Opinions

Temidden van de Aziatische horrorboom is Kairo niet veel meer dan een slap aftreksel van de eindeloos gerecycleerde genreformule. Alleen veel saaier dan we al gezien hebben met bijvoorbeeld Ringu of Ju-On. De stereotiepe plot draait als vanouds om geesten die aan mensen verschijnen en hen vervolgens het leven zuur maken. Hoewel dit concept al tot in den treure toe herhaald werd, is dit niet de grote doodsteek van Kairo. Het gebrek aan spanning en scares en de uiterst irritante ruis op de geluidsband doen deze film de das om. Het eerste deel van Kairo is nog aanvaardbaar, vooral ook omdat de visuele inkleding weer eens wat anders is dan we gewend zijn, maar na het uur verzandt de film in een vervelend vehikel dat zich tergend traag naar de eindmeet sleept. Tijdverspilling, want in dit genre zijn al betere films gemaakt.

Erg doenbare horrorfilm. Vooral op cinematografisch vlak aardig. De puike belichting en cameravoering halen werkelijk alles uit de griezelige setting. Verder blijft het allemaal standaard - nergens slecht, maar ook niet uitmuntend. De scares waren vrij flauwtjes, maar daar tegenover staat dat door de schitterende locaties en het hallucinante camerawerk meer dan eens een bevreemdend sfeertje wordt geconstrueerd. Zou hem graag nog een keertje zien, maar dan met wat meer achtergrondinfo; heb nu de indruk dat ik een en ander heb gemist omwille van de onderliggende symboliek die ik niet altijd vatte (spiegels, groen vs. rood, ...).

Eén van die films die tot de verbeelding blijft spreken om diverse redenen: een relatief onervaren Michael Mann die erop los experimenteert, dromerige muziek van Tangerine Dream en een DVD-release die nog altijd op zich laat wachten. Dit zijn op zich al ingrediënten genoeg om van een cultklassieker te kunnen spreken, maar ik vond The Keep als geheel toch ondermaats eigenlijk. Voornamelijk omdat de sets en effecten er zo verschrikkelijk goedkoop uitzagen en het script niet verder komt dan gemakkelijke anti-nazi propaganda. Toch bevat deze prent enkele scènes die onmiskenbaar van de hand zijn van het genie dat Mann later zou worden, waaronder die met het zilveren zegel dat door twee soldaten verbroken wordt.

Somber portret van de normvervaging bij een deel van de Amerikaanse jeugd. Hun losbandige levenswijze wordt weinig verhullend in beeld gebracht waardoor het realiteitsgehalte hoog blijft. De film registreert het dagelijkse leven van een aantal tieners aan de hand van losse fragmenten die nauwelijks op elkaar aansluiten. Daardoor lijkt het of er een gebrek aan samenhang is, maar dat wordt slim opgevangen door de overkoepelende boodschap: jongeren vergooien hun leven naar het voorbeeld van hun ouders. De sociale kritiek is dan ook niet zozeer op de jeugd gericht, maar veeleer op het ontbreken van een degelijke, liefdevolle opvoeding.

Toen ik deze film voor het eerst zag was ik ongeveer zo jong als de kids in deze film. Hun leefwereld stond mijlenver af van de zaken waar ik op dat moment dagelijks mee bezig was, dus was ik behoorlijk in de war na het zien van de expliciete beelden. Bepaalde scènes zijn na al die jaren blijven hangen, wat toch wil zeggen dat de film destijds een behoorlijke impact op me had. Tijd voor een herziening met andere woorden.

Ondertussen is er veel veranderd, zowel in de cinema als in mijn eigen leven, waardoor Kids al lang niet meer zo choquerend is als hij ooit was. Maar toch weet de sombere toekomst die de kinderen uit deze film te wachten staat nog steeds te ontroeren. Het hoge realiteitsgehalte en de natuurlijke vertolkingen zijn daar ongetwijfeld verantwoordelijk voor. Daarnaast is het eenduidige script - een confronterende registratie van de nutteloze bezigheden van enkele Amerikaanse tieners - de perfecte manier om de deprimerende boodschap uit te dragen.

Kortom, een sterk drama dat verplichte kost zou moeten zijn tijdens de lessen seksuele voorlichting.

Quentin Tarantino is een regisseur die het tegenwoordig meer van z’n naam moet hebben dan van z’n werk. En met de recente marketingfoefjes rond Hostel mag je dit zeker en vast letterlijk nemen. Al te vaak worden z’n films als geniaal afgedaan terwijl ze eigenlijk toch maar een beetje formulewerk aan het worden zijn.

