Opinions

Ontiegelijk slechte genrefilm die de ongeloofwaardigheden opstapelt, ondanks het goede begin waarin de adembenemende natuurpracht in beeld wordt gebracht. Daarnaast kunnen de gebrekkige digitale effecten anno 2016 echt niet meer door de beugel. Beide elementen zorgen ervoor dat de finale veeleer lachwekkend en ergerlijk is dan spectaculair. Het boeiende aan dit soort overlevingsfilms blijft evenwel de projectie op de kijker: je blijft je tijdens elke scène afvragen hoe je zelf in een gelijkaardige situatie zou reageren.

Uiterst flauwe film met een wederom irritante Vincent Cassel. Geef me een machete en ik maak hem in een handomdraai een kopje kleiner.

Nee, nu even serieus. Sheitan poogt zoveel dingen tegelijk - humor, weirdness, shock, spanning, vetzakkerij - maar slaagt op geen enkel vlak. Op een paar lelijke freaks na is het allemaal niet veel soeps. Feit is dan nog dat heel de film een samenraapsel is van scènes, ideeën en personages die rechtsreeks uit andere films geript werden. Het wiel heruitvinden kan geen kwaad, zolang het maar beter bolt, maar in dat van Sheitan zit dan toch wel een behoorlijke bluts als je het mij vraagt. Afvoeren deze flauwe wanvertoning; meer woorden maak ik er niet aan vuil.

Na een hele tijd geleden "Crouching Tiger, Hidden Dragon" gezien te hebben, wou ik deze toch ook eens meepikken. Martial Art films hebben me, behalve in m'n prille jeugd, eigenlijk nooit kunnen boeien, tot de laatste maanden. Bij deze film had ik relatief hoge verwachtingen die helaas niet werden ingelost.
Ik moet Zhang echter nageven dat hij een uitstekend oog heeft voor esthetiek. De kostuums en decors zagen er bij wijlen betoverend uit. De bamboebos-scène die felgroen combineerde met lichte witte mist is één van de mooiste decors die je je kan inbeelden. Adembenemende kleurenpaletten waren er in overvloed, met de bijna-executie van Jin als hoogtepunt. Het maagdelijk witte gewas en de roodbruine struiken stonden in schril contrast met de felgroene en donkerblauwe kostuums van de twee personages, werkelijk prachtig om zien.
Wat de gevechten betreft kan ik kort zijn. Mooie choreografie maar verder kon het me allemaal niet boeien. Ik had dikwijls het "ik heb dit al vaker en beter gezien"-gevoel. Geef mij maar de kortere, maar meer doeltreffende gevechten uit Zatoichi.
En met het zoetsappige liefdesverhaaltje werd de film alleen nog maar zwakker. Hier had ik echt helemaal geen boodschap aan, plus het vertraagde de film nodeloos. Nuja, nodeloos...laat dit liefdesverhaaltje nu net de essentie van de film zijn.
Van de soundtrack had ik ook meer verwacht trouwens. Niet dat hij slecht was, dat niet, maar ik heb al beter gehoord.
Van deze film onthoud ik vooral een uitstekend kleurgebruik en... dat was het. Een teleurstelling, jammer maar helaas.

Absurde film waarin een in kleurrijke pyjama gehulde man gevangen zit in een witte kamer. Terwijl hij probeert te ontsnappen, zien we hoe de Mexicaanse worstelaar Escargot Man het moet afleggen tegen een veel jongere en fittere tegenstander. Dat beide plotlijnen op een gegeven moment zullen samenvloeien, voel je als kijker reeds van bij het begin, maar de ware toedracht blijft een mysterie tot aan de ontknoping. De arme man zijn zoektocht naar een uitweg uit de kamer voelt als een computerspel waarin je zoveel mogelijk clous moet verzamelen om naar het volgende level te kunnen. Dit doorspekt met gortdroge humor en een effectieve spanningsboog. Tegelijkertijd openbaart zich de religieuze en filosofische diepgang van Symbol. Matsumoto lijkt te zinspelen op een God die de ene vergissing na de andere begaat en door zijn eigen willekeur de evolutie van het leven op aarde bepaalt. De luchtige toon in combinatie met deze levensbeschouwelijke insteek is een aartsmoeilijke evenwichtsoefening, maar Matsumoto slaagt daar met verve in.

