Opinions

Matige horrorfilm met af en toe leuke special effects. Met momenten zit de spanning er goed in, maar op andere momenten is die dan weer helemaal zoek. De regie slaagt er aldus niet in een solide lijn doorheen de hele film te weven. Leuk om eens gezien te hebben, maar zeker niet meer dan dat. Al een geluk dat Selma Blair erin meespeelt, altijd leuk om naar te kijken .

Ietwat teleurstellende SF-klassieker. De idyllische wereld die wordt gecreëerd ziet er aanvankelijk prachtig uit, maar de focus ligt te veel op de psychologische invloeden van zo’n nieuwe wereld, dan wel op de pracht van deze betoverende planeet. De schaarse panorama’s maken nog wel wat goed, maar het overgrote deel van de beelden zijn ondergedompeld in fletse kleuren. Wel indrukwekkend zijn de settings die gigantische afmetingen suggereren. Het onderliggende psychologieverhaaltje is niet persé slecht, maar films als War of the Worlds of The Day The Earth Stood Still brengen toch boeiendere materie op dat vlak.

Niet veel soeps. Nochtans bevat het uitgangspunt voldoende potentieel om uit te smeren in een sombere, akelige horrorfilm. Ik heb ooit een tamelijk amateuristische documentaire over Aokigahara gezien en die was toch een stuk angstaanjagender dan deze film, waarvan de makers meer middelen ter beschikking hadden. En moet dit soort film ook niet door een Japanse crew met Japanse acteurs gemaakt worden? Zij hebben toch veel meer voeling met dit cultureel fenomeen? Vooral een gemiste kans, wat mij betreft.

Een film die toont dat nogal wat mensen anderen liever voor gek verklaren dan hun eigen onbegrip te erkennen bij het waarnemen van onverklaarbare gebeurtenissen. Zoals bijvoorbeeld de vraag of (intelligent) buitenaards al dan niet bestaat. Niet dat The Fourth Kind zo realistisch overkomt, maar de film stimuleert wel in zekere mate een ruimdenkende houding. Temeer ook omdat de getoonde gebeurtenissen netjes gedocumenteerd zijn door allerhande theorieën uit de pseudowetenschap en "vakliteratuur" ter zake.

De film zelf is op zijn minst bevreemdend te noemen. Bepaalde scènes zijn inderdaad behoorlijk disturbing zoals Jovovich in de intro al waarschuwde. Aanvankelijk had ik wat moeite met de cinematografische tweedeling waarin fictieve en waargebeurde footage door elkaar geweven worden. Het was even wennen en achteraf bekeken had ik liever één welbepaalde stijl gezien in plaats van een mengeling van de twee. Denk ik, want het had wel iets speciaals moet ik toegeven...

Wel oogt de film betrekkelijk mooi. De beelden baden vaak in sfeervolle blauwtinten en worden aangedikt met een beklemmende sounddesign waardoor er toch enkele enge scènes voorbij komen.

Uiteindelijk houd ik toch een dubbel gevoel over aan The Fourth Kind. Filmisch gezien was het best geslaagd, maar ik vond de boodschap dat het om waargebeurde feiten zou gaan te opdringerig gebracht. Niet dat ik ze per definitie ga ontkennen, maar ik vrees dat de minder ruimdenkende kijker zal afknappen op deze aanpak.

Voor mij Balaguero's beste. Lang geleden dat ik nog zo verrast ben geweest door een horrorfilm. Zoals vaak heb ik weer heel de hype rond Spaanse spookfilms gemist, maar ik ben me nu beetje bij beetje doorheen dit genre aan het worstelen. En dit is gewoon de beste die ik tot nu toe heb gezien. Veel beter dan Balaguero's Darkness en ook een stuk beter dan pakweg El Orfanato of El Espinazo del Diablo. De sleutel ligt voor mij in het mooie scenario. Ontroerend en gruwelijk tegelijkertijd. Niet erg vernieuwend tegenover gelijkaardige horrorfilms, maar de balans is wel beter in evenwicht. Het tempo waarmee de achtergrondinfo rond de mysterieuze gebeurtenissen wordt prijsgegeven is juist goed en gaat samen met spanning, sfeer en een paar echt enge scènes crescendo naar de finale. Die finale duurde me net iets te lang en had wat mij betreft gerust wat ruwer en groffer gemogen, vb. alle kindjes dood door gebroken beenderen, maar behalve dit kleine minpuntje is Fragile een uitstekende horror/thriller met een ijzersterke Calista Flockhart in de hoofdrol.

