Opinions

Matig tot zwak vervolg op de klassieker uit '87. Dat het interplanetaire geweld zich naar de stad verplaatst vond ik een leuke invalshoek. Helaas wordt die dermate slecht uitgewerkt dat de film als geheel verbleekt bij het origineel. Ook voor het overige heeft de film bitter weinig om het lijf. Cartooneske personages, slecht geacteerd, veel slechte oneliners en een hoop belabberde actie. Predator onwaardig om eerlijk te zijn. Het enige leuke is dat de kijker aan het eind van de film een blik mag werpen op de trofeeënkast van de Predator, waarin de befaamde alienskull als pronkstuk prijkt. Hier werd vermoedelijk reeds de basis gelegd voor de Alien vs Predator films.

De zoveelste waardeloze actiefilm die een poging doet om de Predator uit '87 te doen heropleven. De film faalt op alle vlakken waarin het origineel nog zo wist te overdonderen, behalve één: het idee van de buitenaardse planeet. Het shot waarin de huurlingen het bos uitkomen en naar de met kleurige nevels en reusachtige hemellichamen versierde lucht kijken, is ontzettend bevreemdend en tegelijkertijd adembenemend mooi. Verder zijn de locaties knap gekozen, maar datgene waar het eigenlijk om draait (kickass actie en het spannende kat-en-muisspel) mist zijn effect volledig.

Wat is nu de goorste en bloederigste film ooit gemaakt? Mensen die een antwoord op deze vraag zochten, zullen waarschijnlijk al wel op de talloze polemieken gestuit zijn die ofwel Braindead, ofwel dit Premutos als winnaar naar voor schuiven. Welke nu de onbetwiste winnaar is valt moeilijk te zeggen. Feit is dat beide films mekaar waard zijn en dus garant staan voor vertier van de bovenste plank.

Niet alleen qua reputatie, maar ook inhoudelijk zijn Premutos en Braindead relatief gelijkaardig: slapstick humor afwisselend met non-stop bloedbaden. Afgehakte ledematen, hoofdexplosies en doorboorde lichamen zijn net als de afgrijselijk slechte acteerprestaties vaste kost in dit soort producties. Een verhaal is er nauwelijks en ook enige vorm van logica is totaal afwezig. Bewijs hiervan is het absoluut absurde en hilarische einde. Fulci is er niets bij!

Het hoeft niet gezegd dat Premutos verplichte kost is voor gorehounds en elke zichzelf respecterende horrorliefhebber. Alles draait dan ook om bloed en vetzakkerij en het zal wellicht niemand verbazen dat de niet-bloederige sequenties voor het grootste deel doodsaai zijn. Maar dat geeft niet, want de momenten waar het om draait zijn dubbel en dik de moeite waard. Ook de special effects zijn gezien het budget werkelijk oogverblindend te noemen, wat op zich natuurlijk wel een must is als vetzakkerij het enige uitgangspunt van de film is.

Kortom, Premutos is een hebbedingetje dat niet mag ontbreken in de kast van echte horrorfanaten. Voor de freaks onder ons misschien een leuk weetje: Premutos bevat een bodycount van 139!!! Je zou hem voor minder kopen.

Aangename verrassing. Het begin was matig, omwille van die irritante Mexicanen. Maar wanneer na verloop van tijd de intriges aan het licht kwamen, werd de spanning opgedreven. Goed dat het bikkelharde geweld niet geschuwd werd, toch een belangrijk ingrediënt in dit genre. Geruime tijd blijft de film vermakelijk, maar doorsnee, tot alle puzzelstukjes netjes in elkaar vallen op het einde.

Het zijn films als deze die de reputatie van het horrorgenre om zeep helpen. Iemand moet die eendagsregisseurs van tegenwoordig toch eens bijbrengen dat horror heel wat meer is dan een handvol oliedomme tieners opvoeren in een strijd tegen het kwaad onder welke vorm dan ook. Hebben die lui trouwens ooit al van een scenario gehoord? Oké, plezier maken op de set is één ding, maar daar ben ik als kijker niks mee als het resultaat een belabberd filmpje is vol ongeloofwaardige handelingen, brakke cgi en een hallucinant slechte ontknoping. Toch spijtig dat je als liefhebber elke keer weer door dit soort bagger moet ploegen om de juweeltjes te ontdekken.

