Opinions

Van de mumblegore-generatie is West wat mij betreft veruit de interessantste exponent, al lijkt hij zich telkens wat aan die vibe te onttrekken door iets meer structuur in zijn scripts en stijl te hanteren dan de meeste van zijn vrienden. The Sacrament is daar weer een voorbeeld van, sterker nog, het is een verfilming van een bestaand verhaal en verdraagt daarom niet al te veel improvisatie.

Ik las op het web in verschillende reviews dat West hiermee een stijlbreuk maakt met zijn eerdere werk (House of the Devil en Innkeepers) en een compleet nieuwe weg inslaat. Voornamelijk omdat hij de fake docu stijl - vermengd met immersionism (een Nederlandstalige term lijkt hier vooralsnog niet voor te bestaan) - verkiest boven een strak geregisseerde en gestilleerde film. Dat klopt natuurlijk allemaal wel, maar de hand van West is onmiskenbaar aanwezig.

De trage opbouw naar een orgasme van geweld en de onderhuidse spanning typeren zijn visie. Details zijn hierbij erg belangrijk (zoals het unheimische gevoel in de scène met de gewapende bewakers, het ongemakkelijke en steeds vijandiger wordende interview met Father en de doodgezwegen onvrede van sommige bewoners). Wie het oorspronkelijk verhaal kent weet natuurlijk hoe het zal aflopen - dat is verder ook geen geheim - maar deze elementen dragen bij tot een enigszins beklijvende ervaring. De shock, de ontnuchtering, die komt later pas.

Voor mij geldt West als een innovator en dat bewijst hij ook hier weer. Hij draagt iets bij aan het genre door zowel aan de lokroep van Hollywood als aan de begrenzing van zijn eigen achterban te weerstaan. Met The Sacrament brengt hij een heel nieuw thema dat ik enkel eerder zag in een episode van V/H/S 2, maar de impact is hier vele malen groter. De insteek en setting zijn hierbij zorgvuldig uitgekozen: met name het realiteitsgehalte zo goed mogelijk benaderen zonder in een kale registratie te vervallen. Soms is dat laatste net een meerwaarde, zie The Blair Witch Project, bijvoorbeeld. De paradijslijke locatie draagt natuurlijk bij tot de algehele verwondering/bevreemding en de grootschaligheid van het gebeuren. Dat die hele mublegore-generatie een achtergrond in muziek heeft is ook goed te horen, want de soundtrack zet immer de juiste sfeer en soms lijken de beelden wel in functie van de muziek geschoten in plaats van andersom.

The Sacrament is beslist niet Wests moeilijkste film aangezien hij over dankbaar en uitgebreid bronmateriaal beschikte, maar daarin schuilde dan weer net de valkuil om het evenwicht tussen historische docu en horrorfilm (want ja, dat is het) te verliezen. Ik denk dat hij zich goed in de kijker weet te verplaatsen, in die zin dat hij weet wat die wil zien en wanneer. Timing blijft hierin de sleutel en dat is misschien wel de rode draad in zijn oeuvre.

Met Martyrs liet Laugier al zien zijn plaatsje bij de horrorsensaties van de laatste vijf jaar te verdienen. Zijn compromisloze visie op het genre sloeg in als een bom en wist zowel schokkend als vernieuwend te zijn. Een goede reden om zijn debuutfilm even onder de loep te nemen. Hoewel de parallellen tussen Martyrs en Saint Ange duidelijk herkenbaar zijn, verschillen beide films als dag en nacht.

Saint Ange laat zich het best vergelijken met de moderne Spaanse spookfilm (zoals bijvoorbeeld El Orfanato en Frágiles) waarin weeshuizen en een piekfijne stilering de constante vormen. In dat opzicht is deze prent weinig origineel of opzienbarend, maar desondanks erg goed gemaakt. Net zoals in Martyrs zien we twee getormenteerde hoofdpersonages met mentale en fysieke littekens die steun vinden bij elkaar. Onder impuls van Anna gaan ze op zoek naar het gruwelijke geheim dat het weeshuis herbergt. Niets nieuws natuurlijk, maar Laugier weet zich staande te houden door de sfeervolle decors met een rustieke cameravoering en passende kleurtinten helemaal tot leven te brengen. Zo kent Saint Ange vele scènes om duimen en vingers af te likken, waarvan de bevreemdende scène in de "dodenwereld" best de climax genoemd mag worden.

Verhaaltechnisch haalt Laugier niet altijd het onderste uit de kan. Vaak laat hij na om zijn film van een onderhuidse spanning te voorzien die in dit subgenre toch een meerwaarde biedt. Ook is de dreiging die van bepaalde personages zou moeten uitgaan niet altijd even goed voelbaar. Met het mysterieuze kan Laugier echter beter overweg en dat blijkt ook uit het vage maar schitterende einde. Enkel jammer van dat allerlaatste shot dat compleet overbodig was.

Hopelijk zal deze regisseur binnenkort aan het roer van de Hellraiser-remake gaan staan, want met de films die hij nu al achter zijn naam heeft, bewijst hij rijp te zijn om de macabere fantasie van Barker van een eigen interpretatie te voorzien.

Net de volledige versie achter de kiezen. Was aanvankelijk een beetje bevreesd omdat die andere drie uur durende horrorfilm die gebaseerd is op Stephen Kings schrijfsels (IT) een vreselijke afknapper was. Maar m'n vrees bleek ongegrond, want de drie uur vlogen voorbij, zij het om het uur kort onderbroken met een theepauze en een plakje cake. Maar dit terzijde...

Wat ik zo goed vind aan Salem's lot is dat de boeiende personages en hun onderlinge relaties me volledig in het verhaal wisten te zuigen. Dit werd gereflecteerd in sterke dialogen die vermoedelijk (heb het boek niet gelezen dus het blijft gissen) op het conto van King te schrijven zijn. Maar Hooper maakt hier dankbaar gebruik van en bouwt langzaam maar zeker een spanningsboog op die tot het einde stand houdt. Erg traag, maar ook erg efficiënt.

Een ander pluspunt is dat het lang duurt voor de hoofdvampier in beeld komt. Dat je hier zo lang op moet wachten wordt zoals eerder gezegd perfect opgevangen door de spanningsopbouw en de interessante karakterontwikkelingen. En als dan eindelijk het moment daar is dat we als kijker de vampier te zien krijgen, schrik je je toch even rot. Slim van Hooper verder dat hij dit personage niet teveel screentime geeft, maar zo nu en dan even de verplichte enge scènes laat spelen. Hoedje af voor de make-up trouwens; ik geloof niet dat ik al ooit "mooiere" vampiers heb gezien.