Uitgebreide review: Cult Movies Reviewed: Symbol (2009, Hitoshi Matsumoto) - dvd - cultmoviesreviewed.com

The Shining heeft op het eerste zicht veel te bieden: een topregisseur, een topacteur, een veelbelovend plot en een uiterst geschikte locatie. Aanvankelijk ziet het er dan ook erg goed uit. Mooie fotografie en dito decors zorgen ervoor dat je meteen goed in de film zit. De waanzinnige grootte van het verlaten hotel met z’n eindeloze gangen wordt door middel van “walk-through-camerawerk” heel efficiënt gevisualiseerd. Elke gang en elke kamer hebben een eigen visueel karakter en vormen stuk voor stuk prachtige/kitscherige decors met schitterende combinaties tussen vloerkleden, behangpapier en meubilair. Samen met de soundtrack vormt dit een mooi audiovisueel geheel.

Tot daar loopt het allemaal goed. Het is alleen spijtig dat de actie zo lang op zich laat wachten. Uiteraard is een degelijke opbouw onontbeerlijk om de langzame metamorfose van vader Jack te verantwoorden. Maar matig acteerwerk van Shelley Duvall en Danny Lloyd doen deze trage opbouw echt geen goed. Bovendien komen sommige dialogen iets te langgerekt over wat het tempo uit de film haalt.

Uiteraard verhindert dit minpunt niet dat we als kijker nog enkele onvergetelijke scènes voorgeschoteld krijgen: de doolhof, het zoontje dat op z’n driewieler door het gangencomplex van het hotel fietst, de oude dame in de badkamer, here’s Johnny, …

Conclusie: Een film die uitblinkt in visuele kunde, maar helaas een beetje tekortschiet wat onvervalste spanning betreft.

Net zoals vele andere Japanse horrorfilms laat ook Evil Dead Trap genoeg ruimte voor perverse en bizarre ideeën. Wat begint als een doordeweekse slasher met een Italiaans aandoende soundtrack, mondt gaandeweg uit in een industriële nachtmerrie met invloeden uit de cyberpunk en Cronenbergs body-horror. De aftandse fabriek met grote open ruimtes, donkere gangen, losse bedrading die uit het plafond bengelt, betonnen pilaren, televisieschermen die zomaar aan- en afspringen en een grijnzende maansikkel die over het verlaten industrieterrein hangt, vormen het merkwaardig decor van dit alles. Een gewaagde cocktail met andere woorden, maar ondanks de onnavolgbare plot resulteert dat in een aantal indrukwekkend in beeld gebrachte scènes. Reden daarvoor is de cinematografie die een combinatie is van vuile kleurtinten, grove filmkorrel en aparte cadrages. Velen zullen zich storen aan de groteske verhaallijn, maar alleen al voor de esthetische kwaliteiten is dit een must see.

Cronenberg bewijst nog maar eens waarom ik hem zo’n goed horror-regisseur vind. Net als al z’n horrorfilms ademt ook Shivers die typische “jaren ’70-’80 B-film Cronenberg-sfeer” uit. Hoewel Cronenberg het in z’n eerste langspeelfilm over een komische, absurde boeg gooit, merk je toch al de grondbeginselen van z’n intelligente visie op horror. Het concept is dan ook geniaal en tegelijk erg komisch in mijn ogen. Zombies die uit zijn op seks, in plaats van vlees en bloed. Leuk idee en met momenten ook erg lachwekkend (in de positieve zin van het woord) uitgewerkt.

Opvallend hierbij is de zeer efficiënt in beeld gebrachte claustrofobische sfeer en dito locatie; een van de rest van de wereld afgezonderd eiland en appartementencomplex met een eigen mini-winkelcentrum en een privé-ziekenhuis. Naarmate de film vordert krijgt de inleidende commercial ter promotie van dit paradijs een wel erg ironische bijklank. Shivers blijft aldus niet gespeend van een beetje maatschappijkritiek zeg maar. De steeds meer individualistisch en materialistisch wordende samenleving en de kloof tussen rijk en arm krijgen er flink van langs. Ik kan me dan ook niet van de indruk ontdoen dat Cronenberg hiermee een basis heeft gelegd voor zombie-grootmeester Romero's Dawn of the Dead.

Hoe dan ook was deze eerste volwaardige horrorfilm van Cronenberg een veelbelovende prent voor de rest van z’n oeuvre. En zo geschiedde, want de beste man heeft me nog nooit teleurgesteld en z’n films staan altijd wel garant voor enkele boeiende ideeën en fascinerende horrormomenten.

Echte zombies zijn het natuurlijk niet, eerder een soort supersoldaten die in de meest extreme omstandigheden ingezet kunnen worden. Maar of het nu wel of geen zombies zijn doet verder niet ter zake, want dit is een erg charmant filmpje. De opbouw neemt veel tijd in beslag waardoor de sfeer en setting (een onbewoond eiland met hagelwitte stranden en dicht struikgewas waarin ergens een aftands hotel verscholen ligt) uitstekend uit de verf komen. Voor veel dreiging zorgen de nazi-zombies echter niet. Toch zorgt de cameravoering samen met enge geluidseffecten voor een beklemmend gevoel dat wordt doorgetrokken in het naargeestige einde. Echt een must voor cultliefhebbers!

