Opinions

Bij het zien van deze film was ik echt sprakeloos en ben ook meerdere malen in tranen uitgebarst.
Als Belg zijnde, die de actualiteit en politiek toch redelijk volgt, heb ik nooit geweten hoe het daar precies aan toe is gegaan. Dat zegt al genoeg over de "censuur" of weerhoudendheid van de media (onder invloed van de politiek welteverstaan) om over zo'n gebeurtenis verslag uit te brengen. Bijna elke week zie je een documentaire over Nazi-Duitsland, maar nooit wordt ook maar met enig woord gerept over dit conflict. En dit ondanks onze betrokkenheid bij dit conflict, of moet ik zeggen "omwille van" onze betrokkenheid.
Heb ook meerdere malen kippenvel gekregen van perfect overgebrachte emoties als wanhoop, moed, schaamte, haat en absolute horror. Dit is echt een film die je bij de keel grijpt vanaf het begin en je niet meer loslaat tot...Ik heb er zelfs over gedroomd vannacht!!
Enkele memorabele scènes als Phoenix die afdruipt uit schaamte en de conversatie tussen Nolte en Cheadle over het terugtrekken van de VN werkten echt in op m'n gemoed en zullen eeuwig op m'n netvlies gebrand blijven. Ik ben er nog steeds niet goed van.

Heb dit altijd een coole poster gevonden en daarom heb ik deze film ook altijd willen huren. 't Is er nooit van gekomen helaas, tot voor kort.

Totaal anders dan ik verwacht had, maar zeker niet slecht. Heb met momenten hard gelachen en ook erg genoten van dat cheesy '80's sfeertje. Qua horror stelt het allemaal niks voor, wel spijtig. Al bij al toch blij dat ik hem gezien heb.

Het is al even geleden dat ik deze film gezien heb. In mijn herinneringen was dit een film met hoogtes en laagtes. Positief was alleszins de langzame maar zorgvuldige opbouw. Er werd tijd gemaakt om de personages te leren kennen. Dat op zich is tegenwoordig al een verademing. Lawrence overuigt als girl next door, evenals Thieriot die een enigmatische einzelgänger vertolkt. De chemie tussen beide is duidelijk voelbaar, net zoals het mysterie dat zich gaandeweg manifesteert. Het gaat geruime tijd goed, maar zoals zo vaak blijkt de grote onthulling haaks te staan op de quasi bovennatuurlijke sfeer die opgevoerd wordt. Het verhaal is daarom niet slecht, maar misschien wat vergezocht. Wellicht is het een subjectieve kwestie. Omwille van het suggestieve karakter ga je als kijker bepaalde zaken zelf invullen en als die achteraf niet blijken te kloppen, kan dat soms teleurstellend zijn. Hetzelfde had ik onlangs met In Fear (2013).

Enige tijd geleden vond ik dit een van de slechtste horrorfilms die ik ooit had gezien, maar na een herziening moet ik die mening bijschroeven. Heb dit keer minder m'n aandacht gevestigd op het horroraspect en meer de film op me laten afkomen zoals hij is: gestoord, maar tegelijk grappig op een morbide manier. Eveneens is me opgevallen dat de soundtrack behoorlijk sterk is, hoewel hij sporadisch "slecht" (of laten we zeggen: onconventioneel) getimed is. Aan de visuele kunstjes heb ik me dit keer minder geërgerd, maar de brakke belichting was met momenten wel storend. Aangezien ik me dit niet kan herinneren van bij de eerste kijkbeurt, vermoed ik dat het wel eens met mijn dvd-versie te maken kan hebben. Verder mist House of 1000 Corpses de nodige spanning, maar met een handvol schrikmomenten, zieke karakters en een origineel scenario weet deze film toch de volledige speeltijd te boeien.

Wat een herziening al niet kan doen...

Een van Pete Walkers bekendste films over een priester die op pad gaat om "zondaars" te straffen voor hun daden. Daarnaast worstelt hij met seksuele verlangens die hij steeds moeilijker weet te onderdrukken. Thematisch is deze prent, net zoals zijn andere films trouwens, weer erg controversieel – in bepaalde kringen zou men deze heidense regisseur prompt tot de brandstapel veroordelen. Hoewel Walker naar eigen zeggen nooit een diepere betekenis in zijn films heeft willen steken, kan je moeilijk ontkennen dat hij met House of Mortal Sin het celibaat afkeurt. Dat is ook te zien in de subtielere scènes waarin een jonge priester en een vrouw naar elkaars liefde hunkeren.

