortom, het scenario vertoont nogal wat scheurtjes en barstjes. Gelukkig worden deze tekortkomingen deels opgevangen door de consistente audiovisuele vormgeving die probleemloos een nachtmerrie-achtige sfeer opwekt. Ook blijft de aanvankelijke “sense of wonder” van het sterke uitgangspunt hangen tot in de knappe ontknoping.

Zeker de moeite waard om te zien dus, maar helaas zijn er net wat teveel gebreken om van een topper te kunnen spreken.

Venus in Furs is een zeer losse adaptatie van het gelijknamige boek van ene Leopold von Sacher-Masoch van wie een deel van het samengestelde woord "sadomasochisme" afkomstig is (het andere deel is toe te schrijven aan Marquis de Sade). Vrouwelijke dominantie komt als voornaamste thema aan bod in deze vertelling die zich uitstrekt van de paradijselijke stranden van Rio tot in de schaduwen van de Aya Sofia te Istanboel. De film wordt door velen als Franco's meesterwerk beschouwd en die stelling valt inderdaad te verdedigen - al ben ik zelf meer geneigd om The Awful Dr. Orloff die eer toe te kennen.

Apart is deze prent alleszins, in de eerste plaats omwille van de thematiek en de zweem van surrealisme waarin quasi elke scène gedrenkt is. Je kan het nog het gemakkelijkst als een soort rape&revenge flick omschrijven waarin het slachtoffer terugkeert uit het hiernamaals om zich te wreken met haar seksualiteit. Met haar lichaam oefent ze een bepaalde kracht uit op mannen, en ja, ook vrouwen want het blijft tenslotte Franco. De tijdsgeest dicteert uiteraard dat de erotisch getinte scènes begeleid worden door zwoele jazz, afkomstig van het hoofdpersonage die als trompetist verscheidene decadente feestjes opleukt en daarmee de film zelf van de soundtrack voorziet. En hij doet nog meer, want een aanzienlijk gedeelte van de gebeurtenissen wordt via een voice-over met zijn stem uitgelegd zodat er een melancholische (soms bijna poëtische) storytelling ontstaat. Ondanks dat Franco's oeuvre zich voornamelijk door trash, sleaze, (s)exploitation en weet ik wat nog allemaal laat kenmerken, had ik al gezien dat hij op cinematografisch vlak betrekkelijk goed uit de voeten kan. Dat mag ook nu weer blijken uit het kleur- en filtergebruik, de belichting, de exotische locaties en het feit dat de cameraman alle standpunten benut om de schoonheid van Venus in beeld te brengen.

Voor twee zaken vind ik Mel Gibson nu al een held. 1: Hij heeft het lef gehad om de oorspronkelijke talen te gebruiken in plaats van voor de gemakkelijkheidsoplossing te gaan en de film Engelstalig te maken. 2: Hij heeft het lef gehad om het lijden van Jezus compromisloos in beeld te brengen. Nu ja, compromisloos is misschien niet het juiste woord, aangezien de toegepaste slow-motion effecten behoorlijk verzachtend werken. Is Passion of the Christ om deze twee redenen een goede film? Ik vind van niet, simpelweg omdat het me allemaal weinig kon schelen. Zelf ben ik niet godsdienstig - ik zou me eerder in de agnostische hoek plaatsen - maar dat heeft m'n filmervaring positief noch negatief beïnvloed. Wel heb ik achteraf zo'n beetje het gevoel dat met een gewichtige thematiek als deze - er zijn tenslotte hele samenlevingen gefundeerd op het Christendom - het misplaatst is om deze prent te beoordelen op z'n filmtechnische merites. Ik heb er alleszins weinig behoefte aan, dus laat ik deze film voor wat hij is: een waarheidsgetrouw (?) relaas van Jezus' laatste uren.

Deed me een beetje aan The Skulls denken; een briljant student die slachtoffer wordt van z'n eigen succes. Het uitgangspunt klinkt in elk geval veelbelovend. Ik had een echte medische thriller verwacht, zoiets als Coma destijds. Boy was I wrong...