Had hem een viertal jaren geleden al eens gezien en toen vond ik er niet veel aan. Maar dit was een van de vele films die op een herziening wachtte en dat is toch alles behalve overbodig gebleken. De sfeer wordt goed opgebouwd dankzij de locatie en de score van Carpenter zelf. Daarnaast is het verhaaltje waarin religie en wetenschap elkaar ontmoeten om het kwaad te verslaan best aardig gevonden. Deze combinatie levert een dromerig filmpje op. Maar van Carpenter verwacht ik misschien toch iets meer. De film voelt soms wat mak aan en niet alle scènes zijn even doeltreffend in beeld gebracht, hoewel ze op papier echt wel eng zijn. Zo ogen de zombies nogal nep en missen de insecten een beetje hun effect. Ik blijf het met andere woorden een van de mindere in Carpenters oeuvre vinden, maar toch goed genoeg om eens om de zoveel jaar uit de kast te trekken.

Teleurstellende Carpenter.

Waar hij met Cigarette Burns een grafisch erg sterke prent afleverde, toont hij met Pro-Life een visueel wangedrocht. Zijn tweede bijdrage aan de MoH-reeks bulkt van de amateuristische shots, slechte digitale effecten en inhoudelijk choquerende scènes waar de camera alle gore schuwt. Dat laatste is niet zozeer een minpunt, maar gewoon opvallend. Die opmerking kwam trouwens ook terug in de audiocommentaar.

Het actuele thema rond abortus wordt mooi bijgestaan door een bovennatuurlijke wending, maar Carpenter haalt nog niet de helft eruit van wat er aan potentiëel in zit. Zowat het enige plustpunt is de ijzersterke score van Cody Carpenter, jawel, zoon van. In elk geval veelbelovend en hopelijk gaan we nog veel van hem horen.

Na herziening werd helaas duidelijk dat Profondo Rosso één van Argento's films is die de tand des tijds niet doorstaan heeft. Destijds ongetwijfeld erg innovatief op audiovisueel vlak, maar tegenwoordig leidt het rommelige script teveel af. Profondo Rosso duurt ook veels en veels te lang. Vele scènes zijn slechts opvulsel, het speurwerk te omslachtig en de prille verhouding tussen Mark en Gianna ergerlijk en overbodig. Pijnlijk. Hetzelde geldt voor de tenenkrommende vertolkingen en nasynchronisatie, een mankement waar de meeste Italiaanse genrefilms onder te lijden hebben. Maar in bijvoorbeeld Fulci's zombiepulp biedt zoiets dan weer een meerwaarde met het oog op amusement. Beetje relatief dus. En die soundtrack van Goblin... avant-garde jazzrock - ik ben het ontgegroeid vrees ik. Heb de soundtrack nog eens beluisterd en vergeleken met die van Phenomena en Suspiria en dan merk je dat de muziek in laatstgenoemde films veelzijdiger is, bovendien ook beter geïmplementeerd in de film zelf. Argento blijft natuurlijk een icoon, maar de film die door velen als zijn meesterwerk beschouwd wordt, vertoont voor mij toch flink wat barsten.

Drie sullen die een party organiseren om hun populariteit te verhogen: dan weet je onmiddellijk dat het zwaar uit de hand zal lopen. En dat gebeurt hier ook, met epische proporties. Heb al veel films in dit genre gezien, maar deze overtreft ze allemaal. Zelden zo hard gelachen om een film en tegelijkertijd met heimwee teruggeblikt naar mijn eigen schooltijd. Instant klassieker, meer woorden maak ik er niet aan vuil.