Binnen het oeuvre van Tarantino is Kill Bill volume 1 misschien wel het buitenbeentje (naast From Dusk Till Dawn) en daarom ook een klein beetje een verademing. Ok, er wordt nog altijd veel aandacht besteed aan geweld en de daarmee gepaard gaande visuele truckjes, maar in Kill Bill krijgt dit toch een heel andere invulling.

Op visueel vlak heeft deze film dan ook veel te bieden: zwart-wit, anime, slowmotion, splitscreens, mooi kleurgebruik, interessante gevechten, … Best leuk allemaal, alleen spijtig dat door het inconsistent gebruik van al deze elementen de film soms naar een rommelboeltje neigt. Daar komen dan nog enkele subplotjes en overbodige tijdsprongetjes bij, die meer chaos dan toegevoegde waarde bijbrengen. Voeg hier nog een soundtrack aan toe die, hoewel meestal kitscherig bedoeld, niet altijd zo overkomt en ook de beoogde afstand tussen beeld en geluid niet altijd verwezenlijkt.

Van de gevechten heb ik dan weer wel enorm genoten; lekker over the top, veel bloed en afgehakte ledematen, en gewoonweg leuke en originele kills. Zo moeten martial arts zijn!

Het wraakverhaaltje bij dit alles is uiteraard nogal eenvoudig en soms erg dom; toch vond ik dit veel minder storend dan in volume 2. In volume 1 waren de dialogen en het vertelwerk eerder een soort van rustpunt doorheen de actiescènes, terwijl in volume 2 er niets anders overbleef dan deze saaie en langgerekte praatscènes. Nu is het niet zo dat ik praatscènes a priori als saai beschouw, maar ja, inhoudelijk was het hier maar slappe koek.

Al bij al heb ik toch kunnen genieten van deze film en ik vind hem na Pulp Fiction en From Dusk Till Dawn het beste werkje uit het rijtje van Tarantino. Het was eens iets anders dan we van hem gewoon zijn, en dat mag ook wel.

Tarantino doet het weer! …een pretentieuze film afleveren die an sich niks anders te bieden heeft dan saaie dialogen, voorspelbaar acteerwerk (met Michael Madsen als een miscast die kan tellen) en cinematografische reproductie.

Waar volume 1 nog min of meer amusant was, zien we hoe hier een doodsimpel verhaaltje op de meest saaie manier naar de aftiteling kabbelt. Tarantino goochelt opnieuw met de factor tijd, maar doet dit compleet inspiratieloos zodat het langzaamaan gaat vervelen. Ik ben blij dat hij niet opnieuw met meerdere verhaallijnen die uiteindelijk bij elkaar komen heeft zitten knoeien, want dat zou het wel echt te bont gemaakt hebben. Deze keer bleef het bij enkele subplotjes die eigenlijk ook niet echt konden boeien, maar toch een verademing waren binnen het geheel.

Ik begrijp dan ook niet wat vele mensen hier zo speciaal aan vinden. Is het omdat de naam Tarantino eronder staat? Ik weet het niet. De man heeft al enkele leuke dingen laten zien, maar het wordt tijd dat hij wat anders gaat proberen en niet op z’n eerdere succesjes teert.

Zeer effectieve occulte horrorfilm die nochtans aarzelend begint. De opening is langzaam en focust zich op karakteruitdieping en empathie losweken bij de kijker, wat slechts gedeeltelijk lukt omdat de personages zich aanvankelijk irritant gedragen. Dit betert gaandeweg en naarmate de twee huurmoordenaars steeds dieper wegzinken in hun nieuwe taak, neemt het mysterie toe. Een duistere noise-soundtrack dikt dit mysterie op de juiste momenten aan en de film ontploft naar het einde toe in een diabolische climax. Het laatste kwartier is één van de engste stukjes film die ik ooit gezien heb (vergelijkbaar met Seventh Moon). Erg beklijvend, zowel thematisch als op audiovisueel vlak. Het gebrek aan narratief is gedurfd, maar misschien wel een goede keuze aangezien een teveel aan motief vaak nefast is voor dit soort films.

Doet een beetje denken aan The Devil's Business, eveneens occulte Britse horror, vrij recent en met een beperkt budget en ook over huurmoordenaars, maar Kill List is qua verhaal en uitvoering beslist de meerdere.

