Opinions

Universal-klassieker over een groepje erfgenamen die in het afgelegen landhuis van hun overleden familielid in spanning gehouden worden over wie de erfenis zal opstrijken. De film is een combinatie van thriller met vele intriges en metafysische horror. Wie allergisch is aan tekstbordjes en expressief acteren moet hier niet aan beginnen. Zoveel jaren later is The Cat and the Canary vooral interessant omwille van de opmerkelijke stijl. Shots van de lange gangen en vele donkere hoekjes in het huis, gehuld in sepiatinten, ijskoud blauw of zelfs een eenmalige opflakkering in helrood, creëren een sinistere atmosfeer. Ook het camerawerk draagt bij aan de visuele stijl die vermoedelijk als inspiratiebron gold voor latere, soortgelijke films zoals The Uninvited en The Haunting. De film heeft een spanningsboog die lang aanhoudt, maar naar het einde toe inzakt omdat je de ontknoping al van redelijk ver ziet aankomen.

Stijlvolle horrorfilm die ietwat traag op gang komt wegens de stroperige, doch verplichte lovestory. Verplicht, want ze legt een basis voor de psychoanalyse waarmee het verdere verloop van het verhaal geïnjecteerd wordt. Op het halfuur gooit Tourneur het tempo erin en ook de cameravoering gaat steeds beter worden. Sterke contrasten, ditto belichting en suggestieve camerabewegingen maken deel uit van een knappe stilering die het verhaal van de juiste slagkracht voorziet. De toegepaste tracking shots tijdens de achtervolging op Alice zijn een uitstekend voorbeeld van hoe Tourneur via visuele weg een goede spanningsboog opbouwt. Dit kunstje werd zo'n 40 jaar later trouwens succesvol overgedaan door Lustig in Maniac, in wat een van de spannendste scènes uit de culthit zou worden.

Een sterke film die Tourneurs andere klassieker volledig in de schaduw plaatst.

Redelijk tussendoortje. Van dezelfde producers als Saw en dat is nog het best te merken aan het "carpe diem" levenslesje dat in de film verwerkt is. De setting is best ok en wordt bij vlagen goed uitgespeeld, maar over het algemeen ontbreekt het Catacombs aan suspense om het lange middenstuk boeiend genoeg te houden. Daarbij komt dat clichés nooit ver weg zijn en alles eigenlijk vrij voorspelbaar is. Tot het einde toe, want dat zie je al van mijlenver aankomen. Wat het niet minder goed maakt overigens, want het blijft geflipt en aardig gevonden.

D’Onofrio schijnt door zijn collega-acteurs enorm gewaardeerd te zijn. Ik ben niet vertrouwd met zijn werk, maar vond hem in deze film toch een miscast. Hij overtuigde mij niet als psychopaat. Helaas straalt dat af op de film in zijn geheel, waardoor het interessante uitgangspunt niet helemaal uit de verf komt. De twist op het einde is vergezocht en voegt weinig toe. Op papier klinkt de film met andere woorden veel beter dan hij in werkelijkheid is.

Aangename verrassing. In tegenstelling tot Miike's eerdere en meer controversiële werk is One Missed Call netjes gestileerd en begrijpbaar gefilmd (het is nu eenmaal mainstream). Het begeleidende wijsje afkomstig van de overgaande telefoon is bovendien zo griezelig in z'n eenvoud, dat telkens wanneer er weer een telefoontje binnenkomt, de suspense een versnelling hoger schakelt.

En ja, de plot is een zoveelste onoriginele variant op de iconische Aziatische spookfilm, maar de broodnodige ingrediënten voor een helse rit zijn pertinent aanwezig. Hoewel het opzet rond lotsvoorspellende telefoontjes uit de toekomst best aardig is, wordt het gedurende het eerste uur iets te overdadig gerecycleerd. Miike moest dit ook gedacht hebben, want net wanneer het teveel van het goeie dreigt te worden gooit hij het roer om en drijft hij de spanning op naar een maximum. Het daaropvolgend adembenemend halfuur in een onheilspellend geschoten verlaten hospitaal is meteen ook het hoogtepunt van de hele film. Dat de film daarna verzandt in een ietwat vage ontknoping is Miike makkelijk vergeven.