Aangename verrassing. Hoera voor Hooper.

Behoorlijk stevige film met een stevige boodschap. De film mag dan wel schokkend en/of controversieel zijn, hij is zeker de moeite waard. Pasolini was een vakman en dat zie je, hij wist precies waar hij naar toe wou en schuwde hierbij geen expliciete dialogen en beelden. Met Salo wou hij een aanklacht maken tegen het opkomend neo-fascisme in het Italië van de jaren '70, maar in zijn film faalt hij om voldoende context neer te zetten. Het risico hierbij is dat jongere mensen of mensen met een beperkte historische kennis zijn film niet naar waarde kunnen schatten. Feit is dat Pasolini erg ver ging om zijn punt te maken en dat kan bij sommige mensen in het verkeerde keelgat schieten. Zijn dood was hier het spijtige voorbeeld van...

Kleurrijk en bij vlagen clownesk relaas over een seriemoordenaar met mommy-issues. Fenix is een circusgoochelaar die promiscue vrouwen in zijn show betrekt en ze daarna, op bevel van zijn moeder, afslacht. Zoals zo vaak liggen trauma's uit de jeugd aan de basis van een verstoorde haat-liefde verhouding jegens vrouwen en, in dit geval, ook travestieten. De vraag is natuurlijk wat echt is en wat niet. Jodorowsky maakt van elke scène een droom, een nachtmerrie, een hallucinatie of iets daartussen, gehuld in warme kleuren en een sfeer die tegen het absurde aanleunt. De score is een allegaartje van orgelmuziek, Mexicaanse schlagers en door Simon Boswell gecomponeerde aandoenlijke alsook huiveringwekkende melodieën. Het zijn vooral die laatste stukken die - in combinatie met het beeld ( de jonge Fenix die een imposante borsttatoeage krijgt of de volwassen Fenix als messenwerper) - het meeste indruk maken, want het overige neigt me toch een beetje te veel naar kitsch. Sorry.

Uitgebracht door "Mr. Horror Presents". Voor velen misschien de eerste kennismaking met Lieberman, al zou ik eerder zijn oudere werk aanbevelen. Ook voor deze film schreef hij zelf het scenario, iets wat hem in mijn ogen beter ligt dan regisseren. Vind z'n ideeën altijd wel leuk en veel potentieel hebben, maar soms komt het er niet helemaal uit. Met Satan's Little Helper is dat net zo.

Het eerste halfuur is met momenten tenenkrommend slecht. De kleine jongen is een miscast van jewelste - hij lijkt wel een real life versie van Millhouse uit The Simpsons - en ook het kostuum van de moordenaar neemt alle sérieux weg. Dat is natuurlijk wel deels de bedoeling van Lieberman, maar het is geen keuze waar ik achter sta. Ik had het liever iets enger gezien, zij het dat het concept gehandhaafd bleef. Dat concept is aardig gevonden, je herkent er de creativiteit van Lieberman als scenarist in. Sommige grappen zijn ook aardig gelukt en zoals eerder gemeld inderdaad politiek incorrect.

Na het halfuur begint het verhaaltje wat los te komen. De ergernissen wat betreft het Millhouse-figuur en het kostuum blijven wel, maar er komt een zekere lading suspense en humor bij die de film erg verteerbaar maken. Verder is het natuurlijk genieten van Katheryn Winnick in haar outfit als renaissance-hoer. Man man, ik was op slag verliefd. Ik zou haar toch graag wat meer in de genrecinema willen zien in de toekomst. Anyway, Satan's Little Helper is al met al een erg matige film die nooit het niveau haalt van Liebermans oudere werk. Maar 't is een aardig tussendoortje en een must see voor fans van de beste man.

Sauna. Ik wist niet goed wat ik mocht verwachten van deze film, maar als liefhebber van Scandinavische horrorfilms was dit een must see natuurlijk. Ik blijf een beetje achter met gemengde gevoelens moet ik zeggen...

Enorm pluspunt is sowieso de setting: Karelië, het bosrijke grensgebied tussen Finland en Rusland. Ik ben er een halfjaar geleden nog geweest en het is echt een uniek gebied dat zowel qua landschap als cultuur een brug slaat tussen Scandinavië en Oost-Europa. Beetje logisch natuurlijk, maar als je er bent voel je het tot in je diepste binnenste. De fotografie was ook precies zoals ik mijn trektocht door het Karelische woud ervaren heb: ongerept, bar en desolaat. Zeker naar het einde toe, wanneer de kraakwitte sneeuwvlokken over het scherm dartelen, krijgt de film iets mysterieus mee.

Het verhaal op zich is niet mis. Beetje geschiedenis vermengd met bovennatuurlijke horror. Een combinatie die ik nog niet gauw gezien heb trouwens. Probleem is echter de storytelling die niet altijd weet te overtuigen. Het is moeilijk om er precies de vinger op te leggen; ik denk dat het te maken heeft met het feit dat Sauna soms een beetje stuurloos wordt en soms te weinig tempo maakt. Iets wat resulteert in een gebrek aan samenhang vind ik, ook al is het uitgangspunt zo klaar als een klontje. Ook de dialogen leken mij vaak wat te zwaarmoedig.

De schaarse schrikmomenten zijn dan weer mooi uitgevoerd, met als uitschieter de fantastische slotscène. Ze dragen iets dramatisch in zich en weten tegelijk te overdonderden, dat is mooi. Ik moest hierbij regelmatig aan Aziatische genrefilms denken waarbij de kijker als het ware in slaap gewiegd wordt om dan plots wakkergeschud te worden met enkele vlijmscherpe speldenprikken.

Uiteindelijk helt de balans eerder over naar de negatieve kant, spijtig genoeg. Allicht geef ik binnenkort het audiocommentaar en de making of (2 disc editie) nog eens een kans, waardoor mogelijk enkele vragen - die ik nog wel heb - beantwoord zullen worden. Vooralsnog een lichte teleurstelling dus.

Ik had al heel veel goeie dingen gelezen over deze film, maar ik moet toch zeggen dat ik Saw maar erg matig vond. Het concept op zich is erg leuk, een combinatie tussen Seven en Cube (twee in mijn ogen geniale films), maar het is vrij matig uitgewerkt. Dit is grotendeels te wijten aan de talloze clichés die zich blijven opstapelen; ze zijn al verschillende keren genoemd, dus ik ga het niet weer doen. Visueel vond ik de film dan weer dik in orde. Het rauwe van de film wordt uitstekend in beeld gebracht.