En toch ben ik het sterk met je oneens. Om te beginnen omdat die clichéformule wel degelijk geïnjecteerd wordt met enkele creatieve ingrediënten. Zoals bijvoorbeeld de visuele flair die je zelf ook al aankaartte. Wazige, dromerige shots en een resem jumpcuts zorgen ervoor dat de bovennatuurlijke sfeer perfect gehandhaafd blijft. En dan heb je nog de kern van de film rond de trips, die in mijn ogen een "geldige" katalysator is voor wat jij omschrijft als een "weten niet meer wat echt is en wat niet"-film. Ik bedoel maar dat het hier om een realistische oorzaak-gevolg situatie gaat en dat het dus geen zoveelste horrorfilm is met bovennatuurlijke aspecten.

Ook erg knap is hoe - net als in The Blair Witch Project - de eigenlijke film constant verwijst naar de legende die bij het begin wordt aangekondigd. Als klap op de vuurpijl is er dan nog het slot dat al het voorgaande in een ander perspectief plaatst. Zo leef je als kijker constant mee met de personages en ga je ervanuit dat alle gruwelen gewoon hersenspinsels zijn als gevolg van de trip. Maar als de enige overlevende (en dader) op het einde reflecteert over haar daden wordt prompt de link gelegd met de legende van de doodskoppaddestoeltjes. En precies die terugkoppeling vind ik erg knap gevonden.

Verder heeft Shrooms natuurlijk z'n minpunten, want de suspense is niet altijd even prominent aanwezig en ook slaagt de subplot met de twee bosbewoners er niet bepaald in Shrooms dat extra weirde tintje mee te geven. Wel overtuigend was die mysterieuze figuur die constant doorheen dat bos zweefde. Het feit dat ie nooit echt zichtbaar was, maar toch altijd en overal voelbaar aanwezig, maakt veel goed. De laatste tien minuten in dat gebouw waren dan weer overbodig en als setting een pak minder geslaagd dan die donkere, dampende bossen.

Eindbalans: Onderschatte film die in veel aspecten aan The Blair Witch (onder invloed) refereert, maar nergens een goedkope ripoff wordt en desondanks enkele minpunten zich toch staande houdt door een gepaste stilering en een inventieve plot.

Beeld je even in dat je met lijf en lede tracht te ontsnappen aan een uiterst eng uitziende geest die je kost wat kost wil grijpen om je mee te nemen naar het hiernamaals. Je loopt door een eindeloos gangencomplex van een leeg flatgebouw en betreedt een gammel deurtje dat het portaal vormt naar een grimmige trappenhal. Je loopt en loopt. Je voelt de kille adem in je nek van de geest die je nog steeds op de hielen zit. In een ijltempo daal je de trappen af, minutenlang, om uit de greep te blijven van de dood. Je hart klopt in je keel en in alle zenuwuiteinden van je lichaam. Je ademsnood verbleekt bij de constante aanvoering van adrenalinestoten. Tintelingen bekruipen je ruggengraat. Na enkele minuten die wel uren lijken, stel je vast dat je nog steeds op dezelfde verdieping zit als waar je de trappenhal bent binnengestormd. Ongeloof maakt zich van je meester. En nog steeds word je achtervolgd door de niet aflatende kwelgeest die niet zal rusten alvorens hij je te pakken heeft. De gedachte dat je de in tijd en ruimte eindeloze achtervolging nooit kan winnen, kraakt je psyche. Angst en onmacht bespelen je emoties. Je geeft je tenslotte over en berust in je lot…

Shutter is een aaneenschakeling van dergelijk hallucinante scènes die de langzaam opgebouwde paranoia naar een ongezien hoogtepunt tillen. Het begint allemaal met een banale aanrijding van een jong meisje, waarna de onthutste daders in een vlaag van paniek vluchtmisdrijf plegen. Snel daarna wordt het koppel geteisterd door een duistere schim die op alle mogelijke ogenblikken aan hen verschijnt. Voor de kijker meteen een eerste teken aan de wand dat de schim wraak wil voor het dramatische ongeluk. Wanneer gaandeweg het verleden van het hoofdpersonage pijnlijk wordt blootgelegd, schuiven alle puzzelstukjes in elkaar en wordt duidelijk dat er meer aan de hand is. En zo wordt het publiek getuige van een beklijvende horrorfilm die op meerdere facetten werkt.

