Opinions

Naboer is een vage film en daar heb ik persoonlijk altijd wat moeite mee. Ik kan best genieten van dit soort films, maar ik ben niet het type filmkijker dat actief op zoek gaat naar details om aan het einde van de rit de puzzel te vervolledigen. En als je dat bij Naboer niet doet, dan heb je er na afloop geen bal van begrepen. Gelukkig neemt Jan Doense de moeite om op de inlay van de Mr. Horror Presents DVD-versie een en ander uit te klaren, waardoor ik alsnog ben te weten gekomen hoe de vork hier in de steel zat. Heeft dat de film voor mij beter gemaakt? Ja.

Laat me beginnen met te zeggen dat ik aan de hand van die achtergrondinformatie een herziening wel zie zitten. Eentje waarbij ik wel op de details zal letten. Wat me uit de huidige kijkbeurt is bijgebleven zijn: de schitterende vertolking van Kristoffer Joner, een beklemmende locatie, mooi camerawerk dat geheel meedraait in de ontwikkelingen van de film en enkele sexy+gestoorde scènes die de aandacht vasthouden. Maar zoals gezegd heb ik er aanvankelijk niet te veel van begrepen waardoor het misplaatst zou zijn de film te gaan beoordelen op het verhalende aspect.

Horrorpulp rolde in de jaren '80 vlotjes van de band, maar Nail Gun Massacre is er toch eentje van het kaliber dat zich zelfs binnen dat genre onderscheidt van de rest. Wat betreft de ongezien slechte vertolkingen, gratuite naaktscènes, hoge bodycount en het complete gebrek aan logica, is deze film toch wel een mijlpaal.

De DVD, uitgebracht op Synapse, waarschuwt op de inlay met 20 goofs waarom deze film zo slecht is dat je hem toch gezien moet hebben. Om er eentje uit te pikken: "If you dress up in standard-issue army camouflage, you will be invisible to human eyes even if you are standing only a few feet in front of them with a big yellow oxygen tank on your back." Het toont aan dat, mits de juiste stemming van de kijker, Nail Gun Massacre garant staat voor een avondje schaterlachen.

En de killer? Wel ja, die is redelijk legendarisch. Gekleed in camouflagepak, racehelm inclusief stemvervormer en een gigantische gele zuurstoftank op de rug maakt ie de bossen onveilig met een spijkerpistool. De moorden zelf ogen vaak erg suf (behalve de BBQ-moord dan), maar zijn wel zo knullig in beeld gebracht dat je er op zijn minst eens goed om kan lachen. Geniet voor de rest van de foute kapsels, blote borsten en een aaneenschakeling van hallucinante kermisgeluiden die als soundtrack moeten doorgaan.

Erg teleurstellende Cronenberg. Over het algemeen overheerst een beetje het "tof gemaakt, maar niet m'n ding" gevoel. Heb de film met veel moeite uitgezeten want er was werkelijk geen enkele scène die me enigszins kon boeien en als liefhebber van Cronenberg doet dat toch een beetje pijn. Peter "RoboCop" Lee doet het verder wel aardig, maar dat was voor mij niet genoeg om me in de film te trekken. Sowieso heb ik weinig met vage fantasy waarin hallucinaties, sprekende dieren en gespleten persoonlijkheden de hoofdingrediënten vormen. Cronenberg kan veel beter. Snel vergeten dit...

Een beetje een oubollige avonturenfilm die het verbindingsstuk vormt tussen de oude Tarzanfilms en de Italiaanse kannibalenfilm. Het getoonde dierenleed alsook de vijandigheid van inboorlingen jegens blanken zijn cruciale elementen die later werden uitgebuit in de ultragore genrecinema. Ondanks verwoede pogingen van Cornel Wilde om een spanningsboog op te zetten, blijft Naked Prey betrekkelijk mak. In feite is deze film niet meer dan een handleiding 'hoe overleef ik in de wildernis?'. Grimmig wordt het helaas nooit en van de wrange nasmaak die een cultuurshock doorgaans veroorzaakt is ook geen sprake.

Claustrofobische horrorfilm in de stijl van Polanski’s officieuze paranoia-trilogie – vooral de overeenkomsten met Rosemary’s Baby zijn markant. The Nanny was evenwel eerst en moet absoluut niet onderdoen voor Polanski’s meesterschap in het creëren van onderhuidse spanning en psychische terreur. Het scenario is erg sober en beperkt zich tot de essentie. Daarbij steunt het op vlijmscherpe dialogen en meer dan puike acteerprestaties die het benauwde sfeertje perfect uitdragen. Prachtig ook hoe je wat karakterontwikkeling betreft totaal op het verkeerde been gezet wordt. Een van de beste in z’n genre!