Al bij al wel de moeite waard om te zien, maar geen kaskraker zoals velen zeggen. Althans voor mij niet.

Dat niet elke sequel slechter hoeft te zijn dan het origineel bewijst deze Saw 2. Ik zou zelfs durven stellen dat deze een pak sterker is dan z’n voorganger, wat volgens mij alles te maken heeft met de strakke regie die een stuk professioneler en vuiler overkomt dan die van Saw. Flitsend camerawerk, strakke montage, een degelijke sound en een flinke portie gore die nog eens lekker expliciet gefilmd is zijn de pluspunten van deze film. En die expliciete horrorscènes zijn meteen het sterkste wat Saw 2 te bieden heeft. Waar in Saw de boobytraps, hoewel redelijk schrikwekkend, nogal mak verfilmd werden is die aanpak bij Saw 2 helemaal anders. De boobytraps zijn harder en het menselijke lijden als gevolg hiervan is ook een stuk meer beklijvend gebracht. Dit keer heb ik met momenten echt op het puntje van m’n stoel gezeten en dat is wel een tijdje geleden. Zo moet horror zijn.

Maar Saw 2 heeft net als z’n voorganger enkele minpunten die beletten dat dit een heuse topper is. Beide films gaan gebukt onder enkele dubieuze plotwendingen die wat mij betreft net iets té vergezocht zijn om nog iets of wat geloofwaardig over te komen. Maar blijkbaar is hier een markt voor; het publiek vindt het fijn dus kan ik de scenaristen best wel begrijpen. Waarom sleutelen aan een succesvolle formule? Bovendien is het hele concept van “het huis” iets minder origineel dan dat van “de badkamer” uit deel 1. Ook hier moest ik geregeld terugdenken aan Cube.

Triestig trouwens om te zien dat de good guy en de bad guy weer de typische typetjes zijn die je in dit soort films mag verwachten en dat bijgevolg hun onderlinge dialogen weinig verrassends te bieden hebben. De sadistische killer met filosofische prietpraat versus de die hard cop die om de haverklap z'n zelfbeheersing verliest. Verder is er nog het gebruikelijke zwakke acteren van enkele personages en de zielige poging tot groepsdynamiek. Maar ik moet toegeven dat ik me hier, op de plottwist aan het einde na dan, niet erg aan gestoord heb.

Het is dus best genieten van Saw 2, die over het algemeen minder berust op de “genialiteit” van het scenario zoals deel 1, maar meer stof biedt tot griezelen.

Meer van hetzelfde. Deel 1 was matig, deel 2 ook, maar deze is echt niet om aan te zien. Teveel gelul, teveel gefilosofeer en te weinig actie.

Saw 3 begint met een (bewuste?) ode aan Hellraiser en daarmee is meteen het enige positieve over deze film gezegd. De rest van de boobytraps zijn oersaai en al die verklarende flashbacks zijn ook nergens voor nodig. Links laten liggen deze film!

Om even in te pikken op de discussie, ik vind de verhaallijnen in Saw best geniaal te noemen. Niet zozeer omdat ze van hoogstaande kwaliteit zouden zijn, maar ik sta er toch steeds van versteld hoe ze al die absurde denksprongetjes bedenken en ze tot één geheel weten te fabriceren. Saw-films zijn een combo van brute martelhorror en een knoeiboel aan plotwendingen, maar aan het eind van de rit heb je toch het gevoel dat een bepaalde logica werd gehandhaafd. De scenario’s kloppen met andere woorden.

Het succes van de reeks heeft volgens mij te maken met voyeurisme en interactie. Voyeurisme heeft misschien een negatieve bijklank, maar ik bedoel het eerder positief. Fans hebben bepaalde verwachtingen van folterscènes en Saw biedt hier een gepast antwoord op. Bovendien hebben fans de mogelijkheid om via het web zélf suggesties te doen voor nieuwe martelscènes in de vervolgdelen. Er ontstaat een surreële sfeer waarbij kijkers even de werkelijkheid kunnen ontvluchten en hun wrede fantasieën kunnen botvieren op weerloze slachtoffers. Die fantasie laat hen toe om allerhande foltertechnieken te bedenken waaraan ze hun potentiële slachtoffers kunnen onderwerpen. In hoeverre de scenarioschrijvers hiermee rekening houden weet ik niet (echte interactie of pseudo-interactie?), maar het creëert toch een soort hype die het voortbestaan van deze franchise verzekert. Althans toch voor enkele jaren.

Saw, een reeks met twee gezichten. Het verhaal gaat er zienderogen op achteruit, maar in de plaats krijgen we steeds meer gruwelijke boobytraps te zien. Al vond ik Saw V een stapje terug tegenover de vorige twee delen. De beste scène uit de hele film is de openingsscène. Ze zet de toon, zoals het moet, maar helaas wordt dat niet afgemaakt door de rest van de film. De Saw-reeks kent wat mij betreft zo ongeveer de zwakste storrytelling ooit in een horrorfilm. Verwarrend gebracht met veel vage personages en onduidelijke flashbacks. Bovendien heb je het na het eerste deel wel gehad, waardoor het je allemaal geen moer meer kan schelen. Oninteressant is de juiste term om de inhoud van deze films te omschrijven. Erger nog, het begint zelfs danig te irriteren waardoor je ongeduldig zit te wachten op de zoveelste boobytrap. En zoals gezegd zijn die dus vrij matig in dit deel. Zeker als je het vergelijkt met deel III en IV. Beetje vreemd, aangezien het de production designer uit de vorige films is die hier de touwtjes in handen neemt. Ik had op z'n minst wat meer smeerlapperij verwacht.

Het blijft een reeks met hoogte- en dieptepunten. Of ze er nu nog eentje bijmaken of tien, ik zal ze sowieso allemaal zien uit nieuwsgierigheid naar de nieuwe foltertuigen en het bloedvergieten. Maar voor het verhaal doe ik het al lang niet meer, wat dat betreft ben ik afgehaakt na het origineel.

David Cronenberg slaagt er vrijwel altijd in om in z’n films een ijzersterk verhaal te koppelen aan een speciaal sfeertje. Een combinatie die hem op het lijf geschreven staat en die je terugvindt in veel van z’n films. Scanners is daar geen uitzondering op.

