Opinions

Van de echte Argento-magie is in zijn debuutfilm nog niet meteen sprake, maar een aardige binnenkomer is het zonder meer. Het whodunit-element wordt op overtuigende wijze uitgespeeld en dat levert met momenten enkele fraaie scènes op. De slotontknoping is zoals altijd in een giallo vergezocht, maar toch logisch. Dikke pluim voor Argento's eerste!

In de jaren '70 en '80 heeft zowat elke Italiaanse regisseur zich aan een kannibalenfilm gewaagd, maar wanneer Deodato zich ermee bemoeide was het toch net iets anders. En dan heb ik het vooral over Cannibal Holocaust, want deze voorloper is helaas wat teleurstellend.

Veel natuurschoon, mooie fotografie en aanvankelijk relatief spannend, dat wel. Maar wanneer de gevangenschap uiteindelijk intreedt zien we een vrij saai vormgegeven portret van een wereldvreemde beschaving. Op zich geen probleem, maar dan verwacht je als kijker natuurlijk een compensatie op het vlak van gore. Die kwam er helaas niet volledig.

In deze optiek is Last Cannibal World een beetje een twijfelaar die niet lijkt te kunnen kiezen tussen avonturendocu en horrorfilm. Maar Deodato maakt dit enkele jaren later meer dan goed met het meesterlijke Cannibal Holocaust.

Een favoriet van Tim "Hostel" Roth.

Regisseur Aldo Lado deed zijn inspiratie voor deze film op bij een vriend (Roberto Infascelli ) die een fan was van Cravens Last House on the Left. Zelf beweert hij die film nooit gezien te hebben, maar dat de gelijkenissen met Cravens shocker treffend zijn, staat buiten kijf. De tagline (You can tell yourself IT'S ONLY A MOVIE - but it won't help!), die bijna een letterlijke kopie is van die van Last House on the Left (To avoid fainting, keep repeating "It's only a movie...It's only a movie..."), bewijst dat de distributeurs van deze film hun graantje wilden meepikken van het succes van die van Craven.

Night Train Murders volgt netjes het stramien van de rape&revenge flick waarin vernedering, verkrachting, moord en wraak elkaar netjes opvolgen. Met andere woorden, een aanrader voor fans van dit soort films. De film mist 35 jaar na datum de impact die hij destijds had. Waar hij vroeger nog gecensureerd of zelfs geband werd omwille van de choquerende toon, is de moderne horrorfan vandaag wel wat meer gewoon dan seksuele vernedering en suggestieve verminking. Daarbij komt nog dat de vreemd aanvoelende nasynchronisatie het inlevingsvermogen met de slachtoffers bemoeilijk. Night Train Murders heeft ook niet de (opzettelijk) lelijke filmstijl zoals in Last House on the Left die de gebeurtenissen gruwelijk realistisch doen aanvoelen, dus dat scheelt ook wat. Wat niet wil zeggen dat de film op audiovisueel vlak niets te bieden heeft. De score van Ennio Morricone is toepasselijk (zeker het harmonica-deuntje) en de scènes waar uitsluitend blauwe belichting de treincoupés onderdompelt in een claustrofobische nachtmerrie zijn mooi om te zien.

Maar behalve fans van eurotrash zal deze film weinig mensen aanspreken vrees ik. Al denk ik wel dat een remake hiervan het grote publiek zou kunnen overtuigen, zoals dat ook met de remake van Last House on the Left het geval was.

Mocht de Paus deze film onder ogen krijgen, hij zou meteen een voorstander worden van abortus!

Sterke film. Wederom doet de gemiddelde score een flutfilm vermoeden, maar eens te meer was ik volledig verkocht. Dat The Unborn een heleboel ingrediënten uit andere films gebruikt zal best, maar scenarist en regisseur Goyer speelt het klaar om desondanks een uniek gerecht voor te schotelen. Het is van alles wat, maar elk stukje van de puzzel krijgt uiteindelijk zijn plaatsje in het grotere geheel.

Een meesterwerk is The Unborn niet, maar een aantal elementen zorgen toch wel voor een beklemmende filmervaring. De locaties bijvoorbeeld. Sfeervol van uiterlijk en al even sfeervol in beeld gebracht. Hetzelfde met de droomsequenties die erg knap bedacht zijn en de waanzin ten top drijven. Daarnaast is er nog het vindingrijke scenario dat een bizarre mengeling van monsters en het occulte toelaat.

Spijtig nog van de verplichte clichés zoals de stereotiepe karakterontwikkeling en de soundtrack. Op dit vlak is The Unborn nogal "Amerikaans". Ook de uiteindelijke uitdrijving biedt niet de verhoopte climax, maar is ook zeker niet van abominabel niveau. Al met al een originele en vermakelijke horrorfilm.