Complexe begrippen zoals wrok, wroeging en het menselijk geweten krijgen in Shutter door middel van talrijke betekenisvolle verwijzingen een wel erg aparte en tegelijk akelige invulling. Op vakkundige wijze wordt dit basisconcept in een uniek verhaal gegoten dat met een ijzingwekkende suspens en een handvol perfect getimede schrikmomenten een briljante uitvoering kent. Cinematografisch zit Shutter uiterst strak in elkaar. Elk audiovisueel detail staat in dienst van het narratieve aspect, gaande van vervreemdende shots van grauwe flatgebouwen tot een intense klankband die je meermaals doet rechtveren uit je stoel.

Van de afstandelijke toon die vele Aziatische producties kenmerkt is in Shutter weinig tot niets te merken. Niet zelden bemoeilijkt de cultuurbarrière een optimaal inlevingsvermogen waardoor de impact steeds beperkt blijft, maar dat is in deze verwesterde Aziatische prent geen hindernis. Hoewel typische Aziatische symboolwaarden (bijvoorbeeld ontzag voor geesten) nog steeds aanwezig zijn – streekgebonden elementen als taal en locaties inbegrepen – vertoont het hoofdpersonage toch duidelijk herkenbare trekjes. Dat maakt het allemaal iets meer grijpbaar en begrijpbaar en in die zin ook aangenamer om naar te kijken.

Verder is Shutter een complete film, in die zin dat elk shot en elke scène mooi uitgemeten zijn, goed op elkaar aansluiten en netjes in het totaalplaatje passen. Bovendien laat de regisseur via subtiele hints ruimte voor eigen interpretatie zonder dat het allemaal te vaag wordt. Van de kijker worden inspanningen gevraagd, er ontstaat een zekere interactie met andere woorden, maar het publiek wordt nooit volledig in het ongewisse gelaten. Goed gedoseerde thrills en chills en een constant aanwezige onderhuidse spanning doen vervolgens de rest en daarmee serveert deze atypische spookfilm je op een aanhoudende adrenalinerush die zelfs na de aftiteling nog door je lijf blijft zinderen. Een klassieker in wording!

Moeilijk te beoordelen, deze remake. Laat me beginnen met te zeggen dat ik het origineel een ware verademing binnen het genre vond: perfect uitgevoerd met intense schrikmomenten en een origineel, diep verhaal.

Aangezien het hier een remake betreft werd het scenario (= de basis) grotendeels overgenomen, met als gevolg dat de film puur inhoudelijk nog staat als een huis. Nieuw gegeven in het remake-circuit is wel dat men deze film voor het overgrote deel in Azië laat plaatsvinden waardoor alsnog die typische look&feel wordt gehandhaafd.

Minpuntje is dan weer de uitvoering. Vond deze minder grauw en minder angstaanjagend dan het origineel. Voornamelijk ook omdat de schrikmomenten hier amper effect hadden. Neemt niet weg dat er toch enkele erg akelige sequenties voorbij komen. De impact blijft echter beperkt, maar het is vooral de kracht van het verhaal die je moeiteloos naar de eindgeneriek voert.

Conclusie: als op zich staande film is dit zeker geen mislukking, maar het echte remake-gedeelte (niet het scenario, maar de uitvoering ervan) schiet hier en daar een beetje te kort.

Fijne film van Scorcese, al zie je de clou van mijlenver aankomen. Toch een flinke domper wat mij betreft. Dat de trailer die grotendeels verraadt, is trouwens onbegrijpelijk. Desalniettemin slaagt Scorcese erin om zorgvuldig de spanning en het mysterie op te bouwen. En toch, als de film nu niet zo voorspelbaar geweest was, dan had het effect vele malen groter geweest.

Uiteindelijk blijft Shutter Island flink overeind door de cinematografie, de locaties en de overtuigende vertolkingen. Vooral het camerawerk en de verschillende locaties zijn van hoogstaand niveau. Eerst en vooral het eiland en het ganse idee erachter is goed uitgedacht en uitstekend voer voor dit type film. Maar ook op het eiland zelf worden alle locaties op een passende manier in beeld gebracht. De wenteltrappen, de vuurtoren, de onderaardse gangen, cellenblok C, het kantoor van de psychiater, het kerkhof, ... allemaal dragen ze een onheilspellend sfeertje uit. Iets wat met momenten mooi benadrukt wordt door de soundtrack.

Qua beeldtaal dus geen gebrek aan mysterie, maar op inhoudelijk vlak schiet Shutter Island hierin te kort. Al zitten er toch een aantal interessante elementen in de film die doen nadenken. Zoals het hele gegeven rond de medische experimenten ten tijde van de nazi's en dr. Mengele. Hoe ethisch onverantwoord ze ook waren, ze hebben ontegensprekelijk bijgedragen tot de vooruitgang van de wetenschap. Of het ingenieuze idee om binnen de setting van een psychiatrische instelling een perfect gezonde mens voor gek te verklaren, zodat wanneer hij zich op een volstrekt normale manier probeert te verdedigen, niemand hem nog gelooft. Behoorlijk beangstigend als je erover gaat nadenken.