Enkele mensen, genaamd scanners, met de buitengewone gave om gedachten te lezen en te controleren, vormen een ondergrondse beweging. Onder leiding van Darryl Revok proberen ze de wereld te veroveren. Cameron Vale, een scanner met meer nobele bedoelingen, moet dit met de hulp van Doctor Ruth, een schitterende rol van Patrick McGoohan trouwens, trachten te verhinderen. Het verhaal is niet alleen interessant, maar tevens ook serieus, volwassen en bijzonder gedetailleerd uitgewerkt. Omdat het allemaal zo serieus is, dreigt de film soms wat langdradig en saai te worden. Vooral dan in het tweede uur waar het conventionele kat-en-muisspel de bovenhand haalt, maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door een verrassende en spannende finale.

Zoals bij vele horrorfilms het geval is, is ook in Scanners het sfeerelement prominent aanwezig. Hier vooral bijgestaan door de typische jaren ’80 locaties, kitscherige decors en een soundtrack die elektronische en vervreemdende klanken perfect weet te combineren. Ook wordt er vrij sterk geacteerd, met name door de heren McGoohan (Doctor Ruth) en Ironside (Darryl Ravok), wat gezien de aard van de film wel een vereiste is.

Cronenberg gaat in Scanners heel subtiel, doch efficiënt om met gore; let op het exploderende hoofd in de aanvangsfase van de film! De nadruk wordt echter vooral gelegd op het psychologische aspect en dat lukt aardig, al zijn we anno 2006 wel wat meer gewoon.

Samengevat is Scanners vooral een film die veel te bieden heeft qua verhaal en sfeer, maar af en toe tekortschiet wat pure horrorelementen betreft. Op de legendarische head explosion na, zou dit eerder een psychologische thriller zijn. Desalniettemin een must see voor Cronenberg-fans.

De originele synopsis van Scarecrows heeft me altijd geïntrigeerd en daarom heb ik deze maar eens besteld. Zonet bekeken en ben er best door gecharmeerd. Bij mijn weten is het concept van moordende vogelverschrikkers volstrekt uniek in horrorfilms. Afgezien van een korte scène die ik me herinner uit Jeepers Creepers 2 (of vergis ik me?). Anyway, Scarecrows verdient alleen daarom al een pluim.

Maar er is meer. Want ook de cinematografie is erg apart en zorgt voor een nooit eerder geziene sfeer. Het merendeel van de tekst verloopt via walkie-talkiegespreken, een radiostem en voice-overs. Iets wat me sowieso moeilijk lijkt om in een screenplay te gieten. En ook de vaak terugkerende zichten door de nachtkijker doen betrekkelijk vreemd aan. Vreemd, maar zeker niet slecht. Het zorgt in elk geval voor een soort realiteit dat je kan vergelijken met de handycam.

Het bovennatuurlijke aspect van Scarecrows is bovendien netjes uitgewerkt en er is ook voldoende bloed voor de fans. Formulegewijs komen een aantal stoere para's (hoewel stoer, eentje schijt al in z'n broek wanneer hij een zakje geld uit een boom moet halen) aan hun eind op de meest enge manieren. Verrassend, sfeervol, bloederig, uniek, maar spijtig genoeg net niet spannend genoeg. Hoe dan ook leuk om in je collectie te hebben.

Heb nu al Buttgereits films gezien en dit is de eerste die me teleurstelt. Wellicht lagen de verwachtingen te hoog en ook tal van betere genregenoten drijven Schramm een beetje naar de achtergrond.

Wat vooral ontbrak was de grimmige sfeer die van bijvoorbeeld Henry of Maniac toppers maakt. Maar ook de nodeloosdromerige scènes en wazige storytelling is bij dit soort films niet echt van doen. 't Is alsof Buttgereit niet echt begreep dat een film als deze een andere aanpak vraagt dan zijn kunstzinnige, diepzinnige benadering van horrorfilms. Laten we het gewoon de verkeerde film noemen voor een verder schitterende regisseur .

Midden jaren '80 kwam er een eind aan de slasherfilm zoals we die kennen van Halloween, A Nightmare on Elm Street en Friday the 13th. Een genre dat als geen ander het slachtoffer werd van z'n eigen succes. Maar in 1996 was er één man die het genre nieuw leven inblies en verantwoordelijk was voor een nieuwe golf aan (neo)slasherfilms: Wes Craven, nota bene één van de regisseurs die mee aan de wieg stond van het genre.

Zijn film Scream was echter veel meer dan zomaar een nieuwe slasherfilm. Het was een ode, maar tegelijk ook een persiflage waarin het genre en de roemruchte clichés compromisloos op de hak werden genomen. En als kers op de taart was Scream een bloedstollende horrorfilm die moeiteloos het gewone publiek dat niet de minste affiniteit had met de geschiedenis van de slasherfilm wist in te pakken.

Voor mij was het de week van de herzieningen en aangezien Halloween - de moeder van alle slasherfilms - al eerder de revue gepasseerd was, was het nu de beurt aan Scream, Craven's eigenzinnige interpretatie van het genre. Wat volgt is een pleidooi voor Scream om aan te tonen dat dit niet de zoveelste doorsnee horrorfilm is, maar wel degelijk een klein kunstwerkje waar een hart en een ziel in steken. Ik heb me afgelopen nacht 100 minuten gefocust op alle mogelijke verwijzingen naar andere horrorfilms die Craven in zijn werk heeft verstopt. Uiteraard zal ik daarbij dingen over het hoofd gezien hebben (voel je dus vrij om aan te vullen), maar ik denk toch dat ik een respectabel aantal referenties heb ontdekt. Hier gaan we:

De openingsscène, tevens de beste uit de film, is enorm rijk aan verwijzingen naar horrorklassiekers. De manier waarop in en rond het huis van Casey Bekcer met point-of-view camerawerk wordt gespeeld doet sterk terugdenken aan de openingsscène in Halloween. Wat later zien we hoe Casey Becker wordt geterroriseerd door een anonieme beller, net zoals dat in When A Stranger Calls en/of Black Christmas het geval is. Als dan blijkt dat de anonieme beller Casey's vriendje in de tuin heeft gekneveld, ontstaat er paniek. De enige manier waarop Casey haar vriendje kan redden is door juist te antwoorden op enkele filmvragen die door haar belager gesteld worden. In die quiz worden de moordenaars van Halloween, Friday the 13th (1&2) en A Nightmare on Elm Street genoemd, allemaal rechtstreekse verwijzingen. Casey beantwoordt helaas niet alle vragen correct en haar vriendje wordt onherroepelijk afgeslacht, waarna Casey de volgende is. We zien dan naar analogie met Halloween hoe de ouders thuiskomen, maar net te laat zijn om het onheil te voorkomen. Casey wordt vermoord en opgehangen aan een boom. De manier waarop deze scène in beeld wordt gezet vertoont parallellen met de openingsmoord uit Suspiria.