Ja, heb me best geamuseerd met deze thriller. Paxton neemt rustig z'n tijd om de film op te bouwen waardoor je als kijker steeds meer het verhaal wordt ingezogen. Echt spectaculair is het bovennatuurlijke aspect niet, maar het vormt wel een uitstekende katalysator voor de onderhuidse spanning die lanzaam maar zeker de bovenhand neemt. Het verdere verloop van de film is redelijk voorspelbaar, net zoals de onvermijdelijke plottwist op het einde, maar dat maakt de film er niet bepaald slechter op.

Mary Shelley vs H. P. Lovecraft, of met andere woorden: Frankenstein meets Re-Animator; dat is het niet al te originele idee achter deze sympathieke komische horrorfilm. Een titel als Frankenhooker doet er verder geen twijfel over bestaan dat resoluut de humoristische kaart wordt getrokken bij de aanpak van deze prent. Geen ruimte voor drama of moralistische filosofieën rond de innerlijke en uiterlijke schoonheid van de mens, maar gewoon pure onzin in een charmant B-filmkleedje.

Laat dat bloed en die lichaamsdelen maar komen, zul je denken. Helaas, hier loopt het fout. Frankenhooker stelt op vlak van smerigheid al teleur in de openingssequentie. Jeffrey’s vriendinnetje wordt namelijk tergend traag een grasmaaier ingezogen, helse pijnen en bloedvergieten zullen haar onvermijdelijk te beurt vallen - en mensen die Braindead of Night of the Creeps gezien hebben weten dan al hoe spectaculair zo’n scène kan uit pakken -, maar tot onzer groter verbazing zie je helemaal niets. NIETS; één grote leegte… Dan maar hopen dat het verdere verloop van de film nog wat te bieden heeft. Behalve enkele met piepschuim opgevulde exploderende etalagepoppen, ja die moeten de “hookers” voorstellen, en soortgelijke slechte special effects blijft de kijker op z’n honger zitten. Eerste les: ga Frankenhooker niet kijken met verwachtingen als zou deze qua gore-proporties Re-Animator evenaren.

Tweede les: staar je niet blind op de negatieve aspecten van deze productie, maar geef de positieve punten ook een kans. Een breed scala aan hilarisch slechte acteerprestaties, enkele lachwekkende, karikaturale personages en een heerlijk sfeertje moet volstaan om de eerder opgelopen wonden te helen. Bij wijze van redelijke beloning voor het sterk op de proef gestelde geduld van de kijker, komt Frankenhooker het laatste halfuurtje in een stroomverstelling waarbij nog min of meer sprake is van enige apotheose. Deze compensatie maakt Frankenhooker alsnog een leuk tussendoortje voor de geoefende onzin/cult/horrorfanaat.

Het verhaal van Mary Shelley is een van m'n favoriete verhalen, ik ben dan ook lichtjes teleurgesteld omdat deze film het boek niet overal nauwgezet volgt. Wat niet wil zeggen dat dit geen sterke film is, integendeel, maar met een halfuurtje langer film was er volgens mij meer ruimte geweest om de zoektocht van het monster naar liefde en genegenheid iets beter uit te lichten. Dat komt nu slechts kortstondig aan bod in de legendarische scène met het meisje aan het meer. In het boek wordt een heel hoofdstuk gewijd aan de relatie tussen het monster en een blind meisje als ik me niet vergis, een emotionele sequentie die in deze film niet had misstaan.