Onlangs in de bioscoop gezien. Matige film. Begint heel sterk, maar zakt gaandeweg dieper en dieper in de miserie (letterlijk en figuurlijk dan). Op een bepaald moment had ik het gevoel dat het verhaal verteld was, maar Clint bleef maar doorhameren. Wel leuk is dat hij in zijn film verschillende facetten meeneemt (dramatische aspecten, spanning, historische context) zonder dat het onsamenhangend werd. Maar zoals gezegd had de film een pak krachtiger geweest als hij wat korter was. Mystic River wekte veel hoop, maar Changeling is een stapje terug.

Wat horror betreft verschilt The Changeling niet bijzonder veel van de gemiddelde spookhuisfilm, maar deze film zit verrassend fraai in mekaar en blijft daarom ook van begin tot einde boeien. Verder is The Changeling erg stereotiep met alle voorspelbare genre-elementen incluis: een betoverend oud huis, dichtslaande deuren en geklop op de muren en de inwoner die na enkele dagen in het huis te verblijven helemaal doordraait. Kortom, redelijk cliché maar desalniettemin uitgelezen voer voor de fans.

Atypische romcom met een origineel uitgangspunt, geloofwaardige personages en gepeperde dialogen, dit alles in een setting van stripbeurzen en feministische poëzieavonden. Hoewel "de romcom" mij als genre enkel maar teleurgesteld heeft, lijkt dit toch één van de betere exemplaren te zijn. De personages zijn meer uit het leven gegrepen en daardoor is het gemakkelijker je in hun emoties te verplaatsen, mede door de behoorlijke vertolkingen.

Leuk slashertje dat als vanouds dankbaar gebruik maakt van de zomerkamp-setting. Hoewel er wel wat gemoord wordt, is het succes duidelijk afhankelijk van de naaktscènes en de komische stukken. Toegegeven, de actrices mogen er wezen en de dikzak van het gezelschap zorgt voor de lollige noot. Pas op het uur komt er schot in de zaak en vallen de slachtoffers als vliegen. Afgezonderd van één scène (schaar in mond) wordt het nergens echt spectaculair. De huis-tuin-keuken effecten ogen soms wat knullig, maar storend is het niet. Het einde behoort dan weer tot de betere in het genre. Verplichte kost voor liefhebbers van de slasherfilm.

Een horrorfilm met Chernobyl in de titel, dan weet je al dat je mutanten mag verwachten. Los van het feit dat de locatie ontzettend origineel is, werd het toch een aaneenschakeling van de gekende clichés. Dus wat plotontwikkeling betreft niet bijster vernieuwend, maar het grijs-grauwe niemandsland met donkere poeltjes, kleurloos gras, een bouwvallige speeltuin en troosteloze Oost-Europese architectuur, maakt veel goed. Een vriend van mij zei ooit na zijn reis naar een oostblokland dat het gras daar een grijze kleur heeft. Ik heb me dat nooit kunnen inbeelden, tot vandaag. Naar het einde toe verzandt de film helaas in oeverloze achtervolgingen in te donkere ruimtes. Belichting en camerawerk falen hier schromelijk. Spijtig, want de makers laten een kans liggen om alle registers open te trekken door het niet (of amper) tonen van de misvormde mutanten.

Een film over een vrouw die wraak neemt voor het leed dat haar in het verleden werd aangedaan. Niet bijster origineel, maar de uitwerking is dat wel, en daar draait het uiteindelijk om. Ongeveer de helft van de film bestaat uit flashbacks die met mondjesmaat het ellendige verleden van Bus/Bood/whatever ontrafelen. In die flashbacks zie je behoorlijk wat gruwelijke beelden die tevens de zieke geest van het hoofdpersonage benadrukken.

Op de visuele opmaak valt weinig aan te merken. Er wordt mooi met contrasten geëxperimenteerd, zowel in kleur als in zwart-wit. Met de klankband had ik meer problemen. Ik begreep het nut van die echo (geen idee of het een echo was, maar ik zou niet weten hoe het anders te omschrijven) niet zo goed. Daarnaast was de muziek ook al niet veel soeps (pun intended).

