Opinions

Tja, Master of Horror blijkt maar weer eens een heel rekbaar begrip. Nochtans zat er echt wel potentieel in deze aflevering, met name in het eerste deel dat alles heeft om de kijker van meet af aan bij de keel te grijpen. Muzikaal ook netjes in orde allemaal. Maar dan neemt het verhaal een bocht van 180 graden en blijft van dat sterke begin nog weinig over. De wending is niet eens zo vergezocht, maar de uitwerking wel een totale stijlbreuk met al het voorgaande zodat het wel lijkt alsof twee verschillende regisseurs aan het werk waren. Erg vreemd, zo'n film met twee totaal verschillende gezichten. Daarmee wordt de niet al te beste reputatie van de reeks maar weer eens bevestigd. De echte toppers zijn inderdaad niet dik gezaaid.

Weinig interessant experiment waarin enkele nieuwbakken horrorregisseurs alle registers opentrekken met het found footage concept. Enkele veelbelovende namen meldden zich voor dit project, helaas bezoedelden zij hiermee hun repuatie. Want laten we eerlijk zijn, V/H/S grossiert in ideeënarmoede en waanzinnig irritante personages. De visuele poespas wil ik nog wel voor lief nemen, omdat het nu eenmaal inherent is aan dit "genre". De creativiteit die net kenmerkend hoort te zijn voor dergelijke experimenten, ontbreekt volledig en dat is nefast voor het eindresultaat. En heb ik al gezegd dat de personages werkelijk waanzinnig irritant zijn? Ik kan me moeilijk voorstellen dat deze barry's een dwarsdoorsnede zijn van de Amerikaanse jeugd. Alhoewel...

Tja, ik houd wel van dit soort anthologieën. De vorige VHS-films waren wisselend in kwaliteit, maar hadden toch altijd enkele uitschieters in positieve zin. Dat is ook hier het geval met Dante the Great. Een leuk idee dat vooral mooi naar beeld vertaald wordt. De andere twee filmpjes lijken aanvankelijk veelbelovend, maar vallen uiteindelijk door de mand wegens een stuurloze plot en een ietwat langdradige uitwerking, ondanks enkele visueel zeer sterke scènes (de machine en de beschilderde gezichten). Het bindverhaal daarentegen slaat werkelijk nergens op. Een overdaad aan VHS-effecten en een totaal gebrek aan plot werken danig op de zenuwen dat je bijna zou vergeten dat dit al met al toch een redelijk vervolg is.

Beduidend beter dan het eerste deel. Ik ben nog even gaan teruglezen wat ik bij VHS geschreven had en blijkt dat de pijnpunten in dit vervolg net de troeven zijn geworden: originaliteit, geloofwaardige personages en een veel sterkere storytelling. Wellicht dat de totaal andere samenstelling van het regie-team daar mee te maken heeft (enkel Wingard keert terug, als ik me niet vergis). Het lijkt alsof het bedenken van sterke, overtuigende verhalen deze keer primeert op de drang tot experimenteren.

Waarschijnlijk is 'Slumber Party Alien Abduction' mijn favoriet, omwille van mijn persoonlijke voorkeur voor het thema, maar zeker ook omdat het cliché van snoezige aliens hier een angstaanjagende invulling krijgt. Erg sterk gefilmd en beklijvende sound edititing. En daarnaast zijn die vervelende ettertjes gewoonweg ontzettend grappig.

'Safe Haven' komt op een tweede plaats. Kijk, dit is iets wat ik nog niet eerder heb gezien, of alleszins toch niet in deze vorm. Het hele sekte-gebeuren is sowieso al erg naargeestig, maar de setting en de afstandelijke manier van filmen versterken dit gevoel alleen maar. Het spijtige aan de zaak is dat het suggestieve karakter - wat de kijker veel ruimte tot eigen interpretatie geeft - nogal abrupt een halt wordt toegeroepen in de knotsgekke doch ongepaste finale.