Conclusie: Een visueel erg mooie film die op inhoudelijk vlak wat steken laat vallen maar toch de ganse tijd boeiend blijft. En niet te vergeten de voortreffelijke prestatie van DiCaprio die bevestigt dat hij meer dan een tieneridool is. Al met al een degelijke film die te lijden heeft onder een trailer die teveel weggeeft.

De Masters of Horror-serie is echt m'n ding niet... Met Sick Girl alweer een teleurstelling van formaat moeten verwerken. Zo zie je maar dat de de mix tussen humor en horror een moeilijke evenwichtsoefening is waar nog maar weinigen in geslaagd zijn. Wederom geen horror te bespeuren en veel te veel infantiele humor. Waar zijn al die so called Masters toch mee bezig? Verder erg irritant geacteerd ook. Zal wel de bedoeling geweest zijn, maar het schrikte me meer af dan wat anders. Nee hoor, op een paar uitzonderingen na is het Masters of Horror project een geweldige flop.

WOW!

Na afloop van de film had ik er geen bal van begrepen, maar ik had wel de behoefte om het totaalplaatje te zien. Dus ben ik maar wat gaan surfen en uiteindelijk vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Dat de film hier en daar wat vaag en/of complex werd, heeft me allerminst gestoord. Integendeel, het mysterieuze sfeertje zorgde voor een meer dan aangename kijkervaring.

En een aparte ook. Ik kende het computerspel niet, maar had al wel vernomen dat deze film hierop gebaseerd is. En met die info in het achterhoofd zie je inderdaad de gelijkenissen tussen deze film en de virtuele wereld die in computergames gecreëerd wordt. Dat merk je vooral aan de fictieve wereld waarin alles zich afspeelt. Er gelden totaal andere wetten dan in de doorsnee horrorfilm en dat maakt het enorm boeiend om naar te kijken. Voor wie de link met computergames niet meteen legt, zal Silent Hill eerder overkomen als een droom/nachtmerrie.

Dat is meteen ook de kracht van deze film: het mysterie, het surreële. Dat weerspiegelt in de algemene cinematografie, maar meer specifiek ook in de bizarre situaties, de duistere locaties en de sinistere figuren die er rondwaren. Silent Hill is geen film die je om de vijf minuten doet rechtveren uit je sofa, maar wel een die je door een prachtige sfeerschepping helemaal meeneemt in een demonische wereld.

Ik heb uiteindelijk weinig minpunten gezien. De special FX vond ik meer dan behoorlijk, de diabolische creaturen huiveringwekkend mooi gemaakt en de plot boeiend genoeg om twee uur te volgen. Maar het is vooral de "aparte kijkervaring" die me is bijgebleven. Ze was zelfs zo intens, dat ik me bij vlagen een personage in het spel voelde. Horrorfilms als deze mogen ze beslist meer maken!

Met dank aan Naomi Watts die mijn nieuwsgierigheid had gewekt met het plaatsen van enkele stills in het forum.

Vreemde film. Op zich wel interessant gezien zijn status als inspiratiebron voor latere slashers, maar in principe overbodig want zowel audiovisueel als verhaaltechnisch een poespas van jewelste. Voor het betere werk moet je inderdaad bij Black Christmas zijn, nota bene uit hetzelfde jaar. Beide films vertonen ontzettend veel raakvlakken en het lijkt me straf als hier geen jatwerk aan te pas gekomen zou zijn.

Een kerstman die aan het moorden slaat met een bijl... Het lijkt eerder een komisch idee dan dat het de mensen angst zou moeten aanjagen. Maar de teneur in Silent Night, Deadly Night is desalniettemin doodserieus. En maar goed ook. Zo getuige de harde proloog waarbij een jongetje z'n ouders ten prooi ziet vallen aan een moordende maniak, vermomd in een kerstman. Geheel volgens Pavlov en zijn conditionering zal de jonge Billy voortaan geen enkele kerstman meer vertrouwen.

Het in z'n kindertijd opgelopen trauma roept bij de kijker heel wat sympathie op voor het hoofdpersonage, dat naar b-film normen meer dan uitstekend vertolkt wordt door een jonge blonde adonis. De metamorfose die Billy doormaakt is in die zin ook vrij realistisch te noemen, al is het maar omdat de regie geen moeite spaart om de stoute kerstman van een degelijke karakteruitdieping te voorzien. Erg aannemelijk allemaal.

De moordtrein die er vervolgens op los beukt is best wel heftig, met als kers op de taart de slee-scène. Genoeg originele kills en variatie in slagwapens, dat is waar een slasherfan om vraagt en met deze vrolijke kerstfilm ook geserveerd krijgt.

