Opinions

Tamme remake die niets brengt wat we nog niet gezien hebben. Een gemiste kans met andere woorden, want Romero's The Crazies uit '73 was anders wel remake-rijp. De zaken die verbeterd konden worden (plot en grafische horror) werden hier nauwelijks bijgeplamuurd. Op de scène met de cirkelzaag na dan, want die was geweldig in beeld gebracht. Voor het overige vermaakt de film net genoeg, maar de zwakke vertolkingen, de irritante achtergrondruis, het gebrek aan spanning en smeerlapperij en de onafgewerkte plot wegen zwaar op het eindresultaat. Kortom, overbodig in al zijn vormen.

Naast klassiekers als Frankenstein en Dracula zowat m'n eerste kennismaking met de grote 50's monsterfilms van de Universal Studios en ik moet toegeven dat het alles behalve een tegenvaller was.

De gelijkenissen met de moderne horrorfilms zijn ver te zoeken, zij het dan op zowel positieve als negatieve vlakken, maar zo'n sympathieke zwart-wit monstermovie met bombastische muzikale begeleiding blijft toch echt wel charmant op een bepaalde manier.

In deze prent doet een mooie Amazone dienst als decor en de talrijke prachtige onderwater-opnames zijn van hoogstaand niveau. Scènes waar ontelbare witte luchtbellen frivool naar het wateroppervlak toe dansen in de zwarte, gapende diepten van de Zwarte Lagune zijn zo mooi om naar te kijken, dat het bijna poëtisch wordt. Wetenschapper David heeft het over een nieuwe wereld wanneer hij het meer exploreert.

En uiteraard gaat een horrorfilm uit de jaren '50 gebukt onder de tand des tijds - de schrikmomenten en kostuums zijn dermate gedateerd dat van spanning nergens sprake is - maar het design van Gill-Man mag er best wezen. Behalve de hypnotiserende ogen ziet het er, rekeninghoudend met het tijdskader weliswaar, behoorlijk fraai en (binnen de context) realistisch uit. De houterige bewegingen van het monster verraden dan wel een typische man-in-pak look, maar het blijft nog binnen de grenzen van het aanvaardbare.

Ook leuk dat in een horrorfilm nog eens de moeite wordt genomen om personages uit te diepen en van overtuigende onderlinge relaties te voorzien. De vete tussen David en Mark zorgt ervoor dat de momenten wanneer het monster geen screentime krijgt, goed te verteren zijn.

Conclusie: Een uiterst aangename kennismaking met de klassieke monsterfilms van weleer die naar meer smaakt, veeeeel meeeeer.

In de vroege jaren '80 maakten zowel Maniac als The New York Ripper reeds efficiënt gebruik van een ondergrondse metro-setting voor enkele schrikwekkende en bloederige horrormomenten. Dit keer koos men ervoor deze setting over een ganse film uit te smeren en er een compleet verhaal aan vast te koppelen. Interessante keuze, dat wel, maar kan zo'n concept wel een hele film boeien?

Franka Potente kennen we al van haar rollen in de Duitse culthits Lola Rennt en Anatomie. Een degelijke actrice en een aardige verschijning die zich bovendien wel goed lijkt te voelen in horrorproducties. Dit keer moet ze voor haar leven rennen als ze merkt dat ze niet alleen is in het afgesloten metrostelsel.

Het begint allemaal erg sfeervol en gruwelijk. We krijgen een korte kennismaking met het grimmige en desolate karakter van de ondergrondse tunnelnetwerken van de grootstad, en het duurt dan ook niet lang vooraleer ook de kijker in het snuitje heeft dat er daar vreemde dingen gebeuren. Niet lang daarna zien we mooie Franka verwikkeld in een kat-en-muisspel met de niets ontziende “Creep” dat tot het einde zal duren. Maar niet getreurd, door interessante wendingen en gebeurtenissen weten de makers deze nogal eentonige insteek om te buigen tot een griezelige rit vol bloedstollende momenten. De uiteindelijke confrontatie met de “Creep” laat door middel van een langzaam opgevoerde suspens lang op zich wachten, en het afwezig blijven van het antwoord op de vraag “waarom?” maakt het er alleen maar gruwelijker op.