Ook 'Phase I Clinical Trials' kent een tamelijk origineel uitgangspunt met een meer dan degelijke uitwerking. De beelden zijn chaotisch waar nodig, maar laten net genoeg zien om de suspense erin te houden en in die zin belichamen ze perfect het concept waar VHS voor staat. Dat er met tastbare personages gewerkt wordt, maakt identificatie (en dus beleving) een heel stuk makkelijker.

Het minste filmpje vind ik 'Ride in the Park', maar dan enkel omdat dit het minst verfrissende deel is uit de reeks. Vermakelijk daarentegen is het wel, al verwacht ik van Sanchez toch iets meer.

Wie dacht dat het in elkaar knutselen van een IKEA-meubel de ultieme relatietest is, moet hoognodig Vacancy een kijkje gunnen. Hoewel de weinig verhullende titel een schaamteloze Hostel rip-off doet vermoeden, komt deze eigentijdse thriller enorm verfrissend uit de hoek. Enkele onvermijdelijke clichés zijn nochtans als vanouds aanwezig. Een ruziënd ex-paar strandt na autopech in een onherbergzaam oord alwaar het in afwachting van een automonteur een kamertje boekt in een aftands motel. Elk normaal mens zou na de onheilspellende ontmoeting met de bizarre eigenaar van het pand reeds het hazenpad gekozen hebben, maar hopend op een vredige nachtrust blijven de protagonisten ter plaatse.

En gelukkig voor de kijker, want wat volgt is een zenuwslopend kat-en-muisspel dat met beperkte middelen alles uit de kast weet te halen. Thematisch mag Vacancy dan niet erg vernieuwend zijn – het is ruwweg een kruising tussen Hostel, Ils en My Little Eye – de aanwezige ingrediënten worden feilloos uitgevoerd, waardoor de film als een sneltrein voorbij raast en geen seconde verveelt. Ook de lugubere insteek rond voyeurisme en snuff is niet nieuw, maar deze dodelijke cocktail wordt hier erg fraai uitgespeeld.

Doorspekt met een flinke dosis suspense strooit Vacancy sporadisch met amateurbeelden die werden vastgelegd op de in het groezelige motel rondslingerende videotapes. Als blijkt dat de gefilmde slachtpartijen in dezelfde kamer plaatsvinden als waar de twee logeren, wordt hun onfortuinlijke lot al snel duidelijk. Er rest het door de situatie op elkaar aangewezen ex-geliefden de aartsmoeilijke opdracht om uit dit smerige hol te ontsnappen. Dat ze hiervoor moeten samenwerken en op mekaar moeten vertrouwen lijkt een duidelijke metafoor voor hun relatieperikelen.

Temidden van de brute martelhorror en slappe remakes is het even opkijken als een film met amper een spatje bloed je de daver op het lijf weet te jagen. Dit bewijst alleen maar dat, mits een goed uitgewerkt concept, een sobere aanpak een zegen kan zijn. Het verleden heeft reeds aangetoond dat het beschikken over schaarse middelen niet noodzakelijk een gebrek aan kwaliteit betekent. Wanneer de huidige lichting cineasten deze stelling bevestigt kunnen we dat uiteraard alleen maar toejuichen. Thumbs up for Vancancy!

Redelijk vervolg. Niet bijster goed, maar ook niet bijster slecht. Het origineel vond ik nog wel een verfrissend filmpje. Origineel idee en behoorlijk spannend uitgewerkt. Deze film is een prequel, waarbij "het hoe" en "het waarom" iets meer aandacht krijgen. Normaal gesproken ben ik zo geen voorstander van het nadrukkelijk uit de doeken doen van het motief, maar bij deze film wordt het nog betrekkelijk goed gebracht allemaal. Al kende je het motief in het eerste deel ook al, als ik het me goed herinner? Pluspunt is dat de daders geen bordkartonnen figuurtjes zijn; er is wel degelijk over hun karakter en hun onderlinge dynamiek nagedacht.