Oerdegelijke thriller van Scandinavische bodem alweer. De film bevat drie verhalen die afwisselend door elkaar gemonteerd worden en op het einde samenkomen. Doorgaans vind ik dat in zulke films de gimmick vaak primeert op het inhoudelijke, maar hier is dat gelukkig anders. De verschillende plotlijnen en personages worden subtiel en daarom geloofwaardig neergezet. Lange tijd heb ik me zitten afvragen hoe de makers de verhaaltjes met elkaar zouden verweven, maar in dat laatste shot valt alles netjes samen. Ik moet toegeven dat ik dat helemaal niet had zien aankomen en was dus knap verrast door deze krachttoer.

Lang naar uitgekeken en uiteindelijk gisteren bekeken. Ben al met al lichtjes teleurgesteld en het was vooral een gigantisch Loft-gevoel dat overheerste. Een Loft-gevoel, in die zin dat ik de indruk had naar een film te kijken die overduidelijk geïnspireerd is door de grote Hollywood-thrillers, maar toch een eigen draai aan de plot geeft. Het resultaat is een an sich degelijke film, maar wel een film die teveel clichés aanboort en op het einde van de rit teveel wendingen serveert en gewoonweg niet spannend genoeg blijkt te zijn. Alhoewel er uiteindelijk wel enkele individuele nagelbijtscènes bij zijn...

De plot is op zich wel leuk, maar zoals onderhond terecht opmerkt een beetje te "crimi". Je weet wel, Baantjer en dergelijke... Dit en enkele losstaande scènes die de rimtiek van de film wat in de weg zitten voorkomen dat Nattevagten de topper werd waar ik op hoopte.

De Scandinaven hebben in elk al betere horrorfilms voortgebracht.

Uitsluitend gezien omdat de naam Clive Barker hier ergens vermeld werd. Pijnlijke misser, want de associatie met een held als hij is niet minder dan een belediging als je het mij vraagt. Nu heb ik zowat alles van Barker's horrorwerken gelezen, maar tijdens de film had ik nooit het gevoel dat zijn imaginaire wereld hier treffend vertolkt werd. Toegegeven, enkele afzonderlijke elementen uit Necromentia zijn duidelijk geïnspireerd op het werk van Barker, maar globaal genomen is die typische stempel nauwelijks te bespeuren. Voornamelijk omdat waar Barker uitblinkt in het verzinnen van fantastische verhalen (nog altijd de kern van zijn succes), Necromentia een aaneenschakeling is van fragmentarische scènes die deel uitmaken van een vaag en hol scenario.

Los daarvan doet de film ook nog eens erg cliché aan met een look die zwaar onderhevig is aan allerlei after-FX en een sound die grotendeels verziekt wordt door irritante stemvervormers. Pittige horrorscènes zijn er nauwelijks, het monsterdesign is weinig indrukwekkend (op eentje na) en inhoudelijk verzandt Necromentia al snel in filosofisch gewauwel dat flink op de zenuwen werkt.

Kortom, erg sneu voor Barker dat zijn naam aan dit low budget prul gelinkt wordt.

Lovecraft wordt vaak in één adem genoemd met de Necronomicon, een fictief boek dat in verschillende van zijn verhalen voorkomt. Het boek bevat informatie over Oude Goden en andere bovennatuurlijke elementen, maar is zo gruwelijk dat wie het leest, compleet zal doordraaien. Dit werk werd eveneens als inspiratiebron gebruikt voor deze film waarin drie segmenten aan elkaar gebreid worden door Jeffrey Combs in de huid van H.P. Lovecraft. Net zoals de Lovecraft-adaptaties van Stuart Gordon ligt de nadruk in dit drieluik op visuele horror, met dank aan de locaties, maar vooral de spectaculaire make-up en special FX. Ondanks de korte speeltijd van elke episode wordt het narratieve aspect maximaal benut zodat de macabere toon van Lovecrafts verhalen duidelijk tastbaar is. Het enige minpunt is wellicht dat niet alle episodes op een even consistente uitwerking kunnen rekenen, wat mogelijks te verklaren valt door de verscheidenheid aan regisseurs. Het is moeilijk om een favoriet te kiezen. Verhaaltechnisch gaat mijn voorkeur uit naar "Whispers", terwijl ik qua sfeer "The Drowned" prefereer.