Het minste wat je van Creep kan zeggen is dat de makers het genre begrijpen en een creatief idee ook daadwerkelijk tot een geslaagde film weten te kneden. Er is aandacht voor schrikmomenten, gore, suspens en ondanks het feit dat men met slechts één setting te maken heeft, wordt er genoeg van decor gewisseld zodat de talloze wilde achtervolgingen nooit saai hoeven te zijn. Ook de angstaanjagende en bij wijlen vervreemdende soundtrack doet z’n duit in het zakje en bezorgt de kijker meer dan eens rillingen en kippenvel.

Het enige waar je dan nog op hoopt is een waardige afsluiter die de rest van de film naar een hoger niveau kan tillen. En ja hoor, ook de slotscène getuigt van inzicht en lef om zich af te zetten tegen clichés en genreconventies. Over de hele lijn geslaagd met andere worden en een culthit in wording. Franka Potente lijkt wel over gouden vingers te beschikken…

Creepozoids, ongetwijfeld een van de coolste titels in de (horror)filmgeschiedenis. En wat een film ook weer! Zeggen dat het hier een B-film van de zuiverste soort betreft staat gelijk aan het intrappen van een open deur, maar Creepozoids is toch echt een film die veel beter is dan zijn status (en vooral zijn score hier op MM en IMDb) doet vermoeden.

Een film van David DeCoteau. Ik moet eerlijk bekennen nooit van deze man gehoord te hebben, maar aan zijn filmografie te zien is hij een veelfilmer van horrortrash uit de diepste krochten van de genrecinema, die zelfs anno 2009 nog actief blijkt te zijn. Ik heb ook lichtjes het vermoeden dat hij deze film grotendeels zelf gefinancierd heeft (naar eigen zeggen gaat het om een budget van 150.000 dollar), maar ik kan hierover niet meteen meer informatie vinden. Hij heeft in elk geval ook meegeschreven aan het scenario en dat is wat mij betreft zijn grootste verdienste. Op dat scenario valt eigenlijk weinig aan te merken en in die zin schreeuwt Creepozoids dan ook om een remake. Een degelijk budget en een degelijke regisseur kunnen met dit materiaal wonderen doen, daar ben ik van overtuigd.

Het verhaal speelt zich af in een post-apocalyptische wereld en werd gedraaid op één setting: een verlaten laboratorium. Het desolate gevoel wordt goed weergegeven, voornamelijk door de begingeneriek die uitgebreid vertelt over de huidige toestand van de planeet. In het lab krijgen enkele gedeserteerde soldaten te maken met een gemuteerde levensvorm die qua uiterlijk een slappe rip off van Gigers Alien lijkt. En dit weinig creatieve en vooral amateuristisch gemaakte monster is wat mij betreft het grootste minpunt in deze verder uiterst onderhoudende film. De effecten zijn met het extreem lage budget in het achterhoofd uiteraard niet overtuigend, maar sommige scènes slagen er toch behoorlijk in om de kijker te verrassen. Met name dan die scènes waarin de soldaten muteren na contact met het monster.

Naast het ijzersterke scenario was ik het meest gecharmeerd door de muziek. Erg typerend voor het tijdperk en waarschijnlijk gewoonweg wansmakelijk voor de meeste mensen, maar voor zij die een zwak hebben voor dit soort soundtracks is dit een waar festijn. Ondanks het onomstotelijke feit dat Creepozoids een low budget B-film is, is de film betrekkelijk goed gemaakt. Op sommige effecten na dan. We zien een regisseur die bewust omgaat met montage en die de conventionele technieken om een scenario efficiënt in beeld om te zetten mooi onder de knie heeft. Hoe dan ook is de lage score hier in mijn ogen onterecht. Kortom, Creepozoids is verplichte kost voor elke zichzelf respecterende genreliefhebber.

