Opinions

Heerlijke mix tussen seks en geweld, aangevoerd door een (verrassend) fatsoenlijk en solide scenario. Het is eens wat anders dan de zombieklassiekers van Fulci, die in deze film de gore iets minder expliciet en extreem in beeld brengt. Het zieke Donald Duck-stemmetje van de moordenaar is trouwens hilarisch!

Verder heb ik me wel wat gestoord aan de barslechte nasynchronisatie en de matige soundtrack.

Al bij al een must voor elke Fulci-liefhebber.

Redelijke horrorfilm met een leuk uitgangspunt dat enigszins geboycot wordt door de gedateerde special effects. Het sfeertje is bijzonder naargeestig, temeer omwille van het onherbergzame en uiterst bizarre karakter van het stadje waarin alles zich afspeelt.

Lastig om uit de maken wat de regisseur nu precies wilde bereiken met deze film. De filosofische lading verraadt toch wel enige intellectuele ambities; misschien wat maatschappijkritiek over de perversiteit en seksuele obsessies die steeds extremere vormen aannemen in onze samenleving? Geen idee, maar indien dit het geval is maakt Spasojevic zich daar net zo goed schuldig aan. Sprski Film blijft immers niet gespeend van grafische seks en geweld. Of dat erg is? Niet noodzakelijk, maar ik had niet het gevoel een goede film gezien te hebben. Bevreemdend en verontrustend is hij af en toe wel, maar als geheel maakt hij te weinig indruk. Het valt wel op dat hij zo professioneel gemaakt is, dit wil zeggen met goede acteurs en een degelijke cinematografie. Begrijpelijk ook dat Sprski Film een spraakmakende prent is aangezien er bepaalde grenzen overschreden worden. Niet voor mensen met een gevoelige maag met andere woorden. Helaas mist hij een duidelijke visie waardoor de impact toch miniem blijft.

Ik zou Stag Night dan nog eerder met Death Line uit '72 vergelijken, omwille van de moordenaars die in beide films enorm veel parallellen vertonen: mensen die jarenlang ondergronds leven, er zich hebben aangepast aan de omstandigheden en jacht maken op treinreizigers om in leven te blijven.

Matige film verder. Er zit genoeg vaart in en daardoor blijft hij uiteindelijk boeien tot het einde, maar er zijn nogal wat clichés waar de kijker zich doorheen moet worstelen. Dat lukt redelijk omdat de vertolkingen bovengemiddeld zijn en de ondergrondse setting echt wel veel potentieel biedt. Dat potentieel wordt echter niet helemaal benut, met name omdat er veel meer aandacht uitgaat naar de moordenaars dan naar het claustrofobische metronetwerk. Bovendien zijn de moordenaars allesbehalve angstaanjagend, in de eerste plaats omdat ze er nogal nep uitzien.

Ik ben op zich wel een liefhebber van horrorfilms die zich afspelen in een ondergronds metronetwerk, maar in dat genre zijn er toch al veel betere films gemaakt. Zoals bijvoorbeeld End of the Line, Creep en Midnight Meat Train. Dat neemt niet weg dat Stag Line al met al makkelijk te verteren valt, mede door enkele griezelige locaties en een aantal leuke scènes, waaronder de premisse en de moord met de wissel.

Leuk tussendoortje, maar je mist niets als je hem niet gezien hebt.

Een beetje een kruising tussen The Road en Zombieland met de toonzetting van Monsters. Erg fijne film dus die het moet hebben van het gezapige tempo en niet van dolle actie. Daarbij is de soundtrack een belangrijk sfeerelement. Ook de post-apocalyptische setting met verval van normen en waarden wordt doeltreffend neergezet. Conclusie: verre van origineel verhaal, maar door de verfrissende aanpak meer dan de moeite waar.

Nostalgisch portret dat er moeiteloos in slaagt je je eigen jeugd weer te laten herbeleven. Het verhaal van King heb ik niet gelezen, maar de nostalgie en het coming of age element zijn nu eenmaal zijn handelsmerk. Acteurs als River Phoenix, Corey Feldman en Kiefer Sutherland stelen de show in de zoektocht van enkele jongetjes naar een lijk, als metafoor voor hun nakende puberteit waarin ze elk hun eigen identiteit moeten zoeken. Films als deze doen je beseffen hoe waardevol je jeugd eigenlijk is.