Als prequel vond ik de film best geslaagd, in die zin dat de herkomst van de Alien op een creatieve manier vormgegeven wordt. Visueel is Prometheus bij vlagen indrukwekkend (2D). Met dank aan de locaties, al heeft het wel een extra dimensie als je er zelf bent geweest. Zo heb ik zelf ooit met open mond staan gapen naar de de machtige Dettiffos in IJsland (openingscène) en de imposante Storr in the Isle of Skye. Scott is er in geslaagd deze plaatsen op film echt tot leven te laten komen. Ook de biomechanische decors van Giger worden in sommige scènes bijzonder sterk in de film geïmplementeerd. Toch geeft de lange speelduur met als gevolg een langdradig middenstuk een wrange nasmaak. De oppervlakkige personages die net iets te veel screentime krijgen doen hier uiteraard weinig goed aan - wat is bv. het nut van Charlize Theron, behalve dat ze er erg verleidelijk uitziet in spandex?

Misschien had ik er net iets meer van verwacht. Iets intenser, iets meer adrenaline. Maar voor twee uurtjes escapisme is Prometheus in ieder geval een ideale film.

Fantastische poster die gestolen lijkt van die van Alien, ook uit '79 trouwens. Ik verwachtte een typisch pulpfilmpje, maar uiteindelijk bleek Prophecy toch betrekkelijk serieus te zijn.

De film past perfect in het straatje van de ecohorror uit de jaren '70. Als reactie op de alarmerende berichten rond milieuvervuiling gingen genreregisseurs massaal aan het werk met het inblikken van filmpjes waarin Moeder Natuur wraak neemt op de mensheid. Een van mijn favoriete subgenres moet ik bekennen. Ondertussen heb ik er dan ook al enkele achter de kiezen, maar Prophecy is toch een van de betere op narratief vlak. Het scenario zit behoorlijk goed in elkaar en dat wordt ondersteund door de solide personages en de vertolkingen (waaronder die van de verlegen Talia Shire).

Op het gebied van spanning en smerigheid moet Prophecy helaas de duimen leggen tegenover vele genregenoten. Het monster, dat eruit ziet als een grizzlybeer met een varkensneus, zag er betrekkelijk inspiratieloos uit. Best gek, want als je er even over nadenkt klinkt het vrij bizar. Ik denk dat ik het liever wat "buitenaardser" gezien had. Maar goed, uiteindelijk blijft Prophecy wel boeiend door het interessante verhaaltje en de terechte maatschappijkritiek.

Erg flauw filmpje waarin de genreclichés zich opstapelen zonder dat er iets origineels mee gedaan wordt. Autopech en geen bereik met je mobiele telefoon zijn inmiddels zo afgezaagd dat het echt irritant wordt. Het allegaartje van tieners, dat louter fungeert als slachtvee, mist bovendien elke presence. Zoiets is goed in een slasher, als je in ruil brute moorden te zien krijgt, maar dat is hier geenszins het geval. Gevolg: gebrek aan spanning, bloed en gore. Enig pluspunt is de ontknoping, maar ook hier had men veel meer mee kunnen doen.

Prachtige slasher die op efficiënte wijze voortborduurt op de destijds zo succesvolle formule die massa's teenagers naar de bioscoopzalen wist te lokken. De openingsscène is een schitterende combinatie van ouderwetse romantiek en pure zwartgallige horror. De manier waarop een jonge soldaat door z'n verloofde wordt afgewezen, wordt zo dramatisch in beeld gezet dat je als kijker bijna niet anders kan dan sympathiseren met zijn brute wraak.

The Prowler, een erg origineel vormggegeven killer trouwens, is de rest van de film dan ook genadeloos en ruimt iedereen op die in z'n weg staat. De moorden zijn bloederig en het verhaal is, hoewel puur formulewerk, best nog verfrissend te noemen. Een vleugje drama, een snuifje romantiek, en dit alles in een dikke vette, cynische, horrorsaus.