Na de openingsscène verschuift het verhaal naar Sidney die in haar slaapkamer bezoek krijgt van haar vriendje Billy. Billy, die uit is op seks met Sidney, omschrijft hun relatie als de geknipte versie van The Exorcist: alle leuke stukken zijn eruit gelaten. Hiermee lijkt Craven tevens de ganse censuurpolitiek op de hak te nemen waarmee hij en vele andere horrorregisseurs te kampen hadden en nog steeds hebben.

Wanneer we enkele scènes later de studenten horen speculeren over de identiteit van de moordenaar, roept iemand dat het nooit een vrouw kan geweest zijn gezien de brutale aard van de moorden. Dit wordt door iemand weerlegd door de film Basic Instinct op te noemen waarin Sharon Stone de moordenaar is. We maken in deze scène eveneens kennis met Randy, de filmkenner die de gruwelijke gebeurtenissen in het stadje Woodsboro koppelt aan scènes uit horrorfilms. In die zin lijkt hij wel een verlengstuk te zijn van regisseur Craven die zich bewust is van alle clichés en die ook herhaaldelijk benoemt.

Craven zet de kijker trouwens op schrandere wijze op het verkeerde been wat de identiteit van de moordenaar betreft. In bepaalde scènes geeft hij hints over wie de moordenaar zou kunnen zijn (telefoon van Billy en schoenen van directeur), maar dit wordt enige tijd later weer ontkracht zodat het mysterie in stand blijft. Zo wordt Billy buiten verdenking gesteld doordat de moordenaar nog op vrije voeten rondloopt. De directeur kan de moordenaar niet zijn aangezien hij zelf afgeslacht wordt. Kort nadat hij wordt vermoord zoomt de camera in op zijn oog en houdt dit shot even aan, waardoor (bewust?) wordt gesuggereerd dat hij zich schuldig maakte aan voyeurisme. In een scène voor zijn dood zien we een korte conversatie tussen hem en de conciërge - een cameo van Wes Craven trouwens - die gehuld is in een roodgroen gestreepte trui die refereert aan Freddy Krueger uit A Nightmare on Elm Street.
Ook interessant is de manier waarop het politieonderzoek naar de moordenaar in beeld wordt gebracht. De klunzige hulpsheriff Dewey is hierin de sleutelfiguur en met zijn onhandigheid lijkt Craven de onmacht van de politie te willen onderstrepen, ook weer een cliché dat in vele vroegere slasherfilms naar voor komt.

Verwijzingen in de scènes daarop zijn: The Howling (iemand die deze film zoekt in de videotheek), Frankenstein (film die afspeelt in de videotheek?), Prom Night (wanneer er gespeculeerd wordt over de identiteit van de moordenaar), Texas Chainsaw Massacre (wordt twee maal aangehaald, één keer als filmtitel en één keer als het personage Leatherface), A Nightmare on Elm Street (waarvan wordt gezegd dat enkel het door Craven zelf geregisseerde origineel goed was), Evil Dead, Hellraiser en Halloween (komen alledrie ter sprake op het feestje), I Spit on your Grave (wordt per opzet verkeerdelijk als I Spit on your Garage gezegd door Tatum, vlak voor haar dood), Silence of the Lambs (wanneer Billy het traumatische verleden van Sidney vergelijkt met dat van Jodie Foster in de film). Ook op het feestje wordt nog een dialoog gewijd aan screamqueen Jamie Lee Curtis (Halloween) door het vermelden van Terror Train en Prom Night, twee slasherfilms waarin zij meespeelde.

Naar het einde toe wordt het personage Randy steeds belangrijker voor het verloop van de film. Op het drinkfeestje van de jongeren is hij degene die de anderen voor het onheil wil behoeden door hen tips te geven over hoe ze buiten het vizier van de moordenaar blijven. Zijn tips zijn: 1) Geen seks 2) Geen drank of drugs 3) Zeg nooit 'ik ben zo terug'.
Ook de figuur van Gale Weathers is belangrijker dan ze op het eerste gezicht lijk. Ze is de katalysator in het ontmaskeren van de moordenaar en ze is uiteindelijk ook degene die mee voor zijn ondergang zorgt.

De film komt dan tot de ontknoping en we leren dat er twee moordenaars zijn, namelijk Billy en Stuart. Een slimme zet van de scenarist omdat hij hierdoor de moordenaars steeds buiten verdenking kan stellen door de ene te laten moorden terwijl de andere verdacht wordt, en andersom. In de finale komen we ook te weten wat het motief is van Billy. Hij wou namelijk wraak nemen op Sidney omdat haar moeder zijn ouders destijds uit elkaar heeft gedreven door met z'n vader te slapen. Het resultaat is dat hij sindsdien zijn moeder niet meer ziet. Dit gemis vergelijkt hij met het gemis van Sidney, wiens moeder exact een jaar geleden vermoord werd (eveneens door Billy en Stuart). In dit motief zien we meteen twee typische slasherelementen: het jeugdtrauma en de herdenking van een belangrijke gebeurtenis, in dit geval de dood van Sidney's moeder. In de meeste bekende slasherfilms wordt de herdenking van de belangrijke gebeurtenis gereflecteerd door de titel (vb. Halloween, Friday the 13th, My Bloody Valentine), wat hier dus niet het geval is. De titel 'Scream' verwijst (bewust?) naar het masker van de moordenaar dat rechtstreeks lijkt overgenomen uit het beroemde schilderij'De Schreeuw' van Edvard Munch. Saillant detail: de oorspronkelijke titel voor deze film was Scary Movie, nu beter bekend als de populaire franchise die een hoop kaskrakers op de hak neemt.