Doet op een of andere manier aan Inland Empire van Lynch denken, tenminste de eerste helft toch. Komt vast door dat hele meta-gedoe, de elegantie van het hoofdpersonage en haar innerlijke demonen. Het mysterie en het ongemak waarop deze film voortkabbelt houden de spanning erin, op een manier die langzaam onder de huid gaat kruipen. Ongeveer halverwege komt er dan een breekpunt waarop de film letterlijk in twee delen uit elkaar valt, namelijk wanneer de metamorfose van Sarah zich voltrekt. De betekenis erachter (opoffering en dan wedergeboorte) als leidmotief voor haar handelen is logisch, maar in beeldtaal veel minder interessant omdat de spanningsboog meteen knapt en het mysterie als sneeuw voor de zon verdwijnt. Uiteindelijk verzandt Sarah's intrede tot het sterrendom in een ordinair bloedbad waarbij enkel de metafoor voor oppervlakkig, zondig Hollywood nog enige ambities verraadt. En die ambities zijn niet geheel onterecht natuurlijk, want de regie is nagenoeg feilloos, de sfeer tot halverwege de film beangstigend en het verhaal bovengemiddeld diepgravend. Twee scènes benadrukken de polarisatie waarin Starry Eyes vervalt: de slow-motion zwempartij begeleid door enig mooie ambient en de groteske wedergeboorte van Sarah. Ze zijn alletwee prachtig op hun eigen manier.

Lollige space opera met vooral een memorabele Denise Richards in één van de hoofdrollen. De Paul Verhoeven stempel is nadrukkelijk aanwezig, zowel in het script dat een cynisch, maatschappijkritisch randje bevat als in de cinematografie. Check bv. de commercials, een foefje dat hij ook al in RoboCop en Total Recall toepaste. Toch krijg je al snel genoeg van de langdradige gevechten met de aliens en de algehele feel good oppervlakkigheid. Ondanks enkele leuke creaturen heb ik ook de indruk dat Starship Troopers minder vindingrijk is dan ik al van Verhoeven gezien heb.

Zag hem laatst liggen in Saturn voor een prijsje. 't Was zo'n filmpje waarvan ik in se niet veel verwachtte, maar ik hoopte stiekem toch op een bescheiden culthit in spe. Laten we zeggen dat de plot zich wel leent tot een hoop potentieel.

Een hoop potentieel dat helaas op geen enkel moment daadwerkelijk benut wordt. Wat want een draak van een neo-slasher is dit zeg! Steel Trap is op z'n zachtst gezegd een wandelend cliché waarin zonder uitzondering altijd en overal verkeerde keuzes gemaakt worden. Irritante personages die de belachelijkste dialogen opgespeld krijgen, een killer zonder charisma, een lachwekkend simplistische soundtrack en een totale afwezigheid van bloederige moorden (de uiterst kinderachtige en inspiratieloze kills gebeuren ofwel off screen ofwel worden ze "vakkundig" weggemonteerd, waardoor ze meteen ook hun effect missen). Hoe kan dat nu, in 2007 een slasher uitbrengen zonder ook maar een minimale dosis spanning of bloed? Zoveel filmmakers hebben al bewezen dat je met de kleinste budgetten een fantastisch gorefest kan genereren. En als je de focus niet op gore legt, doe dan toch wat met suspense of jums. Gebrek aan talent zal er voor veel tussenzitten... Maar toch, je moet maar lef hebben om zulk prul te lanceren in een tijdperk waarin de grenzen in het horrorgenre dagelijks verlegd worden. 't Is bovendien erg pijnlijk om vast te stellen dat van de angstaanjagende locatie geen spander heel blijft omwille van het ongepaste camerawerk en de smakeloze decors.

Conclusie: Al een geluk hebben de producers een goede afficheontwerper onder de arm genomen, anders zou er geen haan naar dit wanproduct kraaien.

Af en toe gebeurt het eens dat je op een klassieker stoot die je al jaren wilde zien, maar hetgeen er gek genoeg nooit van gekomen is. Het zien van de remake enkele weken geleden was een goede aanleiding om deze maar eens aan te schaffen. En ik heb er nog geen seconde spijt van.

Waar de stiefvader uit de moderne versie nogal lauwtjes overkomt in bepaalde scènes, levert Terry O'Quinn hier een voortreffelijke vertolking af als Jerry, een gestoorde vent die geobsedeerd is door "het ideale gezin". Zijn maniertjes, mimiek en beredeneerde praatjes waarmee hij iedereen rond zijn vinger windt, maken van hem het type stiefvader dat iedereen geweldig vindt, maar waar je als kind een pesthekel aan hebt. Niemand gelooft Stephanie dan ook als zij ervan overtuigd is dat er iets grondig mis is met Jerry.