Verhaaltechnisch had ik wat meer moeite. Het gebruik van flashbacks ruikt al snel naar overdaad en haalt bovendien alle spanning uit de film. Niet dat een horrorfilm altijd spannend moet zijn, maar de tijd dat ik genoegen nam met een arm die door de vleesmolen gaat is min of meer voorbij. Wel een pluim voor de uitwerking van het hoofdpersonage dat zowel gruwel als sympathie weet op te weken; in mijn ogen geen gemakkelijke opdracht.

Maar ondanks al die kwaliteiten wist deze film me niet echt te raken.

Hallucinant slechte film! Nu ik hem opnieuw afspeel in m'n hoofd, moet ik eigenlijk lachen om hoe belachelijk alles wel niet is.

Nochtans begint de film erg aardig met een moordscène die dankzij een sterke soundtrack behoorlijk eng is. Maar dat is helaas zowat de enige sterke scène van de film. Voor de rest laat deze giallo zich kenmerken door een flinterdun script, een overdaad aan personages, warrige storytelling, brakke nasynchronisatie, belabberd in beeld gebrachte moorden en een ontknoping die zo uit de lucht komt gevallen dat ze de bedenkelijke reputatie van dit genre zelfs ver overstijgt op dit vlak.

Het enige element dat consequent goed is, is de muziek van Ennio Morricone. Al moet gezegd dat die door overdadig gebruik wel flink wat effect mist, maar met de composities op zich is niets mis. En toegegeven, de verschillende mooie locaties voorzien de film wel van een bepaald sfeertje (die basketbalzaal!?) , ook al kan je daar moeilijk van genieten omdat de andere elementen teveel afleiden.

Op IMDb las ik trouwens een treffende omschrijving van een welbepaalde scène die exact mijn gevoel bij die scène (en bij uitbreiding bij de ganse film) weergeeft: Later we have a pointless scene (which is only there to show off a nice location) that almost equals the aforementioned scene in ridiculousness; it's the scene in an old warehouse-like building. It has one character following a character following another character walking aimlessly, one character being attacked by another one, evil characters suddenly disappearing and a good one suddenly appearing. Een hilarische beschrijving? Wacht tot je de scène zelf ziet!

Kortom, een van de slechtste gialli die ik al gezien heb. En dat van een man die met zijn debuutfilm Short Night of the Glass Dolls een van de beste gialli ooit heeft afgeleverd. Bizar.

Ook gezien omwille van die ene legendarische scène met dat oog. Toegegeven, een must see voor horrorfanaten en z'n tijd ver vooruit. Voor de rest een surrealistisch filmpje, inderdaad, maar o zo slecht. Vooral op audiovisueel vlak dan. Ik kan het wat dat betreft eens zijn met VanRippestein. Matig gefilmd en heel flets lichtgebruik. Muziek was maximaal ergerlijk en oogde samen met de versnelde beelden erg "Chaplinesque" hetgeen een film als deze wat mij betreft kan missen als de pest.

Uitstekende horrorfilm alweer van Michele Soavi. La Chiesa is een schitterende mix van sfeer, gotische settings en allerlei duistere, demonische creaturen. De plot is uiteraard niet meer dan kaas met gaten, maar alle onlogische wendingen en situaties zetten het surreële karakter van deze mystieke film dan weer extra in de verf. Naar het einde toe barst de hel los, letterlijk en figuurlijk, en wordt de kijker getrakteerd op een adembenemend visueel spektakel vol zwarte magie en bovennatuurlijke elementen. Dikke vette aanrader!

Check ook Deliria en Dellamorte Dellamore van deze regisseur, allebei pareltjes!

Als kind mocht ik deze niet kijken omdat het 3de deel uit de reeks als inspiratiebron gold voor de moord op een peuter in Engeland.

Jaren nadien toch maar gekeken en eigenlijk is het maar slappe koek. Zonet nog eens herzien en helaas moet ik hetzelfde concluderen. Het verhaal en structuur hebben veel weg van A Nightmare On Elm Street, maar van echte spanning is er nooit sprake. Chucky is nu eenmaal niet "eng" meer als je de 20 gepasseerd bent . Maar voor de kleintjes onder ons zeker een must!