Pathology faalt eigenlijk op alle fronten. Personages die me op geen moment konden overtuigen, al zeker het hoofdpersonage niet. Dan doet Joshua Jackson het toch een stuk beter als geniale studiebol. Maar het grootste probleem is eigenlijk dat Pathology over de ganse lijn zo doorsnee als een brood blijft. Ik bedoel, met zo'n uitgangspunt moet je er toch veel meer uithalen? Neem nu de setting, daar werd veel te weinig mee gedaan. Op dat vlak is Coma een uitstekend voorbeeld van hoe je een ziekenhuis van een bevreemdende, dreigende lading moet voorzien.

Verder wikkelt het verhaaltje zich op de meest standaard, voorspelbare manier af. Toch een strafpunt voor de scenaristen van dienst wat mij betreft. Maar blijkbaar waren ze wel slim genoeg om er nog enkele smerige scènes tussen te schrijven, kwestie van het doelpubliek zo breed mogelijk uit te smeren. Maar het mocht niet baten, want m'n onverschilligheid was al een feit bij de eerste moord.

Zelfs Australische cultklassiekers ontsnappen tegenwoordig niet meer aan de recyclagemachine. Regisseur Mark Hartley moet gedacht hebben dat een goede locatie de helft van het werk doet en dat heeft hij goed bekeken. De privékliniek is namelijk ondergebracht in een oud en afgelegen landhuis dat uitkijkt over metershoge kliffen met op de achtergrond een in mist gehulde vuurtoren. Clichés zijn nooit ver weg in deze film, maar de kern ervan is redelijk uniek. Toch loopt er en en ander grondig mis, met name de mise-en-scène is dankzij lelijke CGI en een overdaad aan muziek en geluidseffecten een rommeltje. Gelukkig hervindt Hartley de controle tijdens de spetterende finale waarin alle registers worden opengetrokken, met Patrick als een filmisch interessante slechterik. Hij hoeft zelfs niet te kunnen spreken, zijn duistere, lege ogen zeggen immers genoeg.

Ontzettend slechte film. Na een uur lang vervelen komt de film pas op gang en het amateurisme waarmee de zogezegde climax in beeld wordt gebracht kent z'n gelijke niet. De special effects zijn weinig in aantal en bovendien zo slecht dat zelfs een peuter van 3 met een pot plasticine nog meer succes heeft. Gewoon negeren dit vehikel.

De term charmant kwam hier al enkele keren voorbij en daar kan ik me wel in vinden. Vooral het acteerwerk van de beide hoofdrolspeelsters is erg knap. Realistisch en herkenbaar, maar tegelijkertijd ook komisch en soms een tikkeltje ontroerend. Qua regie is de film nogal simpel en kinderachtig, al behoeft een thema als dit natuurlijk geen spectaculaire stilering. Maar iets minder gekunsteld had wel gemogen. Spijtig van het einde dat wat snel afgeraffeld wordt. De film had gerust twintig minuten langer mogen duren. Nu mis je diepgang aan het einde waardoor je niet genoeg voldoening krijgt over hoe het verhaaltje afloopt.

Van Fulci's officieuze zombietrilogie was City of the Living Dead degene die me het minst bijgebleven was, op die twee klassieke scènes na dan. Reden genoeg om hem nog eens in de DVD-speler te gooien. Na afloop werd duidelijk waarom hij minder indruk op me heeft gemaakt dan The Beyond en House by the Cemetery. Hoewel het verhaal als vanouds niet gespeend blijft van de nodige gruwelscènes en bovennatuurlijke elementen, mist de film de sfeer die de twee vervolgdelen wel hadden. Enkele prachtige shots van een kerkhof gehuld in mist verhelpen daar helaas weinig aan. Opvallend is ook de score van Fabio Frizzi die redelijk eenzijdig klinkt vergeleken met het werk dat hij in de twee andere filmpjes aflevert. Ook het verhaal op zich is minder bevredigend. Best wat minpuntjes dus, maar los van The Beyond en House by the Cemetery blijft dit wel een erg eigenzinnig filmpje met een nadrukkelijke Fulci-stempel.

Laat ik dan de eerste zijn om bij deze film wat commentaar te plaatsen. Ik vond het geen slechte film, wel een redelijk sobere film die geheel in de lijn ligt van wat tot dusver op het label van Mr. Horror verschenen is.