Wie goed z'n best doet zal nog wat symboliek terugvinden in die finale. Er is namelijk de trendbreuk dat de maagd het overleeft net omdat ze maagd is (seks is uit den boze in een slasherfilm). Sidney werd namelijk vlak voor de apotheose ontmaagd door Billy, iets wat eigenlijk strijdig is met één van de belangrijkste wetmatigheden in het genre.
Moordenaar Billy gebruikt een steekwapen (= fallus), wat symbool zou kunnen staan voor zijn relatie. Het gebrek aan seks, wat in het begin van de film nadrukkelijk wordt aangehaald, wil hij compenseren door zijn vriendin met het mes te penetreren. Een theorie die bevestigd kan worden door het feit dat hij Sidney reeds als slachtoffer zag nog voor hij haar had ontmaagd.

Naast de verborgen staat de finale ook bol van expliciete en impliciete verwijzingen. Zo wordt er gerefereerd aan Psycho door Billy's psychotische gedrag, aan Carrie door het valse bloed waarmee Billy en Stuart zichzelf schijnverwondingen aanbrengen, aan Henry: Portrait of a Serial Killer en/of Friday the 13th part 4 door de moord met de televisie en aan Hannibal Lecter en Norman Bates omdat hun schijnbaar motiefloze moorden meer angst inboezemen dan moorden met motief.
Met het citaat 'These days you gotta have a sequel' worden we herinnerd aan de grote franchises uit de hoogdagen van de slasherfilm. Ook lijkt Craven de populaire kritiek dat horrorfilms mensen aanzetten tot geweld te ondergraven door te zeggen dat horrorfilms geen moordenaars maken, maar dat ze de bestaande moordenaars enkel creatiever maken.
In de slotscène, wanneer Billy nog een laatste keer tot leven komt, worden we herinnerd aan de bovennatuurlijke kracht van horroriconen als Michael Myers en Jason Voorhees die steevast elke aanval overleven om zo een sequel te verzekeren. Maar niet in Scream, want Sidney plant na deze laatste stuiptrekking een mes in Billy's borst en doet hem voorgoed inslapen. Of niet?

Conclusie: Scream is, behalve dé slasher die het vuur weer aan de lont stak voor het genre, een bijzonder slim geschreven horrorfilm die balanceert tussen ode en persiflage, horror en komedie. Respect voor Craven met andere woorden, maar ook zeker evenveel respect voor scenarist Kevin Williamson die met zijn spitsvondige dialogen en een flinke lading suspense een herkenningsfestijn voor de kijker heeft gebrouwen.

Niet grappig, niet spannend. Alles wat het origineel wél was, is dit slap aftreksel niet. Daar waar Wes Cravens reflectieve klassieker uit '96 nog in staat was om het genre nieuw leven in te blazen, zal deze vierde in de reeks enkel bijblijven als een overbodige voetnoot. Best droevig als je vijftien jaar na datum niet meer kan bedenken dan deze makke herhalingsoefening... alsof Craven al die tijd een winterslaap heeft gehouden.

Redelijk stereotiepe thriller over een doordeweeks gezinnetje dat in hun nieuwe huis belaagd wordt door een stelletje criminelen. In essentie biedt Secuestrados weinig vernieuwends vergeleken met films als The Strangers of Mother's Day, behoudens hier en daar een visuele gekkigheid zoals een geslaagde splitscreen. Wel bevatten de beelden gelukkig de rauwheid en hardheid van bijvoorbeeld Funny Games, of de moeder der home-invasion films: House on the Edge of the Park. Al kan het altijd nog dat tikkeltje meer, want de slechterikken missen namelijk elke vorm van charisma waardoor de onderhuidse spanning op een laag pitje staat. Een bijkomende stoorzender zijn de nogal domme handelingen van de personages die weliswaar gerechtvaardigd worden door hun paniek. Toegegeven, er zijn leukere dingen dan in je eigen huis verkracht en afgeranseld worden door gemaskerde mannen (bowlen bijvoorbeeld). Zelf aan een chronische verstopte neus lijdende mag ik er niet aan denken om ooit gekneveld te worden met plakband over mijn mond.

Erg flauwe slasher die werkelijk op alle fronten faalt.

Ten eerste: de hoedanigheid van de killer is veel te vroeg bekend waardoor er nooit sprake is van spanning.

Ten tweede: de moorden volgen elkaar veel te snel op en zijn bovendien nergens creatief.

Ten derde: alle personages, zonder uitzondering, staan te acteren als een blok hout en hebben de diepgang van een teletubby.

Ten vierde: de zielige poging om de psychologie achter de killer te verklaren is werkelijk lachwekkend en bovendien nog eens cliché.

Als ziet dat dit soort bagger nog gemaakt wordt, dan mag je als horrorfan nog blij zijn met de remakes van gevestigde waarden.

Een man die telkens een moord pleegt om de vorige moord te verdoezelen, het zou perfect voer zijn voor een horrorkomedie, maar de manier waarop de regisseur dit gegeven in Cannibal Man aanpakt is onverwijld grimmig en bikkelhard. De groezelige en zweterige beelden in deze film zetten een bepaald onaangenaam sfeertje neer waarbij je je al gauw ongemakkelijk gaat voelen. En al van bij het begin doet een snelle en daarom misschien ook ongeloofwaardige metamorfose van een brave werkman die plotsklaps in een onstopbare moordmachine verandert, er nog een schepje bovenop.
Het uitgangspunt is op zich wel in orde, maar zoals djelle reeds aanhaalde gaat het in feite om niets anders dan een zich steeds herhalende lus aan brutaliteiten zonder veel diepgang. Cannibal Man is zeker geen slechte film, maar mist toch net die extra kwaliteiten die wel aanwezig zijn in bijvoorbeeld Henry: Portrait of a Serial Killer.

Een tijdlang heb ik animatiefilms bewust gemeden, omdat ik er altijd vanuit ben gegaan dat het genre me niet lag. Zo heb ik wel eens een slechte anime gezien of flarden van zo'n gruwelijk Pixar-vehikel meegepikt, hetgeen me altijd met weerzin deed walgen. Nu blijkt maar weer dat eens je de juiste film ziet, je zomaar meteen vertrokken bent. Ghost in the Shell 2 was voor mij die film. Ik was er destijds ontzettend ondersteboven van. Maar aangezien die (bij mijn weten) qua stijl en verhaal geen gelijke kent, had ik de hoop op andere leuke anime's vroegtijdig opgegeven. Boy was I wrong, want zoveel subgenres je in de traditionele film hebt, zoveel heb je er allicht ook in de geanimeerde film. En Spirited Away heeft dat nu bevestigd, waardoor voor mij voor de tweede keer de deuren geopend zijn om op verkenningstocht te gaan in het genre.