Nostalgische trip naar het tijdperk van de EC horrorcomics. Hoewel ik ze zelf nooit gelezen heb, voelt de sfeer erg herkenbaar aan. De typisch Amerikaanse folklore spat van het scherm in de vorm van vijf kinderlijke griezelverhalen met als rode draad een jongetje dat verknocht is aan zijn Creepshow-strip. Helaas keurt diens vader de inhoud van zulke strips af...

Het eerste verhaaltje is een leuke opwarmer. Sfeervol geschoten kerkhofscènes met de nodige dosis humor, niets meer niets minder.

Nummer twee in de reeks is nogal mak. Het idee rond de meteoor is aardig, maar de uitwerking is niet creepy genoeg om te blijven boeien. Eerder een flauwe poging tot humor, maar niet echt geslaagd.

Bij het derde verhaal wordt de teneur iets serieuzer. Een morbide spel van een psychopaat waarin de suspense sterk opgevoerd wordt. De fantasierijke ontknoping is leuk gevonden en cartoonesk in de zuiverste zin van het woord.

Deel vier is echte oldschool-horror met een zieke plottwist. Sterk geacteerd en bij vlagen erg grappig.

Het laatste deel tenslotte is het beste uit de reeks. Een ijzersterke afsluiter met in de hoofdrol een pedante man met smetvrees en een leger kakkerlakken. Kriebels bekruipen je wanneer de in aantal groeiende kakkerlakken het appartement van de oude man helemaal overnemen. Sterke plot, fraai geschoten en uitstekend horrormateriaal.

Kortom, vijf verhalen van afwisselende kwaliteit, maar elk op zich toch kenmerkend en in zekere zin ook legendarisch gezien de popularie achtergrond. Sowieso een aanrader voor horrorfans.

Ol' Chief Wooden Head: Origineel verhaal met een goede structuur en sterke ontwikkelingen. Het tempo zit precies goed, hetgeen een beetje verhult dat er weinig echte horror in dit verhaal schuilt. Maar ondanks dit manco dus toch een leuke opener.

The Raft: Zo mogelijk nog origineler dan het eerste verhaal. Redelijk straight forward en voor de rest weinig franjes. The Raft bevat zoals het eerste verhaal opnieuw het juiste tempo en maakt van de korte speeltijd gebruik om alles uit de kast te halen. De hoedanigheid van het monster is goed gevonden en de make-up is top notch. Zo moet horror zijn!

The Hitchhiker: Saaie en eentonige afsluiter. Wordt nergens griezelig en ook psychologisch stelt het verhaaltje niet veel voor. Een teleurstelling toch, gezien het potentieel van het uitgangspunt. Pluspunt was de goede make-up.

Conclusie: Creepshow 2 herbergt net als het eerste deel een hoop talent. Stephen King, George Romero en Tom Savini onder een dak. Wat ze afleveren is zeker niet slecht, maar gezien hun status toch net iets te wisselvallig om van een echte topper te spreken. Mooi meegenomen is het rode draad verhaaltje rond vleesetende planten in comic style. Al met al dus toch een aanrader en een must have voor de fans.

Ben dit genre stapsgewijs aan het verkennen en Criss Cross is er toch eentje die me moeiteloos zin doet krijgen om die verkenningstocht verder te zetten. De plot kon me absoluut bekoren, net als het grimmige einde. Had ik helemaal niet verwacht voor die tijd, een tijd waarin stroperigheid en opzichtig sentiment toch inherent waren aan de cinema. Maar hier dus niet en dat is een enorm pluspunt.

Echter, hoewel de film op audiovisueel vlak erg knap in elkaar steekt, vind ik hem niet altijd even sfeervol. Naar mijn gevoel waren de locaties wat ongelukkig gekozen. Verder is het moeilijk om er de vinger precies op te leggen, het is eerder een gevoelsmatig iets vrees ik. Maar inderdaad: De Carlo als femme fatale is een ijzersterke zet van de castingverantwoordelijke. Tips in dit genre zijn sowieso welkom; 'k ga me de komende dagen/weken eens bezig houden met de zogenaamde klassiekers. Alvast een leuk opwarmertje dit!