Omdat je je al snel identificeert met Stephanie, worden het gevoel van paranoia en de onderhuidse spanning doeltreffend op de kijker geprojecteerd. Nochtans zouden deze aspecten nog beter uit de verf gekomen zijn als sommige scènes wat meer waren uitgediept. De speeltijd had dus gerust een halfuurtje langer gekund, in functie van de zenuwslopende dynamiek tussen vader en dochter. Gelukkig is het script zodanig zorgvuldig uitgewerkt, dat zelfs zonder die extra diepgang de situaties nergens hun geloofwaardigheid verliezen en de dreiging constant voelbaar is. Zo neemt de film telkens wanneer Jerry ontmaskerd dreigt te worden een gruwelijke wending, iets waar je steeds ongemakkelijker van wordt. Als het uiteindelijk tot een confrontatie komt, zit je op het puntje van je stoel om te weten hoe het afloopt.

Films over een nieuw gezinslid dat de andere gezinsleden op slinkse wijze tegen elkaar opzet, ik mag ze wel. Zo heb ik niet lang geleden nog erg genoten van Orphan en The Uninvited. De verwachting dat The Stepfather ook zo'n beklijvende thriller zou worden, is helaas niet helemaal ingelost.

De ingrediënten zijn hoe dan ook aanwezig, maar worden niet ten volle benut. De stiefvader overtuigt te weinig in zijn rol van achterbakse smeerlap en de spanningen binnen het gezin lopen zelden of nooit hoog op. Beide factoren zorgen ervoor dat de film te weinig baadt in een onderhuidse spanning die je op het puntje van je stoel krijgt.

Door de redelijke vertolkingen en het uitgangspunt blijft The Stepfather wel boeien, maar de conclusie is dat er in dit genre al veel betere thrillers gemaakt zijn.

Op papier een tamelijk stereotiep verhaal, zo lijkt het, maar regisseur Koepp weet aan dit moderne 'spookverhaal' toch een eigenzinnige draai te geven. Bovendien merk je dat wanneer een klepper als Bacon zich er mee gaat bemoeien, dit de geloofwaardigheid toch flink ten goede komt. Hij geeft met verve gestalte aan Tom, een man die via visioenen met een groot mysterie uit het recente verleden geconfronteerd wordt en tot het uiterste gaat om dat te ontrafelen. Voor zover ik mij kan herinneren heeft Bacon mij nog nooit teleurgesteld. Zijn mentale aftakeling wordt op een beklijvende manier in beeld gebracht en je begint gaandeweg echt schrik te krijgen van die man. Anderzijds voel je ook met hem mee en het is precies die tegenstrijdigheid in zijn personage die de film spannend houdt tot aan de dramatische onthullingen op het einde.

Een slasher zou ik dit niet noemen, daarvoor zijn er te weinig typische kenmerken aanwezig. Wel kan je Strange Behaviours in één adem noemen met een film als bv. Blue Sunshine waarin geheimzinnige experimenten aan de grondslag liggen van een resem bizarre moorden. Het psychologische luik is hier betrekkelijk interessant en volledig naar analogie met de clandestiene experimenten die de CIA al decennia lang voert. Het zou me niet verbazen als de makers hun inspiratie hier vandaan hebben gehaald. Hoe dan ook ambieert men meer diepgang dan de doorsnee slice&dice flick uit de gouden jaren. Echter, door de soms knullige uitvoering en budgettaire beperkingen oogt het vaak niet erg spectaculair. Daarnaast is Laughlin ook geen Cronenberg. Wel is Strange Behavior bij vlagen spannend, vermakelijk, slim en vergezeld van een sterke score door Tangerine Dream die vooral tijdens de enge momenten het juiste effect bewerkstelligt.

Funny Games meets Ils

Ik vond het maar een matige kopie van bovengenoemde titels in elk geval. De film had nochtans alles in zich om een echte topper te worden. Hij begint erg goed met een lome opbouw waardoor de eerste confrontatie met "the strangers" des te meer impact heeft. Ook de hoedanigheid van "the strangers" met hun angstaanjagende maskers is sterk vormgegeven. Het idee om aangevallen te worden op je eigen terrein door onbekenden die dan nog eens een masker dragen creëert een psychologische barrière die de spanning voelbaar ten goede komt.