Sterk uitgangspunt. De manier waarop de fictieve stripwereld geëxtrapoleerd wordt naar de realiteit is erg origineel. Meteen ook de eigenschap die als eerste in me op komt als ik aan Shyamalan denk. Ik waardeer de man dan ook enorm om de ideeën en thema's die hij in z'n films verwerkt. Spijtig genoeg kan het in de uitwerking nog wat beter. In Unbreakable gaat het lange tijd erg goed, zolang het mysterie de boventoon voert, maar wanneer het doek valt is de fun er helaas wat af. Desalniettemin blijf ik dit een van Shyamalan's meest verfrissende films vinden.

Ik weet het zelf niet zo goed met deze film. Ik las achteraf ergens dat die gasten met hun motorfietsen eigenlijk moesten voorkomen dat Zij nog meer schade aanrichtte, maar dat had ik totaal niet zo begrepen. Dan vraag ik me altijd af: ligt het aan mij? of is zo'n film toch nodeloos verwarrend? Nu heb ik wel genoten van bepaalde scènes, zoals die zwarte leegte waarin Zij haar prooi lokt, versterkt door de soundtrack die ik in de bioscoop toch meermaals als beklemmend ervoer.

Maar ik blijf struikelen over dat script. Het is me te repetitief allemaal en er zit weinig evolutie in. Tot het slot dan, dat redelijk abrupt wordt ingeleid. Ik lees de achterliggende psychologische en filosofische theorieën allemaal wel graag, maar ik vrees dat de regisseur hiermee iets te veel eer wordt toegedicht. Daarvoor blijft het als geheel te oppervlakkig en wordt de kijker teveel ruimte gelaten (altijd makkelijk voor een regisseur). Wat niet wil zeggen dat het geen goede film is. Bevreemdend, vind ik nog de meest toepasselijke omschrijving en dat is een eigenschap die ik wel waardeer in film. Net daarom beschouw ik Under the Skin ook wel als een horrorfilm (daar gaan we weer...).

Politiek gelaagde horrorfilm waarin een zootje Amerikaanse patriotten hun gruweldaden jegens Mexicaanse immigranten laten filmen bij wijze van ontradingseffect. Persoonlijk heb ik het niet zo met moraalridders in horrorfilms, zeker niet wanneer ze kwistig hun motieven uiteenzetten, en die afkeer werd ook deze keer bestendigd. De introductie begint nochtans veelbelovend, maar het moment waarop de immigranten gevat worden (en dat is al vrij snel), verzandt de film in middelmaat. Hier en daar een folterscène of een ontsnappingspoging, maar vooral veel irritante personages die met risico op eigen leven toch hun gijzelnemers lopen uit te dagen. Niet slim en naar de kijker toe niet meteen geloofwaardig.

Verder stoor ik me aan het politieke standpunt dat de makers innemen, want hoewel het enorm verschrikkelijk is wat hier getoond wordt, in werkelijkheid is de problematiek niet zo zwart-wit. Al is de extreme insteek hier natuurlijk cruciaal voor de shockfactor. Helaas zijn er vele films die Undocument overtreffen wat dat laatste betreft.

Matig is hier inderdaad de juiste beschrijving. Het idee is goed en biedt potentieel. De uitwerking laat soms te wensen over. Dat heeft voor een deel met de chaotische beeldvoering te maken waarin allerlei schermen verschijnen, verdwijnen en weer verschijnen, terwijl er ondertussen vooral veel door elkaar gepraat en geschreeuwd wordt. Het is wellicht een realistische weergave van hoe zo'n online gesprekken verlopen, maar als regisseur moet je toch de juiste balans zoeken tussen realisme enerzijds en functionaliteit anderzijds. Afgezien van een enkele gruwelijke scène en een goed schrikmoment valt er verder niet zo heel veel te beleven. De film ligt een beetje in de stijl van The Den, die een toch iets spannender uitgangspunt had.

Heb deze film met te hoge en verkeerde verwachtingen gezien. Schuldig hieraan is een recensie in Schokkend Nieuws die The Ungodly beschreef als een combo van het concept uit C'est Arrivé Près De Chez Vous en de naargeestige sfeer uit Henry. Het eerste element van deze veelbelovende mix is inderdaad pertinent aanwezig, maar qua sfeer zit The Ungodly helaas wat op het verkeerde spoor.

Wat ik verwachtte maar niet kreeg:

- Schrikwekkende sfeerbeelden van groezelige achterbuurten in een grootstad waar een seriemoordenaar genadeloos op zijn prooi jaagt.

- Onverwijld grafische horror met het nodige bloedvergieten en schokkende scènes.

- Een klap in het gezicht als gevolg van een vertelperspectief dat enkel aandacht besteedt aan de seriemoordernaar die de enige band van identificatie vormt met het publiek.

Wat ik niet verwachtte maar wel kreeg:

- Een opeenvolging van slimme plotwendingen waarbij de twee hoofdpersonages afwisselend de touwtjes in handen hebben.

