Opinions

IJzersterke review van gimli f over deze film. Het is ook grotendeels dankzij die review dat Clean, Shaven zo'n tweetal jaar op mijn wishlist heeft gestaan (waarvoor dank).

En toch was ik heel erg teleurgesteld gisteren toen ik hem eindelijk kon bekijken. Omdat ik een heel ander soort film kreeg dan ik had verwacht. Uiteindelijk heb ik hem na een halfuur al afgezet, een halfuur dat zich mijns inziens het best laat omschrijven als ontoegankelijk op zo'n manier dat ik geen seconde in de film geraakte.

Vandaag heb ik al m'n moed bij elkaar geraapt en de film een tweede kans gegeven; en afgekeken. Ik heb even moeten doorbijten, maar het duurde geen vijf minuten of Clean, Shaven had me in z'n greep. Totaal het tegenovergestelde effect als gisteren, ondanks het feit dat de afstandelijke toon geheel dezelfde was. Waarom die film precies zo afstandelijk en ontoegankelijk is heeft gimli f eigenlijk al grotendeels verwoord. Er is weinig dialoog en de klankband bestaat voornamelijk uit een combinatie van duistere ambient en verstoorde radioberichten. Het bevreemdende en beklemmende gevoel dat deze stijlkeuze teweegbrengt wordt nog eens versterkt door een heel aparte beeldvoering die zich laat kenmerken door aparte cadrages en dwingende close-ups. Een stijlkeuze die perfect aansluit bij de psychische toestand van het hoofdpersonage en derhalve zijn inwendige denkwereld mooi visualiseert.

gimli f merkte eerder al de gelijkenis met Spider van Cronenberg op. Nu, dat was precies dezelfde film waar ik de ganse tijd aan moest terugdenken, in die zin dat de psyche van het hoofdpersonage op magistrale wijze naar beeld vertaald wordt. (Net zoals dat bijvoorbeeld ook in Polanski's Repulsion het geval is.) Het betreft tevens ook drie films die gedragen worden de voortreffelijke vertolking van het hoofdpersonage en door de mistroostige setting waarin alles zich afspeelt. Specifiek voor Clean, Shaven is ook de plot een voltreffer. Parallel met de schizofrenie van het hoofdpersonage wordt een verhaal verteld dat de ganse speeltijd alle kanten lijkt op te kunnen. We zijn getuige van de zoektocht van een psychisch zieke man naar zijn dochter en daarnaast van de zoektocht van een rechercheur naar een moordenaar. Op subtiele wijze worden beide met elkaar verweven en op even subtiele wijze worden ze terug uit elkaar getrokken. De allerlaatste scène is hierbij een van de meest ontroerende climaxen die ik ooit in een dergelijke film (of een film tout court) heb gezien.

Het is een beetje gek dat je op twee opeenvolgende dagen eenzelfde film zo anders kan beleven. Wat ik gisteren nog een miskleun van jewelste vond, vind ik vandaag een schoolvoorbeeld van geniale subtiliteit of ja zelfs subtiele genialiteit. Wie weet wat het morgen zal zijn?

Gruwelijk interessant idee, maar zo belabberd uitgewerkt dat die gruwel totaal geen impact meer heeft. De film heeft voornamelijk te lijden onder een gebrek aan spanning en een resem onlogische handelingen van de personages die zich in sneltempo opstapelen.

Nochtans zat er enorm veel potentieel in. De film doet inderdaad ook wat aan Martyrs denken maar het scenario is veel minder gepolijst.

Op alle vlakken net niet. Alles in deze film is matig: de vertolkingen, de plot, de wendingen, de cinematografie, het pseudo-boeiende personage waarvan het traumatisch verleden zich gaandeweg begint te manifesteren, … maar nergens stijgt het boven het gemiddelde uit. Het grote probleem is dat de makers geen keuze lijken te kunnen maken tussen horror met bovennatuurlijke elementen en een steriele psychobabblebullshit-film. Dit maakt dat de waanvoorstellingen van het hoofdpersonage, toch het ankerpunt van de gruwel in deze prent, nauwelijks tot geen impact hebben. Bijgevolg is het wachten en toekijken hoe de plot zich afwikkelt naar een “verrassende” ontknoping. Visch noch vleesch.

Teleurstellende film toch. Alienfilms vind ik over het algemeen wel ok, maar het facet dat Spielberg in zijn Close Encounters belicht is nogal raar. Nuja, het facet op zich bevat best wel wat potentieel - via telepathie worden mensen die een close encounter beleefden naar de plaats van landing van een alienschip gestuurd - maar het is vooral de tergend lange nasleep van het visioen dat zich aan sommige uitverkorenen openbaart die de film doet inzakken. De impact van de ontmoeting met de buitenaardsen krijgt veel te veel aandacht in vergelijking met de rest; we zitten meer dan de helft van de speeltijd te kijken naar hoe verschillende mensen hun visioen trachten uit te beelden door middel van tekeningen, sculpturen, enzovoort.