Wie interesse heeft in andere sterke Lovecraft-verfilmingen moet zeker dit artikel eens lezen.

Nekromantik is wellicht een van de meest bizarre horrorfilms ooit gemaakt. Ten eerste omwille van het controversiële thema, maar eens te meer omwille van de prachtige uitwerking ervan. In dit 75 minuten durend portret krijgen we werkelijk alle facetten van necrofilie en romantiek voorgeschoteld. Vaak wansmakelijk, maar soms ook vertederend. Deze film bevat een flinke dosis schokkende beelden en ranzigheid, maar wordt langs de andere kant ook erg fijnzinnig en artistiek gebracht. Begeleid door een fantastische soundtrack, die een mooie afwisseling is van dramatisch/romantisch klinkende klassieke muziek en rauwe industriële geluiden, neemt Nekromantik de status van een klein kunstwerkje aan.

Dat Nekromantik een film is van tegenstellingen wordt nog maar eens bevestigd door het verhaal zelf. Enerzijds té absurd voor woorden, maar anderzijds zo levensecht en daarom ook erg triestig. De mentale aftakeling van het personage wordt heel realistisch weergegeven, zonder dat dit ten koste gaat van de nodige gore die voor de horrorliefhebber onontbeerlijk is. Het bizarre thema en het absurde scenario zijn bij deze een vrijgeleide voor allerhande scènes om van te smullen. Nekromantik staat er dan ook werkelijk bol van: het auto-ongeluk met het doormidden gescheurde lichaam, de dromerig in beeld gezette vrijpartij met het lijk, de oogbal-zuig-scène, de (halve) onthoofding op het kerkhof en natuurlijk de zelfmoordscène met het sperma-bloed-orgasme als megaclimax. Je moet het zien om het te geloven!

Met Nekromantik is Buttgereit er zonder twijfel in geslaagd een frisse wind door het horrorgenre te doen waaien. Ook erg slim van Buttgereit dat de film slechts 75 minuten duurt. Zo zorgt hij ervoor dat het nergens saai wordt en dat de film een aaneenschakeling is van enerzijds overdonderende dramatiek en anderzijds bizarre vetzakkerij. Een erg subtiele en tegelijk beenharde aanpak dus, die van deze film een must see maakt voor de die hard horrorfanaten.

Na Nekromantik werd vanuit alle hoeken geschreeuwd naar een vervolg. Buttgereit zelf zag een vervolg aanvankelijk niet zitten. De verwachtingen waren immens en hoe kan je Nekromantik in godsnaam overtreffen? "By not giving them what they expect", aldus Buttgereit.

Nekromantik 2 is een paradoxaal verhaal met paradoxale karakters. Mark, die voor z'n beroep pornofilms inspreekt, voor vele mensen het toonbeeld van wansmaak en perversiteit, is in se een erg lieve en aangename jongen. Dag en nacht verschil met Monika, die op het eerste zicht met haar beroep van verpleegster een zorgzaam iemand is, maar diep binnenin een donker kantje heeft, gedreven door een obsessie voor de dood. Toch kunnen beide het goed met mekaar vinden en het duurt niet lang voor ze een relatie beginnen. Een paradoxale relatie, wat dacht je anders, met erg schattige en intieme momenten, maar tegelijk een erg duistere seksuele beleving.

Dit keer wordt er gefilmd vanuit het standpunt van een vrouw, een nieuwe en originele benadering van het oorspronkelijke concept met een totaal andere film als gevolg. De nadruk ligt op romantiek en perversiteit binnen een relatie en net zoals in Nekromantik springt Buttgereit in dit tweede deel zorgvuldig om met karakteruitdieping. De perversiteit van Monika wordt gaandeweg meer benadrukt, maar ook haar romantische kant krijgt steeds meer aandacht, waardoor je als kijker zowel sympathie als afkeer voelt voor deze ontzettend mooie verschijning. Tegelijkertijd zie je Mark steeds onzekerder worden, maar toch kan hij het niet aan om zijn relatie, die hoe langer hoe meer extremere vormen gaat aannemen, met Monika te verbreken.

Zal de relatie stand houden? Het einde van Nekromantik 2 is al even bizar, gestoord, doch geniaal als dat van z’n voorganger en "has to be seen to be believed".

