Opinions

Wanneer ik een tijd geleden House of 1000 Corpses zag, dacht ik de slechtste horrorfilm in jaren gezien te hebben. Het kan dus nóg slechter...véél slechter...

Slashers bevat de meest irritante acteurs die je je kan inbeelden met als gevolg dat de uitgeschreven dialogen zo mogelijk nog dommer overkomen dan ze waren bedoeld. Echt pijnlijk voor de kijker dat de regisseur het nodig vond enige dramatiek in dit wangedrocht te stoppen. Bovendien ogen de decors en cameravoering zo low budget (en dat zijn ze ook) dat zelfs een aflevering van Samson er niks bij is. Spanning is er ook gewoonweg niet...

Wat overblijft is een leuk bedoeld concept, weliswaar gestolen van The Running Man, maar kom. Echter de uitwerking is zoals reeds gezegd legendarisch slecht dat zelfs enkele leuke monologen van Dr. Ripper en een leuke kettingzaagmoord geen greintje sympathie meer kunnen opwekken.

Slashers is gewoonweg irritant en slaapverwekkend. Afblijven!

Uitgebracht in een tijdperk waarin het slashergenre langzaam maar zeker aan het uitdoven was, maar dat mag de pret niet drukken, want naast ludiek en goedkoop is Slaughter High bovenal vermakelijk en bij vlagen zelfs inventief. Met name de kostumering van de moordenaar is een echte voltreffer wat iconische status betreft. De scènes waarin zijn zotskap onheilspellende schaduwen werpt in de donkere gangen getuigen van enige cinematografische vakkundigheid. Daarnaast wordt er in sneltempo gemoord met een breed scala aan wapens. Doch, de hoofdprijs is weggelegd voor Adrien Broody lookalike Carmine Lannaccone die charisma te over heeft om de film te dragen. Ongetwijfeld één van de betere slechte slashers.

Matig slashertje dat de meest wansmakelijke openingstitels heeft die ik ooit gezien heb. Een zwevende camera volgt het ganse proces dat een varken doorloopt in het slachthuis. Geen idee wat de toegevoegde waarde hiervan was, behalve dat het de titel alle eer aan doet. Misschien dat sommige mensen hierop kicken, maar ik vind het nogal smakeloos eerlijk gezegd.

Voor de rest veel zwakke vertolkingen gezien. Ook de gebruikelijke onlogische reacties tijdens de confrontatie met de moordenaar waren weer van de partij. Geen idee waar de scenaristen mee bezig waren, maar als ik achterna gezeten word door een papzak van 150 kilo met een hakmes, zou ik gewoon een sprintje trekken. Uiteraard doen de personages hier net het tegenovergestelde waardoor ze onvermijdelijk aan hun einde komen.

Slaughterhouse blijft gelukkig vermakelijk door het snelle tempo en het relatief hoge aantal moorden. Helaas zijn die niet altijd even goed in beeld gebracht; veel van de viezigheid gebeurt namelijk buiten beeld. Af en toe passeert er ook nog eens een dolkomische scène. Let bijvoorbeeld op de stroboscopische montage bij de scène met het dansfeest. Het leek wel of ze de koffie in de montagekamer vervangen hadden door een lijntje onversneden coke.

Mijn advies: afblijven, tenzij je een zwak hebt voor horrorpulp.

Sleepaway Camp is een van de vele Friday-klonen uit de jaren ‘80 die misschien nog het best te definiëren valt als een kruising tussen The Burning en Carrie. The Burning omdat een idyllisch zomerkamp met fluitende vogeltjes, bijhorende meertjes en een broeierig sfeertje de setting van dienst uitmaken. En aangezien Sleepaway Camp meer inhoud bevat dan het zoveelste “psychokiller jaagt op tienertjes-plot”, maar zich ook op het psychologische plan afspeelt en met name sociale isolatie en pesterijen als thema behandelt, is ook de link met Carrie niet ver weg.

Gedaan met vergelijkingen, want die zijn buiten het situeren volkomen nutteloos en verder heeft niemand er wat aan.

Sleepaway Camp is een volwaardige op zichzelf staande horrorfilm, die los van alle vergelijkingen de jaren ’70 en ’80 horrorfan zeker zal weten boeien. Daarvoor zijn de onontberende ingrediënten als sfeer, gore, de karikaturale personages en een bescheiden laagje suspens allemaal aanwezig. Waar deze film vooral in uitblinkt is het brengen van een geloofwaardig verhaal, de slotontknoping daargelaten (alhoewel!?), en mooie gedoseerde gore-momenten die vooral indruk maken omwille van prachtig uitgevoerde en dus logischerwijs weerzinwekkende make-up.