Maar goed, de film zelf. Erg sfeervol geschoten, grotendeels door middel van de locaties. De afwezigheid van bombastische muziek is opvallend en geen slechte keuze, maar ik ben toch benieuwd welke impact bepaalde scènes zouden gehad hebben als ze wél begeleid waren geweest door een streepje muziek. Het scenario zelf is dermate populair dat het nog talloze malen herhaald zou worden, gaande van exacte kopieën tot speelse varianten. Bij dat laatste denk ik aan Lovecrafts Re-Animator die toch iets leuks weet te brengen met dit fantastische concept.

Spraakmakende film. Was al een tijdje geïnteresseerd, maar naar aanleiding van de reeds vermelde KO maar meteen besteld. En heb me geen seconde verveeld. Of het nu gaat om exploitation of om een oprecht portret van de "freaks" laat ik in het midden. Feit is dat ik enorm gelachen heb met momenten (misschien niet echt politiek correct, maar ach) en ook wel verrast was door het goede scenario. Alles bij mekaar een uitstekende film, vol onbedoelde (?) humor.

De nummer 1 plaats in de KO is met andere woorden erg begrijpelijk.

Freddy vs Jason begint als een erg leuke slasher met een bovennatuurlijk sfeertje. Dag of nacht, niemand is nog veilig voor deze twee bloeddorstige psycho’s. Het verhaaltje is weliswaar flinterdun, maar het idee van twee killers die de buurt dag en nacht onveilig maken is best wel angstaanjagend.

De personages zijn redelijk doorsnee zoals het een slasher betaamt en de kills zijn lekker hard en bloederig. So far so good dus, maar wanneer uiteindelijk de confrontatie tussen Freddy en Jason plaatsvindt zakt de film in als een pudding. Teveel “leuke vondsten” en te weinig spanning. De confrontatie neemt sowieso veel te veel tijd in beslag en ze had überhaupt niet gehoeven voor mij. Het idee van twee killers die elk op hun eigen terrein dood en verderf zaaien biedt wat mij betreft genoeg stof tot vermaak.

Ondanks een sterke eerste 45 minuten een beetje teleurstellend toch. De film had meer potentieel maar dit werd slechts deels benut.

Niet slecht, maar ik zie toch liever een Hitchcock in zwart-wit. Zoals vanouds zijn de typische Hitchcock-elementen weer aanwezig, verpakt in een zorgvuldig uitgewerkt scenario dat aangedreven wordt door een flinke dosis suspense. Zijn handelsmerk zeg maar. En hoewel het verhaal best goed in elkaar steekt, heb ik al betere films van hem gezien. Toch heeft Frenzy z'n sterke momenten, zoals die scène in de aardappelcamion en de lollige dinertjes van de inspecteur en zijn vrouw. Voor de rest had ik de indruk dat deze film bandwerk was: goed gemaakt, maar weinig origineel.

Matige slasher die leuke scènes afwisselt met minder leuke. Sterke punten waren de typisch Amerikaanse summercamp-sfeer, de score en het "killer's view-camerastandpunt". Minder goed waren sommige scènes die gewoon te langdradig waren en daarom een groot deel van de spanning wegnamen. In de plaats hiervan een beetje meer aandacht aan de personages, die nu veel te vlak waren, was beter geweest. De finale op zich had ook wat last van die langdradigheid, maar de onthoofding en de droomscène waren dan weer om duimen en vingers af te likken.

Geen enkele horrorklassieker ontsnapt tegenwoordig nog aan de trend om geremaked te worden. En dat is maar goed ook, want tussen alle crap zit af en toe ook een heel geslaagde poging om een vergane glorie weer tot leven te brengen. Zoals Friday the 13th. Na eerder Leatherface en Michael Myers, was het dit keer de beurt aan Jason Voorhees om een nieuwe generatie bioscoopbezoekers te trakteren op een portie straight forward horror.

