Opinions

Eigenzinnig filmpje met een geheel eigen karakter. Phantasm zit vol bovennatuurlijke elementen en tot de verbeelding sprekende creaturen. Het dromerige sfeertje en de vele onwaarschijnlijke wendingen doen een beetje aan Fulci's zombie-trilogie denken. Geen gestructureerd verhaaltje, maar veeleer een opeenstapeling van fantastische scènes wat het nu al sterk aanwezig dromerige gevoel alleen maar versterkt. Spijtig dat de knullige FX het veelbelovende uitgangspunt een beetje de das om doen. Phantasm is een film met twee gezichten: wonderlijk geschreven maar middelmatig uitgewerkt.

Goede film met een krachtig verhaal waarbij "The Phantom" eerder zielig is dan angstaanjagend. Maar dat is ook de essentie van de film. Door zijn schrikwekkende uiterlijk wordt hij verbannen naar de ondergrondse catacomben van het operagebouw. Voor mensen als hij is er geen plaats in de "gewone" wereld waar uiterlijk vertoon primeert boven de innerlijke goedheid van de mens. Als de knappe operazangeres op wie hij verliefd wordt hem ook afwijst kent zijn wrok een wreedaardige climax.

Sterke boodschappen zijn tegenwoordig ver te zoeken in horrorfilms, maar in de beginjaren van het medium was het verhaal vaak (zoniet altijd) het centrale uitgangspunt van de film. Zo ook in Phantom of the Opera, maar in tegenstellig tot andere tijdsgenoten zie je toch dat men goed op de hoogte was van het belang van audio en visuals. De decors maken van deze film een visueel hoogstandje: donkere, in schaduw ondergedompelde catacomben versus het glamoureuze operagebouw met z'n vele franjes, een contrast dat tevens de dualiteit van goed en kwaad lijkt te symboliseren.

Muzikaal valt er ook genoeg te genieten. Klassieke muziek die donkere melodieën afwisselt met meer frivole stukken, opnieuw resulterend in die constante dualiteit die deze film kleurt. Enig (zwaar) minpunt hierbij is dat de melodieën te beperkt zijn in aantal en niet altijd even goed aansluiten op wat zich in beeld afspeelt. Zo kent Phantom of the Opera slechts een vijftal verschillende deuntjes die 100 minuten lang non-stop onder de beeldband worden gezet, waarbij vrij serene scènes soms vernietigd worden door ongepast bombastische muziek. Zulke foefjes kunnen in bepaalde omstandigheden een eerder positief effect teweeg brengen - mits goed uitgevoerd - maar in deze film lijken ze voornamelijk voort te vloeien uit audiovisuele onkunde.

Maar laat dit dan het enige punt van kritiek zijn, want voor de rest is Phantom of the Opera een visueel erg aardige film met een vlot scenario en goede (tijdsgebonden) vertolkingen. Zeker en vast een klassieker die naam waardig.

Wellicht de meest stijlvolle natuurgeïnspireerde horrorfilm uit de jaren '70 - in de jaren '80 valt die eer Razorback te beurt. Twee wetenschappers isoleren zich in de prairie om een kolonie vraatzuchtige mieren te bestuderen. Maar het onderzoek verloopt niet zoals gepland en het lijkt erop dat er zich een strijd op leven en dood ontvouwt. Phase IV is een atypische film, in die zin dat er veel sekwensen zomaar uit een natuurdocumentaire geknipt lijken. Shots van de ondergaande zon of een diepblauwe lucht met witte schaapwolkjes die niets met de plot van doen hebben, geven het geheel een experimenteel, bijna psychedelisch karakter. De organische muziek en indrukwekkende macrofotografie met vele slowmotion shots bekrachtigen dit vermoeden. Maar Phase IV is daarnaast ook beklemmend, met name door de nakende ondergang van de mensheid die gaandeweg gesugereerd wordt.

Phenomena is alweer een perfect voorbeeld van hoe een topcineast als Argento alle puzzelstukjes mooi tot één geheel weet te kneden om bijgevolg een juweeltje als dit af te leveren. Net als in Suspiria lijkt alles weer te kloppen. Een magische sfeer, mooi opgebouwde spanning, een handvol schrikmomenten, perfect gedoseerde gore, sterk acteerwerk, een prachtige soundtrack en een bloedmooie Jennifer Connelly, allemaal elementen die van Phenomena een speciale film maken.

Om te beginnen kan Phenomena uitpakken met een geweldige cast: Donald Pleasance, Jenniffer Connelly en vaste waarde Daria Nicolodi leveren stuk voor stuk puike prestaties af. Bovendien is het echt een genot om een jonge, mooie Jenniffer Connelly aan het werk te zien in een sprookjesachtige vertelling als dit. Sprookjesachtig ja, want de magische sfeer is de rode draad doorheen deze film. En Dario Argento kennende dragen de schitterende cinematografie en soundtrack ook nu weer hun steentje bij. Die soundtrack is trouwens op z’n minst gedurfd te noemen, aangezien het hier om een ietwat vreemde, doch geslaagde, combinatie gaat van heavy metal (Iron Maiden & Motörhead) en de typische Goblin-sound.