Het loopt echter fout bij de voorspelbare uitwerking. De fysieke confrontatie wordt zo lang mogelijk uitgesteld en intussen teert men op afzonderlijke schrikmomenten die eigenlijk nooit echt overtuigen. Daar komt nog bij dat de handelingen van de personages (zelfs naar horrormaatstaven) erg onrealistisch zijn. Wel goed zijn de langgerekte shots van één van de belagers die vanuit het bos roerloos naar het vakantiehuisje staart. Zulke scènes zitten sporadisch in de film verwerkt waardoor het gevoel van alertheid immer aanwezig is.

Een echt foute keuze is wanneer "the strangers" hun maskers afnemen en zich tegenover hun slachtoffers kenbaar maken. Het publiek krijgt evenwel geen details te zien, maar de wetenschap dat de slachtoffers plots een gezicht kunnen plakken op hun belagers zorgt ervoor dat de aanvankelijk gecreëerde psychologische afstand volledig overbrugd wordt; een keuze die het idee van psychologische terreur stevig ondermijnt.

Wie de onvermijdelijke vergelijking met het betere Ils maakt zal tevens zien dat in de Franse variant veel beter omgesprongen wordt met de locaties. Zo zorgen de overgangen van de ene setting naar de andere - iets wat hier totaal ontbreekt - telkens voor nieuwe impulsen die het geheel ritmisch houden. Uiteindelijk blijft Ils ook veel langer nazinderen door het wel erg cynische einde, een slimme vondst die haaks staat op de dertien in een dozijn slotscène van The Strangers.

Wisselvallige giallo die, net zoals Torso (ook van Martino) sterke momenten afwisselt met saaie scènes. Voornamelijk de focus op het overspel van Fenech die met haar valse wimpers menig Italiaanse macho voor haar in zwijm doet vallen gaat op den duur vervelen, ook al ligt haar gedrag aan de basis van het motief dat in een vijftien minuten durende finale van A tot Z afgeraffeld wordt. Dergelijke pogingen om de plot dicht te plamuren zijn al even lachwekkend als de compleet onlogische en uit de lucht gegrepen ontknopingen uit andere gialli. Gelukkig is de soundtrack behoorlijk sterk en weten de moorden dankzij hun stijlvolle mise-en-scène wel enigszins te vermaken. De openingsscène is daar een mooi voorbeeld van. Toch moet ik concluderen dat de giallo mij niet ligt. Teveel elementen inherent aan dit genre blijken al te vaak een stoorzender. Gelukkig zijn er uitzonderingen, deze hoort daar helaas niet bij.

Indrukwekkende film die in de nasleep van Bergmans The Virgin Springs een perfecte voorbode vormde voor seventies rape&revenge-movies zoals Deliverance, The Hills Have Eyes, Last House on the Left en I Spit on Your Grave. Peckinpah neemt zorgvuldig de tijd om zijn verhaal te vertellen en focust hierbij uitgebreid op karakteruitdieping. Centraal staat de realistische metamorfose van David die het gejen van enkele buurtbewoners langzaam maar zeker beu wordt. Op een bepaald moment wordt hij zodanig tot het uiterste gedreven dat hij helemaal door het lint gaat en er geen weg meer terug is. Ondanks het feit dat David zich plotsklaps tot een actieheld ontpopt, is er nergens sprake van een cartooneske plotwending. De ingetogen karaktertrekken zijn tijdens de finale gewelddadige uitbarsting nog steeds herkenbaar en dat zorgt voor een geloofwaardige ontwikkeling. David's wraak is perfect in verhouding met het hem aangedane leed, waardoor het evenwicht mooi gehandhaafd blijft en Straw Dogs nooit in een ordinaire actiefilm verglijdt. Nochtans wordt de totale geweldssequentie danig intens in beeld gebracht, dat de parallellen met Romero's Night of the Living Dead en Carpenters latere Assault on Precinct 13 erg duidelijk zijn: de isolatie, de belegering en de confrontatie.

Dat elk man, hoe fatsoenlijk ook, een limiet heeft wordt in dit drama pijnlijk bewaarheid. De goed vs kwaad-dualiteit die in elk van ons schuilt is in Straw Dogs als het ware een spiegel, een slag in je gezicht.