- Een zekere diepgang in de psyche van een seriemoordenaar.

- Overtuigend acteerwerk.

Alles bij mekaar een zeer onderhoudende film die net niet biedt wat ik ervan verwacht/gehoopt had.

In deze ouderwetse spookfilm draait het allemaal om een door geesten bezeten huis dat op de rand van steile kliffen uitkijkt over een kolkende zee, geflankeerd door een dode boom met kronkelende takken en verlicht met talloze flakkerende kaarsen. Decor genoeg voor een gotisch festijn en de sfeervolle zwart-wit fotografie maakt hier dan ook dankbaar gebruik van. Tegen die achtergrond wikkelt zich een oubollig detectiveverhaaltje af over een geheimzinnige driehoeksverhouding. Het huis leent zich in principe tot interessante scènes, maar dit potentieel wordt slechts gedeeltelijk benut. De nachtelijke wandelingen door de vele kamers zijn bijvoorbeeld een lust voor het oog, echter, spannend wil het niet worden door de ongeloofwaardige – ik zou zelfs bijna durven zeggen surrealistische – vertolkingen die louter in dienst staan van de plot. Desondanks verveelt The Uninvited geen seconde.

Saillant detail: aan het begin van de film verontschuldigt iemand zich omdat ze zo onbeleefd is geen asbak in huis te hebben voor een vreemdeling die in haar huis een sigaret opsteekt. Om maar niet te zeggen dat dit een stokoude film is.

Ik vond het origineel niet veel hebben, maar dit bleek toch een waardige remake. Minder enge scènes, dat wel, maar over het algemeen een sterker uitgewerkte onderhuidse spanning, waardoor ik uiteindelijk toch tot tien minuten voor het einde aan het scherm gekluisterd zat. Met dank aan het fijne acteerwerk en het uitstekende tempo. Op audiovisueel vlak is deze prent nochtans erg basic en zeker niet zo gestileerd als het origineel, maar verder ook niet bepaald lelijk of zo. Gewoon zoals je dat van een doorsnee Amerikaanse horrorfilm kan verwachten (al zegt dat natuurlijk ook al veel).

Best boeiende film zoals ik al zei, maar twee dingen staken me echt wel tegen. In de eerste plaats de personages die niet altijd even logische keuzes maken. Het doel hiervan ligt voor de hand: suspense creëren, maar ik zie toch liever een meer realistische aanpak, dat komt de spanning uiteindelijk ook ten goede in mijn ogen. Een andere bron van ergernis was het uitleggerige einde dat volledig van het origineel werd overgenomen. Echt om van te rotten vind ik zoiets . Een film als deze heeft zoiets absoluut niet nodig en het is ook niet alsof de kijker zo dom is dat hem alles nog eens tot in de kleinste details moet uitgelegd worden.

Niet beter dan het origineel, maar ook niet slechter. Gewoon anders, zij het iets makkelijker verteerbaar door de kortere speelduur en het vlotte tempo.

Gisteren herzien.

Leuke neo-slasher die in het spoor van Scream formulegewijs een troepje jongeren opvoert om ze niet veel later volgens verscheidene volkslegenden een kopje kleiner te maken. Een magistrale opening, een interessant concept en een geinig rolletje van Joshua Jackson zijn de belangrijkste dragers van de film. Voor de rest is het zoals gewoonlijk slechts afraffelen van een stramien dat aaneenhangt van de clichés met af en toe een leuke knipoog. Begrijpelijk dat niet iedereen er weg van is, maar voor slasherfans is dit zonder twijfel een must have.

Erg bizarre film die het meer van het mysterie moet hebben dan van spanning of gruwel, hoewel beide wel op secundair niveau aanwezig zijn. Maar Umuzaki drijft voornamelijk dus op een onheilspellende sfeer waarin een Jâpâns vissersdorpje plots in de ban geraakt van spiralen. Klinkt absurd, maar dat klopt niet helemaal, want de spiraal is een essentieel verschijnsel in ons universum (denk aan melkwegstelsels, tornado's, ...). Een beetje zoals fractalen dat zijn, steeds weerkerende patronen die in de kleinste en grootste organismen terug te vinden zijn. Wel weet Higuchinsky van dit uitgangspunt handig gebruik te maken voor een beklijvend stukje cinema, ondergedompeld in groentinten en een soundtrack die varieert van klassieke muziek tot dark ambient en een occasioneel frivool nummertje. In plaats van dat er een verklaring gegeven wordt voor de gebeurtenissen, glijden de personages af in een neerwaartse "spiraal" van waanzin. Kortom, de film wordt gekker naarmate hij vordert, zonder dat hij daarbij aan geloofwaardigheid inboet. Ik ben dus erg gecharmeerd door Uzumaki, dat een mooie breuk vormt met de Jâpânse spookhorror die destijds zo populair was.