Het begint allemaal als een romantisch verhaaltje waarbij een jonge student verliefd wordt op een roodharig meisje. Het lijkt echter louter op fysiek vlak te klikken, want puur relationeel loopt er een en ander mank. Het meisje heeft namelijk een hoop te verbergen. Wat ze precies verbergt, daar komt de kijker pas na een goeie 45 minuten achter. Je wordt als het ware lang in het ongewisse gelaten, maar de uiteindelijke onthulling is er eentje die kan tellen. Vrij verrassend ook en op een originele en griezelige manier gebracht. Het leuke is ook dat de op het eerste gezicht onbelangrijke dialogen netjes binnen de puzzel passen die langzamerhand wordt vervolledigd.

Jan Doense heeft het in de inlay van de DVD trouwens over de creativiteit van de Canadese genrefilm. Met cineasten als Natali, Cronenberg en nu ook Roby kunnen we dat moeilijk ontkennen. Hoewel White Skin het toch wat soberder aanpakt kan het ongetwijfeld als een interessante genretoevoeging gezien worden. Wie goed oplet zal tevens een vette knipoog zien naar Cronenbergs Rabid, volgens Doense meer dan zomaar een verwijzing aangezien beide films gelijkaardige thema's aansnijden.

Minpunt is echter wel dat uit het griezelige uitgangspunt niet alle potentieel wordt gepuurd. Roby verkoos een ingetogen aanpak die zich meer tot de dramatische aspecten richt in plaats van de volbloed horroringrediënten. Een beetje spijtig volgens mij omdat dit drama-aspect niet 100% overtuigend is en omdat ik nu eenmaal bloedstollende horror prefereer. Maar White Skin is zonder meer een unieke lowbudgetfilm, zoals elke film die Doense op zijn label uitbrengt dat is.

Verontrustend portret rond een man en zijn obsessie met voyeurisme dat een heel ander licht werpt op het begrip "snuff" als dusdanig. Zoals je gezien de leeftijd van dit werkje mag verwachten, wordt veel aandacht besteed aan de ontwikkeling van de personages en de opbouw van een intense onderhuidse spanning. Het hoofdpersonage is in die zin goed gecast en wekt tegelijk afschuw en sympathie op. Voor de rest is Peeping Tom weinig grafisch, maar de mooi uitgedokterde plot compenseert dit hiaat waar vooral de moderne horrorfan zich aan zal ergeren. De uiteindelijke ontknoping, of beter gezegd het antwoord op de vraag "waarom?", is een slag in je gezicht. Schokkend en verrassend, maar als je erover nadenkt eigenlijk erg logisch en de perfecte afsluiter van een geweldige film.

Genrereflecterende horror inderdaad met opnieuw veel aandacht voor de dramatische component. Ik vond het een leuk experimentje en ben alvast wat positiever dan Mac Hammer Fan. Als pure horror stelt deze aflevering misschien wat teleur, maar het scenario bevat genoeg vindingrijke zijsprongetjes en leuke verwijzingen om de horrorfan alsnog op z'n wenken te bedieden.

Horror voor en door kinderen... Kinderen lijken trouwens een belangrijke rol te spelen in de Spaanse horrorfilm, zeker als je naar de meer recente producties kijkt. Deze korte film van Paco Plaza (co-regisseur van [Rec]) is een beetje aan de flauwe kant, vooral gezien de beoogde doelgroep. Vreemd dat Plaza zelf gelooft hiermee een volwassen publiek angst te kunnen aanjagen. Het verhaaltje op zich is ook niet echt overtuigend, behalve dan in het laatste kwartier. Al met al is dit toch verreweg het zwakste deel uit de "6 Películas para No Dormir".

Volledig mee eens Mac Hammer Fan. Even er aan toevoegen dat ik het boeiend vond om nog eens een erg klassieke horrorfilm te zien waarin suggestie primeert boven bloederig spektakel. Erg fijn geacteerd ook. Had van mij nog ietsje griezeliger gemogen, maar ik vond het al met al een sterk stukje cinema.

Zeer origineel verhaaltje. Over de gehele lijn net niet spannend genoeg in mijn ogen, maar er zijn best wel enkele creepy, angstaanjagende scènes. Het einde zie je van ver aankomen, maar het past volledig binnen het vindingrijke concept van deze film.

Zeer zeker een dikke aanrader. Ook voor fans van meer klassieke horror, al is dit toch even een uitzondering. Erg eigentijds, spannend, griezelig en efficiënt gefilmd. Opmerking hierbij is dat ik de slachtoffers toch wel veruit de domste vond die ik ooit in een horrorfilm heb gezien. Hun reacties en handelingen zijn zo ... dom. Ergernis en frustratie enerzijds dus, maar anderzijds is dit ook de verdienste van de makers omdat er constant een nagelbijtende spanning wordt gegenereerd.