Close Encounters heeft twee noemenswaardige scènes, namelijk de eerste ontmoeting en de landing. Hoewel de landing na een tijdje spijtig genoeg vervalt in (onbedoeld?) komische wansmaak is het opzet rond contact via muziektonen toch efficiënt in beeld gebracht. En realistisch ook, want lichtjes gebaseerd op de Arecibo-transmissie, een project waarbij door de NASA een boodschap in de vorm van radiogolven de ruimte werd ingestuurd. Het wiskundige equivalent van vijf levensnoodzakelijke elementen, de menselijke DNA-structuur en een klein mensachtig figuurtje werd aldus in codetaal op buitenaardse wezens afgevuurd.

De eerste close encounter is er dan weer eentje om in te kaderen en nooit meer te vergeten. De prachtige visuals en de onwaarschijnlijkheid van het hele gebeuren maken dit tot een van de mooiste en ontroerendste scènes in het genre. Legendarisch!

Helaas blijft het bij deze eenmalige vertoning en hangt de rest van de film met haken en ogen aan mekaar.

Dat de visuele stijl van Cloverfield is overgenomen van het destijds baanbrekende Blair Witch Project zal niemand ontkennen, echter, hier gaat men nog een stapje verder. De capriolen van de handcamera zijn net iets extremer en daarmee het perfecte verlengstuk van het huidige youtube-tijdperk. Rob, de bediender van de camera, registreert enkel wat zijn pad kruist en in die zin sluit hij de kijker af voor wat er in de rest van de stad gebeurt. Originele invalshoek, doch redelijk beperkt in de uitvoering en daarom ook niet altijd boeiend genoeg.

Cloverfield bevat vast en zeker aardig geschoten scènes, maar als kijker blijf je toch een beetje op je honger zitten. De inleiding is overbodig langdradig; onderlinge relaties worden geschetst op het oppervlakkige niveau van een doordeweekse soap. Uiteindelijk duurt de film ook zo'n tien minuten te lang, want veel meer dan een hoopje stereotiepe onzin kan je de slotontknoping niet noemen. Spijtig wel, want de banaliteit van het begin en einde staat in schril contrast met het uiterst vermakelijke middenstuk. Veel actie, veel paniek, veel chaos en een grooooooot monster dat heel de stad aan barrels mept. En dit allemaal ondersteund door de sterke visuals die je volledig onderdompelen in de strijd om overleving. Meer bloed en meer aan gort gereten lichamen hadden de dreiging van het monster wellicht wat reëler gemaakt, al moet gezegd dat de klankband en het gebruik van de handcamera het gevaar voldoende voelbaar maakten.

Kortom, een origineel vormgegeven film met een sterk middenstuk dat iets te fel afsteekt tegen het kleffe begin en het clichématige einde.

Niet voor mensen met coulrofobie! Ja, ik heb het ook moeten opzoeken: een fobie voor clowns. Zelf vind ik ze niet meteen angstaanjagend, maar ik snap wel dat een jongetje in een groot, afgelegen huis een paniekaanval krijgt als hij drie van dergelijke exemplaren in zijn tuin ziet rondlopen. Zeker nadat hij eerder die avond met één van hen een traumatische ervaring heeft opgelopen in een plaatselijk circus.

Clownhouse is een goede film. De doelgroep bestaat, volgens mij, uit kinderen en jongvolwassenen, maar nog belangrijker: liefhebbers die de nostalgische waarde van oude horrorfilms weten te waarderen. Een scène waarin de drie broers omstreeks middernacht naar griezelfilms kijken met zelfgemaakte popcorn binnen handbereik reflecteert perfect de jeugd van doorwinterde genrefans. Maar Clownhouse is meer. De film beschikt over een eenvoudige doch ijzersterke soundtrack en bouwt heel zorgvuldig op naar een korte, krachtige climax. Hoewel de personages niet ouder zijn dan veertien, slagen de makers er toch in de teneur serieus en bij vlagen erg spannend te houden. Geen kinderachtige flauwekul met andere woorden.

Waarschijnlijk één van de betere gialli van Martino en bij uitbreiding in het hele genre. Enige smet is, zoals wel vaker, het web van intrige dat zich sluit met een allesverklarende ontknoping. Toch blijft de veelheid aan plotontwikkelingen - in tegenstelling tot in pakweg Lo strano vizio della Signora Wardh - overzichtelijk en houdt de spanningsboog stand tot in de laatste minuten.