En een betere term dan "straight forward" om deze film te omschrijven is er nauwelijks. Jason ramt er namelijk met zo'n snelheid zo genadeloos op los dat het, zelfs voor mensen die vertrouwd zijn met de serie, even wennen is aan het snelle tempo waarmee de lijken zich opstapelen. Bovendien is Jason harder, ruwer en botter dan ooit, hetgeen slechts één nadeel met zich meebrengt: de kills zijn niet zozeer vindingrijk, maar eerder van het "no nonsense" kaliber. Jason Voorhees is een badass motherfucker, zoveel is zeker.

Waar je je verder niet aan hoeft te verwachten is diepgang. Of originaliteit. Want eerlijk is eerlijk: Friday the 13th is gewoon pulp. Maar wel goeie pulp! Een echte popcornfilm waarin humor, gratuit naakt, grof geweld en schrikmomenten elkaar razendsnel afwisselen, en die voor de rest zo cliché is als wat. Maar je krijgt wat je verwacht en dat is tegenwoordig ook al veel waard. Pretentieloze films als deze moesten ze meer maken.

Uitstekend vervolg op deel 1. Jason krijgt hier pas echt gestalte en dat hebben zijn slachtoffers geweten. Enkele leuke kills gezien: machete in rolstoelpatiënt en speer door vrijend koppeltje (zie Bava's Bay of Blood). De typische summercamp-sfeer en de interessante, doch voorspelbare, personages zorgen er als vanouds voor dat je meteen in de film zit. Naar het einde toe wordt het een beetje langdradig en ook de soundtrack heeft met momenten wat last van grootheidswaanzin. Maar overall is dit toch een toppertje en een absolute aanrader voor wie houdt van '70's en '80's slashers.

Relatief zwak deeltje in de reeks, om verschillende redenen. De locaties en de personages spraken met dit keer minder aan (de meisjes waren nochtans wel lekker) en ook de logica was met momenten ver te zoeken. Jason loopt maar wat rond van de ene plaats naar de andere zonder dat er echt een patroon in zit. En ja, ik weet het, daar draait het uiteindelijk niet om, maar ik vond het nogal chaotisch allemaal.

Ook de soundtrack, die op zich al erg bombastisch is, werd naar mijn mening iets te vaak ingezet. Overdaad schaadt of met andere woorden: less = more.

Het slachtwerk was nog wel OK, maar ook niet meer dan dat. Nee, geef mij maar deel 1,2 of 4.

Interessant vervolg wat het hoofdpersonage betreft: geen alledaagse "onschuldige maagd", maar een pittige blondine die behoorlijk weerwerk weet te bieden door middel van telekinetische krachten. Toch is dit zevende deel alweer behoorlijk mak op het vlak van moorden; de moordwappens en moorden zijn op zich bijzonder ruw en origineel, maar de camera kijkt telkens weg wanneer het spektakel eraan zit te komen. Spijtig!

Maar goed, de typische Friday-sfeer maakt veel goed en daar doe je het uiteindelijk voor.

Jason takes Manhattan...maar dan wel pas op het einde van de film. Anyway, een matig vervolg met toch hier en daar een creatief element. Kwalitatief stellen dit soort films uiteindelijk weinig voor - ook de kills zijn niet meer wat ze geweest zijn - maar die typische slashersfeer (waar je van houdt of niet) is weer volop aanwezig.

Qua verhaal en geweld erg matig, maar qua sfeer en stereotiepe karakters weer een schot in de roos. Wat mij betreft is de Friday-reeks er niet meteen eentje die uitblinkt in creativiteit, maar toch altijd wel goed voor een nostalgische trip naar de bakermat van de slasherfilm.

En dat is vandaag gebeurd. Vermakelijke film met een ijzersterk script. Niks op aan te merken eerlijk gezegd, behalve dan dat de vampierenfilm nu niet meteen m'n favoriete subgenre is. Al moet ik wel zeggen dat ik me uitstekend vermaakt heb. Ik vond de personages stuk voor stuk sterk geschreven en goed vertolkt en ook met die nostalgische eighties muziek zat het weer goed. De verzwijzing naar oude Dracula-films in de figuur van "Peter Vincent" is mooi meegenomen.