Verder is dit natuurlijk een zoveelste stalk&slash filmpje. De gebruikelijke clichés komen weer aan bod: ergens stranden met een auto, geen bereik met de mobiele telefoon, mensen die ontsnappen maar het niet nodig vinden om gewoon te blijven lopen en stil te zijn, maar in plaats daarvan ter plaatse blijven en onnodig veel kabaal gaan maken. En ga zo maar door. Vacancy 2 wordt ook nooit echt spannend, maar wel bruut soms. De succesfactor is echter het gruwelijke motief van de daders dat deze film behoorlijk boeiend houdt.

Leuk amusement verder, maar een beetje overbodig, in die zin dat Vacancy al een vrij compleet en verfrissend werkje op zich was.

Qua opzet best interessant en absoluut bovengemiddeld (vergeleken met de rest van deze slappe reeks toch), maar qua uitwerking net iets te traditioneel om echt te verontrusten. Je kan zoiets binnen MoH wel verwachten, maar sommige verhalen vragen toch om dat ietsje meer panache. De vormgeving van die demon is bijvoorbeeld echt niet meer van deze tijd...

Het verhaal deed verder denken aan Lovecraft's Dreams in the Witchhouse: soortgelijk opzet, soortgelijk sfeertje.

Ik ben op zoek gegaan naar het originele verhaal, maar blijkbaar heeft Barker het oorspronkelijk als teleplay geschreven. Spijtig, want ik denk dat dit soort verhalen net meer kracht haalt uit de verbeelding van een lezer dan die van een regisseur.

Erotische horrorkomedie over enkele studenten die op zoek gaan naar een stripper voor hun feestje, maar dan ontdekken dat de stripclub waar ze belanden vol vampieren zit. De beste scène is die waarin de vrouwelijke hoofdvampier een ordinaire naaktdans tot een ware kunstvorm verheft. Voor de rest moet Vamp het hebben van lollige tongue-in-cheek humor, zoals een vampier die doorboord wordt met een naaldhak, en de obligate foute eighties sfeer met rare kapsels, schreeuwerige outfits en zwoele pornodeuntjes. De bij vlagen erg surrealistische subplots en vreemde personages maken het geheel ontzettend vermakelijk. Zo lijkt de uitbater van de stripclub verdacht veel op Silvio Berlusconi en worden de studenten behalve door vampiers ook nog eens opgejaagd door een bende langharige albino's. Veel flauwekul met andere woorden, maar desondanks was Vamp mede met Fright Night een maatstaf voor de moderne vampierfilm (als reactie op de statische universal- en hammermonsters) die klassiekers als The Lost Boys en From Dusk Till Dawn heeft voorgebracht.

Een oudere Bava, maar zeker geen slechte film. Aanvankelijk worden verschillende genres op een hoopje gegooid; het verhaal springt een beetje van de hak op de tak met genre-elementen als de detective, de vampier en de mad scientist. Naar de ontknoping toe vallen alle puzzelstukjes mooi in elkaar en wordt het een duidelijk afgelijnd geheel.

Waar Bava in z'n latere werk vooral beroemd werd om z'n wonderlijke kleurenspel, doet hij het in I Vampiri erg sober met zwart-wit beelden. Dat dit geen gemis hoeft te zijn bewijzen de vele prachtige cadrages, composities en intense zwart-wit contrasten. De weinig voorkomende buitenopnames zijn op zich redelijk standaard, maar wanneer Bava zich onderdompelt in gotische decors maakt hij er een prachtig lichtspel van.

Verhaaltechnisch heeft I Vampiri genoeg te bieden. Het blijven de jaren '50, dus rolmodellen als de agent en de journalist zijn belangrijk en vullen bij deze goed het detective-aspect aan. Verder zorgt de originele combinatie tussen onverantwoorde wetenschap en duistere gotiek voor een interessant verloop van de film. Een gruwelijk en tegelijkertijd ontroerend sprookje dat een beetje doet denken aan Les Yeux Sans Visage.