Audiovisueel niet zo overdonderend als Bava of Argento, al moet de muziek van Bruno Nicolai beslist niet onderdoen voor Morricone of Goblin. De fotografie en cameravoering zijn echter oerdegelijk, mede dankzij de Griekse setting. Aan spannende achtervolgingen, waarvan de meeste altijd wel een wenteltrap bevatten, ook geen gebrek. Tevens prachtig geconstrueerd, net zoals de stilistisch verantwoorde moorden waarbij een in zwart leder gehulde moordenaar zijn slachtoffers vakkundig de keel oversnijdt. De film bevat zelfs één Fulci-moment waarin een oogbol kennismaakt met een glasscherf. Mooie rolbezetting bovendien, met als uitschieters Hilton en de bekoorlijke Strindberg.

Teleurstellende film van Michael Mann met als voornaamste stoorzender de miscasts van Cruise en Foxx. Het scenario zit best knap in elkaar, maar wordt niet geheel geloofwaardig uitgevoerd. Bij de actiescènes op straat, in de dancing of op de trein lijkt het wel of Cruise en zijn prooi zich alleen op de wereld bevinden. De weinige omstaanders acteren alsof er niets aan de hand is en laten rustig begaan. Het surrealistisch effect dat hierdoor ontstaat is in zekere zin charmant, maar het schaadt de geloofwaardigheid. Daarnaast klinkt de soundtrack die in vele van Manns films zo zwoel en etherisch is, dit keer vrij platjes. De scène in de jazzclub is ongetwijfeld de beste uit de hele film.

Beter dan het origineel, om één reden: de film is visueel een stuk interessanter. Deze keer spelen de gebeurtenissen zich af op het domein van The Collector en dat levert enkele eigenaardige sets en pijnlijke boobytraps op. Desondanks blijven de makers hangen in clichés en jatwerk; de gelijkenissen met bv. Saw liggen er soms té dik op. Maar The Collector is alleszins een veel interessantere slechterik dan Tobin Bell omdat hij tenminste zijn mond houdt.

Grappig. Ik zie dat ik lang niet de enige ben die deze doordeweekse thriller een hoog Home Alone gehalte vind hebben. Ik dacht nochtans met een originele vergelijking op de proppen te komen . Helaas, anderen zijn mij voor geweest. Boobytraps waren inderdaad beneden alle peil. Ze halen bijlange na niet het vernuft waarmee die van Saw (of Cube, want laten we eerlijk zijn: daar is het allemaal mee begonnen) in elkaar geknutseld zijn. Verder een heleboel clichés en een einde dat je van mijlenver ziet aankomen. Spannend blijft The Collector echter wel, met name door het hoge tempo en de beklijvende muziek. Maar eerlijk? Films als deze zijn al lang niet meer in.

Niet zo spectaculair als The Wizard of Gore enTwo Thousand Maniacs!, maar evengoed de moeite waard om te kijken. Fans van Herschell zullen allicht niet bedrogen uitkomen met dit onzinfilmpje waarin als vanouds weer liters bloed vloeien. Plotgewijs geen gebrek aan creativiteit. Wel een gebrek aan budget en filmisch talent. Desondanks ligt de amusementswaarde weer ongezien hoog. Naast de nodige gore scènes zorgen heel wat onzinnige momenten voor het vermaak. Een partijtje waterfietsen of een jong koppel met een fetisj voor carnaval hebben in de verste verte niets met de film van doen, maar maken het geheel tot wat het is. De goedkope jazzy score en een resem hilarische one-liners maken het plaatje compleet.

Precies datgene wat ik ook in gedachten had bij het kijken van deze film. Het betreft hier een uiterst somber, dramatisch verhaal, maar desondanks zien we een Spielberg aan het werk die de boel wat tracht op te vrolijken met semi-luchtige sequenties. Ik had het zelf liever anders gezien. Als ik dan toch een drama wil zien, dan liever een dat me van begin tot einde naar de keel grijpt en me niet meer loslaat. Dat was met The Color Purple hoegenaamd niet het geval. Het verhaal leende zich er nochtans volledig toe en ook de prachtige vertolking van Whoopi Goldberg was navenant, maar Spielberg bewijst eens te meer dat hij niet de man is om aan een gevoelig thema als dit een film te wijden.

En zo geschiedde. Gelukkig maar, want dit bleek een betrekkelijk interessant filmpje te zijn. Cool uitgangspunt dat niet te nadrukkelijk uitgelegd wordt. Daardoor blijft het mysterie de ganse speelduur als een sluier over de film hangen. Spannend wordt het nooit, maar ongemakkelijk af en toe wel. Er zitten best wat bizarre scènes in, op momenten waarop je ze het minst verwacht, dus dat zit wel goed. Maar langs de andere kant zakt de film soms wat te vaak in. Enkele gave scènes scheppen een hoog verwachtingspatroon, terwijl enkele andere scènes dat weer naar omlaag halen. Niet overal even consistent dus.