Redelijk makke remake met als enige lichtpunt Colin Farrell die uitstekend gestalte geeft aan de gladde vampier Jerry. Tennant daarentegen is als Peter Vincent een miscast van formaat. Als persiflage op de stijve, gracieuze vampierfilms uit de Universal en Hammer studio's was de originele Fright Night een verademing. Deze reprise gaat door op het zelfde elan, doch legt de nadruk teveel op actie en spektakel. Komisch wordt het zelden, spannend evenmin, maar de sneltreinvaart waarmee de gebeurtenissen zich afspelen maken het geheel alsnog vermakelijk, ook al wordt het afratelen van de clichés behoorlijk voorspelbaar.

Film begon goed, de vaart zat er lekker in. Het verhaaltje was best origineel en ook de uitwerking met die ectoplasma-figuren leverde enkele mooi gemaakte scènes op. Halfweg wordt Jeffrey Combs geïntroduceerd in een geestig rolletje als Milton Dammers. Toch een van de betere rollen die ik al van hem gezien heb, al blijft het een geweldig acteur. Naar het einde toe vergalloppeert Peter Jackson zich in een te stereotiepe finale die te voorspelbaar is en te lang aanhoudt. Maar aardig filmpje verder, met op visueel vlak enkele fraaie scènes, waaronder die met het ectoplasma en het duistere huis.

Obscure Britse film over een gezin met kannibalistische trekjes. Frightmare werd in hetzelfde jaar uitgebracht als The Texas Chainsaw Massacre. Hoewel beide films thematisch erg verwant zijn, verschillen ze qua uitvoering als dag en nacht. Waar TCM broeierig en zweterig is, oogt Frightmare stilistisch donker en kil. Het script doet zuivere exploitation vermoeden – op zich niet verwonderlijk als je daar de filmposter nog eens bij denkt - maar daarmee doe je Pete Walker als filmmaker mijns inziens tekort. Frightmare is slim opgebouwd, thematisch gedurfd, niet gespeend van maatschappijkritiek en kent bovendien een overtuigende rolbezetting, met als uitschieter Sheila Keith. De scène waarin ze met een manische grijns één van haar slachtoffers met een boormachine bewerkt is op zijn zachtst gezegd verontrustend. Het zal je oma maar zijn… Net zoals de rest van de film is het slot trouwens ontzettend deprimerend.

Ook de moeite waard zijn House of Mortal Sin en House of Whipcord.

Tijd geleden gezien, maar nog geen tijd gehad om hier wat neer te pennen. Ik vond het een betrekkelijk flauwe film eerlijk gezegd. Als fan van Scandinavië en Scandinavische horror doet dat pijn.

Beetje eentonige locatie. Wel mooi, maar niet dermate spectaculair opdat het de film naar een hoger plan kan tillen.

Verder een groot gebrek aan spanning, schrikmomenten en blood&guts. Als dat de formule wordt van de moderne slasher, dan zet ik nog wel een keertje The Burning of Friday IV op.

Enige pluspunt is de vormgeving van de killer ... tot hij zijn maskertje afzet. GAAP.

Hoogstens vermakelijk omdat het vlot gefilmd is en niet te lang duurt, maar wat creativiteit betreft behoorlijk armoedig. NEXT!

Het probleem van de moderne slasher ligt niet zozeer bij het gebrek aan inspiratie. Het ligt er ook niet aan dat de moderne slasher meestal een slappe remake is. En het ligt al zeker niet aan die irritante stereotiepe tieners die we al honderd keer eerder gezien hebben. Nee, waar het wel aan ligt is aan het spijtige feit dat het mooiste meisje uit de film als eerste voor de bijl gaat! Nu ja, in dit geval een pikhouweel. Werkelijk om van te rotten.