Na Il Bosco Fuori een nieuwe hit van Italiaanse makelij, dit keer met een veel origineler verhaal, maar wel met dezelfde audiovisuele stijl (lees: door eighties geïnspireerde synthesizers en een vleugje gore van de oude school). De horror is echter in de eerste plaats van psychologische aard. Ubaldo Terzani is een horrorschrijver met ziekelijke inspiratiebronnen en een meester in het manipuleren van zijn tegenspeler, een enthousiaste maar naïeve regisseur die op zoek gaat naar zijn doorbraak. Daarnaast is de film doorspekt met tal van referenties, altijd leuk voor de fans. Over de hele lijn een waardige poging om de Italiaanse genrefilm nieuw leven in te blazen, al mist het net dat tikkeltje extra om echt indruk te maken.

The Neon Demon is geworden wat het beloofde te zijn: een flitsende, spannende, duistere, mysterieuze en opwindende metafoor over de vergankelijkheid van uiterlijke schoonheid. Want echte schoonheid zit vanbinnen, toch? De film vertelt het verhaal van Jesse, een engelachtig model dat net komt kijken en meteen jaloezie en afgunst oogst bij concurrerende modellen op hun retour. Deze premisse wordt ons door regisseur Winding Refn aan de hand van adembenemende videoclip-achtige scènes voorgeschoteld. Hij is spaarzaam met woorden, maar brengt zijn boodschap over in van symboliek doordrenkte beelden. The Neon Demon is een audiovisuele ervaring waarin de tegenstelling tussen succes en ondergang tot uiting komt in dromen en nachtmerries en alles wat daartussen zweeft. De wereld die we zien is vluchtig en oppervlakkig en tegelijkertijd enorm complex. Onwerkelijk zelfs, maar toch zo uit de realiteit gegrepen. Verbluffende cinema!

Uitgebreide docu die de belangrijkste kills en gags uit alle delen van de Nightmare on Elm Street reeks nog eens netjes op een rij zet, voorzien van commentaar door cast en crew. Daarnaast is er ook veel aandacht voor wat er achter de schermen gebeurde en hoe de verhoudingen tussen de verschillende medewerkers lagen. Craven blikt grotendeels met een zure glimlach terug op de reeks. Niet verwonderlijk, als je bedenkt dat anderen miljoenen dollars hebben verdiend aan zijn geesteskindje.

Het geheel duurt maar liefst vier uur, neem dus je tijd om er even voor te gaan zitten. In die tijd krijg je een behoorlijk beeld van hoe Freddy de Amerikaanse popcultuur is binnengeslopen en zich vereeuwigd heeft als horroricoon. Helaas stond zijn populariteit niet altijd garant voor een degelijke kwaliteit van de sequels. Freddy werd in de latere delen uitgespeeld als een grappenmaker en met elk nieuw deel werden de nachtmerries waarin hij verscheen grotesker. Kortom, het ging van kwaad naar erger. Maar het icoon werd uitgemolken als een koe en daar werd een aardig centje verdiend. New Line, dat startte als een eenmansbedrijf met amper een budget, groeide uit tot een mastodont die later kaskrakers als American History X en Lord of the Rings uitbracht.

Vreemd genoeg lag aan de basis van al dit succes één bizar krantenartikel over een jongen die niet wilde gaan slapen omdat hij bang was in zijn droom te sterven, hetgeen ook daadwerkelijk gebeurde toen hij toch in slaap viel. Craven maakte dankbaar gebruik van deze bizarre gebeurtenis en zette het artikel om in een briljant script dat dankzij een feilloze uitwerking en het legendarische personage van Freddy uitgroeide tot een van de slimste en spannendste horrorfilms ooit gemaakt.

Erg fijne horrorkomedie. Een van de beste in z'n genre eigenlijk. Het geheim schuilt in de absurditeit van de plot en het feit dat de makers zichzelf geen seconde serieus nemen. Hun gevoel voor zelfrelativering druipt van de dialogen en de look&feel van de film.

Night of the Creeps begint met een sfeervolle intro die je zo in een typische jaren '50 sci-film doet wanen. In dat genre lag volgens mij ook een deel van de inspiratie voor het uitgangspunt waarin buitenaardse slakken de hersenen van mensen aantasten en ze zo in zombies veranderen. Compleet van de pot gerukt idee, maar dat zijn net de leukste. Het levert in ieder geval een heleboel vermakelijke flauwekul op. Voor de liefhebbers is er ook genoeg vrouwelijk schoon en smeerlapperij te zien: studentes in korte rokjes en exploderende hoofden in overvloed.