Vermakelijke onzinfilm met in de hoofdrol kleine monstertjes waarbij de Gremlins wel koorknaapjes lijken. De opbouw is erg typisch, inclusief intro in space met enkele goedekope effectjes en naar het einde toe veel explosies. Helaas veel te braaf op het vlak van blood&gore. De meeste fun komt van de hilarische personages, zoals de slecht gekapte rockzanger en de boerenkinkel die aan de hand van zijn vullingen al het onheil kon voorspellen.

Unieke film, dat is het eerste woord dat me te binnen schiet als ik aan deze film denk. Maar daarom nog geen meesterwerk. Ik vond het een heel apart gegeven, leuk vormgegeven, chaotisch in de positieve zin en erg verrassend. Toch is er één groot nadeel, namelijk de plot die te lang aansleept en de ene verwikkeling na de andere blijft presenteren, tot in het oneindige toe. Na anderhalf uur vond ik het wel genoeg.

Langs de andere kant heb ik heel wat leuke dingen gezien die me aan het lachen konden brengen. Vooral de absurde zaken zoals die fanfare die aan een boom vastgebonden is en nog steeds doorgaat met muziek spelen, of die kleine die een klets geeft op een man zijn kaalkop. Dit soort scènes kwamen volledig uit het niets, waren verrassend en absurd, en net daarom ook zo grappig. Van dit soort ongein had ik graag wat meer gezien.

Algemeen beschouwd dus een verrassend filmpje dat echter te lang duurt, maar net genoeg leuke dingen weet te brengen opdat ik bij gelegenheid nog eens wat van deze regisseur ga bekijken.

Edit: De dikke grootmoeder uit het verhaal heeft nog jaren achter mijn hoek gewoond. Was wel leuk om ze - nu helaas gestorven - eens terug te zien in een vrij bekende en succesvolle film.

Filmische variant van een perpetuum mobile. Scripts als deze nodigen uit om te eindigen met een nogal flauwe ontknoping die geheel in de lijn ligt van het herhalingsmechanisme. Kortom: geen écht einde, wat de makers nogal gemakkelijk uitkomt en mijns inziens dan ook een zwaktebod is. Verder ook geen al te boeiende film waarin voornamelijk het gebrek aan onderhuidse spanning nefast blijkt. De enige reden waarom je het anderhalfuur volhoudt is dat de gebeurtenissen steeds vanuit een ander standpunt gefilmd worden zodat de puzzelstukjes in elkaar vallen.

Verdorie, deze film is al 15 jaar oud.

Maar je ziet het er niet aan, want de cinematografie slaagt er met verve in een compleet op zich staande wereld te creëren. Een wereld die je zo gauw niet zal terugvinden in andere films. Verder een doorsnee actiefilm met enkele leuke scènes en oneliners.

Geen echt vervolg, eerder een remake met andere personages en lichtjes andere subplots. Iggy Pop steelt de show, maar voor de rest is het huilen met de pet op. Het sfeertje is er zwaar op achteruit gegaan tegenover het eerste deel, met name de decors en de belichting zien er erg nep uit. Bijgevolg is dit tweede deel enkel goed voor één goede scène: de confrontatie tussen Ashe en Curve.

Toch wel één van de betere neo-slashers die in de nasleep van Scream met karrenvrachten op de markt gedumpt werden. Je kan er eindeloos over discussiëren: slasherfilms blinken doorgaans niet uit in intelligente scenario’s, maar Cry_Wolf is hierop – binnen de genrestandaarden weliswaar – ongetwijfeld een uitzondering. De moordenaar en zijn modus operandi zijn dan wel niet van de spectaculairste, door de slimme manier waarop het red herring procédé wordt toegepast is de spanning van begin tot einde te snijden. De cynische ontknoping zet dit nog eens extra in de verf. Enig minpuntje zijn de personages die minder kleurrijk zijn dan in pakweg Scream of Urban Legend.

Heb hem vandaag voor de zoveelste keer herzien en ik blijf het een geniale film vinden. Geniaal is een woord dat ik niet zo vaak gebruik als het om een film gaat, maar in dit geval is de term terecht en op z'n plaats (vind ik).