Het idee om gezaghebbende, autoritaire figuren op te voeren als koele moordenaars boezemt een zekere angst in, te meer omdat door hun geloofwaardigheid en maatschappelijke rol alle verdachtmakingen rond hun persoon meteen worden weggevaagd. Dit element wordt hier goed benut zodat de spanningsboog strak gespannen blijft tot het cynische einde.

Ook de moeite waard zijn House of Whipcord en Frightmare.

Fucking hell, deze film hoort met stip in de top drie van engste films die ik ooit gezien heb!

Het begon allemaal veelbelovend met die lekkere eighties sfeer. Zowel qua beeld als geluid is Ti West erin geslaagd een exacte kopie te maken van de horrorfilms zoals ze in de jaren '80 gemaakt werden. De typische klederdracht en kapsels, de auto's, de locaties en de combinatie van cheesy rockdeuntjes met zachte pianomuziek en snerpende strijkers werpen je zo vijfentwintig jaar terug in de tijd. Daarnaast is er ook oog voor details zoals de walkman, de drinkbeker, de armbandjes, de aftiteling enzovoort die van Wests perfectionisme en genreliefde getuigen. Love it or hate it, maar de regie straalt tot in de kleinste details vakkundigheid uit. Even had ik zelfs het gevoel een golden oldie ontdekt te hebben die de nostalgie van weleer in me opriep. Een geweldig gevoel was dat.

Maar House of the Devil is zoveel meer dan de film van een horrorfan. Het is een film die een bijzonder eng script heeft dat door middel van ijzersterke personages en een perfect tempo voortdurend angst weet in te boezemen. De spanningsboog hierbij is ontzettend goed uitgewerkt: het tempo ligt laag, maar geeft op de juiste momenten een flinke impuls aan de spanning en het mysterie. De scènes waarin Samantha het huis verkent en met mondjesmaat de gruwelen die zich in het huis afspelen ontdekt, zorgen ervoor dat er van je nagels niets meer over blijft. Op dat vlak ben ik blij dat ik de synopsis niet op voorhand gelezen heb en me volledig heb laten verrassen door het verloop van de film.

Om eerlijk te zijn zie ik weinig tot geen minpunten aan House of the Devil. Het was dan ook alweer een tijd geleden dat ik van de eerste tot de laatste minuut met open mond aan het scherm gekluisterd zat. Bedankt Ti West.

Een horrorfilm van Pete Walker is nooit zomaar een horrorfilm. Zelfs niet wanneer de gebeurtenissen zich afspelen in een groot landhuis, geteisterd door onweders en bliksem, en bevolkt wordt door iconen uit de Britse horrorcinema zoals Christopher Lee, Peter Cushing en Vincent Price. Daarnaast zijn er nog rolletjes weggelegd voor John Carradine en Walker-habitué Sheila Keith. De film is zowel een spoof als een eerbetoon, en misschien ook wel een afscheid aangezien Carradine naar verluidt amper zijn tekst kon onthouden en dit voor Cushing zo ongeveer zijn laatste rol van betekenis was.

Het verhaal probeert vooral erg gothic te zijn in een tijdperk waarin de gothic horrorfilm zo goed als afgeserveerd was. We volgen een schrijver die een weddenschap aangaat om in 24 uur een horrornovelle te schrijven. Het enige wat hij hiervoor nodig heeft is rust en een “inspirerende” locatie. House of Long Shadows combineert stijlkenmerken van de haunted house flick, familie-intrige en de manier waarop de personages geïntroduceerd worden – ze komen letterlijk een voor een langs de grote poort binnen gewandeld – doet denken aan de sitcom.

Het opzet oogt grootser dan het eigenlijk is. De film is in wezen erg minimalistisch met slechts een handvol acteurs en een handvol overvloedig gedecoreerde kamers als strijdtoneel. De mismeesterde “castle freak” die het troepje besluipt krijgen we zelfs nooit te zien, al is daar ook een grondige reden voor. Enige smet is de tamelijk zwakke belichting, maar dat is geloof ik nooit Walkers grootste kwaliteit geweest als ik me goed herinner.

Een stuk beter dan Pit and the Pendulum, ook van Corman en ook met Price. House of Usher wordt gewoonweg een stuk boeiender verteld en is visueel nog eens een pak aantrekkelijker. Het tempo ligt hoger, er is meer evenwicht cruciale gebeurtenissen en bovendien slaagt Corman erin een mysterieuze spanning op te bouwen.