Wraakfilm over een kluns die voor de ogen van zijn mooie vrouw belachelijk gemaakt wordt door een stelletje opgefokte arbeiders. Wanneer ze hen uitdaagt als tegenreactie op zijn tamme optreden tegen de aanhoudende pesterijen, loopt alles uit de hand. De vrouw wordt hard aangepakt en de kluns wordt gedwongen orde op zake te stellen. Daarnaast is er de morele dimensie waarin de kijker mag beslissen wie schuld treft aan de bloedige confrontatie: de man die het te ver heeft laten komen of de vrouw die het nodig vond de arbeiders te verleiden in haar weinig verhullende kledij. Het resultaat is een vrij tamme film vergeleken bij Peckinpahs origineel dat een stuk meeslepender was. De dreiging, de onderhuidse spanning en het rauwe geweld vormden de perfecte cocktail in zijn versie uit '71, een film over de duisternis die in elk van ons schuilt.

Platvloerse humor en irritante verfpotten-gore zijn de ruggengraat in deze onvoorstelbare cultfilm. Street Trash is zo'n typisch voorbeeld van een "has to be seen to be believed"-film. Ongeëvenaard slechte acteerprestaties, een berg technische fouten en een compleet gebrek aan script vullen moeiteloos het eerste uur. Gelukkig voor de volhardende kijker worden zijn inspanningen min of meer beloond tijdens een laatste halfuur dat meer actie en flauwekul voorziet. Hier en daar een leuke gore scène, maar meer zit er echt niet in. Geen budget? Zal best, maar beperk je dan tot een halfuur film vol splatter in plaats van de kijker eerst een uur te vervelen met zwak gefabriceerde prul.

Van de maker van It's Alive. Aardig tussendoortje dat een beetje doet denken aan een combinatie van The Blob en Halloween III. Lekker cheesy met andere woorden en nergens echt groots. Maar dat hoeft natuurlijk niet altijd. The Stuff bevat in het eerste uur enkele sterke scènes die opgebouwd zijn rond een geinig idee (vergelijkbaar met Street Trash), maar verzandt daarna in een té cheesy finale. De kermisachtige soundtrack heeft hier allicht een aandeel in. FX zijn niet altijd overtuigend, maar er zitten toch een paar leuk gevonden kills in en ook de uitbeelding van het goedje is tof gedaan. Van het budget van deze film heb ik geen idee, maar ik had niet bepaald de indruk dat het extreem lowbudget was. Of de makers moeten erg creatief tewerk gegaan zijn...

Mooie poster en daarmee is vrijwel alles gezegd. Je vraagt je af waarom er een unrated versie van deze film circuleert, er valt namelijk geen reet te "raten". Maar goed, films rond medische blunders zijn altijd wel intrigerend en deze tot op zekere hoogte dus ook. Verder is Sublime alles behalve een doorsnee-horrorfilm, maar dat wil niet meteen zeggen dat ie goed is want daarvoor schort er te veel aan. Het metafoorgegeven waarrond heel de film is opgebouwd krijgt bijvoorbeeld onnodig veel aandacht en alle overige interessante elementen verdwijnen op die manier naar de achtergrond. Neem nu het principe van de gevreesde complicaties die voortvloeien uit een standaard medische ingreep, schitterend materiaal voor een paranoia thriller toch? Bovendien vond de regisseur het nodig om er nog wat achterhaalde moraal aan toe te voegen verhuld in een kleedje van zogezegde visuele vernieuwing. Nu, Sublime is esthetisch gezien beter dan de gemiddelde film maar als je met zulk scenario werkt hoor je je toch echt op andere zaken te focussen...

Maar goed, de nurse van de poster maakt veel goed.

Is dit geen komedie dan? Ik vond het nochtans hilarisch om te zien hoe serieus deze film zichzelf neemt terwijl nagenoeg elk onderdeel ervan op de lachspieren werkt. De verscholen maatschappijkritiek, de overdaad aan slow motion en twee gehandicapte bejaarden die er moeiteloos in slagen om een resem jonge, viriele mensen in bedwang te houden met enkele glazen flesjes. Het idee alleen al is krankzinnig. Daarnaast mist Sudor Frio elke vorm van plot, geloofwaardige personages en spanning. Het is een kunst om anderhalf uur vol te krijgen met twee mensen die uit een huis proberen te ontsnappen zonder betrapt te worden, wetende dat die ouwe knarren na één duwtje van de trap alle botten in hun broze lichaam breken. Maar dat zou iets te gemakkelijk geweest zijn natuurlijk. Nog maar eens een bewijs dat een film zoveel meer is dan wat gepruts in de montagekamer.