Verder bevat Night of the Creeps veel verwijzingen naar andere horrorfilms en regisseurs. Zowat alle personages dragen de naam van een grootheid in het vak. Op den duur wordt het een spelletje om zoveel mogelijk verwijzingen te ontdekken. Ik ben maar wat blij dat deze film eindelijk een DVD-release gekregen heeft bij Sony. Bovendien staan er nog tonnen extra's op het schijfje, ik ben er dus nog wel eventjes mee zoet.

Sowieso een aanrader voor liefhebbers van smerige horroronzin zoals Re-Animator, Braindead, Slither, en dat soort films.

Een film die alle ingrediënten in huis heeft die je van een sexy horrorkomedie uit de jaren '80 mag verwachten. De cheesy soundtrack, foute kapsels, belachelijke halloweenkostuums, stereotiepe personages en een flinke dosis naakt zijn allemaal van de partij. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf maar staat garant voor enkele leuke scènes, waarvan de lipstick-scène een klassieker genoemd mag worden. Echt zo'n filmpje dat je moeiteloos in het rijtje Evil Dead, Re-Animator, Return of the Living Dead enzovoort kan plaatsen. Kortom, een filmpje dat het vooral van de viezigheid en de fun moet hebben en met recht een cultstatus verworven heeft.

Ondertussen is er trouwens al een remake, gemaakt door Adam Gierash (Autopsy). Afgaande op foto's van de cast zijn de actrices minstens even goed bedeeld als in dit origineel.

Fijne remake van de cultklassieker uit '88. De verplichte ingrediënten zijn weer overvloedig aanwezig: blote borsten, vuilbekkerij en liters bloed. Gierasch brengt duidelijk een ode aan het origineel door bepaalde scènes te kopiëren (befaamde lipstickscène) en aan andere zijn eigen draai te geven (einde). De emo-gothic look lijkt de laatste jaren trouwens erg in trek te zijn voor dit soort erotische splatterkomedies.

Voor het verhaal hoef je Night of the Demons echter niet te zien; dat is namelijk flinterdun, net zoals de vertolkingen erg matig zijn, maar de look van de demonen maakt veel goed. Beslist een aanrader voor fans van het origineel.

Een van de meest fascinerende videohoezen die je destijds in de horrorafdeling van de videotheek zag staan. Ik heb hem echter nooit meegenomen. Misschien omdat je de afbeelding niet meteen linkt met kwalitatief hoogstaande cinema?

Maar goed, vanavond dan toch gezien en het bleek een waardig vervolg. Erg gelijkaardig aan het eerste deel, maar op alle vlakken gaat deze film net dat tikkeltje verder. Night of the Demons 2 is smeriger, grappiger en bevat meer naakt. De vrouwelijke acteurs zijn mooi "gevormd" en doen flink hun best om dat te tonen: het aantal scènes waarin ze zich omkleden is namelijk op één hand niet te tellen. Het verhaal daarentegen is niet bepaald hoogstaand, maar bij dit soort films is dat geen ramp. Films als deze kijk je voor het onzingehalte en dat ligt hier betrekkelijk hoog. Voor liefhebbers van horrorpulp is dit ongetwijfeld een aanrader.

Een film die ik elk jaar wel eens opzet. Vaak wordt gezegd dat Night Romero's generale repetitie was voor zijn latere meesterwerk Dawn. Ik heb beide films al verschillende keren gezien, maar ik zou eerlijk gezegd moeilijk kunnen kiezen.

Inmiddels zijn we meer dan veertig jaar verder, dus uiteraard oogt deze film op bepaalde vlakken verouderd. Hij is traag, de acteerprestaties ogen houterig en de dialogen klinken niet bepaald eigentijds. Maar de essentie van Night staat nog steeds als een huis. Naast de bedreiging van buitenaf krijgen enkele overlevenden van een zombieplaag te maken met een nog moeilijkere uitdaging: samenwerken. Ze verschansen zich in een landhuis en daar begint hun claustrofobische nachtmerrie. Erg knap hoe Romero dankbaar gebruik maakt van deze twee facetten om zijn film van spanning te voorzien.

