Opinions

Betrekkelijke irritante horrorfilm die helemaal ten onder gaat aan de stereotiepe personages en de clichés die zich maar blijven opstapelen. Hoewel het uitgangspunt niet helemaal nieuw is spreekt het wel tot de verbeelding. Spijtig dat de makers zo onsubtiel te werk gaan en dat de frisse insteek al gauw in een ordinaire actiefilm verzandt.

Een degelijk verhaal, maar daar blijft het helaas wat bij. Nergens echt spannend en op 1 of 2 scènes na ook nergens goor. Iets wat je toch wel mag verwachten van een zombiefilm, ook al dateert die dan uit '74. Al vanaf minuut 1 zat ik niet in de film en dat duurde zo ongeveer tot het einde.

En dan ga je zoeken naar andere dingen om je aan op te trekken, zoals bv. personages, sfeer, ... maar dat was helaas ook niet veel soeps. De personages waren weinig interessant en de sfeer was niet meteen mijn ding. Ik heb het nu eenmaal niet zo begrepen op zombiefilms met een Briste achtergrond en acteurs met een Brits accent vrees ik (zie ook 28 Days Later).

Het laatste half uur kon me min of meer bekoren omwille van enkele bloederige momenten , al was ook dit erg matig en ingetogen.

Nee, geen aanrader als je het mij vraagt. Ik houd het op Romero of Fulci wat zombies betreft.

Het Europese antwoord op Night of the Living Dead, al zal deze bij gebrek aan kwaliteit toch nooit het cultmilieu overstijgen. De legende rond blinde tempeliers die het mysterie van het eeuwige leven ontrafeld hebben en bijgevolg het leven zuur maken van al wie hun territorium betreedt, is nochtans niet onaardig bedacht. Men toont in elk geval meer ambitie dan de gemiddelde zombiefilm waarin wandelende lijken hun tanden zetten in nietsvermoedende slachtoffers. De insteek bestaat uit een mix van historische en occulte elementen overgoten met een sausje van gratuite erotiek.

En dit vat het zo'n beetje samen, want ondanks de cultstatus van Tombs of the Blind Dead valt er verder weinig te beleven. Bogend op een geheel eigen visuele stijl met bizarre slowmotion-scènes mag deze film dan wel atypisch zijn, de algemene indruk is er een van gebrek aan tempo waardoor een degelijke spanningsopbouw onmiddellijk gefnuikt wordt. Apart en sfeervol is het echter wel; de op locatie geschoten scènes in de ruïnes van een verlaten abdij zijn zowat het beste wat Tombs of the Blind Dead te bieden heeft. Ook de tempeliers zijn angstaanjagend uitgedost, hetgeen het horrorgehalte ten goede komt.

Totaal onbegrijpelijk echter, zijn de slecht geschreven dialogen en bijgevolg logischerwijs abominabele acteerprestaties. De talrijke clichématige situaties die deze zwakke schakkel met zich meebrengt ondermijnen de film in al zijn goede bedoelingen. Softcore-scènes en absurde handelingen worden evenwel gerechtvaardigd door het genre, maar wanneer ze als stoorzender gaan werken mag je toch wel enkele vraagtekens plaatsen. Meer aandacht voor de personages had de film beslist geen kwaad gekund.

Tombs of the Blind Dead doet het goed als cultfilm, maar ook in deze hoedanigheid weet deze prent niet helemaal te bevredigen. De plot is nog wel geslaagd, maar over het algemeen ondermaats uitgevoerd hetgeen de kloof met z'n Amerikaanse voorbeeld er alleen maar groter op maakt. Wellicht slechts voer voor de fans.

Interessante giallo waarbij ik vooral de mooie Zuid-Italiaanse settings en enkele boeiende scènes (vrouw wordt mishandeld met kettingen op Beyond-wijze) onthoud. Met momenten is de film wat traag en naar Fulci-normen nogal braaf. Don't Torture A Duckling moet het vooral hebben van een degelijk opgezet verhaal en minder van de gore waardoor Fulci later zo legendarisch werd.