Originele insteek, dus ik was benieuwd wat de makers ermee zouden doen. Voor één ding ben ik ze dankbaar, namelijk dat ze nergens te geforceerd of te overdadig de stand van zaken proberen te verklaren. De situatie is zoals ze is en de personages moeten maar zien wat ze ermee doen. Die aanpak werkt verademend en zorgt ervoor dat de makers zich op totaal andere zaken kunnen concentreren. Niet dat ze daar in slagen verder, want bepaalde elementen worden gewoonweg te oppervlakkig uitgewerkt. Neem bijvoorbeeld dat rebellenleger. Graag had ik wat meer over hun motieven, hun beweegredenen te weten gekomen, dan worden hun acties ook geloofwaardiger. De metamorfose van de hoofdpersoon is op zich aanvaardbaar, maar wordt ook iets te vlak uitgewerkt. Dat geldt eigenlijk voor zowat alle personages, wat ook deels te wijten valt aan de ondermaatse acteerprestaties.

De mise-en-scène is dan weer een pluspunt (soms toch). Het post-apocalyptische sfeertje is bij vlagen indrukwekkend, met name tijdens de shoot-out op het einde. Het gebruik van vuile en zweterige taferelen ligt voor de hand in dit soort films, maar ondanks het feit dat het een cliché is, mist het zijn doel niet. Het had alleen wat constanter gemogen allemaal.

Uiteindelijk wist Children of Men me niet echt te raken. Ik denk omdat de uiteindelijke climax van het verhaal te zwak blijkt voor de opbouw ernaar. Dat zorgt er ook voor dat het bijzonder sterke uitgangspunt een beetje verdrinkt in het gedoe eromheen.

Aardig vervolg, maar op een heel andere manier aangepakt dan het eerste deel. Qua thematiek komt het meer in de buurt van de belerende SF-films uit de jaren '50. De nadruk ligt vooral op de onderliggende moraal; een aanklacht tegen de onmacht van de mensheid om in harmonie samen te leven. Griezelig wordt het helaas nergens, daarvoor kijk je beter Village of the Damned, maar dit deel voldoet op het randje als leuk tussendoortje.

Atypische Troma-productie in die zin dat de film (gelukkig) niet te lijden heeft onder flauwe humor, tenenkrommende vertolkingen en goedkope effecten. Natuurlijk is het geen A-film, maar het gemiddelde niveau ligt een pak hoger dan de bagger die later onder het Troma-label zou verschijnen. Het is dan ook vreemd om zoveel jaren later te constateren dat The Children niet de bekendheid geniet die het verdient, want het past perfect in het subgenre "evil children" (denk aan Children of the Corn). Het uitgangspunt riekt inderdaad naar pulp, maar het spanningsveld dat tussen de ouders en hun kinderen gecreëerd wordt is effectief genoeg om eng te zijn. Niet te verwarren trouwens met The Children (2008) dat, afgezien van moordzuchtige kindertjes, weinig te maken heeft met dit filmpje.

Ja, ja, ja. Dit zou wel eens dé horrorsensatie van 2009 kunnen worden. Wat een beklemmend stukje cinema zeg!
Het lijkt de laatste jaren wel een trend: doodenge kindertjes die het opnemen tegen volwassenen. Sowieso al een erg griezelig idee, maar The Children is toch wel degene die tot nu toe het verst gaat met dit concept.

Het begint met een familiereünie ter ere van kerstmis. Er wordt gelachen, gespeeld en gegeten. Maar het duurt niet lang voor de hel losbreekt. Zonder enige aanwijsbare reden vallen de aanwezige kinderen hun ouders aan die op hun beurt totaal geen raad weten met de situatie (kan je het hen kwalijk nemen?) en afglijden in een spiraal van paniek en hysterie. Wat volgt is een intense, spannende, doodenge en bloederige strijd tussen kinderen en volwassen die alle grenzen van de tot dusver heersende filmmoraal fataal overschrijdt. De reden hiervoor is tweeërlei: de kinderen zijn nog erg jong en per definitie erg onschuldig, maar tegelijkertijd bezondigen ze zich aan het meest buitensporige geweld en komen ze op de meest gruwelijke manieren aan hun eind.