Het is geen geheim dat Argento in z’n films nooit echt prioriteit geeft aan een solide verhaal. Plotholes of onduidelijke story-telling zijn bijgevolg vaak schering en inslag, maar toch hoeft dit niet hinderlijk te zijn. Integendeel zelfs, het knoeien met de wetten van de logica in combinatie met de typische Argento-stijlkenmerken zijn louter sfeerbevorderend en sommige scènes tarten dan ook alle verbeelding. Phenomena is een rush, een unieke belevenis, een trip naar Argento-land zoals geen enkele andere regisseur die kan creëren.

Bovendien is er niet alleen die sprookjesachtige sfeer, maar ook de lugubere ondertoon die van Phenomena zo’n interessante film maakt. Dromerige sequenties worden afgewisseld met rauwe en harde geweldscènes die veel impact hebben door een efficiënt opgevoerde suspens. Zo is de ontknoping best misselijkmakend te noemen. Phenomena kan je het best samenvatten als een mengelmoes van allerlei facetten die zó goed op mekaar inwerken dat geen enkele keer de balans wordt verstoord. Voor liefhebbers van Suspiria is deze zeker en vast een aanrader!

A Beautiful Mind voor gevorderden

Na tien jaar eindelijk een keertje herzien. Met veel plezier, want Pi bleek zelfs een pak beter te zijn dan in mijn herinneringen. Wist ik destijds veel dat ik een juweeltje te zien zou krijgen van een debuterend regisseur die inmiddels een gevestigde waarde is.

Op audiovisueel vlak is Pi quasi ongeëvenaard. Opmerkelijk hoe beeld en geluid zo mooi met elkaar versmolten zijn. En niet alleen getuigt die perfecte fusie van inzicht, de afzonderlijke onderdelen geven ook nog eens blijk van goede smaak. De mooie zwart-wit fotografie met felle contrasten, snedige montage en agressieve close-ups zijn een waar festijn voor de ogen. Dit alles wordt mooi aangevuld met een pittige elektronische soundtrack die opzwepende beats afwisselt met abstracte composities. Kortom, een aparte en gedurfde keuze, maar wel de enige juiste.

Wat Pi ver (!) boven de middelmaat doet uitspringen is dat onder dat fraaie kleedje een ijzersterk scenario schuilgaat. Aronofsky neemt de kijker mee in het geniale brein van Max Cohen, die overal wiskundige patronen in ziet tot hij er barstende hoofdpijn van krijgt. Zijn obsessie met getallen, aanvankelijk een gave, blijkt uiteindelijk niet minder dan een vloek. Zijn sociale vaardigheden lijden eronder, hij is afhankelijk van medicatie, zijn appartement is omgebouwd tot een gigantisch mainframe en hij wordt belaagd door geheimzinnige groeperingen die misbruik willen maken van zijn talent. En alsof dat nog niet genoeg is, kreunt hij onder zijn eigen obsessie die steeds groteskere vormen aanneemt. Het duurt dan ook niet lang voor hij er lichamelijk en mentaal aan volledig onderdoor gaat. De laatste scène voor de spiegel is een aangrijpende apotheose hierop.

Aronofsky levert met Pi een van de sterkste karakterstudies af die ik ooit in een film gezien heb. Bovendien getuigt de manier waarop Max' innerlijke chaos door de cinematografie weerspiegeld wordt van puur vakmanschap. Ik neem het woord meesterwerk zelden in de mond, maar voor Pi maak ik graag een uitzondering.

The Pianist is geen slechte film, maar wordt hier toch wel zwaar overschat vind ik. Waarom?
Wel, laat ik beginnen met te zeggen dat er door vele personages slecht geacteerd werd, zelfs het hoofdpersonage hield met moeite stand. De dialogen waren matig tot slecht en zaten vol flauwe oneliners. Ook werd er op essentiële elementen helemaal niet diep genoeg ingegaan. Hoe verwerkt Szpilman het verlies van z'n familie bijvoorbeeld? Daar werd nauwelijks aandacht aan besteed, spijtig.
Pas na een uur en half werd met de jacht op Szpilman de film boeiender en spannender. Ik had ook de indruk dat Adrien Brody vanaf dan iets sterker ging acteren.
Maar zoals ik al zei is de film niet "slecht". Polanski weet op een indrukwekkende manier de wanhoop van de Joden en het sadisme van de Duisters over te brengen. Zeer realistisch en daarom ook schokkend. Verder staat The Pianist garant voor enkele interessante scènes, met als hoogtepunt de confrontatie tussen Szpilman en de Duitse officier met de daaropvolgende pianosolo.
The Pianist is een gemiddelde film met een leuk verhaaltje, maar de matige acteerprestaties, het ontbreken van enkele essentiële elementen en het feit dat hij pas echt loskomt tegen het einde verhinderen dat het een topper is. Bovendien geraak je nooit echt ontroerd wat denk ik wel de bedoeling was.