Een filmpje van pulpicoon David Decoteau, al staat hij in de credits vermeld onder zijn alter ego Richard Chasen. Het zal niet verbazen dat hij met dit werkje zijn reputatie weer alle eer aan doet. Killer Eye is een cocktail van fantasierijke horror, gratuit naakt en een flinke dosis stompzinnige personages en dialogen. Horror met een vette knipoog dus (pun intended).

Uiteraard moet je dit soort films niet om hun filmtechnische kwaliteiten zien. Hoewel het uitgangspunt veelbelovend klinkt en van veel verbeelding getuigt, is de uitwerking meer dan ondermaats. Maar positief is wel het feit dat alle pretenties ontbreken. Killer Eye is puur voor het plezier ingeblikt en dat straalt de film ook uit. Met name de personages doen erg hun best om het gebrek aan ernst te onderstrepen (die twee vrienden die de hele film in boxershort en witte sokken door de film lopen zijn echt hilarisch).

Niet onlogisch dat deze film nog geen stemmen heeft en het op IMDb met een gemiddelde van 2 moet doen, maar ik ben er van overtuigd dat voor dit soort pulp een markt bestaat. Er is slechts een vereiste: neem dit niet serieus.

Can we kill 'em? Yeah, just shoot them in the nose.

Met voorsprong de beste horrorkomedie die ik ooit gezien heb! Het concept doet denken aan films als The Blob: invasie van vreemdsoortige creaturen uit de ruimte, mensen worden gedood, een stelletje tieners komt erachter, maar niemand wil ze geloven. Niet bepaald origineel met andere woorden, maar Killer Klowns geeft een heel aparte draai aan deze formule.

De titel op zich belooft natuurlijk al een pak onzin en dat is exact wat je als kijker te zien krijgt. Een gigantische circustent landt in een bos en blijkt een gigantische moordfabriek vol bloeddorstige clowns te herbergen. Dit alles gehuld in frivole kleurtjes en knotsgekke geluidjes. Als de clowns hun habitat dan verlaten en de plaatselijke bevolking tot suikerspinnen omtoveren met speelgoedgeweren, breekt er paniek uit.

De makers lossen de verwachtingen probleemloos in door op het juiste moment met even bizarre als hilarische vondsten te strooien. Tot mijn favorieten behoren de scènes met het ballonnenhondje, de poppenkast, de driewieler bij de motorbende en de achtervolging met het ijskarretje.

Maar soms is Killer Klowns ook gewoon geweldig in zijn eenvoud:

'Can we kill 'em?'

'Yeah, just shoot them in the nose.'

En het is nog waar ook!

Als afsluiter is er nog een prachtig vuurwerk en een confettiregen. Toepasselijker kan niet.

Hoe dan ook fantastisch dat mensen het relativeringsvermogen hebben om dit soort films te maken. Helaas blijkt die gave enkel voorbehouden voor de jaren '80, want een film als deze zie ik vandaag niet meer gemaakt worden.

En natuurlijk ook bedankt aan dutchtuga, want zonder zijn blog had ik deze nooit gezien.

Waardeloze pulp. Killing Car bestaat vrijwel uitsluitend uit een aaneenschakeling van knullige achtervolgingen en schietpartijen waarbij doelwitten van op minder dan twee meter afstand consequent gemist worden. Het trieste dieptepunt is ongetwijfeld de scène waarin een man achtervolgd en meermaals beschoten wordt, waarna hij doodernstig tegen zijn vriendin opmerkt: “Ik denk dat ze mij moet hebben.” Tevens heeft de film te lijden onder goedkope en smakeloze erotiek. Maar het moet gezegd, Rollin heeft daarentegen wel een uitstekend oog voor vrouwelijk schoon. Eén scène mag bovendien niet onvermeld blijven, namelijk die waarin actrice Tiki Tsang één van haar doelwitten aanvalt met een zeis, waarop diegene zich op haar beurt verdedigt met een riek. De choreografie van het gevecht is even onbeholpen als de rest van de film, maar het idee op zich is goud waard.