Ben niet helemaal zeker wat ik hiervan moet vinden. Sfeer en muziek waren ok. Montage ook op die manier uitgewerkt dat bepaalde scènes een zekere suspense in zich dragen. Maar verhaaltechnisch ben ik niet helemaal overtuigd. Ik vrees dat iets me ontgaan is, want op een bepaald moment verandert het hoofdpersonage in een doorzichtige entiteit die maar wat rond doolt. De aanleiding voor deze ontwikkeling heb ik ofwel gemist, ofwel niet goed begrepen. Iemand die even m'n geheugen kan opfrissen of een en ander voor me kan verklaren? Het zal wel te maken hebben met die dokter en dat bloed trekken vermoed ik ...
Slotscène was dan weer prachtige cinema. Lekker luguber en mooi in beeld gebracht door het gebruik van verschillende shots die gelijktijdige gebeurtenissen registreren. Voor die tijd redelijk vernieuwend lijkt me (?).
Een film die ik graag nog een keertje wil zien.

Tja, wat kan je hierover zeggen. Briljant concept, maar helaas vrij slecht uitgewerkt. Dit is nu zo'n film waar ik wél uitleg verwachtte. In de openingsscène werd wel een hint gegeven, dus je zou dit als een mogelijke verklaring kunnen beschouwen. Maar dan nog was ze ontoereikend. Verder een gebrek aan spanning en enge scènes, hoewel de schaduwen bij vlagen wel angstaanjagend waren.

Toch vond ik de gelijkaardige X-Files aflevering stukken beter omdat daar de wetenschappelijke benadering van het fenomeen meer diepgang gaf aan het geheel. Dat miste ik hier.

Een slasher met voodoo-elementen die zich afspeelt in de moerassen van Louisiana. Verwacht bloederige slachtpartijen, een angstaanjagende moordenaar, een vleugje zwarte magie en sfeervolle landschappen. En natuurlijk ook krijsende tieners . Uiteraard mis je niets als je deze prent aan je voorbij laat gaan, maar Venom is toch beter dan menig andere slasher.

Vermist doet inderdaad denken aan een dubbelaflevering van pakweg Witse of Flikken, maar dat hoeft niet per definitie slecht te zijn. OK, verhaalsgewijs is het allemaal weinig spectaculair en meestal niet meer dan doorsnee, maar filmtechnisch zie je dat Jan Verheyen toch met z'n tijd meegaat. Kleurfilters, snelle montage, gedurfde kadrages, enzovoort. Hoewel er dus zeker vooruitgang is, is er nog een lange weg te gaan. Neem bijvoorbeeld het gevecht tussen Nick en Leroy, dat qua opzet vergelijkbaar is met de vechtscène tussen Jason en Desh in The Bourne Ultimatum (personages staan dicht op elkaar, veel shots in weinig tijd, ...), maar qua snelheid toch nog mijlenver af staat van de technisch superieure Amerikaanse film(s). Vrij onzinnige vergelijking verder, want behalve het verschil in budget gaat het ook om twee andere genres. Het acteerwerk viel dit keer een beetje tegen, had de indruk dat het allemaal een beetje automatische piloot was. De onderlinge relaties tussen de personages leken wat dat betreft ook een beetje onafgewerkt.

Kortom, een degelijke regie en een matig verhaaltje maken Vermist tot een doorsnee Vlaams politiedrama. We doen met andere woorden nogmaals waar we goed in zijn.

Zelfde verhaaltje als altijd, maar de stijl is zo eigenzinnig en de horror/schrikeffecten zodanig gedoseerd, dat de Ouija-revival toch gerechtvaardigd lijkt.

Saai en vervelend filmpje.