Net zoals in de meeste slasherfilms zijn de stereotiepen ook hier weer van de partij. Echter, hier zijn ze meer dan enkel kanonnenvlees en ondergaan ze ook een zekere dynamiek binnen het verhaal, hetgeen het idee achter de uiteindelijke ontknoping er alleen maar aanvaardbaarder op maakt. Gevoelige zielen, u weze gewaarschuwd, het einde van Sleepaway Camp is shocking, bizar en bovendien totaal onverwacht en zelfs gedurfd gezien het tijdskader.

Conclusie: Een absolute aanrader voor wie zich wil laten onderdompelen in de Amerikaanse slasherfilm!

Slecht vervolg. Zowat alles wat ik van dit soort films verwacht was hier afwezig. Sfeer was te weinig voelbaar, voornamelijk omdat de summercamp-setting zelden goed werd uitgebuit en ook de typische highschool-personages waren te mak om echt te kunnen boeien. Maar het ergste is nog het gebrek aan leuke kills. De body count is hoog, maar zowat alles gebeurt off screen, een echte dooddoener voor dit soort films. Pluspunten waren de goeie metalsongs en de sterke acteerprestaties. En laat dat laatste nu net datgene zijn waar ik bij dit soort films weinig belang aan hecht. Nuja, 't was mooi meegenomen, maar voor de rest was dit vervolgdeel toch een teleurstelling.

En voor de triviafans: hoofdrolspeelster Pamela Springsteen is de zus van...

Ongetwijfeld beter dan deel 2, maar evenaart nergens het origineel. De kills ogen weer een stuk creatiever dan in het vorige deel, maar spijtig genoeg gebeurt er nog teveel off screen. Ook het verhaaltje is iets leuker, net zoals de personages, maar met de setting springt men te karig om waardoor het vaak aan sfeer en mooie plaatjes ontbreekt. Maar het blijft vermakelijk, mede dankzij de korte speelduur.

Twee zaken verprutsen het eigenlijk: Danny Elfman met zijn overschatte, smakeloze muziek en het teveel aan narratief. Films waarin in de laatste tien minuten de hele plot met handen en voeten wordt uitgelegd zijn nu eenmaal niet m'n ding.

Verder een aardige verfilming van een tot de verbeelding sprekende legende. Burton slaagt erin de juiste sfeer te scheppen door middel van passende decors en camerawerk. Ik moest soms wel eens aan een Bava denken, maar dan zonder het mooie kleurgebruik; Sleepy Hollow is toch vooral een film die teert op de kracht van grijstinten.

Moorden waren verrassend bot, FX vrij goed en sommige fantasy-elementen leuk uitgewerkt. Niet te braaf volgens mij, maar wel toegankelijk genoeg zodat je deze film makkelijk kan kijken met mensen die niet zo voor horror te vinden zijn. Het sprookjesgedeelte primeert dan ook en Johnny Depp doet het altijd goed bij de massa.

Was vergeten dat ik deze al een tijd geleden heb gezien. Leuke horrorkomedie met een komisch verhaaltje dat niet zo veel verschilt van het legendarische Night of the Creeps. Humor zit goed, effecten zitten goed en Rooker is zoals altijd weer te vinden voor een propere vertolking. Uitstekend als tussendoortje!

Eén van de betere slashers die ik in tijden gezien heb en dat heeft alles te maken met de schitterende combinatie van functioneel naakt, goedkope sound-effects, spectaculaire moorden en het typische jaren '80 decor waarin een handvol schoolmeisjes een feestje houdt om vervolgens één voor één afgeslacht te worden door een (dit keer niet gemaskerde) psychopaat. De boor die afgebeeld wordt op de poster berokkent bijhoorlijk wat schade onder de aanwezigen. Beste scènes zijn de achtervolging in de gymzaal, het lijk in de koelkast en de komst van de pizzaman. Pulp van het zuiverste water.

Hoge bomen vangen veel wind natuurlijk en een mens durft daarom al eens wat kritischer te kijken naar een film die in het jonge verleden veelvuldig met de loftrompet onthaald werd. En eerlijk gezegd, Slumdog Millionaire bewijst nog maar eens dat een Oscar echt geen graadmeter is voor de kwaliteit van een film. Veel meer dan een stroperige collage die erop geënt is de harten van het publiek te veroveren is deze film namelijk niet. Eén eigenschap getuigt echter van het tegendeel: het originele uitgangspunt. Dit laat namelijk toe dat aan de hand van de op Jamal afgevuurde quizvragen, zijn ontroerende levensverhaal tot in de kleinste details gereconstrueerd wordt. Een aparte en uiterst inventieve manier van storytelling, maar daar houdt het helaas een beetje op.