Een Japanse spookfilm, volledig in de stijl van The Blair Witch Project. Dat wil zeggen op zo'n manier geregisseerd dat men aan de hand van een docustijl de indruk wil geven dat het om een waargebeurd verhaal gaat. Het is eens wat anders dan de gekende formule die nokvol thrills&chills zit.

Onder het motto dat waargebeurde verhalen de mens nu eenmaal meer angst inboezemen. Helaas komt dat in Noroi niet helemaal tot uiting, hetgeen in The Blair Witch Project dus wel het geval was. Waar dat gebrek aan spanning precies aan ligt is moeilijk te zeggen, temeer omdat de inhoudelijke elementen allemaal voor handen zijn. Persoonlijk denk ik dat het te maken heeft met het fragmentarische karakter van de film. Er wordt namelijk nogal van de hak op de tak gesprongen, hetgeen belet dat je als kijker volledig meegezogen wordt in het verhaal. Dat wordt na het uur echter beter. De verschillende verhaallijnen komen samen en de kijker krijgt stilaan het doemscenario van de film in de gaten. Meeslepend is Noroi tijdens het tweede deel dus wel, omdat de informatie over de hoedanigheid van "de vloek" met mondjesmaat gegeven wordt, waardoor je al langer hoe meer naar de uiteindelijke verklaring zit uit te kijken.

Noroi wordt zoals gezegd uitgevoerd in docustijl, maar in tegenstelling tot films als The Blair Witch Project en [Rec] hebben de makers er achteraf wel muziek onder geplakt. Die doet slechts deels haar werk, namelijk uitsluitend tijdens de scènes die begeleid worden door duistere ambient deuntjes. Vooral tijdens het slot wordt hier goed gebruik van gemaakt en het is dan ook de enige keer dat Noroi een tikkeltje spannend weet te zijn.

Kleine domper is het ietwat geforceerde "einde na het einde". Een fout die vele Aziatische horrorfilms maken... Zij die de film gezien hebben zullen wel begrijpen wat ik bedoel. Van mij had de film 10 minuten vroeger mogen eindigen. Al bij al een matige film die nergens uit de schaduw van zijn Amerikaanse tegenhanger treedt.

Prachtig staaltje film dat op een schitterende manier humor, romantiek en spanning tot één solide geheel weet te kneden. Ondanks de lange speelduur wordt deze film nergens saai of vervelend, integendeel, het is zelfs erg leuk te zien hoe Roger Thornhill van het ene avontuur in het andere tuimelt. Gezien het tijdskader is dit ook allemaal best spectaculair in beeld gezet, waardoor North By Northwest zich zonder moeite kan meten met de actiefilms van vandaag de dag. Enkele memorabele scènes zijn die op Mount Rushmore en die met het sproeivliegtuig.

Klasse!

Onlangs verschenen op het nieuwe label van Mr. Horror. Op de hoes van de DVD vergelijkt hij Nos Miran met onder andere El Orfanato en The Others. Terecht in zekere zin, maar Nos Miran is toch net iets meer dan een zoveelste spookfilm. Hij is in elk geval veelzijdiger dan de genoemde voorbeelden vind ik. Voornamelijk omdat er nogal wat aandacht uitgaat naar de psychologische waanzin en het detective-aspect in de film; genre-overlappend met andere woorden. Er wordt trouwens ook erg goed geacteerd door zowat de hele bezetting. Daarenboven is Nos Miran mooi gestileerd - doet hierbij soms Aziatisch aan - mét een sfeervol pianodeuntje dat de juiste mood in bepaalde sequenties weet te leggen. Aanradertje.

Nosferatu ... ik vond hem nogal gay eerlijk gezegd.