Ben nochtans een liefhebber van onzinnige zombiefilms, maar Versus brengt maar weinig van wat ik van dit soort films verwacht. Vind het allemaal betrekkelijk flauw, langdradig, weinig vermakelijk en soms gewoonweg slecht. Te weinig blood&guts bijvoorbeeld, toch een vereiste voor dit soort films. Er is wel wat actie, maar die wordt vaak belabberd in beeld gebracht en ook te vaak onderbroken door ellenlange praatscènes die het ritme helemaal uit de film halen. Die Japanners mogen stilaan eens gaan beseffen dat een film niet persé twee uur hoeft te duren. Zeker niet als het om onzinfilms gaat, want dan is een lange speelduur nefast voor de filmbeleving.

Belichting, montage en camerawerk zijn gewoonweg slecht. Veel fletse kleuren en al dat 360° gedraai met de camera werkt serieus op de zenuwen. Bovendien wordt de film kapot gemonteerd waardoor veel smeerlapperij zich buiten beeld afspeelt. Ook de kinderachtige humor gaat na een halfuurtje behoorlijk vervelen. Blijven vooral veel middelmatige actiescènes over en wat zeurderig gelul over wie nu wel de sterkste is. Geeuw.

Twee pluspuntjes: de hippe soundtrack en die hilarische kerel met z'n mesjes. Die had van mij nog meer screentime mogen krijgen, want hij was zowaar het enige lichtbaken in een verder makke vertoning. Nee, geef mij dan maar Re-Animator, Braindead, Zombi 2 of Planet Terror. Een stuk grappiger, smeriger, vermakelijker en beter gemaakt. Kitamura mag zich voortaan toeleggen op de iets serieuzere horror; met Midnight Meat Train heeft hij al bewezen dat hij daar beter mee overweg kan.

Intelligente film waarin Cronenberg concepten behandelt die in 1983 nog niet bestonden, of pas in hun kinderschoenen stonden. Zo snijdt hij thema’s als reality-tv en virtuele realiteit aan die pas jaren later maatschappelijk relevant zouden worden. Deze thematiek maakte van Videodrome een visionaire film en van Cronenberg een profeet. Nochtans heeft de regisseur zelf dit predicaat altijd afgewimpeld als irrelevant.

De essentie van Videodrome schuilt in de volgende (allicht bekendste) quote: “The television screen is the retina of the mind’s eye”. Of met andere woorden, televisie beïnvloedt voortdurend onze perceptie van de werkelijkheid. Met Videodrome uit Cronenberg dus flink wat kritiek op de invloed van televisie. Daarnaast veroordeelt hij de bedenkelijke trend waarin sensatie meer nieuwswaarde heeft dan informatie, louter en alleen omwille van de kijkcijfers. Een situatie die we vandaag nog steeds terugzien, helaas.

Maar behalve een intelligent scenario serveert Cronenberg zijn kenmerkende bodyhorror die de film van grafische slagkracht voorziet. En dat was eigenlijk het enige wat me was bijgebleven toen ik Videodrome het laatst zag. Het was duidelijk dat ik destijds dus nog niet rijp was voor de vele metaforen. Hoe dan ook, de herziening van deze film was hoognodig en deed me inzien dat dit inderdaad een van Cronenbergs beste werken is. Het inzicht was zelfs zo verhelderend dat ik er een essay aan gewijd heb. Voor zij die geïnteresseerd zijn, check dutchtuga's blog.

Net als in Maniac en de Maniac Cop-trilogie komt Lustigs fascinatie voor de duistere kant van een grootstad weer bovendrijven in deze groezelige wraakfilm. Geweld en corruptie vieren hoogtij in de stad, onschuldige burgers zijn het slachtoffer van gevaarlijke bendes en richten een burgerwacht op. Verlaten achterbuurten, leegstaande gebouwen en met graffiti besmeurd beton vormen het decor van bloederige straatgevechten. De muziek is een mengeling van donkere drones en catchy deuntjes, de beelden rauw en korrelig. De boodschap die Lustig uitdraagt is cynisch en nihilistisch. Kortom, typische bendefilm zoals ze enkel in de jaren ’80 gemaakt werden.

