Opinions

Origineel bedachte film over een trio dat vast komt te zitten in een skilift. Iedereen die ooit van zo'n lift gebruik heeft gemaakt zal dit scenario al wel eens ingebeeld hebben. Dat is meteen ook de kracht van de film, namelijk dat hij inspeelt op reële angsten. Spijtig genoeg maken de personages niet meteen de verstandigste keuzes in hun pogingen om zichzelf te bevrijden. Het houdt de film in zekere zin wel spannend, op voorwaarde dat je flink wat inlevingsvermogen hebt. Maar hoogstaande cinema is dit niet, daarvoor is het script te mager.

Op visueel vlak een plaatje (doet wat denken aan Black Sabbath), maar inhoudelijk gezien wellicht te zwaar voor de moderne horrorfanaat en daarom alleen een aanrader voor Bava-fans of genrecompletisten.

Persoonlijk vond ik het een beetje een tegenvaller. De plot schenkt overdreven veel aandacht aan romantiek - de onderlinge romances hadden veel weg van een aflevering van Mooi&Medogenloos - en van horror is er weinig sprake. Maar de typische Bava-sfeer met z'n prachtige gothische decors en majestueus kleurgebruik is weer voor de volle 100 procent aanwezig, waardoor het uiteindelijk nog draaglijk blijft.

Hooper! Wat een naam ook voor een regisseur...

Funhouse is een filmpje dat mooi binnen de weirdness van zijn TCM-werk past. Leuk uitgangspunt ook en mooi afgestemd op het doelpubliek. Verder vond ik Funhouse weinig overtuigend. Grootste probleem was het trage tempo, iets wat voor een regisseur als Hooper een beetje vreemd is. De overige films die ik van hem zag waren tot op de seconde perfect getimed en hier heb je het gevoel dat elke scène te lang aanhoudt. Spijtig gevolg hiervan is dat de impact en suspense volledig gefnuikt worden. Dat is zonde, zeker als je bekijkt dat Funhouse inhoudelijk en qua setting genoeg te bieden had om een toppertje te worden. Helaas draaide het anders uit...

Funhouse is als ik me niet vergis de favoriete film van Omar Khan, de regisseur van het hilarische Hell's Ground.

Merkwaardige film, in die zin dat niet zozeer de inhoud controversieel is, maar wel de cinematografie waarmee Haneke zich meermaals tot de kijker richt en die ook letterlijk aanspreekt. Zijn boodschap is duidelijk, de mens confronteren met zijn duistere kant. Als je bekijkt hoeveel mensen gechoqueerd waren door deze prent en op welke manier Funny Games werd onthaald tijdens de filmfestivals, kan je moeilijk ontkennen dat Haneke in z’n opzet is geslaagd. Voor de grote meerderheid althans, want hoewel Haneke het spel slim speelt, hebben zijn beelden niet overal genoeg draagkracht. Dat dit te maken heeft met gewenning zal best – voor wie genoeg ‘70’s (s)exploitationfilms heeft gezien is Funny Fames betrekkelijk braaf – maar voor een mainstream publiek is Haneke niet bepaald mals. Enkele ruwe geweldssequenties, het deprimerende einde en het afwezig blijven van enig motief zijn slechts enkele elementen uit het ruime scala die het cynisme van pakweg Straw Dogs of Kids evenaren.

Haneke heeft ondertussen al een scène-voor-scène remake gelanceerd in de VS. Afwachten maar of die, na al het horrorgeweld van de laatste jaren (Saw, Hostel, Hills Have Eyes), zijn publiek nog steeds weet te grijpen.

Scène voor scène remake van Hanekes origineel uit '97. M'n mening over de film an sich blijft dezelfde als bij de Europese versie (zie daar), maar toch even melden dat ik aangenaam verrast was door de acteerprestaties van wat je toch een sterrentrio mag noemen. Michael Pitt voorop, echt in your face die kerel!

Met de U.S. versie wou Haneke zijn boodschap aan een groter publiek verkondigen; Amerikanen hebben nu eenmaal een hekel aan anderstalige films en dus was een remake de enige optie. Wat de impact op het publiek was weet ik niet, maar gezien beide films kwalitatief gelijkwaardig zijn lijkt Haneke geslaagd in z'n opzet.

Om de zoveel maanden zet ik me weer eens neer voor een De Palma en ik geef graag toe dat dat me nog nooit tegengevallen is. In het slechtste geval vind ik z'n films "degelijk". The Fury is weer zo'n film waarvan ik blij ben dat hij in m'n DVD-kast staat. Wat zeker niet wil zeggen dat het een meesterwerk is, want er zijn toch een aantal zaken waar het serieus mank loopt. Typisch voor De Palma: de warrige storytelling. Gelukkig beperkt dit zich tot het eerste uur, wat ik trouwens het zwakste deel van de film vond. Heeft ook te maken met enkele oubollige pogingen tot humor, waaronder die hele scène in het appartement van dat omaatje en de compleet onzinnige achtervolging met de twee agenten. Maar wanneer de film losbreekt en de basale verhaallijn komt bovendrijven, zien we een hele andere De Palma aan het werk. Een regisseur die er film na film in slaagt om op papier aantrekkelijke scènes nog aantrekkelijker te maken door z'n visuele flair. Het is geen Dressed to Kill, Carrie of Scarface, maar er zijn toch een flink aantal scènes bij om duimen en vingers af te likken. Met name dan de stukken waarin Gillian gebruik maakt van haar speciale gave. Enig minpunt bij dit alles is de nogal duffe soundtrack van John Williams.

The Fury is een naar horrormaatstaven vrij lange film (sommige stukken konden wat mij betreft zomaar geknipt worden), maar dat wordt goed opgevangen door het feit dat in het tweede uur het verhaal zich op een vlotte en onderhoudende manier afwikkelt én door de goed uitgewerkte personages en dito vertolkingen. Kirk Douglas is ok, maar het is vooral Amy Irving die een waar genot is om naar te kijken. Kleine domper hierbij is de ietwat overdadige finale die op papier erg spectaculair is, maar qua uitvoering toch wat te wensen overlaat. Desalniettemin een must see voor zij die de "horrorist" in De Palma kunnen waarderen.