De regisseur heeft geen indrukwekkend oeuvre, maar toont hier toch overweg te kunnen met een beperkt budget. Zoiets kan je niet als je geen talent hebt. Uiteraard zijn er wel de typerende kinderziektes voor dit soort kleinschalige films. De vertolkingen zijn bijvoorbeeld niet altijd even solide, al is dat deels te wijten aan het feit dat men met anderstalige acteurs werkt die uit marketingoverwegingen Engels spreken. Langs de andere kant zit het met de essentiële elementen voor dit genre wel goed: visuele sfeerschepping is uitstekend en op de locaties, make-up en special FX valt weinig aan te merken. Met wat meer centen zie ik deze regisseur nog fijne horrorfilmpjes maken. Van mij mag hij zich gerust nog eens aan een Lovecraft-verfilming wagen.

Oerdegelijke Thaise horrorfilm die qua uitwerking doet denken aan de eerste golf Japanse spookfilms, maar dankzij een origineel scenario toch een eigen identiteit verworven heeft. De openingscène is meteen raak. Het vervolg is iets minder spectaculair, maar de afwikkeling van het verhaal kent een aangenaam tempo met af en toe een gruwelijke of spannende scène. Het feit dat het overgrote deel van de film zich afspeelt in de bioscoopzaal/projectiekamer is opmerkelijk. Het witte doek waarop de zogezegd vervloekte horrorfilm geprojecteerd wordt laat een extra dimensie toe, namelijk het samenvloeien van realiteit en fictie op een inventieve manier. Helaas hebben de enge scènes niet altijd de gewenste impact, daarvoor is de opbouw soms te slordig of zijn de schrikmomenten meestal te voorspelbaar. Gelukkig is het uitgangspunt griezelig genoeg om dit deels te ondervangen zodat Coming Soon als geheel tot één van de betere exemplaren in het subgenre gerekend kan worden.

Synopsis hierboven klopt inderdaad van geen kanten. Ook vreemd dat Brooke Shields hier bij de acteurs wordt genoemd, aangezien ze maar 10 minuten meedoet. En wat is dat met de titel? De originele titel is toch "Alice, Sweet Alice"? (zie begingeneriek van de film).

Maar goed, de film zelf. Het begrip slasher werd hier al verschillende malen genoemd, maar daar ben ik het toch niet zo mee eens. Strikt genomen is Halloween (twee jaar later uitgekomen) de eerste slasher, maar die discussie ga ik hier niet opnieuw voeren. Wel waren er vóór Halloween al enkele films die bepaalde elementen gemeenschappelijk hadden met slashers of regelrecht als inspiratiebron golden voor dit genre. Black Christmas en Bay of Blood bijvoorbeeld, maar ook Alice, Sweet Alice vertoont veel parallellen met de slasherformule. Het masker en het steekwapen bijvoorbeeld. Maar in mijn ogen ontbreken er teveel zaken om van een echte slasher te kunnen spreken. Bovendien is Alice, Sweet Alice meer dan zomaar een formulefilm, in die zin dat er merkbaar gewerkt is aan een degelijk scenario.

Niet dat slasherfilms geen degelijk scenario kunnen hebben, maar in deze prent primeert het verhaal toch op de formule naar mijn aanvoelen. Getuige de religieuze ondertoon die als basis voor het motief naar voor geschoven wordt. Ook de uitwerking is aardig, zij het een beetje kleurloos wat de beelden betreft. Wel wordt er af en toe geëxperimenteerd met "gedurfde" camerastandpunten hetgeen de spanning ten goede komt. De grootste kwaliteit van de film schuilt echter in het feit dat de identiteit van de moordenaar op slimme wijze in vraagtekens gehuld blijft tot in het slotkwartier. Als kijker word je al die tijd meermaals op het verkeerde been gezet, maar je blijft wel benieuwd naar de uiteindelijke ontknoping.

Mja, dit vervolg is mooi vormgegeven, bevat alweer het interessante paranormale onderzoeksduo Warren (wat is die Lorraine een prachtige vrouw trouwens) en wordt in principe netjes van a tot z verteld en verfilmd. Maar ik mis iets: originaliteit. Het is allemaal zo herkenbaar, dat het op den duur een klucht begint te worden, terwijl je dit kwalitatief moeilijk een slechte film kunt noemen. Wel vind ik de speelduur aan de lange kant. Bepaalde scènes hadden gerust geschrapt mogen worden, want nu is het een behoorlijk lange zit met als gevolg een kleinere impact.

Maar serieus: deze formule heeft zijn beste tijd gehad. Verzin alsjeblieft iets anders, Wan, je hebt genoeg talent.

Throwback naar seventies spookhuishorror. De Spanjaarden hebben het ook al enkele keren gedaan en nu (alweer) Wan. Een zeer verdienstelijke poging, met ontzettend veel aandacht voor de stilering volgens de oude school. De klassieke opbouw sluit daar naadloos op aan. Het is duidelijk dat Wan veel uit andere films heeft gelift (ik denk spontaan aan Exorcist en Amityville Horror), maar dat deert niet. Minpunt zijn echter de overvloedige schrikmomenten die elkaar te snel opvolgen en wat onvolkomenheden in het script, waarvan het onbeduidende einde nog het meest opvalt in negatieve zin. Toch toont Wan ook deze keer weer zijn vakmanschap en het blijft uitkijken naar zijn volgende projecten.

