Fright Night (2011)

Deze een paar weken terug zitten kijken. Toen deze remake werd aangekondigd had ik er al een zwaar hoofd in dat het wat ging worden en helaas is mijn grootste vrezen bewaarheid geworden. Was het origineel uit 1985 een leuke mix van comedy met horror, feitelijk tegelijkertijd een persiflage als ode aan de ouderwetse vampierfilms, daar is in deze nieuwe versie nauwelijks of niet wat van overgebleven. Weg is de humor, hier voor in de plaats is slechts nog een recht toe recht aan horror verhaaltje over gebleven met slechts alleen nog uit het origineel het gegeven van "buurman is vampier" als zelfde uitgangspunt. Niet dat de film, zonder de humor, nou echt spannend is te noemen. Zelfs daar faalt hij volledig in. Er is slecht 1 scene, die de moeite waard is en die je als kijker op het puntje van je stoel doet zitten: het moment dat de hoofdpersoon zich in het huis van de buurman bevindt en ongezien weer weg probeert te komen. Even was het spannend, maar helaas is dat te weinig om het verder matig gebodene te kunnen redden. En dat is jammer, want daarmee verliest deze remake zijn eigen smoel en is het slechts nog een van de vele vampierfilms, gericht op tieners, die we de laatste jaren aan ons voor bij hebben zien komen. Een remake, die niet in de schaduw kan staan van zijn origineel en zich nergens in onderscheidt, is wat mij betreft dan ook geheel overbodig. Een vier, ofwel 2 sterren.

Herzien. Vooral om wat vroegere herinneringen weer een beetje op te halen. Dit soort films lijken me altijd wat beter als ik ze herzie, zeker als ik er weinig tot niets meer van weet. Ik had echter ook moeten weten dat dit zo kan zijn omdat het tijdens de eerste kijkbeurt ook al niet zo memorabel was. Fright Night is daarvan helaas wel een voorbeeld. Niettemin is Gillespie een aardig regisseur en zijn talenten weet hij sterk over te brengen tijdens deze film. Zo heerst er een passende en sterke sfeer gecombineerd met effectief gebruik van kleuren. Met cinematografie en presentatie is er weinig mis, maar ook het acteerwerk maakt een goede indruk. Yelchin en Poots zijn alleen een ietwat saai duo die als personages te weinig onderscheiding kennen om het interessant te houden. Dit zorgt er mede voor dat de film voor enige tijd inkakt tijdens het middenstuk. Al dat detective-gedoe met Farrell (die overigens wel een goede rol speelt) gaat te lang door en overweldigt de stukken in het verhaal die wel goed interesseren. Zo is er genoeg horror te bekennen met wat humor, die zeker in het begin best goed werkt. De scenes tussen Yelchin en Mintz-Plasse vond ik bijvoorbeeld best leuk en Tennant zorgt ook voor de passende komische noot. De finale mag er wezen en tussendoor kent de film genoeg kwalitatieve scenes die de sfeer erin blijven houden. Helaas zit er ook een nogal saai middenstuk tussen en goederikken die de veel interessantere slechteriken niet kunnen compenseren. Gillespie pakt regelmatig uit met wat leuke ideeën, dus waarom het zo lang duurt voordat het ietwat ouderwetse verhaal wat nieuw leven krijgt is me een raadsel. Verder wel onderhoudend genoeg voor een voldoende.