Voornamelijk het concept doet het hem. Niet toevallig is dit weer een Canadese film. Canada, fysiek gezien niet ver verwijderd van mainstream Hollywood, maar als filmland zit het toch helemaal anders in mekaar dan de VS. Geen groot studiosysteem, maar die Canadezen hebben toch een traditie die teert op onafhankelijke cineasten, zeker in het horrorgenre. Cronenberg is daar ongetwijfeld het beste voorbeeld van. Maar ook Natali bewijst z'n kunnen, als regisseur en als co-scenarist. In die zin kan je dit ook een beetje een auteursfilm noemen. Om maar even aan te halen dat binnen de Canadese cinemastructuur creativiteit primeert boven oppervlakkig spektakel.

Uniek is ook het uiterlijk van de film. Op slechts één set gefilmd (weliswaar met verschillende kleurschakeringen) en met slechts zes acteurs opgenomen (zeven als je de premisse meetelt). Low budget in de zuiverste vorm. Die premisse is er trouwens eentje om in te lijsten. Ze zet ook meteen de toon voor wat nog komen moet: een claustrofobische strijd om leven en dood waarin de horror zich niet louter op het fysieke plan afspeelt, maar in grote mate ook op het psychologische plan. Verantwoordelijk hiervoor is de groepsdynamiek waarin conflicten nooit ver weg zijn. Het mooie is ook dat alle personages hun eigen kwaliteiten en motieven hebben om uit de kubus te ontsnappen, hetgeen met momenten scherpe dialogen oplevert.

Naast het sterke begin is er een al even sterk einde, een climax als het ware waar gaandeweg naar wordt toegewerkt. Het middenstuk wordt interessant gehouden door bovenvermelde groepsdynamiek, maar evenzeer door de wiskundige benadering van de kubus en bijhorende boobytraps. Deze invalshoek getuigt in ieder geval van een aparte, slimme visie op het begrip horror. Of anders gezegd: er is over nagedacht.

Aardige King-verfilming. Het duurde even voor de film los kwam. De eerste 45 minuten van bestaan uitsluitend uit scènes waarin de personages en hun onderlinge relaties worden uitgediept. Typisch King, hij is iemand die investeert in karakters en dat vertaalt zich ook op het scherm. In positieve zin weliswaar. Daarna breekt de hel los.

Ik was toch een beetje verbaasd over de efficiënte mise-en-scène in deze film. Op voorhand had ik niet gedacht dat een concept rond een op hol geslagen hond in staat was om de verhoopte suspense af te leveren. Wel dus. De hond werd erg goed gecoacht en ik vraag me nog steeds af hoe de makers bepaalde scènes in beeld hebben gebracht opdat ze de spanning zo doelgericht konden overbrengen.

Erg vermakelijk tot dusver, al blijft Cujo netjes binnen de grenzen van de "spannende familiefilm". Dat hoeft zeker geen zwaktebod te zijn, maar persoonlijk prefereer ik iets rauwere en/of meer fantastische films.

Een beetje vreemd dat deze film geen oscar gewonnen heeft voor het beste scenario, terwijl dat net het meest uit het oog springende element is. Zoals altijd heb ik de hype aan me voorbij laten gaan en deze film op DVD gehuurd wanneer hij al wat meer in de luwte stond. Achteraf beschouwd een goede keuze om deze op een regenachtige zaterdagavond te kijken, al was het maar omdat hij me de ganse speelduur wist te boeien.

En dat heeft dan niet zozeer met de uitwerking te maken, maar eerder met het bijzonder origineel verhaal dat de kijker met het grootste gemak aan het scherm gekluisterd houdt. Omdat die nu eenmaal wil weten hoe het zal aflopen met Benjamin Button...