Eigenlijk heeft The Children alles in zich om de nieuwe shocker annex klassieker van het decennium te worden. De film kent een hoog tempo, is gedurfd, hard, razend spannend, gruwelijk, compromisloos en gewoonweg erg goed gemaakt. Bovendien gaat hij verder dan elke andere film in dit genre. Het script is straight forward en verveelt de kijker niet met onnodige verklaringen die de intensiteit van de film in de weg staan. Daarnaast bevat The Children goed uitgedachte personages en dito karakterontwikkelingen die het surrealistische gegeven toch van de nodige geloofwaardigheid voorzien. Zo zien we dat de enige puber in het verhaal, tot geen van beide partijen behorend en dus met een min of meer nuchtere kijk op de zaken, zich logischerwijze ontpopt tot heldin en de strijd aanbindt met de moorddadige kinderen.

Gezien de afkomst van deze horrorfilm en gezien het choquerende thema zal The Children ongetwijfeld vergeleken gaan worden met Eden Lake. Daar waar laatstgenoemde film voornamelijk de realistische toer opgaat en daarbij maatschappijkritisch is, is The Children een klap in het gezicht zonder enige context. Veel meer confronterend met andere woorden omdat de kijker nergens enige houvast wordt geboden. Kortom: The Children is het summum in de kids vs adults horror!

Een goede slechte film. Beetje een rare uitspraak misschien, maar liefhebbers van dit soort onzin begrijpen allicht perfect wat ik bedoel. Enorm pluspunt is de korte speelduur. De actiemomenten volgen elkaar in sneltempo op en dat houdt de film lekker luchtig. De gebruikelijke slechte vertolkingen, slechte effecten en het vergezochte verhaaltje doen vervolgens de rest. Filmtechnisch een ferme knoeiboel natuurlijk, maar o zo nostalgisch en charmant.

Niet meteen Carpenter's meest gelauwerde film, maar zeker en vast een van z'n beste. De erg goeie en realistische karakterschetsen en de trage maar gestage opbouw, maken deze prent toegankelijk voor de doorsnee filmliefhebber. Verder is Christine een ontzettend boeiende film met enkele vanuit cinematrografisch oogpunt bekeken verbluffende scènes. Wanneer naar het einde toe Christine de controle overneemt van Arnie barst de hel en dus ook het spektakel los. Heerlijke synth-muziek, wilde achtervolgingen en een hoop stoere praat zijn het gevolg. Het einde had iets subtieler gekund, maar behalve dit schoonheidsfoutje is dit een perfecte film.

Amper beter dan het origineel dat voor mij de horrorflop van 2009 was. Het enige vlak waar Hall er met dit vervolgdeel op vooruit is gegaan, zijn de effecten die een stuk minder amateuristisch ogen. Maar echt vernieuwend zijn ze nu ook weer niet. Dat een reeks als deze het uithangbord van de neo-slasher zou moeten worden stemt me hoe dan ook triest. De plot hangt alweer als los zand aan elkaar - correctie: er is geen plot - de kills ogen over het algemeen erg suf en het slachtvee bestaat dit keer niet uit domme tieners maar domme politieagenten. Klinkt als een komische horrorfilm? Klopt, behalve dat ik geen enkele keer heb gelachen. Misschien ben ik te oud geworden voor dit soort films (alhoewel, eighties slashers vind ik nog altijd geweldig), maar in Laid to Rest vind ik niets terug dat mij als horrorfanaat kan bekoren.

Na lange tijd nog maar eens herbekeken. Cidade de Deus is en blijft een boeiende film die de kijker zowel op inhoudelijk als op cinematografisch vlak veel te bieden heeft. Het leven in de sloppenwijken wordt op een realistische en harde, doch luchtige manier geschetst, zodat de waanzin nog enigszins verteerbaar is. Erg ontmoedigend hoe onschuldige mensen steeds worden meegezogen in een spiraal van geweld en ondanks hun oorspronkelijk goede bedoelingen helemaal op het verkeerde pad geraken. Cidade de Deus is anders dan de doorsnee gangsterfilm. Het is allemaal rauwer, harder, waanzinniger, maar ook realistischer en daarom meer confronterend. Geen afgeborstelde binken met blinkende kapsels en stijlvolle maatpakken, maar doodgewone straatkinderen zonder toekomst. En net dàt maakt het geweld zo verontrustend.