Fritt Vilt was een slechte film met slechts enkele lichtpuntjes. Het was dan ook een raadsel wat het vervolg zou brengen, maar tegen de wetten van de horrorsequels in is Fritt Vilt 2 een felle verbetering tegenover het origineel. Toegegeven, het blijft weer zo'n slasherfilm waarin het verloop min of meer te voorspellen valt. Men heeft er in elk geval goed aan gedaan om dit keer met interessante en goed vertolkte personages te werken. Zodanig zelfs dat je het als kijker wel degelijk erg vindt wanneer iemand ten prooi valt aan de moordenaar. Een andere punt van vooruitgang is de veel betere timing van bepaalde scènes waardoor de film meteen een stuk spannender wordt. Het einde is dan weer een tegenvaller omdat het blijk geeft van weinig inspiratie, in tegenstelling tot de rest van de film.

Voor mensen die Fritt Vilt nog niet gezien hebben, geen nood. Dit deel volgt weliswaar op het origineel, maar is perfect als losstaande film te zien. De verhoudingen tussen enerzijds spannende scènes en moorden en anderzijds karakteruitdieping en het speurwerk naar de moordenaar, zijn een stuk beter in balans. Dit zorgt voor een completere film die als geheel een betere indruk maakt. En wat een ruige killer! Hij heeft alles in zich om een nieuw slashericoon in de traditie van Jason en Michael te worden. Als hij tenminste nog wat slachtvee krijgt toegeworpen in enkele sequels. Laat dat derde deel maar komen.

Lauw slashertje. Vond het de minste uit de reeks tot nu toe. Mooi vormgegeven, dat dan weer wel. De Noorse natuur wordt weer prachtig in beeld gebracht en alleen daarom blijft het de moeite waard om te kijken. Aan de spanning en de kills valt helaas niet veel te beleven. Dit moet echt beter anno 2011!

Eco-horror op z'n best. En dat wil dus zeggen: een trashy filmpje met veel onzin en enkele woeste dieren die een stelletje irritante mensen om zeep helpen.

Al bij de begingeneriek is de boodschap duidelijk. De aaneenschakeling van shots van een vervuilde rivier plaatsen een kritische kanttekening bij het consumptie- en recyclagegedrag van de mens. In '72, de geboortedatum van deze film, stond milieubewustheid nog in z'n kinderschoenen. Organisaties als het WWF en Greenpeace waren nog niet lang als reactie op de destijds heersende milieuproblematiek ontstaan. Dit maar even om aan te tonen dat bizarre thema's als "de natuur die wraak neemt op de mens voor het haar aangedane leed" uit een zekere maatschappelijke voedingsbodem zijn gegroeid. Dat zulke thematiek vandaag nog steeds relevant is wist ook Shyamalan die met The Happening een moderne uitloper van dit genre op de markt bracht.

De film zelf is zoals je ze in dit genre kan verwachten: een onzinnig script overgoten met een beetje moraal, enkele irritante personages en de stereotiepe natuurliefhebber die de mooie blondine van de finale ondergang behoedt. In die zin is Frogs dus louter voer voor genrecompletisten annex mensen die graag naar slechte horrorfilms kijken.

Enkele scènes zijn nochtans absoluut de moeite waard, namelijk de cruciale moordscènes waarin een of ander personage plots overspoeld wordt door een plaag van ... kikkers. Nu ja, in dat opzicht is de titel van deze film wel een beetje misleidend aangezien het hele scala van reptielen en amfibieën hier aan bod komt. Kikkers, slangen, krokodillen, padden, salamanders, hagedissen, en ga zo maar door. Verder zien we ook nog enkele vogelspinnen en bloedzuigers door het beeld klauteren, louter om het allemaal nog wat smeriger te maken. Dit levert enkele enge scènes op die in combinatie met een snijdende soundtrack nog behoorlijk veel impact hebben. Een pluim verder voor de dierenbegeleiders die erin geslaagd zijn om deze scènes relatief overtuigend in beeld te brengen.

Ondanks dat de regisseur duidelijk weet waar hij mee bezig is en z'n best doet om zijn prent van het noodzakelijk natuurschoon te voorzien, moeten we toch vaststellen dat de beelden behoorlijk kleurloos zijn. Anno 2008 is dat allemaal in post-productie op te lossen, maar destijds waren de middelen nog beperkt. Leuk weetje nog: van de 600 kikkers en padden die werden aangekocht is het grootste deel tijdens het maken van de film ontsnapt. Je zal er maar in de buurt gewoond hebben...