Ingenieus uitgangspunt waarbij een speling van het lot twee koelbloedige seriemoordenaars bij elkaar brengt. Spijtig genoeg zijn de killers niet iconisch genoeg om van een echte topper te spreken. De ontwikkelingen en de slotconfrontatie die ze ondergaan zijn inspiratieloos en de MoH-serie onwaardig. Gelukkig is er nog het zwartgallige einde om dit manco min of meer te compenseren. Aan het einde van de rit blijf je toch met een wrang gevoel achter, want gezien het enorme potentieel is deze aflevering een zoveelste teleurstelling.

Hoewel het uitgangspunt erg tot de verbeelding spreekt, slaagt de film er nauwelijks in om de verwachtingen in te lossen. Het komt allemaal te geforceerd over, alsof men het boek wou kopiëren in plaats van het verhaal tot leven te laten komen op film. Neem bijvoorbeeld de plotlijnen en personages die op een erg onnatuurlijke manier worden uitgewerkt. Ter illustratie: Over de metamorfose van Dorian wordt uitvoerig door anderen gespeculeerd, maar zelden krijg je echt iets te zien in beeld, waardoor het beoogde mysterie rond zijn persoon allerminst doeltreffend is. Daarnaast verschijnen sommige personages zonder enige vorm van inleiding ten tonele, iets dat alleen maar verwarrend werkt. En zo zijn er wel meer zaken... Het is eigenlijk de onkunde van de regisseur die van deze zogezegde klassieker een povere vertoning maakt. Gelukkig maakt de mooie fotografie een en ander goed.

Alweer een erg goed genrefilmpje dat op het Mr. Horror label werd uitgebracht. Het label bracht in het verleden films van wisselende kwaliteit, maar Pin... is er toch duidelijk weer eentje die zich tot de betere releases mag rekenen.

Wie de synopsis leest verwacht misschien een horrorfilm in de stijl van Child's Play of andere dergelijke films waarin een tot leven gekomen pop mensen het leven zuur maakt. Pin... is echter van een heel andere orde. De focus ligt namelijk op het psychologische aspect - veeleer dan op spanning of bloedvergieten - en dat wordt door regisseur Sandor Stern heel slim en overtuigend naar beeld vertaald. Het resultaat is een verrassende film die hoofdzakelijk teert op karakteruitdieping en onderhuidse spanning.

Goede regie van Sandor Stern zoals ik dus al vermeldde, maar de kwaliteit van zijn film heeft hij voor een groot stuk ook te danken aan de acteurs die stuk voor stuk ijzersterke vertolkingen afleveren. Het personage van Leon steekt er net wat bovenuit en draagt de film. Leon is een gestoorde jongeman met een ziekelijke obsessie voor een pop die in zijn vaders praktijk gebruikt wordt voor medische doeleinden. Het is eigenlijk moeilijk te geloven dat David Hewlett, de acteur die Leon speelt, gezien zijn onmiskenbare talent nooit "echt" is doorgebroken. Gelukkig is zijn talent de Canadese cultregisseur Vincenzo Natali niet ontgaan. Zo werd Hewlett in al zijn langspeelfilms gecast, waarvan Cube allicht de bekendste is.

Zonder verder teveel te verklappen kan ik deze film aanraden aan mensen met een fascinatie voor psychologie en psychiatrische ziektebeelden. En natuurlijk ook aan mensen die houden van een goed opgebouwde en inhoudelijk sterke horrorfilm.

Hoewel duidelijk incashend op het succes van Jaws komt Joe Dante hier toch met een volledig nieuw verhaal op de proppen dat best goed in mekaar zit. Thematisch gezien zou het niet eens misstaan als X-Files aflevering. Het sfeertje zit ook helemaal goed, een beetje een kruising tussen Deliverance en een doorsnee summercamp slasher, maar op zijn eigen manier toch uniek. Aanrader voor de horrorfans.

Heerlijke horrorpulp die de kijker vermaakt met liters bloed en gratuit naakt. Ik heb het bij de remake van Friday the 13th ook al verkondigd: zulke films moeten ze meer maken. Aja heeft het talent om stevige, ontnuchterende horror te maken, maar hier bewijst hij dat hij zichzelf niet altijd even serieus neemt. Dat hoeft ook niet, want goedgemaakte pulp is minstens even waardevol in dit genre dan het soort shocker dat Haute Tension was.