De openingscène waarbij het huis uit de eeuwige mist opdoemt is een van de mooiste in z'n soort en daarmee een instant klassieker. Verder is het ook weer genieten van de kleurrijke decors en de bijpassende kostuums. Je merkt dat daar veel aandacht (en waarschijnlijk ook veel geld) aan besteed is. En terecht, want het draagt bij aan de mysterieuze sfeer die de kijker van begin tot einde in de greep houdt. Los van de film even - ik denk dat het echt een feest moet zijn om al die verschillende kamers in zo'n huis te verkennen.

Van de acteurs steelt Vincent Price (natuurlijk) steelt de show. De film is, net zoals Pit and the Pendulum, rond zijn personage opgebouwd, maar ik had het gevoel dat hij zich in deze rol toch een stuk meer thuis voelde. Zijn personage is ook wel wat interessanter en beter uitgeschreven, wat het voor de kijker des te leuker maakt om naar te kijken. Geweldige getormenteerde mimiek heeft die vent trouwens.

Zeer zeker een aanrader!

In tegenstelling tot de remake uit 2005, die slechts een echo is van de vele teenerhorror remakes deze dagen, doet deze House of Wax (op zich ook al weer een remake) beroep op een ijzersterk scenario.

House of Wax haalt werkelijk alles uit de kast om het publiek te overtuigen en mee te nemen in een choquerend avontuur over een doorgedraaide beeldhouwer. De plot en karakters worden tot in de kleinste details verzorgd, drama en horror worden slim met mekaar versmolten en de aanpak van de sets en rekwisieten oogt uiterst fijnzinnig. Een complete film is het resultaat. Dikke vette aanrader!

Een film die opgedragen is aan zij die het morele verval in de samenleving hekelen en voorstander zijn van het opnieuw invoeren van lijf- en doodstraffen. Met die boodschap opent House of Whipcord, een grimmige horrorfilm over een oud koppel dat een private strafinrichting uitbaat om jonge meisjes te straffen voor hun zonden. Het idee dat ergens op het platteland in een oud gebouw, onttrokken aan de bewoonde wereld, zich een geheel eigen en geïmproviseerd rechtssysteem bevindt is behoorlijk griezelig. Pete Walker toont zich opnieuw een meester in het bedenken van verontrustende verhalen die voortvloeien uit maatschappelijke denkbeelden. Onbegrijpelijk dat deze cineast destijds – en nu nog steeds over het hoofd werd gezien door critici.

Ook de moeite waard zijn House of Mortal Sin en Frightmare.

Niet zo sfeervol als pakweg The Haunting en House of Usher, maar plotgewijs wel aardig gemaakt. De opening waarin de verschillende personages worden voorgesteld is visueel apart maar wel effectief. Daarop volgt het eerste shot van het huis, een tegenvaller aangezien het nergens die typische gotische sfeer eigen aan dit soort films uitstraalt. Met de interieurs zit het gelukkig wel goed. De doolhof aan gangen en kamers werkt uitstekend als decor. Acteerwerk is nogal houterig, maar verder niet echt storend. Voor de rest kabbelt de film maar wat voort, grotendeels drijvend op sfeer, tot de verrassende plottwist die slim bedacht is.

Qua plot een van de betere slashers. De personages zijn meer dan kartonnen bordjes en zowel de identiteit als het motief van de moordenaar zijn goed gevonden.

Waar de film lichtjes de mist in gaat is bij de moorden zelf. De aanzet is nog wel goed, maar de uitwerking te braaf. Er wordt vaak gecut of weggedraaid met de camera en dat is zonde.

Wel wordt optimaal gebruik gemaakt van de locaties: het verloederde zwembad, de zolder, de gezamenlijke toiletten, ... leveren stuk voor stuk sfeervolle shots op.

De remake van deze film, Sorority Row, vertoont enkele gelijkenissen maar heeft één groot verschil: de moordenaar en zijn motief. Precies daarom is deze een stuk geloofwaardiger.