Goede poging om met een niet alledaags onderwerp een horrorfilm in te blikken. Ik vind het überhaupt al straf dat het de makers daadwerkelijk gelukt is om 'horror' in hun faux docu te verweven, aangezien er geen enkel boven- of tegennatuurlijk element gebezigd wordt. Toch scheppen ze een angstklimaat door de toenemende paranoïa, de onderhuidse spanning en een vette, occulte knipoog tijdens de ontknoping. Maar toch schort er ook een en ander aan deze prent. Ik heb vooral de indruk dat het scenario in de montagekamer behoorlijk ontvleesd werd. Enkele gebeurtenissen en verhaallijnen worden namelijk nogal behoorlijk snel afgeraffeld waardoor het samenzweringsgedeelte niet helemaal uit de verf komt. Hierdoor boet de film aan kracht en geloofwaardigheid in, terwijl dit met wat meer geduld toch makkelijk verholpen had kunnen worden. Uiteinelijk breekt de beperkte speelduur de film zuur op, want de echte stomp in de maag blijft uit, precies omdat het allemaal zo gemakkelijk, zo vluchtig is. Niet slecht, maar er zat meer in.

Aangenaam tussendoortje.

Het verhaaltje is leuk gevonden en "fantastisch" genoeg om een boeiende film rond te maken. Het karakter van Constantine dat als leidraad in dit duivels verhaal geldt, bevat een hoop potentie. Helaas komt dit er niet helemaal uit en dat is zeker niet alleen te wijten aan Keanu Reeves . Ok, hij is een redelijk beperkt acteur, maar de weinig uitgediepte rol laat hem ook niet toe een legendarische prestatie neer te zetten.

Verder waren de special effects behoorlijk sterk. Mooie mise-en-scène en af en toe prachtige shots gehuld is een duistere sfeer en gotisch kleurgebruik. Het laatste halfuur verzandt de film in een wat vervelende actiefilm zoals pakweg Blade. Een beetje spijtig, want het bovennatuurlijke aspect is in se sterk genoeg om de film in alle rust naar een degelijk einde te voeren.

En de lachwekkend slecht neergezette figuur van Lucifer doet de film verder ook geen goed. Deze minkukel had gerust achterwege mogen blijven.

Nuchtere film die een blik achter de schermen biedt bij alle betrokken partijen tijdens een wereldwijde epidemie. Doordat het verhaal vanuit verschillende invalshoeken verteld wordt krijg je een compleet beeld van wat zo'n epidemie in feite behelst, beginnend bij de uitbraak ervan tot het lanceren van een vaccin. Daarbovenop heb je in situaties waarin een nieuw virus veel slachtoffers eist de gebruikelijke doch vaak overdreven paniek die alles nog meer in de war stuurt. De sodere regie van Soberbergh beoogt in de eerste plaats een hoog realiteitsgehalte en net daarom is Contagion vrij beangstigend. Het idee dat vroeg of laat een gemuteerd virus een aanzienlijk deel van de wereldbevolking zal uitwissen heeft misschien minder met science-fiction van doen dan velen denken (of hopen).

Al in de eerste minuut krijg je in de openingstitels het volgende te lezen: The "Alien Cyclops" was designed by Claudio Mazzoli. Zelden een film gezien die zo veelbelovend begint.

Contamination heeft me aangenaam verrast. De film bevat een leuk verhaaltje dat getuigt van een rijke verbeelding van de scenaristen. Scenario's als deze zouden het nooit tot een A-film schoppen, wat op zich wel spijtig is want ik had het gevoel dat met een flink budget hier echt wel een topfilm in zat. Maar net dat maakt die B-films zo charmant.

Verder biedt Contamination het gebruikelijke wat je van een Italiaanse horrorfilm uit de jaren '80 kan verwachten: enkele smerige effecten, brakke nasynchronisatie, een catchy soundtrack en af en toe een compleet van de pot gerukte plotwending. Bovendien speelt een flink deel van de film zich als vanouds af in New York, een gegeven dat vaak terugkomt in Italiaanse horrorfilms. Waarom? Geen idee.

En wat die Alien Cyclops betreft: het is wachten tot vijftien minuten voor het einde voor je hem te zien krijgt, maar hij is het wachten meer dan waard.

Tien jaar geleden kwam Andrew Migliore, de stichter van het H.P. Lovecraft Film Festival, op de proppen met een dvd-reeks van onafhankelijke Lovecraft-verfilmingen. De eerste in de rij van vijf dvd's bevat de adaptatie Cool Air. Toevallig is dit ook zo ongeveer het allereerste verhaal dat ik ooit van deze schrijver gelezen heb. Ik was meteen verankerd aan Lovecrafts denkbeeldige wereld en zijn schrijfstijl. Het benieuwde me dan ook enorm hoe de verfilming van dit verhaal er zou uitzien.