Merkwaardig genoeg werd Night in elkaar gebokst door een hechte vriendengroep, bij wijze van plezierig tijdverdrijf. En dit voor een extreem laag budget (uiteraard). Het gevolg is dat de film erg kleinschalig oogt, want gedraaid op amper één locatie en met slechts een handvol acteurs. Bovendien werd er met opzet in zwart-wit geschoten om de kosten te drukken. Maar Romero was een slimmerik. Door handig gebruik te maken van post-apocalyptische TV-berichten slaagde hij erin om de dreiging van de zombies grootschalig te laten ogen, een trucje dat de doemsfeer in de film absoluut ten goede komt.

Vandaag geldt Romero nog steeds als horrorlegende. Terecht, want met zijn zombie-trilogie heeft hij de blauwdruk afgeleverd voor alle latere zombiefilms die gekruid zijn met een post-apocalyptisch sfeertje en waarin maar één ding telt: overleven. Net daarom is het schrijnend om te zien dat de beste man er vandaag alleen nog maar in slaagt om zijn succesformule van weleer te recycleren tot er niets meer van over blijft.

Teleurstellende remake van Savini. Zijn interpretatie van Romero's werk is eigenlijk in niks een toevoeging aan het origineel. De plot is voor 90% gelijklopend, al kennen de personages een lichtjes andere invulling. Savini schenkt meer aandacht aan de ontwikkeling van de uitstekend gecaste personages, dan aan geweld. Op zich geen slechte keuze, maar het origineel is op psychologisch vlak toch net iets overtuigender. En uiteraard verwacht je van Savini een hoop gore - deze twee begrippen zijn niet los van mekaar te zien - maar zelfs dat valt in tegenstelling tot het 22 jaar (!) eerder gemaakte origineel lelijk tegen. Kortom, objectief bekeken een degelijke film maar in de remake-context een overbodige herhalingsoefening.

Gebaseerd op Clive Barkers "Cabal". Geen slechte film, al heb ik het gevoel dat Barker zich beter bij z'n boeken kan houden. Niet omdat hij een slecht regisseur is, maar vooral omdat zijn fantasie zo rijk is dat ze niet in een film te bevatten is. Resultaat hiervaan zijn enkele stuntelige make-up effecten waardoor de mutanten niet altijd even angstaanjagend overkomen. Desalniettemin een paar gave scènes gezien die toch kenmerkend zijn voor Barkers typerende visie op horror. Sterke rol ook van Cronenberg!

Ik heb trouwens de indruk dat er wel wat geld tegen dit project is aangesmeten, de spektakelwaarde lag namelijk enorm hoog en de decors zagen er bij momenten echt grootschalig uit.

Aangename verrassing, niet zozeer omwille van de film, maar wel omdat dit een aanzet was om nog wat meer van deze schitterende auteur te gaan lezen.

Ontzettend goede film over een aan lager wal geraakte man die een eenmansbedrijfje opstart door de nachtelijke straten van L.A. af te schuimen op zoek naar criminaliteit. Hij filmt de plaatsen delict en de slachtoffers en verkoopt zijn tapes daarna aan een nieuwszender. Langzaam maar zeker wordt hij dieper en dieper opgeslorpt door de duistere kant van de stad. IJzersterke vertolking van Jake Gyllenhaal die bijna 14kg is afgevallen voor deze intrigerende karakterstudie. Aanrader!

Lang geleden dat ik deze nog eens had gezien. Gisteren dan nog maar eens herbekeken met enkele vrienden nadat één van hen de Nightmare on Elm Street Box had gekocht.

De derde in de reeks zit nog wel lekker qua sfeer, maar vind hem qua opzet en spanning toch erg matig in vergelijking met het eerste deel. Had nergens het gevoel dat Freddy echt eng was, terwijl dat in deel 1 toch best meeviel. Beetje teleurgesteld dus, maar ach, altijd leuk om een beetje jeugdsentiment op te halen.

Slap deel in de reeks.

Terwijl deel 1 & 2 me nog konden vasthouden, konden deel 3 en 4 dat veel minder. De personages boeiden me niet echt en ook de originaliteit was een beetje zoek. Ook Freddy verviel een beetje in een oneliner spuiende clown die op geen moment bedreigend overkwam.

Vervolgen zijn best OK als ze iets toevoegen aan het origineel of op zichzelf kunnen staan, dat was hier niet echt het geval.

Uitstekend vervolg op A Nightmare On Elmstreet!

Het begint allemaal met een schitterende openingscène die meteen de toon van dit vervolg zet. Vervolgens zien we een schitterende sfeerschepping en een mooie impressie van het Amerika van de jaren '80. Dat typische sfeertje heeft me als kind altijd geboeid en is ook een van de redenen waarom ik zo'n liefhebber van dit genre geworden ben.