Uitgebreide recensie: Killing Car (dvd) - schokkendnieuws.nl

The Kindred is nooit op DVD verschenen en dat maakt dat er toch een zweem van mysterie rond deze film hangt. Een jarenlange zoektocht heeft uiteindelijk een illegale download (VHS-rip) opgeleverd die probleemloos de verwachtingen heeft ingelost. In essentie is dit niet veel meer dan een zoveelste monsterflick met smerige effecten zoals ze enkel in de jaren ’80 gemaakt werden. Met een beetje goede wil kan je er zelfs een commentaar op immorele wetenschap en genetische manipulatie in zien. Het verhaal gaat over een man die ontdekt dat hij nog een broer heeft. Geen gewone broer, maar een mutant die gecreëerd werd door zijn moeder, een vooraanstaande wetenschapper. Het script vertoont erg veel gelijkenissen met Natali’s Splice, al worden er minder filosofische vraagstukken opgeworpen. De beste scène is wellicht die waarin een man opgesloten wordt in een donkere kelder vol hongerige, misvormde mutanten. Twee keer raden hoe dat afloopt…

Doorsnee film. Niet slecht, maar ook zeker niet uitmuntend. Vond vooral het eerste uur goed en soms ook aangrijpend. Bovendien krijg je een goed beeld van de plaatselijke normen en waarden. Nadien valt de film een klein beetje uit elkaar in mijn ogen. Aangrijpende scènes zijn er niet echt meer - er wordt nochtans veelvuldig geprobeerd de emoties te bespelen - en dat is tegenover het eerste uur een beetje een gemis. Daar komt nog bij dat men in het tweede uur teveel verhaallijntjes opzichtig aan elkaar knoopt, iets waar ik persoonlijk wat op afknap. Maar desalniettemin een aardig tussendoortje met goede vertolkingen, met name van Amir's vader.

Van de mensen met wie ik Knowing in de bioscoop ben gaan kijken, was ik na afloop het meest enthousiast. Ik was blij om eindelijk nog eens een film te zien die tot het einde toe volledig science-fiction durft te zijn, zonder hierin compromissen te sluiten. De kern van het verhaal is in principe zo oud als de mensheid, dus je kan je afvragen hoe origineel het allemaal nog is, maar het werd op zo'n manier verpakt dat er eigenlijk veel andere elementen de aandacht afleidden van de Bijbelse Apocalyps waar de film uiteindelijk op neer komt.

Een enorm positief punt was de spannende en mysterieuze aanpak gedurende het eerste anderhalf uur. Deze fascinerende cocktail deed me meermaals terugdenken aan de films van Shyamalan, waar ook om de zoveel scènes met hints wordt gestrooid, maar waarbij het mysterie tot aan de slotontknoping de kijker in de ban blijft houden. Met dit enige verschil dat Knowing ook een onvervalste rampenfilm is. En hoewel ik niet bepaald een fan ben van rampen in films (al heb ik er ook niks tegen), vond ik ze in deze film verbluffend sterk geënsceneerd. De beelden waren erg overdonderend en er werd tijdens de rampen gebruik gemaakt van een schokkende camera om de impact ervan te vergroten, maar ook het haarscherpe sounddesign van al dat verwrongen staal was perfect op maat om al het visuele geweld van extra slagkracht te voorzien.

Ik moet bekennen dat ik wel een fan ben van dit soort pompeuze science-fiction, dus dat zal m'n mening wel deels kleuren, maar dat heeft nochtans niet verhinderd dat ik de film met de nodige scepsis ben binnengestapt. Ik had namelijk heel recent de film I, Robot gezien (zelfde regisseur en zelfde componist) en was daar een klein beetje teleurgesteld door de stereotiepe score. Dit was dan ook een focuspunt doorheen Knowing, omdat ik toch benieuwd was of componist Beltrami dit keer wel wat kon toevoegen met zijn muziek. Nu, dat viel best mee moet ik zeggen. Soms vond ik het net wat te klassiek en te braaf, maar met momenten erg nerveus, vernieuwend en bijdragend tot de suspense van bepaalde scènes.

Uiteindelijk is er ook maar één ding waar ik me een beetje aan geërgerd heb, en dat is niet eens het zeemzoete einde waar ik best wel tevreden mee was. Nee, voor een film met zo'n grootschalige thematiek vond ik het decor net wat te "Amerikaans". Nu begrijp ik dat ondanks het feit dat het hier een kaskraker betreft je nog altijd met budgetbeperkingen te kampen hebt, maar het zit vaak in kleine dingetjes. Namelijk dat de rampen uitsluitend op Amerikaanse bodem plaatsvinden en dat ook de uitverkorenen uitgerekend Amerikanen zijn. Alsof de natie het epicentrum van de aarde en ja zelfs het heelal is. Dat vond ik wat naïef en in bepaalde scènes zelfs erg storend. Het is zo'n typisch ingrediënt van Amerikaanse blockbusters dat er verdomd moeilijk uit te krijgen is. Spijtig van dit ene schoonheidsfoutje.