Het is niet zozeer de hoedanigheid van Jamals levensverhaal dat voor ergernis zorgt, wel de mierzoete invulling ervan. Gaandeweg groeien de verwrongen relatie met zijn broer en zijn hartstochtelijke liefde voor Latika uit tot de hoofdlijnen van verhaal. Maar het zijn tevens ook de grootste struikelblokken aangezien ze pijnlijk oppervlakkig blijven, ondanks de (veel te) lange speelduur. De klefheid waarmee dit alles op groteske wijze georkestreerd wordt lijkt bovendien een allesbehalve oprechte sollicitatie naar het glanzende beeldje. En het houdt niet op, want ook de audiovisuele inkleding van Slumdog Millionaire is eerder misplaatst dan complementair aan het verhaal. Zo zijn de diagonale camerastandpunten compleet onfunctioneel en is de poppy soundtrack een wat krampachtige poging om het geheel zo Indisch mogelijk te laten ogen. De kostumering en de stedelijke fotografie waren wat dat betreft al voldoende.

Mocht de uitwerking van Slumdog Millionaire niet zo luchtig zijn, dan zou Jamals aangrijpende levensverhaal veel meer kans hebben om de juiste snaar te raken bij het publiek. Al is het maar de vraag of dat de betrachting was van het regisseursduo. De boodschap van deze prent is dan weer een mooie afsluiter: het lot bepaalt alles.

De zaak rond de SM-rechter is destijds volledig aan mij voorbij gegaan, maar de aankondiging van deze film in de media wekte meteen m'n interesse. Omwille van het ongewone verhaal, maar in de eerste plaats omwille van de maatschappelijke relevantie.

Vandaag in de bioscoop gezien. Ik moet zeggen dat ik na afloop even stil was. Dit is veruit de beste Vlaamse film die ik in jaren - en misschien wel ooit - heb gezien. SM-rechter is een film over een krachtige liefde tussen man en vrouw. Een liefde die alles overwint, ondanks de ongebruikelijke hunker van de vrouw naar extreme SM en de psychologische weerslag hiervan op de relatie met haar toegewijde man die haar fantasieën realiseert om hun huwelijk te redden. Zelfs ondanks het feit dat de man, een vooraanstaande rechter, in een neerwaartse spiraal terecht komt nadat hij onterecht wordt veroordeeld voor slagen en verwondingen en het aanzetten tot prostitutie, waarbij zijn vrouw door derden als slachtoffer wordt geprofileerd terwijl ze zelf de onschuld van haar man uitschreeuwt. De rechter en zijn vrouw worden veroordeeld omdat ze "anders" zijn en hier in eer en geweten voor uitkomen. Omdat ze andere verlangens hebben dan de modale burger. Maar hoegenaamd niet om datgene waar rechtspraak in essentie tot dient: het bestrijden van een misdaad. Het is de kleinzieligheid van mensen die denken de waarheid in pacht te hebben die ertoe leidt dat deze goedhartige mensen gestraft worden voor de onvoorwaardelijke liefde die ze aan elkaar geven.

SM-rechter vertelt het hele verhaal rond de destijds spraakmakende zaak opnieuw, maar dit keer vanuit een ander standpunt. Het standpunt van zij die gestraft worden voor hun liefde. De rechter en zijn vrouw. Het levert een enorm vertederende, maar tevens beklijvende, taboedoorbrekende en ja zelfs erotische film op.

Andermaal blijkt dat het in onze huidige maatschappij wel erg gemakkelijk is om andere mensen te veroordelen voor hun anders zijn. Gelukkig is men nu meer dan vroeger iets progressiever en iets gezonder in het maatschappelijke denken, al blijven bepaalde gedachtegangen nog steeds verontrustend. Maar de kern van SM-rechter is gelukkig onverwijld positief, omdat centraal twee mensen staan die elkaar steunen in hun tegenslagen en hun successen en elkaar hierbij zo diep beminnen dat niks of niemand hen uit elkaar kan drijven. Het verhaal van de SM-rechter is confronterend en apart, en toch borduurt het voort op een eeuwenoud sentimenteel cliché: liefde overwint alles.

De hype niet waard wat mij betreft. Het uitgangspunt is het beste gedeelte van de film, de uitwerking ervan bedroevend. Het is moeilijk te zeggen waar het precies mis gaat. Misschien ligt het aan de mix van genres die hier niet echt een convergentie bereiken, maar eerder wat naast elkaar bestaan. Er zit actie in, in de vorm van de gevechten aan boord en de klassenstrijd moet voor het nodige drama zorgen, wat slechts matig uit de verf komt. Dit alles opgesmukt met enkele post-apocalyps-SF-elementen. Daar komt nog een ontstellend zwak hoofdpersonage bij dat als een soort antiheld wordt afgeschilderd. Een leider die zelf geen leider wil zijn, op zich een interessant intern conflict, maar de vertolking van Chris Evans is te vlak om dit op een geloofwaardige manier over te brengen. Er zijn natuurlijk ook lichtpunten. De unieke inrichting van elke wagon prikkelt enigszins de verbeelding - met als uitschieter de sushibar. Toch verzaken de makers de post-apocalyptische doemsfeer waarover zo vaak gesproken wordt doeltreffend in beeld te brengen. Wat overblijft is dan een samenraapsel van scènes en een onzettend langdradige ontknoping waarin men de filosofische toer opgaat. Echter, verder dan halfbakken clichés komt men niet.