Een horror road-trip over enkele vrienden die door de States trekken op zoek naar de griezeligste spookhuizen. De scheidingslijn tussen fictie en realiteit is flinterdun en maakt samen met het hoge immersie-gehalte dat je je als kijker voortdurend afvraagt hoe je zelf in dergelijke situaties zou reageren. Doordat de regie je als het ware in de gebeurtenissen trekt, beleef je de hele trip vanop de eerste rij. Enkel de beste faux docu/found footage films slagen hierin. Desondanks weten de makers - op enkele onbehaaglijke confrontaties met rare snuiters na - moeilijk de angst die de personages beleven op de kijker te projecteren. Dat is ongeveer het enige minpunt. De ontknoping is dan weer behoorlijk ontnuchterend en de death metal muziek schept de juiste sfeer. Wat echter het meest aanspreekt is het originele onderwerp, een blik op Amerikaanse couleur locale rond interactieve spookhuizen die aan marginaliteit grenst en daardoor een scherp randje krijgt.

Tamelijk slechte film. De locatie (een trein met pech ergens in een bos) is nochtans goed gekozen en biedt voldoende mogelijkheden voor een enge, sfeervolle film. Het probleem ligt bij de personages die op eendimensionale manier geportretteerd worden en het zogenaamde monster. Vooral dat laatste is een domper van formaat, in die zin dat duidelijk te merken is dat het hier om een low-budget film gaat. In dergelijke gevallen werkt suggestie meestal beter en dat is ook de reden waarom Howl tot halverwege best behapbaar is. Daarna loopt het langzaam maar zeker fout...

Wat ik ervan verwachtte: een doorsnee horrorfilmpje, niet meer en niet minder. Heb het niet zo op weerwolven eerlijk gezegd, dus je moet al echt met een superfilm afkomen wil ik hem echt goed vinden. Hier niet het geval dus, maar toch leuk om eens gezien te hebben.

Origineel en bizar filmpje dat bulkt van de creativiteit. Over twintig jaar staat Human Centipede ongetwijfeld gekend als een culthit en dat zou gezien het waanzinnige uitgangspunt amper een verrassing zijn.

Bij het lezen van de synopsis dacht ik spontaan aan Henenlotter en de horroronzin die hij destijds met Basket Case en Brain Damage op de markt heeft gedumpt. Helaas heeft hij onlangs met Bad Biology bewezen zijn voeling met het genre verloren te zijn, maar niet getreurd, want in Nederland is een man opgestaan die er alle blijk van geeft in diens voetsporen te kunnen treden. Zijn ideeën zijn in elk geval al minstens even van de pot gerukt als die van de Amerikaanse cultveteraan.

Human Centipede is duidelijk een low budgetfilm. Niet geheel onlogisch, want welke zichzelf respecterende zakenman zou zijn centen willen investeren in een film over een geschifte arts die zijn patiënten aan elkaar naait? Er wordt met een handvol acteurs gewerkt, op één locatie en met een minimum aan special FX. Toch weet Six die beperkingen prima op te vangen door het maximum uit het uitgangspunt te halen. Daarnaast is Dieter Laser geweldig als gestoorde chirurg. Zijn driftbuien en de manier waarop hij zijn "huisdier" vernedert, maken van hem het personage dat dit soort film nodig heeft.

Gelukkig is Laser niet de enige troef van Human Centipede. Er valt genoeg te gruwelen, met name omdat de horror niet alleen visueel maar ook suggestief aanwezig is. Zo slaagt de scène waarin we de spijsvertering van de Human Centipede aan het werk zien, er moeiteloos in om de walging van de slachtoffers te projecteren op de kijker. De combinatie van duistere ambient-muziek en de steriele omgeving dikken dat ongemakkelijke gevoel nog aan. Hun ellendige toestand wordt zelfs zo deprimerend in beeld gebracht, dat je als kijker naar hun ontsnapping verlangt. En plots wordt er aangebeld...

Nu nog even bevestigen (een waardig vervolg bijvoorbeeld?) en Six kan zich tot de kleine schare beloftevolle horrorregisseurs rekenen.

Ik heb er lang mee gewacht, omdat ik zeker wilde zijn een uncut versie te kunnen zien.