In 1922 stelde film als medium nog niet veel voor. Men was volop aan het verkennen en aan het experimenteren en dat leverde niet altijd goede cinema op. Dat is in Nosferatu niet anders, want behalve het louter registreren van Bram Stokers magistrale bronmateriaal stelt deze klassieker überhaupt geen bal voor. De wortels van het theater zijn nog duidelijk zichtbaar, i.e. overdreven expressief acteren en de onderverdeling in aktes, maar dat kun je de filmmakers amper kwalijk nemen. Hetzelfde geldt voor de technische beperkingen zoals het gebrek aan dialoog dat opgevangen wordt door tekstintermezzo's. Wat ik de makers echter wél aanreken is dat ze met hun bronmateriaal geen enkele creatieve scène op film weten vast te leggen. Waar men in Caligari nog erg succesvol was in het experimenteren met decors en camerastandpunten, is Nosferatu een doodgewone registratie van wat acteurtjes die denken dat ze op de toneelplanken staan. Geen pit, geen sfeer, geen spanning, ... niks. En eh, eine Symphonie des Grauens? Vooral een symfonie van brakke muziek vond ik. Te nadrukkelijk aanwezig en zowel hypnotiserend als slaapverwekkend waardoor een pauze om het halfuur een pijnlijke noodzaak wordt. Het zou geen slecht idee zijn mochten ze voor een volgende DVD-uitgave een nieuwe score fabriceren en die er tegenaan gooien in plaats van dit gejengel.

Kortom, de regisseur van dienst mocht vooral blij zijn dat Bram Stoker zo'n bijzonder verhaal heeft geschreven, want hij en z'n crew bakten er helaas niet veel van.

Een erg matige film als je het mij vraagt. Zoals ik al verschillende keren op MM heb vermeld ben ik een liefhebber van de originele novelle van Stoker. Als ik dan de kans krijg om de zoveelste filmadaptatie van dat boek te kunnen bekijken, laat ik die natuurlijk niet liggen. Tot op heden heb ik slechts één nagenoeg perfecte adaptatie gezien, namelijk die van Coppola uit '92. Niet voor niets ook de enige versie die quasi volledig trouw blijft aan het oorspronkelijke verhaal.

Het grootste probleem van deze film is dat hij veel te traag is. Simpelweg te traag. Er zijn te weinig spannende momenten en het tempo ligt in 95% van de film aan de lage kant. Het heeft er misschien ook mee te maken dat ik het verhaal ondertussen door en door ken en perfect weet wat er staat te gebeuren. Hoewel... Herzog heeft het aangedurfd om inhoudelijk toch wat af te wijken van Stokers verhaal. Niet dat er echt compleet andere plotlijnen aanwezig zijn, maar hij legt toch bepaalde accenten die in mijn ogen afbreuk doen aan het geheel. Om maar een voorbeeld te noemen: heel het gedoe met de pest en de rattenplaag.

Ik had ook flink wat moeite met de algemene sfeerschepping. Veel te veel dagopnames naar mijn zin en het kasteel van Dracula bracht niet dat gotische spektakel dat ik ervan verwacht/gehoopt had. Mooi interieur en mooi gefilmd wel, maar gewoonweg niet duister genoeg. Met het personage van Dracula net hetzelfde. Ik vond Kinski erg goed acteren, dat was het probleem niet, maar hij heeft mijns inziens niet het juiste gezicht voor deze rol. Te dikke lippen. Ja, het klinkt banaal, maar zijn lippen zijn te dik. Een goede Dracula heeft een spitse snuit met scherpe contouren.

Wel goed aan deze film zijn enkele individuele scènes. Zo is het diner in het kasteel erg surrealistisch verfilmd. Harker die niet bepaald verwonderd is over het bizarre uiterlijk van Dracula en Dracula zelf die geen seconde zijn ogen van zijn prooi kan afhouden. Ook het kleine violistje zorgt twee maal voor een welgekomen bevreemdend accent. Een ander pluspunt is de cameravoering. Er passeren geregeld mooie plaatjes, met sterke belichting en dito composities, waarin het silhouet van Dracula heel schrikwekkend in beeld wordt gebracht. Deze scènes zijn absoluut een meerwaarde, maar kunnen de langdradigheid van veel andere scènes helaas niet camoufleren.