Spirited Away wist me aangenaam te verrassen met die typische magie die alleen aan de fantasie van een kind kan ontspruiten. Het is verbazingwekkend om te zien hoeveel creativiteit er in de verschillende personages en situaties gelegd wordt. Hiermee wordt ook duidelijk dat animatie het enige juiste medium is om zoveel magie en fantasie naar het beeld te vertalen, want een traditionele verfilming met traditionele acteurs zou amper de helft van die wonderbaarlijke sfeer kunnen ademen. Echt prachtig wat die kleine Chihiro allemaal meemaakt!

De muziek en de tekenstijl echter hebben me helaas een klein beetje teleurgesteld. De muziek had ik iets eigenzinniger en meer etherisch verwacht, in tegenstelling tot die stereotiepe composities die te voorspelbaar aansluiten op de getoonde beelden. Het zijn zulke kleine details die ervoor zorgen dat Spirited Away toch eerder naar een kinderfilm neigt, dan naar een prent voor volwassenen. Dat het verhaal hierbij erg "kinderlijk" is doet verder niet eens ter zake, want daar kan ik als twintiger nog steeds ontzettend van genieten. De tekenstijl had ik om een of andere reden iets blitser en iets gedetailleerder verwacht. Geen idee waarom eigenlijk, maar het lijkt wel alsof ik Ghost in the Shell 2 immer als referentiepunt handhaaf wanneer ik een anime kijk. Ik had in elk geval eerder het gevoel naar een film uit de jaren '90 te kijken dan naar een film uit 2001. Of mijn verwachtingen hierin fout waren hoor ik graag van de kenners...

Maar in elk geval was dit een bijzonder positieve ervaring. Hoewel ik Spirited Away geen meesterwerk vind, is deze film wel de aanzet om wat meer van deze regisseur en bij uitbreiding van het ganse genre te verkennen. Ik houd mij aanbevolen voor tips...

Ik kan me niet herinneren ooit al een Zwitserse horrorfilm gezien te hebben en ik mag zeggen dat ik toch al massa's horror achter de kiezen heb. Maar als Sennentuntschi de standaard is voor wat de Zwitsers aan het genre kunnen toevoegen, dan mogen ze gerust verder doen.

Sennentuntschi is losjes gebaseerd op een Alpijnse mythe over een demonisch creatuur. Hier als volgt uitgebeeld: wanhopige mannen knutselen een stropop in elkaar, die vervolgens als vrouw incarneert zodat ze haar seksueel kunnen misbruiken. De vrouw neemt op haar beurt wraak door hen te vermoorden, te villen en daarna van hen poppen te maken.

Het knappe is dat de film dit verhaal in de lokale folklore verankert en daarmee een geheel eigen signatuur krijgt. Dat wordt ook in de beeldvoering weerspiegeld, waarin idyllische opnames van berglandschappen worden afgewisseld met mistige bossen en af en toe een kabbelend beekje, steeds met een onheilspellende ondertoon. Wat mij betreft hoort de film perfect thuis in het rijtje heksenfilms zoals Blood on Satan's Claw, The Witchfinder General, The Wicker Man en Antichrist. De protagonist is slechts een speelbal tussen kleinburgerlijk bijgeloof en strenge katholieke dogma's enerzijds, en het ultieme kwaad in de vorm van een demon anderzijds. Sennentuntschi verweeft een origineel verhaal met een grimmige sfeer, doorspekt met vlijmscherpe speldenprikken in de vorm van bloederige, misselijkmakende scènes.

Sennentuntschi is niet bepaald een blockbuster, maar gelukkig wel op bluray en DVD te verkrijgen met Engelse ondertitels. De angstaanjagende zwart-wit cover is mooi meegenomen.

Overgewaardeerde actieprut die in het niet valt bij het (qua opzet) vergelijkbare Dredd. En dat opzet is inderdaad het interessantste van de film: een SWAT-team moet zich een weg naar boven werken in een vuil, aftands flatgebouw waar op elk verdiep zweterige aziaatjes met machete's staan te wachten. Dit levert veel "spectaculaire" gevechten op, maar net daar loopt het mis, want de gevechten zijn naast onrealistisch (wat nog door de vingers te zien valt aangezien de makers duidelijk over the top wilden gaan) ook nog eens langdradig en vaak slecht in beeld gebracht. De dramatische subplot voelt daarnaast zeer overbodig aan. Doe mij dan toch maar Dredd, audiovisueel een stuk interessanter en vooral veel "cooler".

Een zombiefilm van Wes Craven, maar niet in de stijl zoals we die kennen van Romero en Fulci. The Serpent and the Rainbow grijpt terug naar de oorsprong van het begrip, hetgeen de film in het Afrikaanse Haïti brengt waar bijgeloof en voodoorituelen dagelijkse kost zijn. Het is eens een heel andere benadering van het begrip (we zagen het al eerder in I Walked With A Zombie) en dat mag ook wel eens.

Erg leuk filmpje trouwens dat er behoorlijk mooi uitziet. De scènes op locatie zijn sfeervol en het scenario toont een erg volwassen Craven, die hiermee een stijlbreuk neerzet met zijn meer bekende films. Het gaat hem in elk geval goed af vind ik. Het beste aan de film zijn de angstaanjagende hallucinaties die mooi in beeld gebracht zijn. Minpunt is dan weer het eindgevecht dat te geforceerd lijkt en het sérieux van de film wat onderuit haalt.

Stijlvolle, haast poëtische titel ook. Tussen Serpent (aarde) en Rainbow (hemel) is een oneindig grote wereld waar de menselijke ziel na de dood kan rondzwerven. Leuk bedacht. Aanrader. Voor liefhebbers van het genre, check zeker ook Dust Devil. Een stuk meer sfeer nog en eveneens met de geweldige acteur Zekes Moake.

Meer dan aardige psycho-horror waarin vijf arbeiders gedurende een week een oude psychiatrische instelling saneren en... langzamerhand de sinistere geschiedenis van het gebouw en zijn patiënten ontwaren. Het resultaat is een film in de stijl van het recentere The Ward en Shutter Island, maar wel met een heel eigen identiteit. Session 9 blinkt vooral uit op audiovisueel vlak met veel oog voor de unheimische setting en een geluidsband die een kille, bevreemdende atmosfeer uitdraagt. Ook verhaaltechnisch meer dan ge(s)laagd, met een lange noodzakelijke aanloop waarin de personages worden uitgediept, maar met helaas een finale die teveel naar een deus ex machina riekt en daarmee toch een wrange nasmaak nalaat.