Somber portret van een stelletje marginalen die hun dagen doorbrengen met rondhangen, roken en het uitroeien van homo's en pedofielen. De mistroostige teneur doet denken aan de films van Harmony Korine waarin de zelfkant van de maatschappij centraal staat. Ook hier blijkt dit de ideale voedingsboedem voor verstoorde relaties, verwerpelijke ideeën en sociale armoede tout court. Maar desondanks dat zulke thema's erg filmgeniek zijn, laten de makers het hier na om de kijker naar de keel te grijpen. Er is te weinig samenhang en constentie in het script en de onderhuidse spanning tussen Jamie en John blijft in onvervuld potentiëel hangen. Naar mijn gevoel balanceert Snowtown te onevenwichtig tussen drama en thriller zonder in één van beide genres te overtuigen.

Na afloop van de film was ik even blij dat ik geen Facebook-account heb, al was het maar omdat ik op geen enkele manier iets met zo'n klootzak als die Zuckerberg te maken wil hebben. Langs de andere kant vraag ik me af of hij ook werkelijk zo'n klootzak is (was). Hij wordt in elk geval zo afgeschilderd en overtuigend geportretteerd door een sterke Eisenberg. Minstens even sterk was Timberlake die weliswaar veel minder screentime had.

De film op zich viel me wel mee, al was het maar omwille van het informatieve aspect. Daarnaast enkele afzonderlijke scènes voorbij zien glijden die me op audiovisueel vlak wel konden bekoren, zonder dat het echt groots wou worden. Conclusie: interessant om eens gezien te hebben, maar mijn persoonlijke oscars reserveer ik toch voor andere projecten.

Goed script! Uitwerking is een beetje trashy, maar mag er wel zijn. Yuzna zoals we hem kennen: bizar, ranzig en met veel gevoel voor humor. Slotscène is een instant klassieker.

Dit weekend heb ik de Criterion-bluray maar eens opgezet, in de eerste plaats uit nieuwsgierigheid naar hoe de film zich tot het boek van Stanislaw Lem verhoudt en toch ook een beetje om het onrecht vanwege mijn post-puberale recensie uit 2011 te herstellen. Conclusie: die "recensie" uit 2011, geschreven na de film op groot scherm in een of ander Antwerps filmhuis geconsumeerd te hebben, is hopeloos gedateerd en bijgevolg compleet irrelevant.

Conclusie nummer twee: het boek is wat mij betreft nog een stuk interessanter omdat psychologie en wetenschap (= de solaristiek) meer in evenwicht zijn. Nu begrijp ik ook dat de natuurkundige verschijnselen op die planeet makkelijker in woorden dan in beelden te vangen zijn en dat Tarkovsky daarom inzoomt op de personages, hun gedachtenwereld en hun interactie. Er komen af en toe wel wat shots van de gelei-oceaan voorbij, maar die wekken amper het ontzag dat auteur Lem in het boek wel doet. Dat betekent niet per se dat Tarkovsky's adaptatie inferieur is, ze bereikt alleen een andere beleving.

Dat de film traag is? Ja. Dat is wellicht een understatement en vroeger had ik daar moeite mee, zeker omdat ik daar op voorhand niet op ingesteld was. Een "juiste" mindset draagt volgens mij wel degelijk bij aan een betere appreciatie van de verstilling die Tarkovsky's cinematografie kenmerkt. Gedwongen worden om alles aan een surrealistisch traag tempo te laten inzinken; het is wat ongemakkelijk maar in zekere zin ook heilzaam en verfrissend.

De crux van de film – het materialiseren van ons onderbewustzijn, of het nu om een wens, een trauma, een schuldgevoel of wat dan ook gaat – en de wijze waarop de kijker dit vraagstuk voorgeschoteld krijgt, wist mij echt te prikkelen. Niet alleen op intellectueel niveau, maar vooral op het vlak van gevoel. Wie zich blootgeeft aan die prikkel kan een en ander terugkoppelen aan de ervaringen uit zijn/haar eigen leven en dat levert interessante, maar ook confronterende denkoefeningen op. En misschien was ik daar in 2011 nog niet “klaar” voor. Of anders gezegd: een film kan je kijk op het leven veranderen, maar even vaak is het net andersom.