Cool Air is een amateurproject in die zin dat de film met een verwaarloosbaar budget geschoten is. Bryan Moore nam behalve de regie en het scenario ook de hoofdrol voor zijn rekening, wat resulteert in een nogal ongemakkelijke vertolking die overduidelijk het gevolg is van financiële overwegingen. Voornamelijk de openingssequentie voelt erg amateuristisch aan. Wanneer het personage van dr. Muñoz wordt ingeleid verdwijnt dit gevoel en komt het verhaal tot leven.

De poging van Bryan Moore om Lovecrafts hersenspinsels te verfilmen is verdienstelijk en toont een grote voorliefde voor diens proza, maar komt helaas niet in de buurt van het echte werk. Daarvoor mist de film sfeer, ondanks de verwoede pogingen van Moore om met allerlei cameracapriolen een bevreemdend effect te creëren. Een iets groter budget om aan betere acteurs en decors te spenderen was welkom geweest.

Kortom, niet de beste Lovecraft-verfilming maar wel verplichte kost voor de fans.

Films over een corrupte NYPD, het is bijna een genre op zich. Bij mij gaan ze er vlot in moet ik zeggen. Het bikkelharde geweld en de typische personages die ermee gepaard gaan, zorgen altijd wel voor het nodige vermaak. Het redelijk aparte verhaaltje is dit keer van bovengemiddeld niveau, maar uiteindelijk is het de metamorfose van Stallone die het meest indruk maakt. Het blijft alleen spijtig dat in tegenstelling tot zijn metamorfose de finale shoot-out nogal futloos blijft. Die wordt volledig in slowmo opgenomen en ik heb eigenlijk geen idee waarom. In mijn ogen deed het afbreuk aan de in-your-face-stijl die de ferm tot dusver kenmerkte.

Kortom, een bovengemiddelde politiethriller met een sterke rol van Stallone die weer eens bewijst dat hij een onderschat acteur is.

Een giallo die verbleekt bij het werk van Bava, Argento en Fulci. Letterlijk zelfs, want van de prachtige stilering die je van een giallo mag verwachten, is in Torso weinig te merken. De film bevat wel enkele mooi gefilmde scènes, maar over de gehele lijn zijn er dat veel te weinig om van een "mooie" film te kunnen spreken. Ook de moordsequenties missen het anders zo typerende contrast van een stijlvolle mise-en-scène en bruut geweld. Van spanning is ook al geen sprake en al zeker niet in de finale, met name door de totale afwezigheid van muziek in de laatste twintig minuten. De kracht die op zulke momenten van de beelden moet uitgaan, is dan ook gewoon niet sterk genoeg. Dat ontknopingen in gialli trouwens nogal eens onlogisch kunnen zijn, weet elke liefhebber, maar in Torso is het uiteindelijke motief wel heel erg vergezocht.

Niet zo'n bijster goede film dus, maar vanuit historisch perspectief wel interessant genoeg omdat, zoals Friac al aanhaalde, de fundamenten van de Amerikaanse slasherfilm reeds zichtbaar zijn. Elementen als de gemaskerde moordenaar, het steekwapen, gratuite naaktscènes en langgerekte stalk&slash scènes zouden enkele jaren later namelijk de ruggengraat worden van films als Halloween en Friday the 13th.

Na Big Fish m'n tweede film van Burton.

Corpse Bride, een animatiefilm met flarden van een musical. Twee genres waar ik echt de schijterij van krijg en die ik dus ook ten allen tijde tracht te vermijden. Maar uiteindelijk deze toch geprobeerd om velerlei redenen. M'n vriendin die al een tijdje aandrong, de prachtige coverart die hopelijk een representatieve weergave zou zijn voor de visuele flair, én Tim Burton. Al heeft dat laatste meer met z'n reputatie te maken, want ik heb er slechts één film van gezien en die was maar "zozo".

Maar goed, Corpse Bride. Voor mij een geslaagde film, al was het maar omwille van de leven vs dood dualiteit en de originele manier waarop de twee met elkaar in aanraking komen. De verdere invulling van het verhaaltje hangt spijtig genoeg aaneen van huizenhoge clichés. Maar ik heb bewust getracht eromheen te kijken en heb me geconcentreerd op de visuele uitwerking ervan. En die was zondermeer prachtig. Stop-motion zoals het moet. Fijn afgewerkt en met het nodige oog voor detail. Kleurencombo's waren subliem met de twee werelden die wat dat betreft haaks op elkaar staan. Veel grappige en originele creatuurtjes gezien die de nodige schwung in het verhaal pompen. Visueel een dikke pluim, punt aan de lijn. Spijtig genoeg blijf je op het einde achter met de bittere nasmaak van de narratieve clicés en matige karakterontwikkelingen. Niet dat een film als deze persé nood heeft aan wat anders, maar wie meer zoekt in een film blijft hier toch wat op z'n honger zitten.