De personages zijn meer dan interessant, soms best grappig, en ook zeer goed vertolkt. Mede door het verklarende karakter van de film (waarom is Freddy wie hij is?) krijgen de karakters meer diepte en veroveren ze hun plaatsje in de film.

Minpuntje is dat de moorden iets inventiever hadden gemogen en ook de eindbattle is, hoewel logisch, nogal flauwtjes.

Desalniettemin een meer dan waardige opvolger die wat mij betreft met kop en schouders boven de andere vervolgen uitsteekt.

Vannacht herzien. Om klokslag 12:00 in de DVD-speler gegooid...en ja...het was weer fantastisch.

Eigenlijk begin ik die Wes Craven met de jaren meer te appreciëren. Helemaal alleen is hij erin geslaagd het slashergenre weer uit het slop te halen en de fans een icoon te schenken dat probleemloos in een adem genoemd kan worden met Jason Voorhees en Michael Myers. Daarbij zorgt zijn intelligente script voor een alles behalve stereotiepe slasherfilm met spanning, bloed, schrikmomenten en ... Freddy!

Het concept vind ik na al die jaren nog steeds geweldig; zo'n beetje de enige slasher die puur inhoudelijk bijzonder sterk in mekaar zit. De vage scheidingslijn waar droom en realiteit samenkomen, is de wrede wereld waarin Freddy leeft en wraak wil nemen op de kinderen van zij die hem ooit vermoord hebben. Dat alles wat die jongeren in hun droom meemaken ook hun sporen nalaat in de realiteit (bv. een snijwond), is niet eens zo vergezocht. Hoe vaak gebeurt het niet dat, wanneer iets dat je in je slaap overkomt, je dit in je droom gaat verwerken? Denk bijvoorbeeld aan bedplassen. In werkelijkheid plas je je bed helemaal onder, terwijl je in je droom lekker relaxt tegen een struikje staat. Craven maakt gebruik van dit fenomeen, maar draait het gewoon om: alles wat in je dromen gebeurt, sluipt je echte leven binnen. Dit recept is de drijvende kracht achter Freddy en zijn gruweldaden. Simpel, maar geniaal.

In latere delen krijgt Freddy een wat komischer imago - het misstaat hem niet, maar het doorprikt deels de spanningsboog - maar in deel 1 is hij zoals het hoort: gemeen en medogenloos. Zijn scherpe messen, zijn honend gelach en de manier waarop hij zichzelf verminkt alvorens zijn slachtoffers hetzelfde lot ondergaan, voorspellen niet veel goeds. De gekende bovennatuurlijke krachten, typerend voor de killer in slasherfilms, krijgt in A Nightmare On Elm Street een lichtjes andere invulling. Freddy loopt door muren, verschijnt overal waar hij maar wil en neemt alle mogelijke vormen aan. Letterlijk, geen suggestie. Zoals in een droom.

Losjes gebaseerd op verscheidene krantenknipsels, een jonge Johnny Depp, een heftige final girl, creepy kinderliedjes, geweldige soundtrack en een iconische schurk. Dit alles maakt van A Nightmare On Elm Street een klassieker, in elke betekenis van het woord.

Verhaaltechnisch blijft A Nightmare on Elm Street een sterke film, of het nu Cravens origineel uit '84 betreft, of deze remake. En toch. Meer dan 25 jaar later blijkt men niet bij machte om Cravens horrorklassieker te evenaren, laat staan te verbeteren. Op alle fronten is deze prent inferieur aan het origineel: de spanning is minder aanwezig, de moorden zijn minder creatief, de personages missen charisma en Freddy zelf is lang niet zo iconisch als voorheen. Desondanks is dit toch een genietbare film geworden omdat het briljante scenario hoe dan ook beangstigend blijft. Maar dat neemt niet weg dat de vele tekortkomingen in deze versie simpelweg Cravens klasse bevestigen.

Craven zelf was niet opgezet met deze remake, maar omdat hij de rechten destijds verkocht had aan New Line, kon hij er niets aan doen. Nog erger is dat Bay en zijn team van Platinum Dunes Craven op geen enkele manier bij dit project betrokken hebben. Ze hebben hem zelfs niet opgebeld om hun dankbaarheid voor deze kans te betuigen. Met andere woorden, ze hebben zijn kindje schaamteloos gerecycleerd, enkel oog hebbend voor de grote zak met geld aan het einde van het verhaal. Daarom heb ik een illegale download van deze film gezien (mijn geld besteed ik liever aan de DVD van het origineel). Ik roep iedereen trouwens op om hetzelfde te doen.