Opvallend is ook dat, ondanks de beperkingen in script, Piranha ontzettend goed gemaakt is. Kijk naar de fotografie bijvoorbeeld: de scène waarin twee naakte dames als sierlijke zeemeerminnen door het emeraldgroene water dartelen is er eentje om duimen en vingers bij af te likken. Of de waanzinnige special FX die garant staan voor een flinke dosis bloed en afgeknaagde ledematen. Gorehounds worden op hun wenken bediend. Kortom, op en top vermakelijke horror.

Velen zullen de evolutie in Aja's oeuvre ongetwijfeld bedenkelijk vinden, maar van mij mag hij nog een tijdje voortgaan op dit elan.

Ongelofelijk dat deze film hier zo'n hoge score krijgt. OK, het is best vermakelijk en spectaculair, maar in de kern is dit niets meer dan een zoveelste avonturenfilmpje dat het alleen maar moet hebben van enkele leuke vondsten en typetjes. De humor is echt te flauw voor woorden en ook de cgi is niet om over naar huis te schrijven. Ik bedoel, voor mij is cgi pas geslaagd als je niet ziet dat het cgi is; hier dus overduidelijk niet het geval. En dan is er nog die cliffhanger, zo voorspelbaar en cliché als maar kan zijn. Het enige wat er dan nog overblijft is een goede Depp die Jack Sparrow toch een beetje kleur weet te geven. Over Bloom en Knightley zwijg ik liever... Begrijp me niet verkeerd, met het verstand op nul heb ik me best wel vermaakt in de bios, maar kwalitatief gezien is dit toch echt een waardeloos hoopje prul hoor.

Naar een verhaal van Edgar Allan Poe. Die naam is meestal een kwaliteitsgarantie en ook nu is het scenario van bovengemiddeld niveau. Behoorlijk macaber bovendien, al blijft Corman betrekkelijk braaf in de uitwerking. In andere films uit dezelfde periode zoals bv. Les Yeux Sans Visage en Peeping Tom zie je toch net dat ietsje meer durf. Dan kunnen we hier van een gemiste kans spreken.

Wel weet Corman aan de hand van knappe decors en kostumering een geheel eigen universum te scheppen. Niet helemaal mijn favoriete stijl, maar het past wel bij de sfeer die aan de hand van het scenario gecreëerd wordt. Deed me soms wel wat aan Mario Bava denken.

Ook van de partij is de schatplichtige overacting van Price. De wortels van het expressionisme zijn nog duidelijk zichtbaar in zijn mimiek en zijn stemtimbre, wat nogal raar aanvoelt met momenten. Desondanks draagt hij de film en slaagt hij erin de aanwezige dramatiek perfect te belichamen.

Vakkundig gemaakt is Pit and the Pendulum dus wel, al is hij naar mijn idee te traag en te braaf. De versie van Stuart Gordon heb ik nog niet gezien, maar zijn reputatie kennende verwacht ik toch een iets wredere film.

Interessant script, aangevuld met een eigenzinnige vormgeving en toch is Pitch Black als film verre van geslaagd. Dat valt grotendeels te wijten aan de vlakke mimiek van de personages. Vin Diesel mag dan wel een sympathieke kop en biceps hebben, acteren is niet zijn vak. Daarnaast is ook het monsterdesign teleurstellend: een moderne versie van de pterodactylus die te veel te lijden heeft onder opzichtige CGI. Zoiets heeft nooit gewerkt in SF-films.

Deze kan je al een tijdje krijgen als onderdeel van The Ultimate Hammer Collection. Hoewel het concept van zombies die de wereld overnemen vóór Romero nog niet echt aan de orde was, levert de Hammerstudio met deze "Plague of the Zombies" toch een sterke bijdrage aan het populaire zombie-subgenre.

Verwacht geen apocalyptische taferelen, maar wel een geslaagde fusie van exacte wetenschap en zwarte magie waarin door voodoorituelen de doden weer tot leven komen. Leidraad hierbij zijn solide vertolkingen, archaische decors en verrassend goede muziek. Ja, die muziek durft nogal eens pompeus uit de hoek komen, maar timing en tempo zitten zo goed dat je bezwaarlijk van inwisselbare kitch kan spreken. Bij het kijken van de film heb je echt het gevoel dat klank en beeld op elkaars maat gemaakt zijn, ook al hoef je dan geen liefhebber te zijn van dit soort bombastische scores. Vakmanschap met andere woorden. Verder is alles strak en oerdegelijk uitgevoerd, zoals je van een goede horrorfilm uit die periode kan verwachten. Verrassend evenwel is de cameravoering die heel zelden, maar ook weer goed getimed, atypische dingen laat zien. Zo is een achtervolgingsscène in een bos gedeeltelijk handheld (?) gefilmd en wordt een droomscène van bevreemdende camerastandpunten voorzien. Niet echt iets wat je van een standaard Hammerproductie verwacht, maar wel een gedurfde en geslaagde keuze.