Kortom, er zijn zeker bepaalde kwaliteiten aanwezig in deze film, maar hij kon me vooralsnog niet boeien zoals een film dat hoort te doen. Op het DVD-hoesje prijkten deze woorden: "One of the most extraordinary haunting horror films ever made." Laat ik daar nu spijtig genoeg niks van gemerkt hebben...

Een stroperige romantische film die qua structuur veel weg heeft van Titanic, maar nergens hetzelfde niveau haalt. De chemie tussen Gosling en McAdams is echter absoluut aanwezig. Aangezien dit gegeven cruciaal is blijft The Notebook boeiend genoeg. Helaas is de inkleding met zwaar aangezette en vaak totaal misplaatste orkestmuziek nogal stereotiep… en gewoon vervelend. Daarnaast is er de raamvertelling vanuit de aftakelende oudjes die op het einde een extra dimensie biedt, maar over het algemeen wel als een stoorzender werkt. Over de ganse lijn kon dit dus veel beter. De beste scène, voor mij, is die op het zwanenmeer.

Deed me wat denken aan Casablanca. Geen idee of enige vergelijking gerechtvaardigd is, maar deze prent vond ik in ieder geval veel beter.

Het verhaaltje is eenvoudig en betrekkelijk rechtlijnig, zij het wel prima gedoseerd. Toch bevat het genoeg details/wendingen die zowel de vaart als de spanning erin houden. Hitch wisselt die spanning trouwens mooi af met romantische scènes. De hoofdpersonages acteren op behoorlijk hoog niveau, hetgeen hun romance toch een stuk geloofwaardiger maakt dan andere films uit die tijd. Mocht dezelfde film vandaag gemaakt worden, zou ik hem waarschijnlijk niet zo goed vinden, maar die "oude" stilering (scènes in de rijdende wagen bijvoorbeeld), dat sfeervolle zwart-wit en de eigentijdse decors zijn echt wel een meerwaarde. Hitch bewijst tevens dat hij belichting en compositie goed onder de knie heeft. Alleen dat ego van hem zit flink in de weg, want zijn cameo is echt compleet nutteloos.

Eigenaardig filmpje dat uiteraard bar en bar slecht is op elk vlak. Maar ja, je moet het gezien hebben om het te geloven. Zelden zo'n slechte zombies gezien. Had constant de indruk dat ik naar een bende eendagsacteurs zat te kijken met een masker van klei op. En dan die kleine viezerik met een obsessie voor z'n moeder haar borsten...Pure wansmaak.

Is er iemand die de zweepslagen NIET geteld heeft?

Von Trier zoals we hem kennen: zonder omzwervingen dringt hij door tot in het hart van het taboe. Het resultaat is voor sommigen choquerend - zowel hijzelf als zijn oeuvre flirt meermaals met de grenzen van het fatsoen - maar nooit gratuit. Nymphomaniac is een ode aan de vrouw en haar seksualiteit, maar tegelijkertijd een ontluisterend portret van een vrouw, Joe, die ten onder gaat aan haar verslaving. Deze lijdensweg wordt getoond (!) in een vier uur durend relaas dat zij in een overschouwende dialoog met ene Seligman van commentaar voorziet. Seligman krijgt weinig schermtijd, maar is door zijn afwezigheid minstens zo aanwezig. In alles is hij de tegenpool van de nymfomane en dat levert vaak even grappige als ontroerende gesprekken op.

Tijdens die conversaties worden er nogal wat zijwegen ingeslagen, maar de voornaamste lijkt die van de religie te zijn. De religie, die met haar dogma's vandaag nog steeds bijdraagt aan de onderdrukking van de vrouw. Waar Von Trier haar in Antichrist nog naar het schavot droeg, wordt zij nu op een pied d'estale gezet, alsof hij het begane onrecht wilde compenseren. De beeldtaal in deze film is opvallend (lelijk) en een stijlbreuk met Antichrist. Von Trier kiest voor een rauwe, realistische "look" die meer aanleunt bij het alledaagse karakter. Ja, alledaags, want hoe kuis we onszelf graag voordoen, in ieder van ons schuilt wel degelijk een pervert. En dat is niks om je over te schamen...