Superhelden, heksen en soldaten, ... wat een zootje ongeregeld in een onsamenhangend verhaal dat barst van de clichés en, ondanks op papier enkele interessante personages, vervalt in stompzinnig formulewerk. Natuurlijk zitten er ook nog enkele ontploffingen bij. Jared Leto is wat mij betreft het enige lichtpunt, helaas krijgt hij maar 10 minuten screentime. Symptomatisch voor de narratieve onkunde van de makers is personage Harley Quinn wier labiele geestestoestand voortdurend wordt aangehaald alsof de kijker een kleuter is. De hele tijd wordt er "gezegd" dat ze gek is, maar in geen enkele scène wordt zulks daadwerkelijk "getoond". Pure chaos in uitvoering wordt afgewisseld met goedkoop sentiment bij de superhelden en de finale is helemaal om van te huilen. Zo mat en inspiratieloos. De enige scènes die indruk maken zijn die met The Joker, al de rest is snel afgeraffelde en oppervlakkige kulkoek. Jezus, wat is dit slecht!

Grappig om terug te lezen hoe ik deze film destijds helemaal misbegrepen heb. Ik weet nog dat ik hem gezien heb omdat hij over de seriemoordenaar Son of Sam ging, in de verwachting een groezelige horrorfilm te krijgen. Ik had ook amper gehoord van Spike Lee, laat staan dat ik op de hoogte was van zijn intenties met deze film.

Ondertussen heb ik hem herzien en er blijkt zoveel meer in te zitten dan ik er bij de eerste kijkbeurt heb uitgehaald – grotendeels door de totaal foute verwachtingen. Aanvankelijk lijkt heel het Son of Sam-verhaal zich in de marge af te wikkelen, maar langzaamaan wordt duidelijk dat alle bewoners van de stad door angst verlamd zijn omwille van de terreur die hij zaait, zodanig zelfs dat ze uit pure wanhoop de verkeerde mensen gaan argwanen en beschuldigen. Regisseur Spike Lee neemt enkele van die bewoners onder de loep en registreert hun dagelijkse bezigheden.

Summer of Sam blinkt uit in het schetsen van een sfeervol tijdsbeeld waarin de verzengende hitte, de eindzege van de Yankees en de opkomst van de punk ten nadele van de disco mooi in beeld gebracht worden. Spike Lee’s sfeertekening blijft overigens niet gespeend van een flinke dosis maatschappijkritiek. Haat tegen vreemdelingen, tegen homoseksuelen en tegen andere subculturen, kortom, haat tegen iedereen die “anders” is, wordt hier flink op de korrel genomen. Maar ook al draagt deze film een bloedserieuze boodschap uit, door de karikaturale personages (met voortreffelijke vertolkingen van Brody en vooral Leguizamo) en de situaties waarin ze verzeild geraken, blijft alles erg luchtig.

Typisch Spielberg-vehikel waarin een interessant uitgangspunt vakkundig de nek wordt omgewrongen door wansmakelijk sentiment. Wel een pluim voor de kindacteurs die aardige rollen neerzetten, ook al zijn het stuk voor stuk "typetjes". Ze doen het in elk geval veel beter dan hun volwassen tegenspelers. De zweem van nostalgie die over de film hangt maakt het allemaal nog draaglijk, maar in wezen is dit niet veel meer dan een zielloze bluckboster vol plotholes en plat spektakel.

Zelfs na enkele keren blijft deze film grappig, met dank aan het komische talent van Hill en Cera die vooral in onderlinge dynamiek (en ook met Mintz-Plasse erbij) uitblinken. Komedies staan en vallen voor mij met twee dingen: timing van de grappen en typetjes. Qua timing zit het allemaal erg strak en met voorgenoemde acteurs weet je op voorhand dat het talent aanwezig is voor enkele geinige rollen. Eén van mijn favoriete "party goes wrong" film. Project X is nog net iets epischer.