Qua sfeer en muziek zit het ook allemaal goed. De typische jaren '70-'80 lifestyle wordt weer als vanouds mooi neergezet en kleurt van begin tot einde de hele setting. De special effects van grootmeester Tom Savini zijn wederom om van te snoepen en ook schrikmomenten zijn er genoeg. Op horrorvlak dik in orde dus, al heb je heel af en toe de indruk dat sommige scènes iets te lang duren. Maar dat is zowat het enige minpunt dat dit vergeten juweeltje op z'n kerfstok heeft.

Toppertje en zeker een van de betere slashers op de markt!

Film die enkele controversiële thema's aansnijdt maar uiteindelijk te ambitieus wil zijn, lijkt mij, ondanks het feit dat er goed is nagedacht over de psychologische insteek. Er zitten teveel twists en extreme motieven in om echt geloofwaardig te zijn. Aangezien Proxy in de eerste plaats een drama wil zijn (toch?) is dat een probleem. De vertolking van Havins is dan wel uitmuntend, het redt de film helaas niet helemaal, op enkele interessante scènes na.

Rammelende liften, flikkerende TL-lampen, een labyrint aan gangen en het plots aanspringen van een radio. Dat krijg je wanneer je ’s nachts in een verlaten ziekenhuis patiëntendossiers moet archiveren. Alle audiovisuele clichés worden uit de kast gehaald, maar wat PSYCH: 9 van gelijkaardige genrefilms onderscheidt, is dat het verhaal aangedreven wordt door een diepere laag. Met een Freudiaanse subtext nog wel!. Met de vele in elkaar grijpende plotlijnen nemen de makers echter net iets teveel hooi op hun vork. Het gevolg is dat de film eng noch spannend is en lange tijd zelfs onsamenhangend overkomt. Bovendien is actrice Sara Foster wellicht niet veelzijdig genoeg voor de delicate rol van een labiele vrouw.

Uitgebreide recensie: Psych:9 (dvd) - schokkendnieuws.nl

Historisch ontzettend belangrijke horrorfilm van Hitch. Na de monsterfilms van Universal en de recyclagemachine die Hammer heette was het tijd voor iets anders. Voor zo ongeveer het eerst was het bioscooppubliek getuige van een menselijke villain, die op zijn beurt een weerspiegeling was van de verbrokkelende sociale cohesie in de Amerikaanse samenleving. Met zijn compleet vernieuwende invalshoek op vlak van scenario, beeld en geluid opende Psycho deuren voor vele andere regisseurs, waaronder Argento en Carpenter die met zijn Halloween een ware slasherhype ontketende. Hij moet zelfs zodanig onder de indruk geweest zijn dat hij met zijn personage Sam Loomis een hommage bracht (in Scream nog eens overgedaan door Craven) aan deze op waargebeurde feiten gebaseerde film.

Maar afgezien van het historisch belang blijft Psycho meer dan 50 jaar later nog steeds een vreselijk goede film. Anthony Perkins vertolkt op magistrale wijze de rol van een gestoorde man die een bizarre relatie met zijn moeder heeft en zijn problemen projecteert op mooi uitziende vrouwen die in het holst van de nacht zijn motel bezoeken. Wetende dat hij zich graag als vrouw verkleedt en in zijn vrije tijd taxidermie bedrijft (nu ben ik best een breeddenkend mens, maar het is vooral de combinatie die verontrustend is), besef je al snel dat er een steek los zit bij hem. Zijn personage is geïnspireerd door een van Amerika's beruchtste lustmoordenaars - say no more. Het duurt dan ook slechts tot halverwege de film voor we getuige zijn van een van de meest legendarische scènes (+ soundtracks) in de (horror)filmgeschiedenis.

Op het ietwat uitleggerige einde na is Psycho verder feilloos geregisseerd door de Master of Suspense die zijn reputatie alle eer aan doet door vanaf het moment dat de neonlichten van het Bates Motel aanspringen een onderhuidse spanning te verzekeren tot de ontknoping. Naarmate Bates meer en meer in het nauw gedreven wordt, stijgt de spanning, nu en dan onderbroken door een shot waarin een glimmend vleesmes door het beeld glijdt. Tegenwoordig kijkt niemand nog op van een spatje bloed, maar een halve eeuw geleden renden mensen hiervoor schreeuwend de zaal uit. Het begin van een heel nieuw horrortijdperk was aangebroken.