Ik kan het niet beter verwoorden dan Mac Hammer Fan...

Wederom een fijnzinnig stukje horror in de reeks Películas para No Dormir, zeg maar het Spaanse equivalent van het Amerikaanse Masters of Horror. Erg intieme film, heel mooi geschoten en met veel gevoel voor emotie gemaakt. Deze film raakte bij mij de juiste snaar. Toppertje.

Eindelijk nog eens een aflevering die brengt wat ik van een concept als Masters of Horror verwacht.
100% horror en driewerf hoera voor regisseur Argento, Matte Venne's sterke adaptatie van het oorspronkelijke kortverhaal en de mooie soundtrack van Claudio Simonetti. Tof ook dat binnen deze reeks genoeg ruimte wordt gelaten aan de regisseurs om zelf voor de muzikale begeleiding te zorgen.
Een overvloed aan gore en shockvalue tevens. Argento veegt de vloer aan met Miike's Imprint en Carpenter's Pro-Life en legt de lat binnen deze serie ongezien hoog. Sowieso een van de mooiste afleveringen op grafisch gebied. Je hebt trouwens nergens het gevoel dat het verhaal ten koste gaat van de effecten en de opzwepende erotiek, want de plot is én erg origineel én doorspekt van een zekere magie die perfect op Argento's lijf geschreven is. Schoonheidsfoutje is de naald en draad-scène die er té digitaal uit ziet. Onbegrijpelijk dat zoiets al te vaak voorkomt, vind ik. Filmmakers hebben het vaak zelf niet door hoe afschuwelijk zoiets is en hebben niets anders dan lof voor die digitale technieken. Spijtige trend wat mij betreft, ik kan het niet genoeg herhalen. Maar behalve dit ene kleine minpuntje dus eindelijk de horror gezien waarop ik zat te wachten.

Vreemd verder dat Meat Loaf met de grond gelijk wordt gemaakt terwijl die irritante karakterkop uit Pro-Life zo geprezen wordt...

Do you box?

Box? Hell no, I don't box. I kill.

Eén van de vele lollige oneliners uit deze groezelige blaxploitation film van een regisseur met een prachtige naam: Jamaa Fanaka.

Kwalitatief niet hoogstaand natuurlijk. Penitentiary moet het hoofdzakelijk van drie dingen hebben. Bikkelhard geweld, gratuit naakt en een hoop stoere praat. En op die drie vlakken slaagt de film er nauwelijks in om meer dan een typisch cultsfeertje uit te stralen. Het predicaat "gevangenisdrama" is bijgevolg een redelijk holle term als omschrijving voor dit werkje. Dan kijk je beter naar pakweg Bad Boys met Sean Penn, even groezelig maar wel een stuk sterker qua verhaal en personages. Penitentiary is louter voorbehouden voor liefhebbers dus.

dutchtuga, misschien iets voor je blog?

Zal best, maar dan hebben ze toch niet goed opgelet.

Akkoord, maar de makers tonen hier dat ze er zelf ook geen snars van begrepen hebben. Een uur film dat volgeleuterd wordt met onzinnige conversaties en niet ter zake doende telefoongesprekken is in mijn ogen geen opbouw maar een martelgang. Onder opbouw versta ik dat er een zekere spanningsboog wordt opgezet die de kijker op het puntje van zijn stoel houdt en die een inleiding vormt tot de climax. Dat is hier niet het geval. Je weet natuurlijk dat die climax er komt, ook al wordt er niet op geanticipeerd. De antagonisten gedragen zich nauwelijks als obstakels noch zorgen ze voor het gewenste ongemak of onderhuidse spanning, meer nog, het middenstuk lijkt gewoon een gezellige, zij het ietwat onhandige koffieklatsch. Toegegeven: de openingsscène en de climax zijn technisch vernuftig ingeblikt en hebben wel een zekere impact, maar ook die wordt ondergaven door een overbodige epiloog die alles in een belachelijk perspectief zet.