Geen al te beste film van Romero alweer. Het wordt definitief tijd om ons erbij neer te leggen dat hij zijn meesterwerken van weleer niet meer zal evenaren. Hoewel Survival of the Dead tot op zekere hoogte erg vermakelijk is omwille van de vaart en de vele kills, is de film kwalitatief gezien toch erg pover. Het scenario is betrekkelijk mager en de personages doen hun uiterste best om onlogisch te handelen. Erg serieus hoef je dit dus allemaal niet te nemen (in tegenstelling tot Night en Dawn), maar dat was duidelijk Romero's bedoeling niet. Gelukkig staat het gebrek aan ernst volledig in dienst van de funfactor die relatief hoog ligt. Zo zijn er heel wat kills te zien, waarvan sommige best wel inventief bedacht zijn. Het is alleen doodjammer om te zien dat brakke CGI dit gedeelte een beetje verpest. Op zulke momenten ga je beseffen hoe belangrijk artiesten als Tom Savini destijds waren voor dit genre.

Al met al toch een flink stuk beter dan Diary, maar veel meer dan hersenloze pulp kan ik hier toch niet in zien. Leuk als tussendoortje en daar blijft het bij.

Survive Style 5+, een film met twee gezichten. Het recept bestaat uit vijf bizarre verhaaltjes die op een of andere manier met elkaar te maken hebben. En met het woord bizar is alles gezegd, want veel meer dan dat is het niet. In se komt het neer op een hoop experimentele nonsens met weinig body. Nergens grappig ook, want daarvoor is het ofwel te infantiel, ofwel niet bizar genoeg. Dit is de droevige kant van het gezicht, de blijde kant echter laat zich kenmerken door potsierlijke visuals die grossieren in fijnzinnige lelijkheid. Dat is zeer zeker een compliment, want quasi elk shot zit volgepropt met chaos, drukte en een hoop felle kleuren die langs geen kant bij elkaar passen - een beetje als een kleurdoos die er ongesorteerd bij ligt - maar op een eigenzinnige manier is het toch erg mooi en uitgemeten allemaal. Al is het maar omdat de film er elk shot opnieuw in slaagt je te prikkelen, iets wat te danken is aan de uiterst nauwkeurige mix van kleurrijke decors, props, kostuums en aangepaste belichting. Kortom, Survive Style 5+ balanceert op het randje van genialiteit, maar wordt aan het einde van de rit toch behoorlijk onderuit gehaald door de té gemakzuchtige en té pretentieuze verhaallijnen.

Op visueel vlak wellicht een van de sterkste films die ik ooit heb gezien. Adembenemende decors die immer tot de verbeelding spreken en briljant rood-blauw kleurenspel liggen aan de basis van de sfeervorming in Suspiria. Een sfeervorming die trouwens haar hoogtepunt kent tijdens de beginsequentie en één van de meest stijlvolle filmmoorden ooit oplevert.

Achteraf zakt het tempo een beetje weg, tot halverwege de film terug een versnelling wordt bijgeschakeld. Bovendien zijn we heel de film door getuige van vakkundig camerawerk wat nu en dan resulteert in prachtige shots. Zelfs een eenvoudig stadsbeeld weet Argento om te toveren tot een lust voor het oog. Naast de memorabele opening inclusief slachtpartij, is de hysterische scène waar de blinde man op een onheilspellende open vlakte ironisch aan z’n eind komt een scène die niet onbesproken mag blijven. Maar tal van andere scènes zijn zeker ook het bekijken waard. Zo denk ik bijvoorbeeld aan de profetische wijze waarop Professor Milius zijn visie geeft op het occulte verleden van de dansacademie, perfect in correlatie met de achtergrondmuziek.

Het hoeft overigens niet meer gezegd dat de ondersteunende soundtrack van Goblin van uitzonderlijk hoog niveau is en, hoewel de main theme naar mijn zin iets te vaak opdook en daarmee aan kracht inboette, uitermate sfeerbevorderend werkte. De hypnotiserende combinatie van beeld en geluid zorgt ervoor dat je helemaal in de paranoia wordt gesleurd van deze occulte horrorfilm.

Toegegeven, het verhaal mag dan wel vaag zijn en waarschijnlijk louter in functie van het visuele, ik neem er toch genoegen mee. Sommige situaties deden me trouwens terugdenken aan Rosemary’s Baby, waarvan de scène waar Suzy haar glas wijn weggiet omdat ze de inhoud ervan niet vertrouwt er één is. Waar films als Rosemary’s Baby, The Exorcist en The Omen zich voornamelijk scharen achter een sterk scenario, trakteert Suspiria ons op een zelden geëvenaard visueel spektakel.
De grens tussen kunst en kitsch is vaag in Suspiria, maar voor een liefhebber van het genre helt de balans met gemak over naar het kunstgedeelte.