Heb nog heel wat Hammerfilms uit de box te gaan, maar als ze dit niveau benaderen zal het een waar festijn worden.

Aardig filmpje. De vergelijkingen met The Hills Have Eyes en Children of the Corn werden al gemaakt en liggen misschien ook wat voor de hand, maar zijn in mijn ogen nogal kort door de bocht. Hoewel er natuurlijk overeenkomsten zijn, heeft Plague Town genoeg originele elementen om volledig op zichzelf te kunnen staan.

De setting, het Ierse platteland, is weer eens wat anders en de bedreiging in de vorm van misvormde kinderen is best wel angstaanjagend, maar vooral het waarom geeft de film een eigen identiteit. En een meerwaarde. Het is niet zo dat dit verhalende aspect nadrukkelijk aanwezig is, maar het geeft wel de nodige impulsen aan het angstklimaat dat gecreëerd wordt.

Voor het overige drijft Plague Town op sfeer. En die is sterk vertegenwoordigd in de hoedanigheid van de vijandige plattelandsgemeenschap die geloofwaardig in beeld wordt gebracht. Er zijn bovendien genoeg zieke personages en enge scènes voor de liefhebbers van dit soort cinema.

Af en toe mist de film misschien wat vaart, vooral tegen het einde dan. Dat wordt echter ruimschoots goedgemaakt met een briljant slot dat de film in een heel ander licht plaatst en hem plotsklaps boven het gros van de tienerhorror uit tilt.

In tegenstelling tot wat de gemiddelde score hier doet vermoeden is Plague Town dus zeker een van de betere "enge kinderen" films.

Films die bewust de grenzen van pulp opzoeken zijn moeilijk te beoordelen. Negatieve aspecten kunnen immers vaak weerlegd worden omwille van het zichzelf rechtvaardigende pulpkarakter. En in dat opzicht valt bij Planet Terror het geniale soms moeilijk van het ridicule te onderscheiden. Feit is dat de kijker op een vloedgolf van foefjes wordt getrakteerd, waardoor hij niet meer weet waar eerst te kijken. Dolkomsiche vondsten als het mini-brommertje, het machinegeweer als beenprothese en het naaldenpistool vormen nog maar het topje van een ijsberg die overloopt van bikkelharde en humoristische actie/horrorscènes.

Als ode aan groezelige en soms onbedoeld komische trash uit de grindhouse-periode is Planet Terror ongetwijfeld een schot in de roos. Al was het maar omdat Danny Trejo schittert als nooit te voren in de voorafgaande neptrailer van “Machete”. Het spijtige aan deze exploitation context is evenwel dat enkele bloedstollende horrorsequenties prompt worden platgewalst door de komische noot in het hele gebeuren. Neem bijvoorbeeld de schaarse shots die een apocalyptische en claustrofobische sfeer ademen zoals we die enkel kennen uit Romero’s werk. Meermaals viseert Rodriguez een meute rottende zombies die vanuit een laaghangende nevel tussen kalende bomen geniepig hun slachtoffer besluipen. Deze zeldzame van kikvorsperspectief voorziene shots suggereren een dreiging die de mensheid meer kopzorgen zal bezorgen dan de ooit zo gevreesde zeven bijbelse plagen. Een beetje pijnlijk dan ook dat Rodriguez zich tot deze enkele shots beperkt. Hij laat z’n publiek zien waarin hij op visueel vlak allemaal in staat is, hij laat ze met andere woorden proeven van iets fantastisch, maar meer dan wat plagerij wordt het helaas niet. Daarentegen pompt hij zijn zombiekomedie boordevol actie en niet aflatende smeerlapperij. Ondanks een potentieel angstaanjagende invulling van de pandemie compenseert Rodriquez dit manco dus ruimschoots met een flinke portie nooit eerder vertoonde (opzettelijke) onzin.

Doorheen alle bloederige nonsens zijn uiteraard tal van verwijzingen verweven, maar het is toch opvallend dat de standaard die Braindead ooit gezet heeft wat hoeveelheid gore betreft, hier toch min of meer geëvenaard wordt: geïnfecteerde wonden, emmers bloed, liters etter, afgehakte ledematen, exploderende hoofden en horden composterende ondoden. En als kers op de taart krijgt de kijker een helikopter-versus-zombies scène voorgeschoteld die immer zal bijblijven; een vette knipoog naar de alles verslindende grasmaaier uit het meesterwerk van Peter Jackson. Ook Gregory Nicotero, die we nog kennen van Hostel 1 & 2 en verder niet vies is van een samenwerking met het Tarantino-vriendenclubje, is weer van de partij en wie zal betwisten dat hij flink zijn best heeft gedaan met de special make-up en effects? Inderdaad, pure verwennerij!