Aparte film die zich begeeft op het randje van docu en fictie en op het internet ondergewaardeerd wordt, althans wat mij betreft. In deze collage vertellen een aantal mensen over de bijzondere aandoening waar ze aan lijden: slaapverlamming. Terwijl ze hun hallucinaties beschrijven, reconstrueren de makers de angstaanjagende droombeelden die tijdens het moment tussen slapen en ontwaken aan hen verschijnen. Er is een wetenschappelijke verklaring voor, die kan je op wikipedia vinden: Sleep paralysis - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org.

Het boeiende aan deze film is dat de makers fictie en realiteit lange tijd door elkaar laten vloeien zonder de balans te verstoren. Ondertussen worden in verschillende hoofdstukken allerlei facetten van deze aandoening belicht. De conclusie is echter een beetje flauw. Men wil ons namelijk doen geloven dat het een louter paranormaal fenomeen is, terwijl de werkelijkheid minstens evenveel angst inboezemt. Dat er medicatie op de markt is om de hallucinaties te onderdrukken wordt bijvoorbeeld opzettelijk verzwegen. Je krijgt als kijker het gevoel niet helemaal serieus genomen te worden. Daarmee boet de film gedeeltelijk aan kracht in, wat echter niet wegneemt dat het onderwerp ontzettend tot de verbeelding spreekt.

Doorsnee film.
Heb op zich best wel kunnen genieten van de film. Achterover leunend in de stoel, verstand op nul en alles op me laten afkomen. Amusementswaarde ligt vrij hoog. Maar overtuigen doen de de Coens nooit. Ze doen te hard hun best om clichés te vermijden en dat komt de film niet altijd ten goede. Neem nu bijvoorbeeld het auto-ongeval op het einde, totaal overbodig. In bepaalde omstandigheden kunnen foefjes als dit best werken, maar No Country For Old Men was er naar mijn mening de geschikte film niet voor.
Wat me dan weer wel verrast heeft is de diverse cast en de puike acteerprestaties. Zo was het leuk om Josh Brolin (Goonies) en Woody Harrelson nog eens terug te zien. Schitterende rollen voor beide. 'k Vond Brolin er trouwens erg stoer uit zien. Met zijn snor en al z'n lef kon hij best wel concurreren met Sly of Willis, al is dit natuurlijk een ander type film. Misschien wringt daar wel een beetje het schoentje en had ik meer bikkelharde actie verwacht in de stijl van de Bourne-films. Want even lijken de Coens het tempo er stevig in te gooien...en dan gooien ze de boel weer dicht.
Ach ja, ik heb me wel vermaakt...

Aangrijpende rape&revenge film die een totale stijlbreuk is met de gelikte horrorfilms van vandaag. Een schokkende camera, overbelichting, gebrek aan contrast en fletse kleuren maken de beelden lelijk, maar geven wel het realisme waarin enkele soortgelijke films uit de jaren '70 baadden. Het gebruik van geluid, of vaak de afwezigheid daarvan, sluit naadloos aan bij die beelden. Hoewel de film dus vaak erg lelijk oogt en klinkt, zitten er toch tal van mooie scènes in, net omdat ze opzettelijk zo zijn neergezet.

Tegenover het audiovisuele realisme staan personages wiens dialogen en handelingen dan weer erg surrealistisch aandoen. Geen idee of dit ook bewust was, maar het zorgt voor een heel naargeestige kijkervaring, in de positieve zin weliswaar. Het gebrek aan dialoog en het feit dat sommige scènes erg (te) lang aanslepen, zorgt meermaals voor een ongemakkelijk gevoel. Een voorbeeld hiervan is dat tijdens een tien minuten lange verkrachting close-ups genomen worden van een verweesd gezicht, waardoor de impact van de scène des te groter wordt.

Vergelijkingen met films als I Spit on Your Grave en Last House on the Left liggen voor de hand omwille van de stijlkenmerken, met dit verschil dat het opzettelijke amateurisme in No Moriré Sola nog meer overtuigt. Het rape&revenge genre heeft binnen de horrorwereld sowieso geen al te beste reputatie, maar wie over een sterke maag beschikt moet deze beslist een kijkje gunnen. Het is namelijk een van de betere in z'n soort.