Eindbalans: typisch kinderverhaaltje, maar wel op een erg creatieve en volwassen manier vormgegeven. Kunstig zou ik bijna zeggen en in elk geval een flinke aanzet om The Nightmare Before Christmas nog een keertje te zien.

Giallo die eigenlijk geen giallo is. Dat deze film toch als dusdanig bestempeld wordt zal er waarschijnlijk veel mee te maken hebben dat hij tijdens de hoogdagen van de Italiaanse genrefilm ingeblikt is. Echter, behalve de stijlvolle cinematografie zijn er weinig parallellen met andere gialli. Toch maakt dat deze film niet minder interessant, integendeel!

Het heeft me wat opzoekwerk gekost om de plot volledig te begrijpen. Dit komt enerzijds door de onduidelijke nasynchronisatie, anderzijds door de gelaagdheid en symboliek van vele scènes. Met die gelaagdheid onderscheidt Short Night of the Glass Dolls zich duidelijk van het gros van de gialli. De film bevat een goed uitgedacht scenario dat zich op een intrigerende manier ontvouwt. Het verhaal wikkelt zich af door middel van een tweeledige plot, het ene in de tegenwoordige tijd, het andere aan de hand van flashbacks. Op het einde komen beide samen in een zenuwslopende ontknoping die moeiteloos bij de beste in het genre gerekend kan worden.

Ook stilistisch is Short Night of the Glass Dolls niet minder dan hoogstaand. Hoewel het allemaal minder opzichtig oogt dan in andere gialli, zijn de belichting, kleurgebruik en camerawerk van hoog niveau. Net zoals de muziek van Ennio Morricone trouwens, die eerder subtiel aanwezig is, maar wel perfect de beelden ondersteunt.

Liefhebbers van de assassino met zijn zwarte lederen handschoenen, scheermes, hoed en lange jas blijven weliswaar op hun honger zitten. Zoals gezegd is deze prent geen rasechte giallo. Er is bijvoorbeeld geen stereotiepe moordenaar en ook de weinige moorden zijn allesbehalve grafisch. Dat is ook niet nodig, aangezien het gruwelijke verhaal genoeg tot de verbeelding spreekt.

Humor en horror combineren, het blijkt maar weer eens een moeilijke evenwichtsoefening. In het eerste halfuur lukt het nog aardig met enkele leuke dialogen, maar daarna lijkt de inspiratie in rook opgegaan. Het middenstuk laat zich kenmerken door doodsaaie ontwikkelingen die uiteindelijk tot de boerderij leiden waar het "allemaal" gebeurt. Enkele toffe en originele splatterscènes hier, maar het gebrek aan tempo maakt het toch moeilijk te verteren. Al met al een vrij zwakke persiflage die de verwachtingen niet inlost. Tip: kijk heel de eindgeneriek uit.

Liever niet. Geef mij maar de Cronenberg van vroeger, de Cronenberg met de intelligente scenario's en de complexe psychologische ondertoon in plaats van de huidige Cronenberg die zich aan de mainstream cinema "bezondigt".

Geen verhaal? Beter opletten in het vervolg. Of meer moeite doen, want het verhaal is niet zo voor de hand liggend als in een doorsnee voorgekauwde oscarwinnaar. Het zal er wel mee te maken hebben dat veel zaken zich op de achtergrond afspelen zonder rechtstreeks een verklaring mee te krijgen. Wie echter moeite doet om naast het fragmentarische karakter van de film te kijken en enige affiniteit heeft met psychologie zal gauw merken dat Crash een film is over seksuele afwijking, of parafilie zoals dat in het vakjargon omschreven wordt.

Crash is gebaseerd op een boek uit de jaren '70. Via via is Cronenberg op het project gezet, al heeft hij hiervoor aanvankelijk gepast omdat hij totaal geen voeling kreeg met de materie. Na een herlezing jaren later heeft hij plots de klik gemaakt en heeft hij besloten om de film toch te gaan draaien. Het is een vreemde en bevreemdende film geworden over een seksuele afwijking, zijnde het opgewonden geraken van auto-ongelukken. In se is dit een doorgedreven vorm van fetisjisme, iets wat anno 2009 amper nog taboe is dankzij het Internet. Maar destijds werd Crash met gemengde gevoelens onthaald en werd hij zelfs op bepaalde plaatsen geweerd wegens de expliciete en controversiële inhoud. In zijn kruistocht tegen deze film had één criticus het zelfs in z'n hoofd gekregen om de film te veroordelen omdat hij seks met gehandicapten zou vergoelijken, iets wat volgens hem een walgelijke daad was. Het duurde uiteraard niet lang voor hij een storm aan kritiek over zich heen kreeg van de doelgroep die hij hiermee beledigd had. Sterker nog, de zogenaamde "kreupelen" loofden Cronenberg zelfs omdat hij erin geslaagd was om personen met een handicap voor te stellen als seksuele wezens.

