Opinions

Vandaag een zoveelste keer herzien. Het verbaast me dat ik nog geen reactie heb geplaatst bij wat toch een van m'n favoriete horrorfilms is. Het is wederom een cliché, maar het succes van deze film begint bij de verbeelding van Clive Barker die het originele verhaal, het script én de regie verzorgd heeft. Hellraiser is complex en vindingrijk tegelijkertijd. Complex omdat er zoveel verschillende facetten en emoties aanwezig zijn. De film draait om liefde, lust, duistere verlangens, gewelddadige seks en geweld tout court. En vindingrijk omdat Barker je aan de hand van een uniek verhaal meeneemt naar een fantastische wereld vol bizarre creaturen en extreem pijnlijke situaties. Het goede aan deze film is ook dat men op grafisch vlak alle registers heeft opengetrokken. Zo wordt Barkers fantasiewereld ontzettend sterk gevisualiseerd aan de hand van overdonderende settings en een erg griezelige creature design. Beide slagen met verve in het creëren van een unieke sfeer die van deze film een terechte horrorklassieker maakt.

In 2011 staat een remake op het programma, maar behoudens enkele schoonheidsfoutjes naar het einde toe in de vorm van onbedoeld komische effecten, staat deze film nog steeds als een huis. Ik vraag me dan ook af waar de accenten van Pascal Laugiers visie zullen liggen.

De cenobites zagen er weer cool uit, maar daarmee is alles gezegd. Ongelofelijk flutverhaaltje dat teruggrijpt naar het ontstaan van de befaamde puzzlebox. Daar zat ik persoonlijk niet meteen op te wachten. Verder vind ik dat hele ruimtegedoe maar niets, het doet afbreuk aan de sfeer die de eerste films zo duister maakten. Enkele scènes zijn nog wel tof, bijvoorbeeld die flashbacks naar de 18de eeuw die even terugkeren naar de essentie van Hellraiser: pijn en lust. Maar voor de rest is dit huilen met de pet op. Zielige effecten en een hoop overbodige onzin (die hellehond bijvoorbeeld...).

Exploitation met een laagje diepgang, zo kan je Henry misschien het best omschrijven. Een film uitbrengen met een titel en thema als deze vraagt wat lef. Echter, de tijdsgeest zat mee, want pakweg 5-10 jaar eerder zou deze zonder pardon naar de befaamde Video Nasties verwezen zijn. Maar vergis u niet, Henry is alles behalve een gorefest. Het is, zoals de titel doet vermoeden, een realistisch en beklijvend portret van een samenleving’s ergste nachtmerrie; een ijskoude en berekende seriemoordenaar. En die seriemoordenaar wordt op schitterende wijze vertolkt door Michael Rooker die per definitie nooit vies is van een geniale acteerprestatie.

Het is de kille en claustrofobische uitstraling van de grootstad die er samen met de onberekenbare Henry voor zorgt dat, ondanks het weinige bloedvergieten, deze film zo angstaanjagend overkomt. Ook de personages zijn zorgvuldig gekozen en uitermate goed vertolkt zodat je in geen moment in Henry’s naargeestige wereld wordt gezogen. Enkele ronduit walgelijke scènes met Otis, de verbijsterende dialogen en het schokkende slotakkoord doen hier nog een schepje bovenop. Dit is Shocking USA zoals je het nooit eerder gezien hebt.

Qua sfeer doet deze waarschijnlijk het meest denken aan Driller Killer en qua thematiek aan C’est Arrivé Près De Chez Vous, Ted Bundy en Maniac. Hoe dan ook, Henry heeft de impact van een mokerslag en is ongetwijfeld een van de betere, zoniet de beste, themafilms.

Vroeg of laat komt elke horrorfanaat wel in aanraking met Herschell Gordon Lewis, de man die met Blood Feast de eerste splatterfilm aller tijden inblikte. Deze documentaire geeft een overzicht van zijn spraakmakende oeuvre. Voor wie het nog niet wist: Lewis leerde de stiel van het filmmaken met goedkope naaktfilms. Het eerste halfuur van deze docu is dan ook volledig gewijd aan blote borsten en gespierde torso's. Wellicht niet zo interessant voor liefhebbers van bloed en afgehakte ledematen, maar het geeft je wel een idee over het groeiproces van een regisseur die voortdurend naar nieuwe manieren zocht om zijn publiek te prikkelen.

Naast een aantal grappige anekdotes biedt de documentaire inzicht in het culturele en politieke klimaat waarin Lewis' films het levenslicht zagen. De makers (waaronder Henenlotter - zelf ook een culticoon van formaat) nemen zijn filmografie als uitgangspunt om in chronologische volgorde elke film afzonderlijk van commentaar te voorzien. Blood Feast en Two Thousand Maniacs! krijgen aanzienlijk meer aandacht omdat ze als Lewis' belangrijkste films beschouwd worden. De eerste omdat die als één van de voornaamste grondleggers van moderne horror geldt, de tweede omdat dit de persoonlijke favoriet is van de Godfather of Gore.