Stuart Gordon is de regisseur met de meeste Lovecraft-verfilmingen op zijn naam en met From Beyond bewijst hij opnieuw dat hij als geen ander de weelderige fantasie van Lovecraft op sublieme wijze tot leven weet te brengen. De inmiddels tot culticoon gebombardeerde Gordon levert een film af die balanceert op de flinterdunne rand tussen horror en science-fiction, waarbij ingrediënten als pseudo-wetenschap, parallelle universa en allerhande obscure creaturen tot een fascinerend geheel worden gekneed. Centraal staat de bizarre eigenschap van de menselijke pijnappelklier die mits stimulatie door een hoogtechnologische machine de poorten openzet tot een andere realiteit. De goed uitgedachte nevenplot situeert zich rond een ravissante psychiater, die bij het aanschouwen van dokter Tillinghast’s experimenten met de detonatormachine gelooft dat de toekomstige genezing van psychiatrische patiënten, met de erg onaangename aandoening die de naam paranoïde-schizofrenie draagt, bij die bewuste pijnappelklier ligt. En plus trakteert Gordon ons op een gruwelijk realistische impressie van een psychiatrische instelling waar men destijds patiënten “genas” door ze volledig gedrogeerd in een celletje zonder natuurlijk daglicht van de buitenwereld te isoleren.

Hoewel de verhaallijn op het eerste zicht voer lijkt voor een komische onzinfilm weet het team Gordon/Yuzna de teneur betrekkelijk serieus te houden, in tegenstelling tot het stijlvolle en uiterst hilarische Re-Animator waar de gekke situaties zich blijven opstapelen. Net zoals in die eerder gemaakte horrorkomedie krijgt Jeffrey Combs ook in From Beyond alweer een geniaal rolletje toebedeeld. Combs, die ondertussen een patent heeft op het mad-scientist personage maakt dankbaar gebruik van het geschenk en zet een prestatie neer om van te snoepen; Hij speel geen mad-scientist, hij ìs het gewoon. Op zijn beurt wordt Combs vakkundig bijgestaan door een sexy Barbara Crampton en Ken Foree (Dawn of the Dead), die ondanks de nakende 40 en een naar boven opgeschoven haarlijn fitter lijkt dan ooit.

From Beyond mag dan wel een trashy B-film sfeertje over zich hebben (who cares by the way?), het wordt meer dan eens gekenmerkt door de creatieve inbreng van de regie en niet in het minst door de professionele aanpak van het make-up en FX-team. De heerlijke oldschool-gore die in flinke doses voorgeschoteld wordt, zal menig liefhebber aan het beeldscherm gekluisterd houden. Bovendien werkt het kinderlijke enthousiasme dat werkelijk van de talrijke effecten afdruipt uitstekend als katalysator voor het kwaadaardige karakter van de transcendente wereld die enkel kan waargenomen worden met de pijnappelklier. Dit orgaantje begint trouwens gaandeweg een eigen leventje te leiden en geeft dankzij ambachtelijk boetseerwerk van het effectenteam het dan al behoorlijk creepy filmpje nog dat tikkeltje extra waanzin mee.

Voor wie na al het voorgaande het verzadigingspunt nog niet heeft bereikt, is er nog de dubieuze seksueel getinte bodem - hoge hakken en netkousen inbegrepen - die From Beyond tot een typische Lovecraft/Gordon-productie omdoopt. Poging tot symboliek of een flauw kunstje om het geheel wat luchtiger te maken? Waarschijnlijk het tweede en dat is juist de reden waarom heel het opzet geslaagd is. From Beyond is pretentieloos, sympathiek en ongedwongen.

Moraal van het verhaal: Combs is en blijft geweldig en Gordon toont aan dat hij als geen ander Lovecraft begrijpt en diens duistere wereld gestuurd door z’n eigenzinnige audiovisuele stijl perfect op film weet vast te leggen.