Inderdaad een aanrader Mac Hammer Fan!

Soavi is een meester in het creëren van surrealistische en dromerige taferelen. Om dit te bewerkstelligen gooit hij alles in de mixer: zweverige cameravoering, psychedelische muziek, bloedstollende horror, een handvol schrikmomenten, onlogische plotwendingen en een verbijsterend verhaal over een satanische sekte. Dit alles wordt met het juiste gevoel voor ritme en dosering uitgevoerd waardoor je je geen seconde verveelt. Vergelijkbaar met Soavi's eerdere film "La Chiesa" waar ook die cocktail van typische Argento/Soavi-ingrediënten in een bovennatuurlijk scenario wordt gegoten. Zo moet horror zijn!

The Psychic is een absolute stijlbreuk met Fulci's grote (lees: bekende) producties. Waar films als Zombi 2, The Beyond en The New York Ripper resoluut de bloederige kaart trekken, focust The Psychic zich op een oerdegelijk scenario.

Het uitgangspunt is dat van een whodunnit in de zuiverste soort, maar dan met een paranormaal tintje. Op Lynchiaanse wijze ontleedt Fulci het visioen waardoor de bevallige Virginia geteisterd wordt en vervolgens kneedt hij een overtuigend verhaaltje rond de steeds wederkerende elementen van dit visioen. Om de dromerige sequenties te onderscheiden van het centrale detectieveverhaal gebruikt Fulci enkele visuele foefjes, waaronder scherpe close-ups, frivole camerastandjes en sterke kleuren.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het eerste uur nogal standaard is. The Psychic heeft tot dusver weinig om het lijf en meer dan "een verhaal vertellen" zit er spijtig genoeg niet in. Maar exact op het uur komt er een kentering die én het eerste uur van context voorziet én een voorbode is voor een halfuur suspens vergezeld van een duistere sfeer. Het evenwicht is allicht wat zoek, maar de compensatie is desalniettemin bevredigend. In de ontknoping vallen giallo-gewijs alle puzzelstukjes op z'n plaats en Fulci laat niet na met een sterke scène af te sluiten.

Voor liefhebbers van Fulci's zombiewerk is The Psychic ongetwijfeld even wennen. Niet alleen thematisch is het verschil immens, maar ook op audiovisueel vlak zijn de contrasten groot. Op overvloedige gore waarvoor Fulci bij het grote publiek bekend staat moet je dit keer niet rekenen. Ook de muzikale keuzes doen hier en daar de wenkbrauwen fronsen. Hoewel Fabio Frizzi (The Beyond, City of the Living Dead, Zombi 2) nog steeds de componist van dienst is, zijn z'n naargeestige tunes niet meteen te herkennen. Naar het einde toe herpakt hij zich evenwel en levert hij alsnog een sterke soundtrack af.

Kortom, The Psychic is een absolute must voor Fulci-fans en liefhebbers van de giallo.

Eduardo Sánchez! Ik heb nu al zijn films gezien en ik vind het een geweldige regisseur. Hij verbaasde de hele wereld met The Blair Witch Project, bracht een eigenzinnige (maar ondergewaardeerde) horrorfilm met het charmante Altered en toont dit keer weer iets helemaal anders met Seventh Moon. De man heeft een onmiskenbaar talent om het maximale uit een minimum aan middelen te halen. Dat bewijst hij nog maar eens met deze ijzingwekkende horrorfilm.

Net als in zijn debuutfilm flirt Sánchez met het occulte, maar dit keer eerder expliciet dan suggestief. Verhaaltechnisch heeft Seventh Moon niet erg veel om het lijf en de film is met sommige scènes redelijk cliché, maar de uitwerking is nagenoeg perfect. Een duistere ambient soundtrack en een wiebelende camera dompelen het Chinese platteland om in een onherbergzaam oord waar een stel Amerikaanse toeristen worden opgejaagd door...tja, door wat eigenlijk?

In het eerste uur ligt de focus op een kat-en-muisspel waar schrikmomenten en een constant aanhoudende spanning bepalend zijn. Op het moment wanneer je als kijker denkt dat het verhalende aspect helemaal uitgeput is en je afvraagt of Sánchez niet beter een einde breit aan de film, gooit hij het roer volledig om. Seventh Moon krijgt dan een psychedelische climax met onder andere een hallucinante/dromerige scène in een grot. Een van de vele scènes die er op audiovisueel vlak uitspringt.

Sánchez bewijst dus opnieuw een audiovisueel talent te zijn. Hij begrijpt perfect welk type cinematografie zijn scenario ten goede zal komen en slaagt er ook nog eens in om het effectief uit te voeren. Bovendien weet hij een relatief mager script een in een erg spannende film om te toveren. Een dikke pluim voor deze guerilla-filmmaker die trouw blijft aan zijn roots!

Wat op het eerste zicht een rip-off van een handvol genrefilms waaronder Rey de la Montaña en Hostel lijkt, laat zich bij nader inzien kenmerken als een slimme horrorfilm met een laagje maatschappijkritiek. De bovennatuurlijke dreiging en Nuot Arquint die de ideale anatomie heeft om zelfs een Amerikaanse soldaat angst in te boezemen, tillen dit bescheiden werkje boven de middelmaat uit. Ook op audiovisueel vlak doet debuterend regisseur Zampaglione het behoorlijk. Vooral de shots van het in mist gehulde bos in combinatie met pompende achtergrondmuziek zijn doeltreffend in het creëren van de juiste sfeer. Alleen spijtig dat men bij wijze van kniebuiging naar het grote publiek met enkele slecht Engels sprekende acteurs werkt, terwijl de Italiaanse taal door sommigen toch als de mooiste ter wereld bestempeld wordt.

Niet zo geslaagde Hitchcock.
Van een man met zijn reputatie verwacht ik een meer ingenieuze plot. Of tenminste meer wendingen die je voortdurend op het verkeerde been zetten. Nee, de beste man geeft de clou al vrij snel weg en doet voor de rest weinig moeite om de kijker nog om de tuin te leiden. Hoeft niet, maar ergens zit je er wel op te wachten.
Wel slim hoe hij een man met zo'n duister geheim schijnbaar heel normaal weet af te schilderen. Het schokeffect (elke moordenaar is wel iemands nonkel, broer of zoon) is daarom ook des te groter.