Maar ondanks al het leuks komt er soms gewoonweg té veel op je af als kijker – te veel opdringerige personages die allen kost wat kost hun stoere oneliners en vloeksalvo’s willen spuien. Sommige grapjes zijn bovendien wel erg gemakkelijk en flauw, de algemene teneur van de film echter is er een van bizarre, maar hilarische flauwekul. Naast de typische visuele gimmicks en het zichtbare spektakel, zit per uitzondering ook de score perfect op z’n plaats. Postmoderne Carpenter-riedeltjes suizen door de luidsprekers en geven de dan al amusante confrontaties tussen mensen en zombies nog meer panache. Oorspronkelijk had Rodriguez voorzien dat de grootmeester de soundtrack ter harte zou nemen, maar achteraf bekeken bleek hijzelf een meer dan succesvolle tweede keus.

Nu, wat gebeurt er als je samen een project uitwerkt waarbij ieder een eigen interpretatie geeft aan het begrip grindhouse? Juist, dan word je onvermijdelijk met mekaar vergeleken! Waar Death Proof eerder bleef steken in een saaie eerste versnelling, schakelt Planet Terror door naar een wervelende vijfde om vervolgens alle remmen los te gooien en zich op een nietsvermoedend publiek te storten. Creatieve Roberto presteert al jaren beter dan zijn partner in crime, pretentieuze Quentin, en hopelijk wordt met deze double bill ook het grote publiek hiervan overtuigd. Tarantino, die nog niet eens zo slecht acteert in z’n kleine doch opvallende rol, komt bovendien erg sadistisch aan z’n einde. Alsof Rodriguez hiermee symbolisch aangeeft dat hij voorgoed komaf wil maken met de hegemonie van z’n maatje en uit diens schaduw wil treden.

Zowel op verhalend als cinematografisch vlak een erg origineel sprookje waarin moderne normen en waarden getoetst worden aan de puriteinse fifties. De uitwerking van de fictieve zwart-witwereld die langzaam ingekleurd wordt als een tekening is knap gedaan en levert enkele mooie, kunstzinnige shots op. Het concept van verdwijnen in een nostalgische televisieserie bevat tevens een aantal leuke ideeën, zoals dat van de fysieke begrenzingen van het dorp die in de bekrompenheid van haar burgers gereflecteerd worden. Ook een passende soundtrack overigens, gaande van oldskool jazz tot stroperige swings.

Filmtechnisch vertoont The Devil's Nightmare veel raakvlakken met typische Italiaanse exploitationfilms zoals bijvoorbeeld Emanuelle and the Last Cannibals. Overbelichte shots en een cheesy porno-soundtrack zijn geen uitzondering. Kwalitatief niet bijster interessant dus, maar de plot is dat des te meer. Enge creaturen waaronder een succubus en een kale satan bestraffen nietsvermoedende toeristen voor hun zonden. Het decor waarin dit alles plaatsvindt is in se perfect gekozen, al komt dit door visuele onkunde niet helemaal uit de verf. Er zat meer in.

Het bewijs dat een goede locatie onontbeerlijk is in een horrorfilm. De poel levert niet alleen idyllische en evenzeer unheimische plaatjes op, maar is daarnaast als metafoor voor de innerlijke demonen van enkele kampeerders een sterke katalysator. Het verrast me een beetje dat de film hier zo laag scoort - hoewel - want er zitten toch echt wel zaken in die de gemiddelde horrorliefhebber moet kunnen pruimen. Voor mij waren het de shots van verrotting: maden in een pakje vlees, een etterende wonde. Heel eenvoudig, heel subtiel, maar indien goed getimed en goed in beeld gebracht, zet je meteen een sinistere sfeer neer. Dat is ook hetgene wat De Poel zo lang boeiend houdt. De climax haalt helaas niet datzelfde niveau. Er worden enkele kapstokken aangereikt over de onderlinge verhoudingen en vooral over wat er scheef zit, maar de ontknoping mist hierin coherentie. Het gevoel dat bepaalde scènes nogal arbitrair zijn overheerst, los van het laatste shot dat wel degelijk doordacht is. Je zou kunnen zeggen dat het script niet genoeg draagkracht heeft.

De uitvoering is bovengemiddeld en omzeilt de meest gangbare clichés. Camerawerk en (organische) muziek staan beide in functie van die sinistere sfeer en de vertolkingen zijn behoorlijk, al mis je bij de personages toch nog inhoud. Hun motieven worden wel gesuggereerd, maar vaak net niet voldoende om de onderhuidse spanning op te drijven. De makers hadden hieraan meer tijd kunnen besteden. Met een speelduur van amper 85 minuten was daar beslist nog ruimte voor. Soms reageren personages ook eigenaardig op bepaalde ontwikkelingen, wat wellicht weer te verklaren valt door de verlammende en verrottende invloed van de poel.

Na afloop vraag ik me wel af of dit nu een typisch voorbeeld van de zo beruchte Nederhorror is. Mij lijkt het vanuit verhaaltechnisch oogpunt boeiend om uit typisch Hollandse (of voor mijn part Vlaamse) folklore te putten en dat schijnt hier toch niet het geval te zijn. Men mag mij steeds corrigeren als ik me vergis.