Conclusie: een belachelijk lage score op moviemeter, al valt dat wellicht te rijmen met de doorgaans aanwezige afkeer voor b-slashers. Je moet er nu eenmaal voor zijn.

Het beruchte vervolg op dé kerstslasher bij uitstek. Dit maal verteld vanuit Ricky's perspectief, de broer van Billy die in het eerste deel dood en verderf zaaide. Gek genoeg is deze sequel opgebouwd rond herinneringen aan de gebeurtenissen uit het origineel, met als gevolg veel knip- en plakwerk. Dit merkwaardig feit is te wijten aan het oorspronkelijke script dat slechts materiaal bevatte voor een halve film. Met al het knip- en plakwerk werd de speelduur verlengd naar ongeveer anderhalf uur. Maar er is ook een keerzijde aan de medaille: wie de gewelddadige hoogtepunten uit het origineel gemist had – denk aan de naakte deerne die op een rendiergewei gespietst wordt of de onthoofding van een puber op een slee – krijgt met dit vervolg gratis en voor niets een beknopte samenvatting aangeboden.

De volledige review.

Goede SF herkent men aan de relevantie x aantal jaar na datum en dat is met Silent Running niet anders. Nadat alle fauna en flora van de aardbol zijn weggevaagd, is Freeman gelast met het onderhoud van de bossen die onder reusachtige koepels door de ruimte glijden. Zijn hoop is om de bossen te conserveren en ze ooit weer naar de aarde te brengen, maar de rest van de bemanning alsook de leiders van de missie hebben andere plannen. Het resultaat is een film waarin we een wetenschapper/filosoof zien strijden voor principes die niet gedeeld worden door de meerderheid van de bevolking, hoe nobel ook. Zulks is anno 2017 zeer relevant als je ziet wat voor sinistere figuren onze planeet op alle mogelijke vlakken in de afgrond aan het storten zijn. Maar dit briljante uitgangspunt komt niet altijd even goed uit de verf, met name wegens het lang uitgesponnen middenstuk dat zeer loom gebracht wordt en bovendien afleidt van de hoofdzaak. De sterkste scènes zijn die waarin Freeman door zijn bos dwaalt en die waarin hij tegen de andere bemanningsleden redevoert over het belang van verse groenten. Het einde is mooi gevonden en kan je op verschillende manieren interpreteren (positief vs negatief). Silent Running is hoe dan ook een film die tot denken aanzet. (De film heeft overigens niks te maken met het gelijknamige nummer van Mike & The Mechanics dat een soortgelijk post-apocalyptisch thema behandelt.)

King-verfilmingen zijn, op enkele uitzonderingen na, flauwe B-films. Dat is met Silver Bullet niet anders. Daar kunnen Haim en Busey helaas weinig aan veranderen. Voor de betere weerwolf-film verwijs ik liefst naar An American Werewolf in London (ook al is dat niet meteen een hoogvlieger), Ginger Snaps of Dog Soldiers. Maar eerlijk gezegd zijn dit allemaal zeer middelmatige horrorfilms en heeft dit subgenre (mij althans) weinig te bieden.

Slechts weinig TCM-klonen slagen erin die authentieke look van de in '74 geboren cultklassieker te evenaren. Er waren enkele uitzonderingen, maar die waren op een hand te tellen. En als de sfeer dupliceren niet lukt, waarom het dan niet over een andere boeg goeien en er een streepje humor door trekken? De alom gekende basisingrediënten tekenen de grote lijnen uit, maar Simon Says gaat voornamelijk toch de komische toer op. Wie beter dan Crispin Glover om een geschifte maniak neer te zetten? Heerlijk rolletje met prachtig bijhorend accentje. Je kan Simon Says bezwaarlijk origineel of spannend noemen, maar bij wijlen deelt ie wel wat surrealistische tikken uit. Vrijwel alles lijkt gelift uit andere genrefilms, maar de bizarre combinatie van de geleende elementen zorgt alsnog voor die belangrijke eigen stempel. Een bos vol boobytraps met pikhouwelen (losjes gebaseerd op eender welke Italiaanse kannibalenfilm), een dinerscène met dode familieleden (TCM), een broodje hand, een platgetrapte poedel en nog veel meer vetzakkerij, ... Tja, kwalitatief niet echt hoogstaand maar vermakelijk is het allemaal wel. De komische insteek is net niet geniaal genoeg, dus van een topper is nooit sprake. Gewoon een tussendoortje dat creatief omspringt met de stelling "ken je klassiekers".