Ik zou het natuurlijk nog over de esthetiek van Solaris kunnen hebben, al weet ik niet of dat wel zinvol is, want: subjectief. Wel loont het om de Criterion-release te checken. Die is zo helder dat de openingsscène, waarbij Kelvin gebiologeerd naar de waterplanten in de vijver bij het ouderlijke huis zit te staren, de indruk wekt alsof je in een pas gereinigd aquarium kijkt. De transfer doet het visuele stempel van Tarkovsky, waarbij lome, dromerige camerabewegingen en koele kleurfilters de toon zetten, alle eer aan.

Sterke thriller van Carpenter die met deze film aardig in de buurt komt van Hitchcock en De Palma. Centrale thema is voyeurisme: de nogal mannelijk ogende Leigh (Carpenter heeft altijd een vreemde smaak gehad wat vrouwen betreft) wordt bespied, gestalkt en geterroriseerd door hijgtelefoontjes. De uitwerking is behoorlijk. Het tempo ligt aanvankelijk aan de lage kant, maar dat wordt in de laatste akte ruimschoots goed gemaakt. Ook knap hoe Carpenter slim gebruik maakt van de claustrofobische interieurs van het flatgebouw, zodat de dreiging ondanks vol daglicht sterk voelbaar is. De muziek doet denken aan de suspensefilms van Hitchcock, zo ook het gebruik van de telescoop als onderdeel van stalking en psychologische terreur. De locatie - een luxueuze flat - heeft dan weer veel weg van De Palma (Sisters, Body Double). De spannendste scènes zijn die in het washok en de finale. Erg fijn genrefilmpje met andere woorden dat perfect in het rijtje van klassiekers als When a Stranger Calls en Dressed to Kill past, maar de allerbeste films in dit subgenre blijven nog altijd Eyes of a Stranger en Peeping Tom.

Erg matige slasher die er nooit in slaagt het genre te doen heropleven. Bij werkelijk alles wat de makers presenteren had ik een "been there, done that" gevoel. Uiteraard is dit eigen aan het genre, maar ergens verwacht je naast het vaste stramien dat gerecycleerd wordt toch nog enkele originele elementen. Waar je dat met neo-slashers als Scream of Urban Legend wel hebt, ontbreekt die verfrissende aanpak hier volledig.

De cinematografie was nog wel ok, net als sommige moorden, maar helaas kan dat de film niet redden. Bovendien getuigt de vergezochte ontknoping van weinig inspiratie (of net te veel). Nee, dit is een van de mindere remakes van de laatste jaren. Binnenkort het origineel maar eens opzoeken.

Ingetogen en ietwat eigenaardige sekte-film met een wonderbaarlijke ontknoping. Misschien mist hij wel de scherpte om echt te kunnen verontrusten of angst in te boezemen. Iets wat je dan weer wel terugziet in bv. The Sacrament of The Manson Family. Jazeker, sommige scènes voelen wat ongemakkelijk aan, maar het blijft betrekkelijk braaf allemaal. Los van die mysterieuze handshake zou je de gebeurtenissen zelfs onbenullig kunnen noemen, maar net dat specifieke element plaatst deze film op het einde in een heel ander perspectief.

Een van de originelere afleveringen uit MoH die evenwel teveel leunt op herhaling van hetzelfde trucje. Het sounddesign is voortreffelijk en vertolkt perfect de waanzin van het hoofdpersonage, maar veel meer dan dat heeft Sounds Like eigenlijk niet om het lijf. Het drama eromheen is bijvoorbeeld betrekkelijk uitgekauwd (rouwen om een overleden kind, cliché nummer zoveel). Het slot is dan weer mooi gebracht, maar het duurt allemaal zo ontzettend lang voor Anderson zijn punt heeft gemaakt.

Flauwe Deliverance-kloon, al moest ik ook vaak aan Predator met Schwarznegger denken omwille van de soldaten in het bosrijke gebied. Wat Deliverance zo bevreemdend maakte - de cultuurshock - ontbreekt hier trouwens volledig. Tenzij op het einde heel eventjes, tevens het enige moment waarop de film erin slaagt spannend te zijn. Voor het overige is het kijken naar een troep amateuristische soldaten die zich als kinderen gedragen. Southern Comfort kreunt onder onrealistische personages die de domste handelingen doen en meer een bedreiging voor zichzelf vormen dan hun belagers.