Halverwege barst de film los in een non-stop opeenvolgen van de ene geweldscène op de andere. Vuurgevechten, vernederingen en zinloze moorden zijn legio. Bij deze climax die zowat een uur aanhoudt is ook de hele visuele stijl in een ander kleedje gestopt; afgestemd op de inhoud zeg maar. De nerveuze sfeer gaat gepaard met een flitsende manier van filmen. Splitscreens, flashy belichting en ongewone camerastandpunten zijn hierbij het meest opvallend. Hoewel deze visuele omschakeling even wat gewenning vraagt, is ze toch gedurfd en uiterst gepast. Cidade de Deus is trouwens ook een van de weinige films in het post-tarantinotijdperk waarbij alle cinematografische snufjes (tijdsprongetjes, afzonderlijke hoofdstukjes) zowel functioneel als sfeerversterkend zijn. Net zoals de frivole nummertjes trouwens, die gedurende de hele film die Brazilaanse feeling mooi weten over te brengen.

Naast al het geweld in de getto heb je gelukkig nog het hoopgevende subplot met Raket die het wil maken als fotograaf. Een noodzakelijke stabiliserende factor die de kijker nu en dan de kans geeft even op adem te komen en te ontsnappen uit de harde realiteit. Want laten we eerlijk zijn; Cidade de Deus is een film die je naar de keel grijpt en je niet onberoerd kan/mag laten.

Sterk vervolg op Cidade de Deus, al is de term "vervolg" misschien niet helemaal op z'n plaats. Het lijkt me beter om deze film gewoon naast de andere te zien.

Ik twijfel zelfs nog of ik hem niet beter vind dan Cidade de Deus. Wat ik alvast erg aantrekkelijk vond aan deze prent was de verbluffend mooie cinematografie. Alles werd geschoten met een grove korrel, met veel aandacht voor fleurige kleuren en soepele camerabewegingen die mooi aansluiten bij de Braziliaanse frivoliteit.

Het verhaal blijft zoals verwacht niet gespeend van de nodige dramatiek die dit soort films de moeite waard maakt. Het blijft schrijnend om te zien hoe, op bepaalde plaatsen in de wereld, mensen er amper in slagen uit de criminaliteit te blijven, ook al zijn hun bedoelingen nog zo goed. Dat aspect kwam in deze film bijzonder sterk naar voor. Verder is er veel aandacht voor de twee uitersten die van Rio zo'n fascinerende stad maken: de zon, de zee en het strand en daartegenover de smerige favelas waar elke dag opnieuw een strijd op overleven woedt.

Kortom, een film die een stuk evenwichtiger gebracht werd dan Cidade de Deus en mij qua beeldenpracht nog iets meer kon overtuigen, met dat enige minpuntje dat de personages hier net wat beter uitgewerkt hadden mogen worden.

Allesbehalve spectaculaire rampenfilm. Er gebeurt namelijk NIETS en dat is precies het punt. De aarde is kapot en dat wordt met prachtige, surrealistische fotografie weergegeven. La Cinquième Saison is vooral erg ingetogen en tevens vlijmscherp, zoals wanneer de gevolgen van de natuurramp duidelijk worden. Het fijne laagje beschaving bladdert langzaam maar zeker af en de dorpelingen zoeken een zondebok. Wat dat laatste betreft zijn de parallellen met het heidense The Wicker Man (1973) niet ver te zoeken. Kortom, een kleinschalige, kunstzinnige film die de vele doemscenario blockbusters van de laatste jaren moeiteloos van antwoord dient.