Dit vervolg zal hoogst waarschijnlijk tot pulp gebombardeerd worden, maar ik zie het meer als karakterstudie van een door en door rotte, zieke, gestoorde psychopaat. De vertolking van Harvey is werkelijk verontrustend sterk. Zijn uitpuilende, loenzende ogen, zijn vettige buik, zijn gehoest en gereutel, de zweetparels op zijn voorhoofd en het speeksel in zijn mondhoeken, zijn kinderlijke verstand, het complete gebrek aan dialoog, de manier waarop hij met zijn korte dikke beentjes rondhuppelt of het moment waarop hij na een driftbui schreiend zijn terrarium met duizendpoot omhelst, maken van hem een wansmakelijke, beangstigende man om naar te kijken. Sterker nog, Harvey speelt wellicht één van de engste psychopaten die ik ooit in een film heb gezien. Ondanks de smerige troep die je aan het eind te verwerken krijgt, is het vooral zijn personage dat pure wanhoop en verderf uitbeeldt en bijgevolg angst inboezemt.

Tom Six heeft met dit tweede deel zowel filmisch (vuile zwart-witfotografie + ijzingwekende soundtrack) als narratief enorme vooruitgang geboekt tegenover zijn vorige film. Maar wat mij het meest zal bijblijven is dat hij een personage heeft geschreven dat al het slechte uit onze maatschappij in één beeld vervat, een levende nachtmerrie die mij de stuipen op het lijf jaagt.

Interessant filmpje dat omwille van het moralistische concept sterk naar Saw-films en consorten neigt, maar beter uitgevoerd wordt. Hunger is intrinsiek dan ook een stuk beter, in de eerste plaats omdat de psychologische laag veel dieper gaat, daar waar mainstream Hollywood doorgaans op de vlakte blijft. Wanneer worden normen en waarden overboord gegooid in de strijd om te overleven? Waar ligt het breekpunt van de mens? Wanneer wordt de mens een beest? Deze vraag staat hier centraal en vermits die verandering bij sommige personages sneller plaatsvindt dan bij andere, levert dit intrigerende conflicten op. Hunger is rauw, deprimerend en houdt de kijker een spiegel voor. Alleen de matte vertolkingen en enkele ongeloofwaardigheden in de plot werpen een kleine smet op het blazoen van deze psycho-horror.

Persoonlijk heb ik wel een zwak voor films die zich afspelen in een dystopische toekomst. The Hunger Games maakt handig gebruik van dit gegeven om aan de hand van setting en kostumering een fantasierijke wereld te creëren. Verhaaltechnisch wordt met enkele intrigerende concepten gegoocheld, zoals een sterk gemediatiseerde samenleving (cfr. The Running Man) en een arena waarin een select groepje pseudo-gladiatoren elkaar moet uitmoorden tot er slechts één overblijft (cfr. Battle Royale). Toch wordt het filosofisch en psychologisch potentieel van deze concepten niet helemaal benut. The Hunger Games blijft op de vlakte en is daarmee een klassiek voorbeeld van een boekverfilming die zich op de massa richt. Deze film zit dan ook vol gemiste kansen, waaronder het voorspebare slot. Ik had bijvoorbeeld liever gezien dat de overlevenden werkelijk van de giftige bessen hadden gegeten in een poging om extra drama toe te voegen. Gelukkig weet dit modern SF-sprookje wel te vermaken door de goede opbouw en een verrukkelijk hoofdpersonage waar elke gezonde jongeman hopeloos verliefd op zou kunnen worden.

Een mooi bewijs dat een flinterdunne plot niet altijd nadelig hoeft te zijn voor een film. In Hush werkt het simpele verhaaltje perfect als katalysator voor een flinke dosis spanning. Meer uitdieping van het hoe en het waarom zou in de meeste gevallen nefast zijn voor de suspense. Hier wordt dat gelukkig achterwege gelaten. Voor het overige is Hush niet vies van clichés, maar ook hier geldt de stelregel: wat is er mis met clichés als ze feilloos worden uitgevoerd? Voeg hier nog de vele verrassende wendingen die de film rijk is aan toe en je krijgt een thriller die je meermaals op het puntje van je stoel doet zitten. Misschien niet zo opzienbarend als de spraakmakende Britse genregenoten, maar zeker even efficiënt.

Helaas niet goed genoeg. Ook hier weer: geen horror. Wie blijft toch telkens dit label aan dit soort halfbakken thrillertjes toekennen? Niet dat Hush echt zo slecht is, hoor, maar het gevaar om van het ene cliché in het andere te vallen, is bij een dergelijk project reëel en dat blijkt ook hier maar weer. Het enige wat anders is, is dat het hoofdpersonage doof is en dat men hierdoor enkele scènes anders kan vormgeven. Uiteindelijk blijkt die subtiele variatie niet voldoende om iets nieuws of verrassends te brengen. We hebben dit al zo vaak gezien...