Meestal verwacht ik van dit soort films dat ze me op een of andere manier weten te ontroeren. Dat was helaas niet het geval deze keer, terwijl daar uiteindelijk toch oneindig veel gelegenheden toe waren. Dan vraag ik me af waar Fincher met zijn prent naartoe wou, want erg veel voegt hij mijns inziens niet toe aan het ingenieuze scenario. Ook de vertolkingen zijn matig, terwijl ik een acteur als Brad Pitt toch in staat acht om de nodige emoties in zijn rol te leggen. Dan vraag ik me af waar het schoentje wrong. Mocht hij niet van Fincher? Of had hij er zelf niet zoveel zin in?

Een andere twijfelachtige keuze is heel dat gedoe met het dagboek en de voice-over. Een beetje een knullige manier om de film van een bepaalde "vorm" te voorzien; of om de historische context te kunnen verantwoorden.

Maar goed, genoeg kritiek gegeven, want een film die bijna drie uur lang weet te boeien kan je bezwaarlijk slecht noemen. Het was vooral leuk om een aantal nooit eerder vertoonde situaties op het scherm te zien, met name een kreupele kletskop die een zwarte mama heeft, het oude mannetje dat verliefd wordt op het kleine meisje, de oude vrouw die seks heeft met de jonge knaap, enzovoort. Best wel gedurfde thema's, al werden ze wel met de nodige schroom gefilmd en/of kapot gemonteerd.

Achteraf bekeken vond ik het eerste uur het beste, omdat daar het meeste ruimte was voor humor. Het tweede uur kende dan weer de leukste personages, terwijl het derde uur nogal lauwtjes naar de ontknoping kabbelde. Kortom, een film die me nog heel lang zal bijblijven omwille van het magnifieke verhaal, waar helaas te weinig uit gepuurd werd om het predicaat meesterwerk te verdienen.

Een van de eerste echte Hammer horrorfilms en redelijk vernieuwend omwille van het "overdadige" bloed en bloot. Een gedurfde maar goede keuze, want behalve dat het er stilistisch mooi uitziet bleek deze combinatie een publiekstrekker. Los daarvan blijft het verhaal van Frankenstein en zijn monster intrigeren, ook al is dit een zoveelste recycle ervan (Hammer deed in de begindagen van zijn horrorhoogdagen bijna niets anders).

Cushing zet een voortreffelijke baron Frakenstein neer - een smeerlap in hart en nieren met een morbide obsessie. Een andere grote naam is Christopher Lee die een korte maar krachtige rol heeft als het monster. Toch zie ik persoonlijk liever de vertolking van Karloff in Frankenstein uit '31.

Daarnaast is Curse of Frankenstein ook weer een mooi staaltje gothic horror: warme kleuren, weelderige decors en houterige dialogen. Voornamelijk de scènes in het met kleurrijke en pruttelende proefbuizen volgepakte laboratorium springen eruit.

Ongetwijfeld een van de betere Hammers.

Ondanks het feit dat het grootste deel van de cast van Cat People gemobiliseerd werd voor dit vervolg, blijft er geen spaander heel van het oorspronkelijke verhaal. Nochtans wordt sporadisch verwezen naar deel één, waardoor het raadzaam is dit eerst te bekijken alvorens Curse of the Cat People af te spelen.

Dit deel is meer een ode aan de kinderlijke fantasie met bovennatuurlijke elementen, dan dat het een horrorfilm is. Zeker geen foute insteek, maar het mist toch de bepaalde mystiek die van Cat People een topper maakt. Verder mooi gefotografeerd, maar nooit eng.

Losjes gebaseerd op Lovecrafts The Colour out of Space, maar daarmee is alles gezegd. Het meesterwerk van Lovecraft verdient in mijn ogen een veel betere verfilming, hoewel het uitgangspunt van dit verhaal misschien gewoon niet verfilmbaar is (zoals veel van zijn werk). Zelfs als knipoog is The Curse behoorlijk waardeloos. Nee, deze film moet je zien als hersenloze pulp, inclusief slechte vertolkingen en wansmakelijke effecten.

Visueel erg strak en compromisloos, maar de film struikelt een beetje over hetgeen z'n kwaliteit zou moeten zijn: soms wordt het allemaal nodeloos ingewikkeld en eentonig.