Een extra-lange Simpsons aflevering, meer is deze film eigenlijk niet. Dat is niet eens als verwijt bedoeld, want het blijft allemaal erg vermakelijk. Paar keer goed gelachen, ondanks het feit dat het niveau van de meest legendarische afleveringen nergens gehaald wordt. Leuk eigentijds thema ook, overgoten met de nodige moraal zoals we dat van de schrijvers gewoon zijn. Maar nergens belerend, ook zoals we dat van de schrijvers gewoon zijn. Het valt wel op dat men achter de schermen bij The Simpsons professioneel (en commercieel) genoeg is om allerlei losstaande personages en situaties in het geheel te integreren zonder dat daar eigenlijk een geldige reden voor is. Maar ach, dat foefje zorgt alleen maar voor meer vermaak, dus kwaad kan het zeker niet.

Middelmatige metafysische horrorfilm die hoogtes, maar vooral ook laagtes kent. Het verhaal lijkt op het eerste gezicht vindingrijk, maar de circulaire plot is vanuit schrijversoogpunt gewoon een handig middel om besluiteloosheid te camoufleren als het om het verzinnen van een goed slot gaat. Vandaar dat je de ontknoping van mijlenver ziet aankomen en dat ze bijgevolg niet de gewenste mokerslag oplevert. Ook de stereotiepe ontwikkeling van auteur Ethan Hawke, die langzaam maar zeker in een whiskydrinkende kluizenaar verandert, getuigt van weinig geraffineerd schrijverschap. Gelukkig wordt dit deels opgevangen door de mise-en-scène, waarbij vooral de kille soundtrack een zeker angstklimaat creëert. Dit in combinatie met de 8MM-filmpjes bezorgt bepaalde scènes een naargeestige toon. Spijtig dat die te pas en te onpas overstemd wordt door gratuite en in de meeste gevallen onnodige schrikmomenten. Ik heb het meest genoten van de sterke bijrol van de hulpsheriff.

Goed vervolg om twee redenen. Enerzijds verhaalt de film vanuit een nieuwe, originele invalshoek met goede acteurs waardoor dit als los deel meer dan het kijken waard is. Anderzijds wordt de mythos rond de demon Bughuul verder uitgediept. Dat laatste gebeurt nog steeds door het vertonen van groezelige home-made videofilmpjes waarin doodgewone gezinnen op de meest gruwelijke manieren aan hun einde komen. Doorspekt met af en toe een stevig schrikmoment wordt zo een sfeer gecreëerd waarin je als kijker constant op het puntje van je stoel blijft zitten. Het enige nadeel is dat het mysterie al in het eerste deel ontrafeld werd en op dat vlak weinig aan de verbeelding wordt overgelaten.

Zwak. Neo-slasher volgens Amerikaanse conventies, maar met een Nederlands-Belgisch cultuurhistorisch thema: Sinterklaas. Erg leuk gevonden natuurlijk en op zich veelbelovend voor een avondje hersenloos slice&dice vermaak. Helaas is de uitwerking ondermaats. De moorden ogen suf en inspiratieloos en het script is zo stuurloos als maar zijn kan. Teveel onzinnige personages die alleen maar in de weg lopen, verschillende perspectieven die het geheel onoverzichtelijk maken en een ontknoping om van te huilen. Gelukkig ziet de film er door nabewerking en kleurcorrecties redelijk fraai uit en mag Huub Stapel zijn visagiste bedanken voor de geweldige metamorfose als Niklas. Desondanks is deze film een enorme gemiste kans, waarvoor Dick Maas (scenario + regie) grotendeels verantwoordelijk is.

Mooie De Palma alweer.

De Palma heeft een geheel eigen cinematografische stijl (splitscreens als belangrijkste handelsmerk) en dat maakt z'n films toch altijd een beetje uniek. Hij mag dan nog het imago hebben een Hitchcock-ripper te zijn, wat mij betreft is zijn eigen inbreng groot genoeg om van een goed filmmaker te spreken.

Ook in Sisters staat De Palma op scherp met prachtige splitscreens die voor enkele hallucinante filmmomenten zorgen. Let vooral op de scènes in de gangen van het flatgebouw, waar de gebeurtenissen links en rechts soepel in mekaar overlopen en daarbij een dromerig sfeertje oproepen.

Het speurwerk is lichtjes inferieur aan pakweg Dressed To Kill, maar het blijft zeker doenbaar. Alleen spijtig dat het scenario hier en daar als los zand aan mekaar hangt, iets wat De Palma tracht goed te maken met een verklarend slot waarin de slechterik de informatieve touwtjes nogal opzichtig en onsubtiel aan elkaar knoopt.

De moord waarvan de overbuurvrouw getuige is, getuigt van puur vakmanschap. Langzaam opgebouwd, met de nodige suspense, en dan barst plots de hel los. Erg bruut en rauw ook, al doet het nogal fake uitziende bloed de impact van deze uitspatting toch ietwat teniet.