Van 8 tot 88 jaar.

Van de maker van Nattevagten die hier met een Scandinavische versie van The Faculty op de proppen komt. De openings- en slotscène gaan gebukt onder een ongeziene stroperigheid, maar los daarvan is Vikaren een alleraardigst horrorfilmpje.

Het lijkt soms op een kinderfilm, of een aflevering van Kippenvel, maar gelukkig genoeg wordt de spanningsboog efficiënt opgebouwd en worden bepaalde scènes erg slim en subtiel in elkaar gezet, waardoor er voor volwassen horrorliefhebbers zeker genoeg lekkers overblijft. Veel zal ermee te maken hebben dat er door alle personages overtuigend geacteerd wordt. Vikaren bevat bovendien enkele fraaie special effects die ten gepasten tijde op de kijker worden losgelaten.

Kwalitatief gezien dus een heel pak beter dan een gemiddelde kinderserie, al ben ik ervan overtuigd dat ook de jongsten onder ons veel plezier aan deze film zullen beleven.

Aparte griezelfilm die teert op een origineel idee rond geheimzinnige kinderen die op onverklaarbare wijze verwekt worden bij de vrouwelijke bevolking van een klein stadje. Verderop in het verhaal komt wetenschappelijke prestige tegenover ethiek te staan, in de vorm van de goed vertolkte personages Gordon en Alan.

De afkomst van de kwaadaardige kinderen blijft heel de tijd onbesproken en dus kan je als kijker zelf de vraagtekens invullen.

Goed tussendoortje.

Ik had hem lang geleden al eens gezien, maar behalve die kindjes met hun zilverkleurig kapsel kon ik me er weinig van herinneren. Hoog tijd voor een herziening dus.

Ik vond het een aardige film die qua niveau gelijke tred houdt met het origineel. In tegenstelling tot dutchtuga moet ik wel bekennen dat ik de stempel van Carpenter hier minder in zag dan in zijn andere films. Uiteraard waren er bepaalde scènes die niemand anders dan hij had kunnen inblikken (de shoot-out met de agenten bijvoorbeeld), maar over de hele lijn had ik niet het gevoel een typische Carpenter te zien. Wat niet wil zeggen dat het een slechte film was natuurlijk.

Het idee is erg aardig en bevat genoeg potentieel om je als kijker de stuipen op het lijf te jagen. Dat lukte meestal goed, maar helaas niet altijd omdat de mimiek van sommige kindacteurs niet altijd de teneur van de film vertolkte. De overige vertolkingen waren wel goed. Ik heb ook weer genoten van de soundtrack en de suspense die naar het einde toe toch netjes opgebouwd wordt.

Een fijne griezelfilm met andere woorden, maar wat mij betreft zeker niet Carpenters beste.

Matige horrorfilm die niet kan tippen aan die andere Scandinavische horrorfilm-in-een-bos op het label van Jan Doense. Dark Woods profileert zich als een psychologische horrorfilm, al vond ik persoonlijk dat die psychologische terreur te weinig voelbaar was. Pluspunt is de prachtige fotografie van het Noorse landschap die in combinatie met de rustieke (doch eentonige) score en de soms trage montage een zweverig gevoel opwekt. Die audiovisuele correlatie deed me wat denken aan de kalmte in Aziatische horrorfilms trouwens. Groot nadeel vond ik het einde waarin op de valreep gepoogd wordt een sluitende verklaring te geven voor de gruwelijke gebeurtenissen. In mijn ogen compleet overbodig en het besmeurt zelfs de bovennatuurlijke sfeer een beetje. Achteraf beschouwd heb ik me best vermaakt, maar ik heb toch al betere horrorfilms gezien.