Maar voor het overige is de eindbalans overwegend positief, omdat het toch weer een tijd geleden was dat ik nog eens zo'n spectaculaire en verhaaltechnisch boeiende science-fiction film in de bioscoop heb mogen aanschouwen; een film die er moeiteloos in geslaagd is me van de eerste tot en met de laatste minuut mee te nemen in een fantastische wereld.

Enkele maanden geleden Inosensu gezien en ik was meteen verkocht. Ik moest en zou ook het eerste deel in bezit hebben. Maar dat heeft uiteindelijk een tijdje geduurd, want m'n eerste versie was beschadigd en pas enkele maanden later kon die ingeruild worden voor een nieuwe. Na lang wachten vanmiddag dan eindelijk kunnen kijken, maar waar ik hoopte op een aangename verrassing werd ik snel ontnuchterd door een teleurstellende film die bijna nergens de hoge verwachtingen kon inlossen. Er meteen even bij vermelden dat ik alles behalve een anime-fanaat ben en dus nog maar erg weinig referentiemateriaal heb. Zowel onbewust als bewust ga je dan vergelijken met wat je wél kent en in mijn geval was dat in de eerste plaats Inosensu. En met dit in het achterhoofd komt Ghost in the Shell quasi nergens in de buurt van zijn superieure opvolger.

Om te beginnen de animatie zelf. Objectief bekeken nog best de moeite waard. Mooie kleurencombinaties en een bij vlagen serene cameravoering die sporadisch erg dromerige sequenties genereert. Spijtig genoeg waren die te beperkt in aantal (slechts twee die me echt konden overtuigen, in combinatie met een mooie soundtrack). Bovendien leek de animatie vergeleken bij Inosensu veel groffer en minder gedetailleerd. Zeker niet lelijk, maar het detail uit Inosensu zorgde voor meer zuiverheid en meer visuele impact. Nu wil ik best geloven dat de visuele flair in Ghost in the Shell een mijlpaal betekent in het genre, doch als je deze film na Inosensu kijkt blijft van die mijlpaal weinig over. Kenners mogen het dan met me oneens zijn, ik vond dit gewoon te karig. De muziek daarenboven was meestal erg degelijk, al gaat mijn persoonlijke voorkeur uit naar een meer aanwezige en elektronische soundtrack die mee bijdraagt aan die typische robotische sfeer.

Het probleem in Ghost in the Shell schuilt eigenlijk in de oeverloze dialogen die het ganse audiovisuele aspect overstemmen. Teveel gepraat waardoor de balans tussen actie en filosofie helemaal zoek is. Ook iets waar Inosensu geen last van had trouwens. In principe komt het erop neer dat je 80 minuten lang om de oren geslagen wordt met theorieën over de fusie van de virtuele wereld met de wereld zoals wij die kennen. Op zich een bijzonder sterk uitgangspunt vind ik zelf - en ook een absoluut pluspunt bij Inosensu - maar als je als kijker de betreffende theorieën gans de speelduur er met de paplepel ingegoten krijgt, ga je je al snel verslikken en vervelen.

Conclusie: Gezien het tijdskader waarschijnlijk een visuele mijlpaal die evenwel tot op de grond gesloopt wordt door het veel betere vervolg. Voor de rest een teveel aan narratief dat het audiovisuele aspect volledig overschaduwt, waardoor Ghost in the Shell snel uitmondt in een banale praatfilm die er niet in slaagt zijn kwaliteiten (die er zonder meer zijn) ten volle te etaleren. Met andere woorden een mislukte evenwichtsoefening die volledig wordt rechtgezet in het superieure vervolg.

De grens tussen kunst en kitsch is soms erg vaag. Hoewel het eerste halfuur van Confessions nog het beste doet vermoeden, neigt de balans voor mij ontegensprekelijk over naar kitsch. De eerste akte is nochtans verrassend anders: mooi gestileerd dankzij prachtige slowmo's en dromerige ambientmuziek + het ontvouwen van een geniaal in elkaar gestoken wraakactie. Kortom, de film begint erg veelbelovend, maar weet die lijn niet door te trekken. Integendeel zelfs. De slowmo's die eerder zo fraai oogden gaan al snel vervelen, de muziek (veelal Amerikaanse deuntjes) wordt met de minuut slechter en het scenario wordt tot in de kleinste details voorgekauwd zodat je geen ruimte meer hebt om zelf te puzzelen. Het schreeuwerige, bombastische einde doet daarenboven afbreuk aan het bevreemdende begin dat een zieke film aankondigt. Maar die verwachting wordt dus niet ingelost.