Sobere thriller die zich, op de amoureuze uitspattingen tussen Abberline en Mary na, vrij goed aan de waargebeurde feiten houdt. De Hughes-brothers weten op een ongeziene manier de bedreigende en sinistere sfeer van de 19de eeuwse Whitechapel-wijk op het scherm te toveren. De dampende straten, de helrode lucht, de weerspiegeling van natgeregende kasseiën, ... erg sfeervol allemaal. Maar ook inhoudelijk heeft From Hell heel wat te bieden. De doordachte plot, destijds (en nog steeds trouwens) een van de mogelijk geachte oplossingen rond het Jack the Ripper-mysterie, is het uitgangspunt van deze film. Het leuke aan deze hypothetische aanpak, althans hypothetisch tot op zekere hoogte, is de blik die je krijgt op de hypocrisie van de rijken, welgestelden en zelfs het koningshuis. Spijtig is dan weer wel dat in deze versie een pasklaar antwoord wordt gegeven op het anders o zo intrigerende mysterie rond een van 's werelds beruchtste seriemoordenaars.

Deels fictie, deels non-fictie, maar zondermeer een sterke film over de ganse lijn.

From Hell bevat trouwens nog een leuke verwijzing naar de "Elephant Man" (John Merrick).

Frontière(s) is bij mijn weten de eerste horrorfilm die een moslima als final girl opvoert. Behalve dit eigenaardig feitje bevat deze nieuwe Franse shocker nog enkele originele vondsten, ook al is het stramien voor de rest zo cliché als maar zijn kan. Voor mij niet bepaald een minpunt, want ik ben nu eenmaal fan van dit genre.

De look vond ik best ok, vooral bij de premisse in de banlieues van Parijs. Lekker shaky gefilmd en erg snel gemonteerd; deed me een beetje denken aan Greengrass' techniek. Leuk ook om te zien hoe cultuurverschillen (Frankrijk vs Amerika) een horrorfilm een geheel eigen toets kunnen bezorgen. Jonge crimineeltjes vs domme high school tieners, het valt wel op .

Frontière(s) bracht wat ik ervan verwacht had: suspense en gore zonder al te slim te willen doen. Hoogtepunt voor mij was de claustrofobische scène in de onderaardse tunnel. Minpuntjes waren het overdreven einde, die Karl die na een schotwond en een hamer op z'n kop nog steeds rondloopt zonder schrammetje en die oude Nazi-opa. Op zich een heel boeiend karakter dat ook de nodige context biedt (leuk uitgedost ook!), maar slecht vertolkt...

Balans: Geslaagde film die z'n inspiratiebronnen geen oneer aandoet, maar bij kleine details in de mist gaat zodat het predicaat "topper" niet van toepassing is.

Erg mooie cover-art!

Frostbite is een beetje knip-en-plakwerk van andere films. Op zich doet dat er niet toe, maar ik had het gevoel dat het script louter bestond uit dat soort scènes en dat er voor de rest weinig tot geen samenhang was. Men poogde wel wat verhaallijnen aan te snijden, maar die werden te oppervlakkig uitgewerkt.
FX en creature design waren erg mooi, behalve dan de choreogragfie van de vampiers die er meestal te nep uit zag. Leuke setting verder, al is het maar omdat die onlosmakelijk verbonden wordt met de poolnachten die met hun 30 dagen van duisternis een paradijs zijn voor vampiers. Gelijkaardig aan 30 Days of Night, al scoort die op alle fronten beter.
Met hun ode aan de eighties wilden de makers enkele komische elementen aan het scenario toevoegen. Dat is ze in zekere zin wel gelukt, maar ze evenaren op geen enkel moment hun grote voorbeelden.
Een kleine teleurstelling toch, zeker als je pas 30 Days of Night hebt gezien die in dit genre toch wel een moderne klassieker mag genoemd worden. Deze zal helaas snel vergeten worden vrees ik zo.