Met Calvaire, maar vooral met de kortfilm "Quand on est amoureux, c'est merveilleux." wist Du Welz m'n aandacht te trekken. Een regisseur om in het oog te houden met andere woorden, de kans om Vinyan te gaan kijken mocht ik dus niet laten schieten.
Wat ik moest verwachten wist ik niet helemaal. De trailer vond ik alvast erg slap, maar ik hoopte toch op die typische Waalse Weirdness waarmee ik Du Welz na slechts twee films al identificeer. En zo geschiedde.

De eerste 45 minuten fungeren een beetje als aanloop naar de waanzin. Hierbij is het verhaaltje rond het vermiste kind niet zozeer van belang als emotionele insteek, maar het is eerder een kapstok om de tweede 45 minuten van context te voorzien. Toch moet gezegd dat die aanloop beter en vooral grimmiger kon. Ik had niet echt het gevoel dat de ouders ten einde raad waren en ook hun intrede in de nachtmerrie begon relatief mak.

Maar dan... Laat ons zeggen dat het wachten rijkelijk beloond wordt. Drie magnifieke scènes maken van Vinyan een onbehaaglijk spektakel zoals je het niet te vaak ziet. Dan heb ik het over de scène waar Paul in een zatte bui zijn vrouw quasi verkracht en zij haar hoofd onverschillig wegdraait, de scène waar plots een opgehangen lijk uit een boom tuimelt (geweldig schrikmoment ook) en de scène waar Paul ontdaan wordt van zijn ingewanden door vijandige kinderen (prachtig gestileerd: adembenemende compositie en fel kleurcontrast). Zonder deze scènes zou Vinyan faliekant de mist in gegaan zijn, maar de uitstekende timing van deze naargeestigheid is de knappe verdienste van Du Welz.

Ik gok overigens dat Du Welz zich heeft laten inspireren door oude kannibalenfilms en moderne horrorfilms waarin kinderen terreur zaaien. Feit is wel dat hij er een eigenzinnige draai aan geeft zodat het slechts bij vage parallellen blijft die er weinig toe doen. Maar het viel me op omdat de settings en het gevoel van dreiging een beetje gelijkaardig zijn. Zo had ook de slotscène waarin Jeanne helemaal doordraait en als een godin aanbeden wordt door de kinderstam wat weg van het slot in Emanuelle and the Last Cannibals. Die smakelijke titel zou bij deze film niet misstaan overigens .

Kortom, Fabrice Du Welz heeft de verwachtingen ingelost en mag wat mij betreft op dit elan verdergaan. Of anders gezegd: Michel Follet kletst maar wat uit z'n nek.

Shyamalan heeft goede en slechte films gemaakt. The Visit is een beetje vis noch vlees. Het opzet is goed, er zitten enkele bevreemdende scènes in, maar over het algemeen is de spanning ver te zoeken. Dat er niet bijster goed geacteerd wordt (dat kleine hip-hopjoch is behoorlijk irritant), helpt natuurlijk niet echt en ook de gebeurtenissen missen soms samenhang. Alsof men eerder in functie van het effect dan in functie van het verhaal heeft zitten filmen. De ontknoping daarentegen is wel origineel en zet alles in een ander perspectief.

Cries and Whispers is een cynische familiekroniek die traag op gang komt, maar die eenmaal onder stoom een paar vlijmscherpe speldenprikken uitdeelt die nog lang blijven nazinderen. Ondanks de doordringende toon slaagt Bergman er evenwel niet in de essentiële dramatiek te projecteren op de kijker. Hij oppert een confronterend portret over de dood en daaraan verbonden themata zoals geloof, spijt en hebzucht, maar vergeet soms in al zijn visueel geweld subtiele, ontroerende nuances te leggen.