Wangedrocht van de bovenste plank!

En voor een regisseur en acteurs met een stevige reputatie in Hollywood is dat niets minder dan een regelrechte schande. Eigenlijk is alles in deze film van zo'n bedroevend laag niveau dat je je werkelijk bekocht voelt als je hiervoor een bioscoopticket hebt betaald.

Zoals in '95 doet Mann het weer met een topcast die hij in een good vs bad verhaaltje tegenover elkaar zet. Dat de acteurs van vandaag nog niet de schoenveters van die van '95 mogen strikken is hierbij de pijnlijke conclusie. Bale mist het charisma, maar vooral ook de screentime en Depp geraakt niet verder dan een automatische piloot die hopeloos de weg kwijt is. Wat wil je ook, met zo'n zwak scenario! Alle clichés worden op een inspiratieloos hoopje gegooid en de dingen die een film als deze interessant zouden kunnen maken ontbreken volledig. Karakteruitdieping? Spanning? Emotie? Actiescènes? Allemaal niets van gezien helaas. Op dat vlak is Public Enemies zo hol als een trommel.

Maar wat me eigenlijk nog het meest verraste, in negatieve zin weliswaar, was het complete gebrek aan audiovisuele panache. Van datgene waarvoor ik Mann zo wist te waarderen in zijn vorige films (althans toch twee van hen), valt in Public Enemies niets te bespeuren. De man die bekend staat als een doorleefd muziekliefhebber maakt hier de beschamende fout die elke newbie zou maken: generieke composities die er voor geen meter in slagen dramatiek of emotie uit te stralen. Alleen dat frivole westerndeuntje biedt nog enig soelaas, maar voor de rest is het huilen met de pet op. Bovendien bewijst Mann dat hij niet of nauwelijks is meegegroeid met het digitale tijdperk. De beelden die hij op de kijker afvuurt ogen amateuristisch en foeilelijk. Alsof je naar een pseudo-detectivereeks zit te kijken die ze op een willekeurige welnesszender uitzenden op een zondagmiddag. Zelfs de shootouts, waarvoor Mann in principe als autoriteit in het vak geldt, halen nog geen 10% van de impact zoals we die eerder zagen in Heat en Miami Vice.

Ik kan er blijven over doorbomen, maar Public Enemies is gewoon belabberd, teleurstellend, leeg, slaapverwekkend, amateuristisch, maar bovenal een flinke belediging voor het publiek. Mann, Mann, Mann, je moest je schamen!

Dat was het eerste woord dat in me opkwam na het zien van deze film. Ik had Punch-Drunk Love min of meer blind gekocht op aanraden van enkele users hier en ik heb het me nog geen moment beklaagd. Een drama zoals ik het graag zie. Ontroerend op een originele manier, geen goedkoop sentiment en hier en daar een streepje absurdisme om het geheel op te frissen.

Adam Sandler maakt echt indruk in deze film. Ik vond hem ook al erg sterk in Reign Over Me en in Punch-Drunk Love bewijst hij nogmaals een goed acteur te zijn. Hij lijkt ook zo'n beetje over de gave te beschikken om met zijn sullige kop medelijden te wekken zonder dat ie echt de zielepoot uithangt. In feite is hij als Barry Egan een erg puur en oprecht persoon, met z'n eigen bizarre karaktertrekjes maar daarom net zo fascinerend en alles behalve stereotiep. Hij draagt dan ook de film, al zijn er genoeg andere aspecten die de moeite waard zijn. De aparte visuele stijl bijvoorbeeld, die je niet meteen verwacht in een film als deze, maar die precies daarom bijdraagt tot z'n sterkte. Frivole kleurintermezzo's en experimentele muziekjes zorgen voor een uniek sfeertje dat feilloos aansluit bij het geflipte karakter van Barry.