Die specifieke kritiek was trouwens een onrechtstreeks gevolg van de gekende stijl van Cronenberg, de bodyhorror. In Crash werd dit concept echter ietwat anders ingevuld, in die zin dat niet zozeer anatomische anomalieën centraal stonden, maar wel de de fusie tussen mens en machine met een sterke nadruk op de seksuele spanning die deze fusie genereerde. En hoewel die seksuele spanning permanent aanwezig is, kent de fusie die daarvoor zorgt een vrij brave invulling. Braaf tegenover Cronenbergs gekende bodyhorror, maar ook braaf tegenover pakweg Japanse cyberpunkfilms die op dit vlak de registers nog een stuk verder hebben opengetrokken. Hetgeen natuurlijk niet belet dat aan de basis van Crash een erg vertederend verhaal ligt over seksuele identiteit en de zoektocht daarnaartoe. Een uiterst menselijk proces dat spijtig genoeg nog op veel onbegrip stuit.

Het zal wel toeval zijn, maar ik heb enkele dagen geleden nog de nieuwe Vlaamse film SM-rechter gezien en beide films vertonen bijzonder sterke parallellen met elkaar. Op het vlak van seksuele afwijkingen, het zoeken naar de seksuele identiteit, maar evenzeer op het vlak van een verwrongen relatie waarin man en vrouw opnieuw naar elkaar toegroeien na de ontdekking van en overgave aan die "nieuwe" identiteit. En dat is de mooie essentie van deze film, Crash in een notendop.

Ik moet toegeven dat ik tijdens het kijken van deze film aanvankelijk teleurgesteld was in Cronenbergs benadering van deze thematiek. Het is moeilijk er de vinger op te leggen en te verklaren waarom precies. Te afstandelijk misschien? Wat ik wel weet is dat Crash pas achteraf op me is beginnen inwerken en dat ik pas achteraf begreep wat er allemaal gaande was onder de oppervlakte. Iets wat ik heel vaak heb met een film van zijn hand. Het zijn films die bulken van psychologie vermengd met een psychoseksuele ondertoon en dit palet heel ruim bestrijken. Hoe meer je erover begint na te denken, hoe beter ze worden.

Karakterstudie van een misdaadfotograaf met gewetenswroeging. Hij neemt zich voor geen lafaard meer te zijn, niet langer aan de kant te staan als toeschouwer, maar in te grijpen wanneer hij opnieuw getuige is van een misdaad. De film focust op zijn metamorfose van brave jongen naar bikkelharde vergelder en zijn stroeve relatie met de knappe buurvrouw. Zo'n beetje als in Taxi Driver, met dit verschil dat Lawson geen De Niro is en de beelden lang niet zo grauw zijn, hoewel de obligate shots van met graffiti besmeurde steegjes, vervallen pakhuizen en de metro wel voorbij flitsen. Het probleem situeert zich in de langdradige opbouw en het ontbreken van een échte climax. Het blijft verrassend flauw allemaal en van enige impact is nauwelijks sprake. Niet de moeite waard.

De remake doet het momenteel erg goed, maar voor ik die ga zien wou ik het origineel toch eens meepikken. Strikt genomen is The Crazies geen zombiefilm, maar het script vertoont toch wel een heleboel parallellen met Romero's Trilogy of the Dead. Zo zijn onder andere de grootschalige bedreiging van een virus en een groep mensen die voor de pandemie op de vlucht zijn weer van de partij. Behalve dat het virus in het drinkwater van een dorp terechtgekomen is door een fout van het leger, kom je over het virus trouwens bitter weinig te weten. Ook het effect ervan en hoe het overgedragen wordt, krijgt weinig aandacht. Te weinig. De nadruk lag blijkbaar op heel andere zaken in deze film, zoals bijvoorbeeld het aaneenrijgen van actiescènes en het leveren van maatschappijkritiek.

Er vliegen in The Crazies dus nogal wat kogels door het beeld. We zien dan ook veel bloed uit schotwonden opspatten, maar van echte horror is nauwelijks sprake. De gruwel die namelijk uit het effect en de verspreiding van het virus moet blijken, geniet duidelijk minder prioriteit. Wel blijft de film ontzettend vermakelijk omwille van het uitgangspunt en enkele afzonderlijke scènes. Helaas kunnen die de inconsistente uitwerking, irritante muziek en het pijnlijke gebrek aan goede make-up en special FX niet camoufleren. Maar toch weer hoedje af voor het feit dat Romero er met een erg laag budget in geslaagd is om een amusante b-film in te blikken.