Vooral het eerste en het laatste halfuur zijn van hoge kwaliteit. Het middenstuk durft nogal eens vervelen, maar het blijft wel binnen de grenzen van het aanvaardbare. Conclusie: bovengemiddelde horrorfilm waarin De Palma alle visuele registers weer opentrekt.

Een verademing vergeleken met de moderne horrorfilm waarin dezelfde formule steeds opnieuw uitgemolken wordt (ook al kunnen die best vermakelijk zijn). Softley serveert ons een fris scenario met een frisse audiovisuele vormgeving. Ook hoedje af omdat men met échte, geloofwaardige personages werkt. De goede vertolkingen zijn in deze mooi meegenomen.

Aanvankelijk heeft Skeleton Key wat weg van een spookhuisfilm, maar door de sfeervolle couleur locale en de verrassende ontwikkelingen blijkt niets minder waar te zijn. Opnieuw toont Softley een uitstekende feeling te hebben voor de soundtrack. Die is bij de beste die ik al gehoord heb in moderne horrorfilms.

Echt spannend of beklemmend wordt de film weliswaar niet, maar door de opeenvolging van wendingen blijf je wel geboeid kijken. Ook het einde is knap gevonden en sluit het geheel mooi af.

Kortom, een bovengemiddelde horrorfilm, zowel qua verhaal als cinematografie.

Noorse horrorfilm met Kristoffer Joner in de hoofdrol? Kan niet slecht zijn. Geweldige acteur die ook hier weer een erg complex personage neerzet (net als in Naboer).

Net zoals in Øie's debuutfilm Villmark zorgt een afgelegen huis in een Noors naaldwoud voor een dankbare setting. Door de juiste kleurfilters en rustiek camerawerk wordt optimaal gebruik gemaakt van deze omgeving om het juiste angstklimaat te scheppen. Hierachter schuilt een scenario dat een stuk dieper gaat dan de doorsnee-horror-in-een-bos. Centraal staat Kai wiens geest volledig verziekt is door de traumatische gebeurtenissen uit zijn prille jeugd; vertolkt door Joner die met het nodige charisma en subtiliteit een ijzersterk personage neerzet.

Daarnaast weet Skjult door middel van effectieve schrikmomenten en spanning de kijker mee te nemen in een achtbaanrit. Toegegeven, de clichés zijn nooit ver weg, maar de uitvoering is wel goed genoeg zodat ze nergens op de zenuwen gaan werken. De plot had dan weer ietsje minder doorzichtig gemogen. Hij is in wezen behoorlijk sterk en aangrijpend, maar dat Kai omwille van zijn traumatische jeugd lijdt aan een dissociatieve identiteitsstoornis (wiki), had net iets langer verborgen mogen blijven.

Eindbalans: bovengemiddelde Scandinavische horror. Dat ze daar in het hoge Noorden maar op dit elan verder doen!

Acht jaar geleden in de bioscoop gezien, gisteren eindelijk op DVD herzien. Ik blijf de film hier schromelijk ondergewaardeerd vinden. 't Is geen meesterwerk natuurlijk, maar The Skulls heeft toch enkele kwaliteiten.

Soundtrack is mooi. De faculteit waar ales zich afspeelt wordt erg duister in beeld gebracht en ook de bijhorende Skulls-relikwieën zijn mooi gemaakt. Verder natuurlijk een flinke uithaal naar de high society, al wou men er in de eerste plaats toch een stevige thriller van maken met genoeg vaart erin. Dat lukt aardig, al blijft de formule redelijk eenvoudig en wordt de film nooit echt groots. Acteerwerk was doorsnee, behalve van Joshua "Dawson's Creek" Jackson die de film draagt.

Verrassend goed!

Nergens uitstekend maar over de hele lijn een voldoende, enkel de acteurs staken wat tegen. Voor de rest erg degelijk, zowel op narratief als visueel vlak.

Een setting als deze hadden we nog niet te vaak gezien en het is altijd leuk om te merken dat er in de Lage Landen zo leuk mee omgesprongen wordt. Ook de special effects, weliswaar relatief sober, zagen er puik uit.

Voor al het internationale horrorgeweld is Sl8n8 nog een maatje te klein, maar we mogen er hier wel verdomd trots op zijn. Hopelijk was dit een voorbode van een mooie toekomst voor de Nederlandse/Belgische griezelfilm.

Typische debuutfilm waarin Linklater er duchtig op los experimenteert. De narratieve stijl is best origineel te noemen, maar gaat na een tijdje wel vervelen. Inhoudelijk is Slacker dan weer amper de moeite. Als je zeverende jongeren wil zien, kijk je beter Linklaters Dazed & Confused: min of meer een herhalingsoefening van Slacker maar met interessantere personages en een veel hogere nostalgische waarde.