Uitgebreide review: La Cinquième Saison (2012, Peter Brosens & Jessica Woodworth) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Circus of Horrors moet het vooral hebben van een slim uitgedokterde plot; de "Horrors" blijven spijtig genoeg wat achterwege. Het tijdskader zal daar wellicht debet aan zijn, al zijn er genoeg tijdsgenoten die van meer suspense en gore voorzien zijn. Maar goed, het verhaal is op zich erg interessant en biedt genoeg stof tot amusement. Een overtuigende Diffring en spectaculaire setting maken het plaatje compleet. Al bij al dus een degelijke film die in de essentie een beetje doet terugdenken aan betere "Les Yeux Sans Visage".

Doorsnee Chaplin met het beroemde Tramp-typetje en de daaraan gekoppelde ingrediënten. Haalt niet het niveau van pakweg Modern Times of City Lights. Daarvoor is deze net niet grappig genoeg en een Chaplin kijk je in de eerste plaats toch om eens goed te lachen. Verder wel enkele leuke scènes gezien met mooie choreografie die, omdat alles met versneld beeld wordt weergegeven, soms op de lachspieren werkt. Maar die scènes waren er te weinig en ze waren vooral minder intens dan in de andere Chaplin-films.

Aangename verrassing uit Britse hoek, de laatste jaren samen met Frankrijk en Spanje verantwoordelijk voor de heropleving van Euro-horror. Citadel laat zich door eenzelfde grauwheid kenmerken als bv. Eden Lake. De setting - een verlaten sociale wijk met grijze straten, bouwvallige woontorens en een hemel met de troosteloze kleur van beton - is zo deprimerend dat het de adem afsnijdt. Ook het script is bovengemiddeld, in die zin dat de ontwikkeling van het hoofdpersonage en zijn agorafobie centraal staan. De jonge vader durft de straat niet meer op nadat zijn vrouw door straatkinderen vermoord werd. Nu hebben ze het op zijn pasgeboren dochtertje gemunt. In al zijn ellende is zij het enige wat hem rechtop houdt. Dat en het ontluiken van een broze vriendschap met een verpleegster.

Helaas daalt het niveau wanneer de ware toedracht omtrent de kinderen duidelijk wordt en er een confrontatie komt. Ordinaire horrortruckjes treden op de voorgrond ten koste van het drama en de onderhuidse spanning. Maar het eerste uur maakte dan al reeds zoveel indruk dat je nog steeds in die beklemmende roes zit.

Oerdegelijke thriller die perfect het destijds in Rusland heersende politieke klimaat schetst zonder aan aandacht voor de gruwelen van de Rostov Ripper in te boeten. De uiterst sobere uitvoering zorgt ervoor dat de ijzersterke inhoud en de uitmuntende acteerprestaties extra uit de verf komen. Behalve een lugubere beschrijving van een van 's werelds beruchtste en meest schokkende seriemoorden ooit, is Citizen X een loeiharde sneer naar het corrupte, communistische beleid van voor de jaren '90.

Om de seriemoodenaar te ontmaskeren en Rostov uit een panische angstgreep te verlossen vroeg inspecteur Burakov 4 zaken: meer manschappen, computers, contact met Quantico (FBI) en publiciteit. Toegeven aan deze verzoeken zou gezichtsverlies betekenen tegenover het eigen volk en tegenover het gehate Westen. Geen van deze verzoeken werd dus ingewilligd met als gevolg dat een op zich niet zo moeilijke zaak jarenlang aansleepte.

Schitterende genrefilm die visueel en inhoudelijk haaks staat op het qua thema vergelijkbare Henry, maar op zijn manier minstens even goed is. Een klassieker!

Class of 1984 mist het realisme om je echt bij de keel te grijpen. Zo zijn de naïviteit van de leerkracht en het lakse optreden van directie en politie niet bepaald geloofwaardig. De grimmige film die ik verwacht had is dit dus niet geworden. Maar hij is wel ontzettend vermakelijk, niet in het minst door de vertolking van de charismatische Timothy Van Patten. De scène waar hij zich aan de piano zet en begint te spelen is verbluffend. Ook de gewelddadige climax en de aanloop daar naartoe zijn boeiend om volgen. Op het moment waarop de leerkracht de rechtsgeldige methodes om dit crapuul aan te pakken overboord gooit en het recht in eigen handen neemt, heb je als kijker zoiets van: eindelijk, boontje komt om z'n loontje.