Wat de film wél mee heeft is de schitterende moeras-locatie die vaak mooie plaatjes oplevert en een gevoel van desoriëntatie opwekt. Ook de muziek geeft in dat opzicht het juiste sfeertje weer. Spijtig dus dat de audiovisuele kwaliteiten geen weerklank vinden in het script, want dat had met degelijke personages en meer aandacht voor de dreiging van de belagers een goede film kunnen opleveren. Nu is Southern Comfort helaas niet meer dan een slap aftreksel van zijn grote voorbeeld.

Fleischer, het is een naam waar elk filmliefebber - en bij uitbreiding cultfanaat - vroeg of laat mee te maken krijgt. Soylent Green is niet de eerste film die ik van hem zie, maar het was wel een tijdje geleden. In de toekomst moet ik maar eens wat meer van hem gaan zien want het is zonder meer een boeiend regisseur.

Het intrigerende aan Soylent Green is dat er een geloofwaardig toekomstbeeld wordt opgehangen zonder dat er ook maar één futuristisch voorwerp in voorkomt. De film concentreert zich namelijk op de afwezigheid van datgene wat we in een welvarend land als vanzelfsprekend beschouwen: vlees, sterke drank, sigaretten, fruit, groenten, papier, en noem maar op. Zeldzame levensmiddelen die enkel weggelegd zijn voor de elite, zij die genoeg geld hebben om ze te betalen. Voor het gewone volk is er synthetisch voedsel, afkomstig van ... (en dat kom je te weten in de schitterende ontknoping).

Voorts worden problematieken als overbevolking en opwarming van de aarde mooi in de film verwerkt. Ze zorgen voor de futuristische, doch realistische, setting waartegen zich een amusant detectiveverhaaltje afspeelt. Soylent Green stemt vast en zeker tot nadenken, omdat het doemscenario dat in de film wordt opgehangen op bepaalde vlakken akelig dicht bij de huidige realiteit komt te staan. En dat vind ik altijd zo leuk aan oude films, als blijkt dat ze na al die jaren nog steeds brandend actueel zijn.

Kortom, een absolute aanrader voor de liefhebber van intelligente SF-films.

Pijnlijk. Je probeert na het kijken van een film min- en pluspunten tegenover elkaar te zetten om zo tot een eindoordeel te komen, maar in dit geval helt de balans volledig over naar de negatieve kant. Jezus, wat deed dit pijn aan oren en ogen en het is me dan ook een raadsel hoe sommigen hier 3,5 sterren aan kwijt kunnen. Niet persoonlijk bedoeld, jongens, maar in de toekomst zal ik jullie suggesties toch met een korrel zout nemen. Ik had nochtans al een slecht voorgevoel...

Het script van dit vehikel is een rommeltje van het zuiverste water. Werkelijk alle clichés worden op een hoop gesmeten, gaande van duiveluitdrijvingen en lachwekkend in beeld gebrachte levitaties tot zogenaamd enge kinderen en een stel bijgelovige boerenkinkels. Dat valt op zich nog te verdragen, maar het probleem is het razendsnelle tempo en de schreeuwerige uitwerking waarmee de bewuste scènes aan elkaar geregen worden, alsof de regisseur erop gebrand was de set zo snel mogelijk te verlaten wegens buikkrampen. Nee serieus, het tempo ligt zodanig hoog dat de gebeurtenissen geen kans krijgen om te broeien. Daartegenover staat een tergend trage ontknoping die geen steek houdt en ontsierd wordt door de verschijning van een soort demon die klinkt en eruit ziet als een koe met kiespijn. Je moet maar durven om de kijker zoiets voor te schotelen. Spannend wordt het nooit wegens gebrek aan dosering en een overdaad aan zogenaamd enge scènes die in wezen slechts ergernis opwekken. Ook de make-up en effecten zijn trouwens niet om aan te zien. Een bleek gezicht, een plasje zwart braaksel, ... nee, zoiets moet echt beter. Om van dat brandende huis op het einde nog maar te zwijgen, want dat is werkelijk om te huilen. De film faalt kortom in al zijn facetten. Mijn devies: afblijven.

Het oedipuscomplex tot op het bot ontbloot.

Een andere Cronenberg dan in de gouden jaren van de bodyhorror. Maar toch nog steeds veel focus op de menselijke psyche en alles wat daarmee samengaat, dus in dat opzicht toch duidelijk een werk van zijn hand. (Al moet ik eerlijk bekennen dat als ik niet wist dat hij door Cronenberg geregisseerd was, ik het waarschijnlijk niet zou merken.) En ook al mag zijn stijl dan wat geëvolueerd zijn, Cronenberg maakt nog steeds films voor een publiek dat op de een of andere manier geprikkeld wil worden. Met Spider gebeurt dat niet zozeer aan de hand van een ingenieus scenario, maar wel via de cinematografie. De basis is uiteindelijk vrij eenvoudig, maar door constant met begrippen als realiteit vs wensdroom te spelen dompelt Cronenberg zijn werkje onder in mysterie. Behalve die typische stempel is Spider ook een aandoenlijk verhaal dat perfect tot zijn recht komt door de ingetogen vertolking van Ralph Fiennes als Spider, een schizofreen die zich met alle moeite van de wereld staande tracht te houden in het troosteloze Londen van de jaren ’60.