Een typische en kinderlijke horrorfilm die het vooral moet hebben van mooie, fantasierijke special effects en een magische uitstraling. Over het algemeen kijkt hij goed weg, al heb ik me wel geërgerd aan de onderliggende moraal en de afgrijselijk inspiratieloze soundtrack. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Spielberg hier weer voor iets tussen zit. Al bij al best wel sympathiek en uiterst geschikt om een horrormarathon mee te beginnen.

Spectaculaire effecten, maar... dat is ook de ondergang van de film. Veel te schreeuwerig, te opzichtig en daardoor nauwelijks spannend. Wat is dat toch met geestenfilms van tegenwoordig? Lijkt meer fantasy te zijn, waar op zich niks mis mee is, maar dat is niet zo mijn meug. Tot halverwege is het allemaal nog erg behapbaar. Wanneer dat team van spokenjagers echter ten tonele verschijnt, glijdt de film af in een aaneenschakeling van lompe dialogen en een overdosis FX. Overslaan is hier het devies.

Film die erg goed begint door de suggestie van een naderende zombieplaag en de geweldige setting, maar helemaal inzakt wanneer er een verklaring wordt gegeven aan het hoe en waarom. Het is begrijpelijk dat filmmakers vandaag clichés trachten te omzeilen met nieuwe inzichten, maar in dit geval pakt datgene wat deze film moest onderscheiden van de rest helemaal verkeerd uit. En toch zal Pontypool nog een tijdje blijven hangen omwille van de ijzersterke scènes in de radiostudio. Een gemiste kans die enorm wisselende gevoelens oplevert.

Uit de hand gelopen experiment van een filmmaker die zijn eigen kunnen verkent (en misschien ook wel overschat). Het schijnt vooral een soort oefening geweest te zijn voor Wingard die zichzelf wilde bekwamen in montage, belichting en de basics van het filmen (cadrages etc.). Het resultaat is een style over substance prent waarbij epilepsielijders vooraf gewaarschuwd worden voor de flitsende beelden. Mij deed het teveel aan videoclips uit de jaren '90 denken en behalve de intensiteit waarmee alles getoond wordt, kan je het bezwaarlijk vernieuwend noemen. Bovendien werkt die intensiteit en het gebrek aan dosering daarvan verlammend. Dat het een verlengstuk is van de psychologische toestand van het hoofdpersonage zal best, maar het drijfzand van zelfmedelijden waarin hij gaandeweg verdrinkt is zelfs als kapstok te schraal voor de audiovisuele poespas.

Van een gebrek aan talent wil ik Wingard niet beschuldigen, want er zitten behoorlijk wat intrigerende en bevreemdende scènes in Pop Skull (Lynch lijkt een inspiratiebron) en ook de muziek sluit mooi aan bij het getoonde. The Other Side of Mt. Heat Attack, eerder gebruikt in Deadgirl, tijdens de slotscène blijft adembenemend mooi.

Toch overheerst bij mij de gedachte dat Pop Skull als geheel tekortschiet. Doe mij dan maar Toad Road.

Originele variant op The Exorcist waarbij vooral de ontnuchterende ontknoping lang zal bijblijven. Alhoewel het nooit echt eng wordt zorgen de spanningen binnen het gezin ervoor dat de film een zekere "spanningsboog" bevat. Daarnaast is hij door een eigentijdse cinematografie en personages een verademing binnen dit soms nogal duf aanvoelende subgenre.

Goh, ik denk dat deze DVD al jaren in mijn kast lag te zeuren om afgespeeld te worden. Iets heeft me er altijd van weerhouden, waarschijnlijk het vermoeden dat dit weer zo'n zwaarmoedige Europese arthouse-horror zou zijn met tonnen symboliek waar je best even de tijd voor neemt (twee uur). Dat vermoeden bleek uiteindelijk ook te kloppen, maar toch ben ik niet zo enthousiast als de meesten hier. Wel moet ik bekennen dat de scènes in dat verloederde appartement tot het beste behoren wat dit genre te bieden heeft. Smerig, beklemmend, uitermate bevreemdend. En toch. De pathetische vertolkingen, het aanhoudende geschreeuw en de overdreven nadruk op de relatieperikelen tussen Anna en Mark, aangevuld met enkele weinig interessante subplots (al zullen deze wel een symbolisch toegevoegde waarde hebben), werpen toch enige smet op deze prent. Ik moest bij vlagen aan Polanski denken, maar zo subtiel is Zulawski helaas niet. Het ligt er voor mij allemaal iets te dik op. Possession had van mij gerust wat korter en meer claustrofobisch gemogen, dan was de impact wellicht dubbel zo groot geweest. Maar hoe dan ook is dit een aparte film die je moeilijk met iets anders kan vergelijken en dat is ook al veel waard.