Wat een fantastische film zeg. Ik heb m'n hart vastgehouden tot het einde, maar die Scandinaven hebben geen enkel foutje gemaakt en leveren met Kollegiet de perfecte genrefilm af. Ik ben dan ook heel erg verbaasd over het lage cijfer tot dusver. Graag zou ik van de stemmers eens horen wat ze dan wel zo slecht vonden aan deze film.

Wat de film voor mij zo fantastisch maakt is dat alle ingrediënten erin zitten. Een goed gevonden en onderhoudend verhaal, goed uitgewerkte personages en onderlinge relaties, een verrukkelijk hoofdpersonage, spanning, schrikmomenten en een sterk einde. Dat de makers leentjebuur hebben gespeeld bij de Aziaten lijdt geen twijfel zou ik zeggen, maar dit is samen met de originele Shutter toch echt wel de best gemaakte variant in het genre.

Op audioviseel vlak ook erg netjes uitgewerkt met als enige minpuntje misschien dat de film qua kleurgebruik niet het niveau haalt van de Aziatische voorbeelden. Maar voor het overige wordt er ontzettend sterk gebruik gemaakt van jumpcuts en sound editing hetgeen de griezelige sfeer tot een maximum opdrijft. Jaja, dit is een echte topper.

(Naar)geestige horrorfilm die zich geheel afspeelt in een ondergronds metrocomplex. Het idee over een seriemoordenaar die wachtende passagiers voor de trein duwt is knap bedacht en dus uitstekend voer voor een helse rit. Echter, deze verhaallijn is slechts onderhevig aan de mistroostige setting en het dagelijkse leven van vijf treincontroleurs. Een goede keuze, zo blijkt, want deze insteek levert behoorlijk wat hilarische, bevreemdende en soms zelfs vertederende scènes op. Kers op de taart is de grauwe stilering en de soundtrack die het midden houdt tussen opzwepende elektro, jazzy deuntjes en duistere ambient. Kortom, een erg fijne genrefilm die hopelijk niet ten onder zal gaan aan zijn (onterechte) gebrek aan bekendheid.

Wellicht een must voor gorehounds, al heeft ichi the killer op enkele geniale scènes na weinig te bieden. Het is gewoon zo'n films waarbij je je de hele tijd afvraagt van "what the fuck heeft dit te betekenen?" Af en toe lig je dan in een deuk met de extreem absurde geweldscènes, maar het gorefest waarvan sprake wordt het eigenlijk nooit. Toch levert ichi the killer één van de beste kills ooit op: die man die doormidden wordt gehaald waarna je z'n darmen tegen de grond hoort kletteren.

Zo-zo. De locatie en het gevoel van isolatie worden efficiënt in beeld gebracht, maar de dreiging van de jongerenbende is zeer matig uitgewerkt. Nochtans is de initiële confrontatie in het pompstation veelbelovend, te danken aan het scherpe, uitgemergelde gezicht en de onheilspellende blik in de ogen van de antagonist. Maar het blijft bij een loze belofte. Deze film wikkelt zich af volgens de voorspelbare clichés, i.e. een flauw kat-en-muisspel dat weinig van weinig inventiviteit getuigt. Bovendien - en dat is nefast voor dit soort films - wordt het nooit eng.

Waardeloze flauwekul(t).

Ik zie er de humor niet van in, eerlijk gezegd. Waarschijnlijk omdat ik geen fan ben van opzettelijke lelijkfilmerij met als enige doel mensen aan het lachen te brengen. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan onbedoeld komische pulp. Daarnaast is Vampire Girl vs. Frankenstein Girl ook helemaal niet zo "raar" meer. Op het vlak van mutaties en klaterende bloedfonteinen was Tokyo Gore Police bijvoorbeeld een stuk indrukwekkender. Nochtans van dezelfde regisseur, die met dit werk helaas zijn eigen hoge standaard niet evenaart. Toegegeven, er zitten enkele leuke vondsten in, zoals de wristcutters en de wannabe Afrikaantjes, maar die hadden beter uitgewerkt moeten worden, net zoals de zogezegd spektakelrijke gevechten die enkel uitblinken in puberale aanstellerij.