Spider Baby, ofwel een voyeuristisch inkijkje in het alledaagse leven van een inteeltfamilie die er nogal vreemde gewoonten op na houdt. Nadat hun ouders gestorven zijn bewonen de door een zeldzame ziekte geteisterde kinderen het ouderlijke huis, onder de hoede van chauffeur Bruno die het beste met hen voorheeft. Als enkele familieleden het huis komen opeisen en de kinderen naar een instelling willen brengen, draait het gezin door. Virginia is geobsedeerd door spinnen, Elizabeth heeft een onvoorwaardelijke haat jegens alles en iedereen en achterlijke Ralph loopt een hele dag eng te wezen met zijn kale eierkop. En die arme Bruno is niet bij machte om een slachtpartij te voorkomen...

Spider Baby is zowaar een film die grotendeels verhaalt vanuit het perspectief van de daders; de inteeltfamilie. De bizarre blik op ruraal Amerika zorgt meermaals voor een naargeestig sfeertje, vergelijkbaar met Deliverance, The Texas Chainsaw Massacre (cfr. het avondmaal) en The Hills Have Eyes. Deze was er natuurlijk eerst en verschilt verder ook danig in aanpak. Spider Baby is alles behalve een suspensefilm, eerder een zwartkomisch portret van een doorgedraaide familie die wel erg ver gaat om haar eigendom te beschermen.

Ziek, bizar en geestig. Al is dat laatste soms toch ver te zoeken, want de toon is in hoofdzaak betrekkelijk serieus. Nuja, het is weer eens wat anders dan gillende tieners die achterna gezeten worden door een psychopaat met een hockeymasker.

Een mix van m'n favoriete genre met m'n minst favoriete genre. Ik was erg benieuwd naar het resultaat van deze bizarre combinatie, maar ik kan het niet meer eens zijn met Die Hard,Willis die deze film terecht tenenkrommend slecht noemt. Gewoonweg omdat hij zowat het tegenovergestelde is van wat de sappige titel belooft. Extreem amateuristisch in elkaar gezet (beeld en geluid zijn niet beter dan wat je met een webcam van 5 jaar geleden kon maken) en geen milliliter bloed bevattend. Een hele hoop vervelende onzin verder die is opgebouwd rond het belerende uitgangspunt waarin conservatief Amerika flink op de hak genomen wordt (eigenlijk het aanvaardbare element in Splatter Disco).

Onbegrijpelijk hoe Ken Foree zijn reputatie met dit prulwerk schade toebrengt. Ik kan alleen maar gissen dat hij deze amateuristische bende een pleziertje wou doen door zijn naam aan deze film te verbinden, al heeft hij verrassend genoeg nog een betrekkelijk grote rol in het hele gebeuren. Samengevat: een film die qua niveau nog slechter is dan de "zo slecht dat ze terug goed worden" films en die ik derhalve de grootste cultliefhebbers afraad.

Niet de topper die ik gehoopt had. Nochtans zat alles mee: een goede regisseur, goede acteurs en een op het eerste zicht veelbelovend script. Helaas is het met dat laatste niet helemaal goed gekomen en daar verdenk ik stiekem producent Del Toro van. Aan het aantal clichéscènes in Splice (die geforceerde finale bijvoorbeeld) merk je gewoon dat de film doelbewust voor een groot publiek gemaakt is, ook al heeft Natali al bewezen een eigenwijs en erg creatief regisseur te zijn. Ik vrees dan ook dat het keurslijf van de filmstudio hem voor een deel genekt heeft. Al moet wel gezegd dat hij behoorlijk wat vrijheid gekregen heeft om binnen die beperkingen zijn eigen ding te doen.

Inhoudelijk is Splice een van de slimmere horrorfilms. Amorele wetenschappers die zich bezondigen aan genetische manipulatie krijgen hier een flinke veeg uit de pan onder het mom van "wat als een schijnbaar risicoloos experiment een eigen leven gaat leiden?" Niet geheel ondenkbaar natuurlijk. De wisselwerking tussen het streven naar vooruitgang enerzijds en de negatieve consequenties die daaraan verbonden zijn anderzijds, is dan ook datgene wat de film zo boeiend maakt. In dat opzicht doet Splice denken aan The Fly, eveneens een Canadese horrorfilm waarin een wetenschappelijk experiment fataal afloopt.