Dit moet zo ongeveer de slechtste film zijn die ik in maanden gezien heb. Eerder deze week zag ik Insidious, die ik maar matig vond omdat hij te weinig aan de verbeelding overliet. Wel, met The Possession ... is het net andersom. Veel te suggestief, in die zin dat je niets ziet behalve een man die gelooft dat hij gevolgd wordt door demonen. De slechte belichting doet daar niet veel goeds aan natuurlijk. Net doordat je niets te zien krijgt is het erg moeilijk om mee te leven met iemand die tachtig minuten schreeuwend door beeld loopt. Gevolg: heb de film drie keer onderbroken met een kleine pauze omdat ik telkens in slaap dreigde te vallen.

Helaas houdt het daar niet bij op, want dit low-budget product heeft te lijden onder brakke vertolkingen en een nijpend gebrek aan logica. Enige pluspunt is eigenlijk de soundtrack, maar dat is slechts een schrale troost.

Serieus Onderhond, ik ben een beetje teleurgesteld dat je mij deze film hebt aangeraden, ook al deed je dat ongetwijfeld met de beste bedoelingen. Eerlijk gezegd vond ik het zonde van m'n tijd. Geef mij dan toch maar Paranormal Activity.

Eén van de betere exorcismefilms en dat is met name te danken aan de geloofwaardige vertolkingen en het bovengemiddelde script. Toch loopt Bornedal in dezelfde val als zijn voorgangers: de uiteindelijke uitdrijving leunt teveel op spektakel wat de spanning niet ten goede komt. Daarnaast was de orthodoxe jood met zijn overenthousiaste bijdrage een eerder lachwekkend personage, hoe sympathiek ook. Los daarvan zit de sfeer juist en zijn de effecten geslaagd. Ook de dibboek-doos was een leuke vondst, net zoals de Joodse mystiek eromheen trouwens. Daar hadden de makers best wat meer uit mogen putten.

Verontrustend. Naargeestig. Deprimerend.

Het is lang geleden dat ik een film zag die zo onder je huid kruipt. The Poughkeepsie Tapes slaagt daar moeiteloos in. Aangenaam kan je zoiets bezwaarlijk noemen, maar als cinema je weet te raken, op welke manier dan ook, is dat altijd een pluspunt. Aan de hand van teruggevonden videotapes reconstrueert deze nepdocumentaire de activiteiten van 's werelds meest gevreesde roofdier: een seriemoordenaar. Ongetwijfeld geïnspireerd door bestaande zaken streven de makers een soort confronterend realisme na. De getoonde beelden zijn dan ook even wansmakelijk als gestoord, maar het is vooral de slinksheid en het doordachte patroon achter de wandaden van deze lustmoordenaar die je een ongemakkelijk gevoel bezorgen. In dat opzicht zijn niet zozeer de lichamelijke martelingen als wel de psychologische terreur en de totale vernedering behoorlijk aangrijpend. De scène waarin een van zijn slachtoffers haar emotionele en psychische afhankelijkheid ten opzichte van "haar meester" verklaart, getuigt van de maximale destructie van de innerlijke mens. Het zwartgallige einde helpt ook niet meteen om rustig even op adem te komen.

Dit heb ik altijd al een heerlijk filmpje gevonden, vroeger toen ik jong was, maar ook nu nog. Predator is een Arnie-film van het zuiverste water, maar wie de film om die reden decimeert tot hersenloze pulp doet hem toch te kort in mijn ogen. Natuurlijk speelt het actie-element een cruciale rol, maar er zijn zoveel meer facetten die deze film terecht tot (cult)klassieker hebben gebombardeerd.

Om te beginnen is de jungle meesterlijk in beeld gezet. Als kijker heb je echt het gevoel zelf mee rond te lopen in de groene hel en dat bezorgt deze film iets unieks. Verder zijn er de erg leuke personages die stuk voor stuk afvallen, waardoor de paniek in de groep steeds meer de bovenhand gaat halen. Verrassende aanpak vind ik de groepsdynamiek waarbij iedereen aan hetzelfde zeel trekt, in tegenstelling tot vele gelijkaardige films waarbij onderling wantrouwen een grote rol speelt. Ik weet niet of het bewust gedaan is, maar ik vond het een mooie manier om het cliché te omzeilen en bovendien erg geloofwaardig.

En de essentie van de film natuurlijk: de Predator. Een geweldig creatuur. Mooi vormgegeven, onverbiddelijk en met een interessant motief. Jarenlang heb ik geloofd dat Sylvester Stallone de man in het pak was, maar na de extra's op de DVD eens bekeken te hebben weet ik wel beter. Ach, het maakt de film niet minder mythisch. Wat mij betreft een meesterwerk, zowel op het vlak van entertainment als op het vlak van bloedstollende, beklemmende horror.