Tja, er is een publiek voor, maar ik heb al ondervonden dat de neo-slasher niet echt mijn ding is. De vormgeving van Sweatshop, inclusief muziek en kostuums, lijkt de weerspiegeling van een subcultuur waar de makers enige affiniteit mee hebben. Het levert enkele unieke plaatjes op, maar over het algemeen zijn de clownesk uitgedoste personages nog dommer dan het slachtvee uit de jaren '70 en '80. Dialogen slaan nergens op en de humor is zo infantiel dat het ergerlijk wordt. Geen personage waar je je mee kan vereenzelvigen, dus helaas ook geen spanning. Enkel onverschilligheid over het lot dat hen te beurt zal vallen.

Gelukkig worden ze al gauw de mond gesnoerd door het soort moordenaar waar ik wel sympathie voor kan opbrengen: vuil en vettig en in het bezit van een wapen om U tegen te zeggen. De scènes waarin hij zijn slachtoffers werkelijk verplettert behoren dan ook tot de beste uit de film. In die zin is Sweatshop deels geslaagd als slasher, maar ik krijg het gevoel dat het genre vroeger meer inhoud had.

Een van de betere films van Tim Burton die ik al gezien heb. De muziek in zijn films blijft weliswaar een struikelblok. Hoewel ik me er dit keer niet bepaald aan ergerde, vond ik het weinig opzienbarend. Sommige songs hadden wel een zekere frivoliteit of dramatiek in zich, maar het merendeel klonk nogal doorsnee, plat zelfs. En als, zoals in dit geval, het muzikale een groot gedeelte van de film bepaalt, mag dat toch een stuk beter voor mij. Of misschien is het een kwestie van smaak. Ik ben namelijk niet zo thuis in het wereldje van de musical, dus ik ga me niet wagen aan een technische beoordeling van de songs en de zang.

Hiertegenover staat echter een interessant verhaal dat verrassend compromisloos in beeld gebracht wordt, inclusief vlijmscherpe scheermessen en klaterende bloedfontijnen. Dit alles wordt aangedikt met een sfeervolle impressie van Londen in het Victoriaanse tijdperk waarin armoede en decadentie hand in hand gaan. Zoals gewoonlijk zijn ook de kostuums en decors erg knap gemaakt, toch een gegeven dat consequent in Burtons films terug te vinden is. In combinatie met de muzikale intermezzo's zorgt de duistere look&feel dus voor een redelijk unieke cocktail waardoor ik eigenlijk altijd geboeid ben blijven kijken. En daar draait het uiteindelijk om.

Ik ben trouwens best benieuwd geworden naar Sweeney Todd uit 2006.

Heb ondertussen de film ook maar eens gekeken en moet zeggen dat ik nogal teleurgesteld ben. Afgaande op de thematiek van Syriana verwachtte ik een degelijke film die me wat meer kon bijbrengen over de oliepolitiek en de huidige economische situatie tussen de VS en het Midden-Oosten.

Helaas, dankzij een warrig scenario en weinig diepgang had ik het gevoel dat ik twee uur zat te kijken naar nieuwsberichten in feuilletonvorm. Warrig omdat de regie er niet in slaagde alle eindjes aan mekaar te knopen en een duidelijke link te leggen tussen alle personages en gebeurtenissen. Weinig diepgang omdat er zoveel personages en gebeurtenissen aan bod kwamen dat je, ondanks de relatief lange speelduur, nergens een volledige en heldere kijk op kreeg.

Ook vond ik het soms schokkende camerawerk erg storend en totaal onnodig. Ik vraag me af wat dit bijbracht aan de film. Een andere storende factor waren de melodramatische nevenverhaaltjes over de gebroken gezinssituaties die geheel niets ter zake deden. Waarom de film niet wat inkorten en meer aandacht schenken aan een goede en samenhangende structuur? Verder vraag ik me ook wel af waarom Clooney hier voor z’n rol een oscar heeft gekregen. Je hoort me niet zeggen dat hij slecht acteerde, maar oscarwaardig is nog wel wat anders volgens mij.

Op alle fronten gebuisd dus, deze film. Niet omdat ik hem niet begreep (want dat deed ik uiteindelijk wel), maar wel omwille van de minimale diepgang en het ontbreken van een heldere samenhang.