Verder wordt de film opgeleukt met een resem bizarre scènes die grenzen aan het surreële en het perverse die de doorwinterde horrorfan op zijn wenken bedienen.

Op audiovisueel vlak merk je dat er, net zoals met de grote lijnen in het script, weinig risico's genomen zijn om een zo groot mogelijk publiek te paaien. Van de frisse visuals en bevreemdende soundscapes die Natali in Cube en Cypher nog uit zijn hoed toverde, schiet in Splice weinig over. De stijl is dit keer vrij klassiek, zij het wel doeltreffend uitgevoerd, met uitzondering van de openingstitels die tot een van de mooiste behoren die ik ooit gezien heb.

Eindbalans: een goed uitgangspunt, veel leuke ideeën, tof monsterdesign, maar zowel qua stijl als script te conventioneel om echt te overdonderen. Al met al toch verplichte kost voor de fans.

Redelijk filmpje waarbij vooral het creature design de show steelt. Niet zozeer omdat het er spectaculair uitziet - de wiebelende camera verdoezelt namelijk elk detail - maar wel omdat het eens wat anders is dan "zomaar een monster". Die stekels, de krakende botten en de ongecontroleerde bewegingen waren wel tof gedaan en het hult deze prent lange tijd in mysterie. Gelukkig komt daar ook geen antwoord op en blijft het gewoon bij de naakte feiten.
De personages en hun vertolkingen waren ok. Veel bullshitmomenten wel (sommige dialogen zijn lachwekkend), maar nergens echt storend of tenenkrommend slecht.

Een pluspunt is het camerawerk. Op zich een interessante keuze om alles heel energiek en flitsend te houden, alleen spijtig dat het in bepaalde scènes net iets te extreem wordt doorgevoerd en in andere scènes te braaf. Het evenwicht is een beetje zoek met andere woorden. Een minpunt is dat sommige vondsten wel heel erg ongeloofwaardig overkomen. En dan bedoel ik ongeloofwaardig binnen de context van de film. Zoals bijvoorbeeld de scène waar die krullenbol de strijd aangaat met een drievingerig hand. Iets wat meer past in nonsens horror, maar in dit soort films werkt het behoorlijk storend. Vrij slechte effecten wat dat betreft ook. Dan wordt meteen duidelijk welke functie de wiebelende camera écht vervult.

Maar al met al best goed te doen. Niet zo slecht als de score en de commentaren hier doen vermoeden, maar ook zeker niet beter dan de gemiddelde horrorfilm die deze dagen wordt uitgebracht. Gewoon een doordeweeks filmpje waar je weinig aan mist als je het niet gezien hebt.

Het helpt veel als je deze film zonder voorkennis aanvat, in die zin dat de eerste "bovennatuurlijke" scène dan werkelijk een schok teweeg brengt. Daar drijft Spring dan ook voor een groot stuk op. De romance vind ik niet helemaal overtuigen en het bovennatuurlijke aspect verliest zichzelf spijtig genoeg in de wetenschappelijke verklaring die eraan gegeven wordt. Toch zit de sfeer helemaal goed en springen enkele scènes eruit op audiovisueel vlak, waardoor het op een of andere manier gezapig genieten blijft. En de tagline op die prachtige poster klopt wel: a hybrid of Linklater and Lovecraft. Apart, zeker de moeite waard, maar niet foutloos.

Na 24 kijkbeurten kan ik met een zuiver geweten stellen dat Spring Breakers dankzij de perfecte synergie tussen beeld en muziek het equivalent is van een dagdroom. Verhalend valt er nog wat aan te schaven aangezien de balans danig verstoord wordt door ene Alien die mij eigenlijk nog geld moet omdat hij mijn avatar gestolen heeft als decoratie voor de spoiler van zijn sportkar. Maar goed, ik bedoel eigenlijk te zeggen dat het spring break gedeelte te vroeg ingewisseld wordt voor het gangsta hipsta mo fo MODDEFOKKE gezeik.
Net zoals in Kids (toch ook een werk waar Korine een hand in had) is de film een impressie van een jeugdcultuur, en dan vooral de verdorvenheid ervan, al heb ik de indruk dat een teveel aan plotting hier afbreuk aan doet, waardoor de impressie minder oprecht en meer gemaakt overkomt. Het is te fictief bij vlagen, te nadrukkelijk in scène gezet. Voor menig kijker zal de identificatie met de walgelijke personages trouwens een obstakel zijn voor de uiteindelijke beleving/beoordeling. Toch zit daar ook wel een beetje de punch. Blijft echter doodzonde van de uncredited rol van Keanu Reeves die helaas te beperkt is. Mijn favoriete scène is die met de piano op de steiger, mijn minst favoriete die waarin Alien sterft, want nu kan ik zeker naar mijn geld fluiten.