Ik heb nu al vier films van het Bogliano-geslacht gezien en ik stel vooral veel wisselvalligheid vast. Er is talent, maar door een gebrek aan feeling komt dat nauwelijks aan de oppervlakte. Toch zijn er altijd wel een paar elementen die het interessant houden en die naar de toekomst toe veelbelovend ogen. Het gebruik van de locatie en de brutaliteit tijdens het ritueel oefenen in dit geval wel een zekere aantrekkingskracht uit op de kijker. Helaas is dat onvoldoende om van een geslaagde film te kunnen spreken.

Zopas nog eens herzien na deze jaren geleden als klein jongetje in de videotheek gehuurd te hebben. De verkoper wist me destijds te vertellen dat dit de bloederigste film ooit gemaakt was - hij verwarde deze uiteraard met Braindead - maar ondanks verkeerde verwachtingen viel hij toen al erg goed mee. Een herziening heeft de waardering alleen maar de lucht in gekatapulteerd want wat een ijzersterke film is dit toch!

Craven slaagt erin in z'n geheel eigen stijl een sociaal drama te verweven met een erg gruwelijke lading. Het politiek statement dat Craven maakt is overigens 100% functioneel en komt nergens storend en belerend over. De horrorelementen, waar het uiteindelijk allemaal om draait, zijn bovendien erg doeltreffend en uitstekend getimed. Hoewel hier eerder een jong publiek wordt aangesproken, heeft ook de doorwinterde horrorfan een vette kluif aan People Under The Stairs. Een sterk uitgespeelde setting die met mondjesmaat z'n geheimen prijsgeeft doet vervolgens de rest en staat garant voor een avondje sidderen en beven. Een klassieker.

Weinig spectacularie film over een stelletje boosaardige kinderen die enkele vervelende volwassenen belagen in hun vakantiehuis. De spanning ontbreekt volledig omdat er meer aandacht besteed wordt aan het oeverloze getater van de volwassen dan de dreiging van de kinderen. Als er dan toch wat gebeurt zorgt een tergend trage slowmotion ervoor dat de impact van de getoonde gruwelen miniem blijft. In feite is alleen de finale het vermelden waard omdat men hier de durf toont die in de rest van de film ontbreekt.

Erg matige film die het vooral moet hebben van het magische thema, maar voor de rest (te) weinig spektakel biedt. Vrouwelijk schoon is er voldoende en ook het hoofdpersonage doet goed z'n best om geloofwaardig over te komen. Het schort echter voornamelijk aan de wispelturige aard van deze film, die bij vlagen wel boeiend is, maar waar veel scènes te lang duren zodat ze hun impact verliezen en de concentratie wegebt. Het overgrote deel van die scènes was nochtans mooi geprobeerd en de potentie was op zich wel aanwezig, maar telkens ontbrak net die subtiele touch die van Perfume een wonderlijk sprookje kon maken.

Daarenboven kwam het einde, ook al mag het dan zo in het boek beschreven staan (?), erg gemakkelijk, geforceerd en bovendien extreem langdradig over. De zogenaamde magie die deze sequentie moest uitademen was bijgevolg nauwelijks voelbaar.

Conclusie: goede basis, matige uitwerking en veel te lang.

Zweden. Ik ben er nog geweest, niet zo lang geleden. Veel lekkere blondines daar. Maar goed ... Persona.

Bergmans opzet begreep ik niet helemaal dus de pointe zal me wel deels ontgaan zijn. Toch hou ik gemengde gevoelens over aan Persona. Erg goede dingen gezien, maar de thematiek was verre van m'n ding waardoor ik alsnog op een vrij povere waardering uitkom. Behalve twee ijzersterke monologen waarin Alma en Elisabeth tot op hun ziel worden blootgelegd vond ik de personages maar weinig vuur hebben. Inhoudelijk niet 100% aan mij besteed denk ik, al tovert Bergman bij vlagen enkele mooie beelden uit z'n hoge hoed. Zijn close-ups en belichting heb ik nog maar weinig regisseurs zien evenaren. En toch ben ik niet echt een fan van 's mans werk. Wel heb ik in elke film die ik tot dusver van hem gezien heb iets leuks ontdekt, maar spijtig genoeg ook altijd iets minder leuks. Voorlopig prefereer ik z'n familieportretten boven dit soort films, maar Bergman is zeker zo'n man van wie ik in de toekomst nog werk ga bekijken.

Voor de rest kan ik me wel vinden in de post van NarcissusBladsp. hier net onder/boven. Misschien was dat wel de pointe van Persona: hoe omgaan met onderdrukte gevoelens?