Flashbacks leren ons meer over het waarom van de bittere gemoedstoestand van twee vrouwen, wiens verstoorde relatie met elkaar en hun andere zus elk medeleven met de op sterven liggende Agnes weerhoudt. Dit terwijl een derde vrouw, de dienster van de familie, zich met onvoorwaardelijke toewijding bekommert om de zieke Agnes die langzaam afglijdt naar het hiernamaals. Strakke shots die overlopen van parelwitte kostuums en bloedrode decors symboliseren het hemelsbrede verschil tussen leven en dood. Met volle kleuren, die op hun beurt de dramatische gebeurtenissen en personages uitbeelden, jaagt Bergman een contrasterende en agressieve sfeer doorheen de film. De verscheurde familiebanden zet hij aan de hand van onverwacht choquerende scènes extra in de verf en tedere scènes weet hij bewust de nek om te wringen door er een ongepaste seksuele spanning in te verweven. Uit elk minuscuul detail, of het nu om een glasscherf of een schommel gaat, blijkt dat Bergman een regisseur is met een eigenzinnige visie. De vraag is alleen of zijn visie de juiste is om een dramatische boodschap over te brengen. Ja of nee, zijn ideeën leveren op z'n minst andere, en daarom interessante cinema, op.

Had deze voor een vriend z'n verjaardag gekocht en heb hem dan maar meteen mee bekeken. En wat een teleurstelling toch weer.

Het uitgangspunt is natuurlijk prachtig en veelbelovend, gitzwarte romantiek en een gezonde dosis drama. Maar de uitwerking is weer niet om over naar huis te schrijven, iets wat ik al meer gemerkt heb bij deze regisseur. Het statisch acteren (het is niet slecht te noemen, maar gewoon niet m'n ding) maakt dat je op geen enkel moment bij de personages betrokken geraakt. Hun persoonlijke lijdensweg die dan meer dan eens uit de doeken wordt gedaan gaat dan ook snel vervelen. Af en toe is Vital gewoon doodsaai. Spijtig want gezien het interessante thema had er zoveel meer ingezeten.

Qua verhaal stelt het dus weinig voor en dan ga je als kijker al snel op zoek naar andere middelen om je mee zoet te houden. Het audio-visuele aspect dan maar? Soms passeren er wel mooie scènes, maar veel te weinig in aantal en nooit in die mate spectaculair dat je van een "goede" film kan spreken.

Jammer maar helaas. Er had veel meer in gezeten. Al een geluk dat de jarige hem nog kon pruimen, maar ja, die heeft dan ook een veel betere smaak dan ikzelf .

The Witch is een film die zich moeilijk laat omschrijven. Het is in wezen een plattelandsdrama waarin bijgeloof en religieus fanatisme onder de loep worden genomen, weliswaar met enkele bovennatuurlijke uitspattingen die het occulte karakter dienen te onderstrepen. Dat laatste gebeurt echter zeer subtiel. Te subtiel misschien, want voor liefhebbers van horror is er net te weinig om zich aan vast te klampen. De nadruk ligt op het vele bidden van een boerengezin, de angst voor de toorn van God en de mogelijke aanwezigheid van het Kwaad wanneer de oogst mislukt en het vee bloed in plaats van melk geeft. Hierdoor neemt de paranoia tussen de gezinsleden toe. Is één van hen een gezant van de duivel? De onderhuidse spanning is immer voelbaar en de sfeer wordt alsmaar grimmiger. Hierdoor blijf je toch steeds op het puntje van je stoel zitten, omdat je tot in je kleine teen voelt dat er elk moment iets kan gebeuren. De cinematografie met kille, langgerekte shots van duistere bossen en een onheilspellende soundtrack doen een diabolische climax vermoeden, maar slechts sporadisch wordt die verwachting ingelost. Enkele scènes, zodanig gemonteerd alsof het subliminale boodschappen zijn, bezorgen inderdaad rillingen van ongemak, maar de echte uppercut blijft helaas achterwege. Toch zou het zonde zijn dat deze film in de vergetelheid geraakt. Een bioscooprelease was The Witch niet gegund, maar voor nieuwsgierigen is er binnenkort de Blu-ray!