De romanace waar het uiteindelijk allemaal om draait is zowat de enige misser. Hoewel redelijk atypisch in beeld gezet heb je toch het gevoel dat het liefdesverhaaltje een beetje de geweldige absurditeit van de film onderuit haalt. Een heel klein beetje maar...al voelt het ergens toch aan als een compromis.

Voor de rest blijft Punch-Drunk Love natuurlijk een aparte en ijzersterke film die ontzettend grappige speldenprikken uitdeelt zonder ook maar ergens de vervelende slapstick-toer op te gaan. Mooi zo, op naar Boogie Nights en Magnolia!

Ontzettend intense thriller waarin een gegoed Amerikaans gezin zich hermetisch afschermt voor dolgedraaide moordenaars en plunderaars tijdens de nacht van de zuivering. Wanneer een gewonde vreemdeling, op de vlucht voor een rondtrekkende jongerenbende, in het holst van de nacht komt aanbellen loopt alles uit de hand. De film wisselt spanning slim af met rustpunten waarin je als kijker kan nadenken over de ethische vraagstukken die opgeworpen worden, met het zoontje als moreel kompas. Eigenlijk zakt The Purge nergens in en dat is te danken aan de strakke regie en het script dat de kijker enerzijds aan het denken zet en anderzijds vermaakt in de vorm van een spannende achtbaanrit. Sommige scènes zijn bovendien betrekkelijk eng en weerzinwekkend. Een beetje een combinatie tussen Funny Games en Straw Dogs. Ook Class of 1984 komt spontaan bij me op. Als de DVD uit is, meteen aanschaffen en naast voorgenoemde films in de kast zetten. Voor mij een van de betere films van 2013.

Geen slecht vervolg. Het is raadzaam om eerst het origineel te zien, al was het maar omdat daar dieper ingegaan wordt op het concept van de zuivering en hoe het tot stand gekomen is. De uitwerking is in dit tweede deel een stuk grootschaliger, in die zin dat er vanuit verschillende perspectieven verteld wordt. Wanneer die perspectieven samenkomen, krijg je een groepje mensen dat in de donkere straten van een grootstad wordt opgejaagd als grof wild. De verschillende groeperingen die hen achterna zitten opereren vanuit verschillende motieven en hebben elk hun eigen "stijl", wat de film lange tijd boeiend houdt, met enkele interessante wendingen op de koop toe. De aanduiding horror is hier nogal ongelukkig gekozen. De film bevat weliswaar enkele scares en enge scènes, maar is toch vooral een thriller met actie-elementen. Al zal dit niet beletten dat genrefans hiermee hun rush kunnen beleven.

Absoluut de minste uit de reeks, om verschillende redenen. Ten eerste begint het concept afgezaagd te worden. Ten tweede lijkt de verbeelding van de makers om angstaanjagende groeperingen te bedenken volledig uitgeput. Ten derde is dit helemaal geen horrorfilm, maar een slappe actie-thriller. Tijd om ermee te stoppen.

Poster heeft wat weg van die van "Engine Trouble" en "My Bloody Valentine". Op zich een indrukwekkend figuur als je hem zo ziet. Je verwacht dan ook al gauw een brute slasherfilm met veel bot geweld en bloedvergieten. Helaas worden die verwachtingen amper ingelost.

Om te beginnen even vermelden dat ik de versie met Engelstalige nasynchronisatie heb gezien. Dat maakte de zwakke vertolkingen er alleen maar erger op natuurlijk. Maar los hiervan was de film behoorlijk zwak omdat er een continue gebrek aan spanning was. Dan hoop je dat dat gecompenseerd wordt met leuke moorden, maar helaas...

Gelukkig wordt het in het slotkwartier allemaal ietsje beter. De film kent een opflakkering met één erg spannende en één erg grappige scène, maar daar blijft het dan ook bij. Vooral een erg flauwe vertoning dus en daar kan zelfs de korte speelduur niets aan verhelpen. Ander en beter!