Na afloop is alleszins één ding duidelijk: Lewis maakte slechte films. Zijn oorspronkelijk voor drive-in bioscopen bedoelde pulp wordt meer gekenmerkt door creativiteit en enthousiasme dan door kwaliteit. Zo zijn de liters bloed die over het scherm spatten overduidelijk nep en ogen de effecten bespottelijk goedkoop. Maar in feite is deze kritiek naast de kwestie, want een film van Herschell Gordon Lewis kijk je maar om één reden, namelijk om vermaakt te worden. Kortom, voor wie dieper wil graven in de krochten van de groezelige horrorcinema, is deze regisseur een absolute aanrader.

Troep van het zuiverste water. De makers hadden nochtans een schitterende locatie tot hun beschikking, maar verknoeiden hun film door platte personages, een overdaad aan clichés en een nijpend gebrek aan spanning. Van "show don't tell" hebben ze blijkbaar ook nooit gehoord, want de film steekt vol uitleggerige scènes die alle vaart en verbeeldingskracht eruit halen.

Om te beginnen: het boek van Ballard is ontzettend de moeite waard. Het speelt zich af in een wolkenkrabber die eigenlijk een metafoor is voor het verval van een ganse samenleving waarin verschillende lagen van de bevolking met elkaar in conflict komen, meer nog, het is een organische entiteit waarin intermenselijke processen en alle uitwassen daarvan woekeren. Tot op het punt dat de boel escaleert.

Hoewel een film plottechnisch veel beperkter is dan een boek, slaagt men er toch in om het standpunt van Ballard in High-Rise afdoende uit te beelden. Dit gebeurt aan de hand van een fragmentarische aanpak met tijdsprongen die van de kijker enige inspanning vragen, inspanning om bepaalde zaken zelf in te vullen en mee te gaan in de logica van de personages. Dit aspect blijft weliswaar onderbelicht, in die zin dat zelfs de centrale personages heel afstandelijk geobserveerd worden. Maar dat is stiekem ook wel plezierig, omdat je als kijker het gevoel hebt een voyeur te zijn tijdens de excessen (gaande van geweld en seks tot decadente denkbeelden) zonder er echt bij betrokken te zijn. Langzaam maar zeker gaat het flatgebouw, zowel letterlijk als figuurlijk, ten onder aan zijn eigen waanzin. De donkerste kantjes in elke bewoner gaan zich zo sterk manifesteren dat er, ondanks de hoogtechnologische snufjes, een primitieve mini-maatschappij ontstaat.

Het is moeilijk om te beoordelen of dit nu een goede verfilming is. Ik ben geneigd te zeggen van wel. Alleszins is het een waardige poging, met een heel eigen beeldtaal weliswaar, maar je blijft de indruk hebben dat het boek van Ballard net iets te complex is voor een audiovisuele vertaling. En ik vraag me ook af wat Cronenberg – zelf een notoir Ballard-fan (zie Crash) – hier van zou vinden, en hoe zijn hypothetische adaptatie van dit verhaal er zou hebben uitgezien.

Horrorfilms met mutanten in de hoofdrol doen het goed tegenwoordig en The Hills Have Eyes 2 doet hier gewillig nog een schepje bovenop. De geoefende horrorfanaat zou ondertussen al moeten weten dat storytelling er bij dit soort films geen moer meer toe doet, zoniet heb je de afgelopen drie jaar op een andere planeet geleefd. Wie voor The Hills Have Eyes 2 naar de bioscoop gaat verwacht maar één ding: vetzakkerij. En ja, dit keer loopt het echt de spuigaten uit. Het non-stop gorefest uit The Hills doet spontaan terugdenken aan pakweg Braindead, Re-Animator of zelfs Fulci’s oeuvre. Somige scènes zijn zò goor dat een schaterlach hier en daar moeilijk te onderdrukken valt. Het expliciete, het grafische en het tergend langzaam in beeld brengen van het bloedvergieten is zonder twijfel de grootste troef van deze prent. Geen snelle cuts of blitse montage om slechte FX te camoufleren, want in deze vervolg-op-remake van de klassieker die ooit aan Craven’s brein is ontsproten, zijn de effecten van de bovenste plank.

Om het allemaal nog wat joliger te maken hebben de scenaristen hier gekozen voor een stelletje hersenloze macho-soldaten die één voor één op een gruwelijke wijze aan hun eind komen. En dan nog liefst na het uitbrengen van een salvo aan stoere en idiote oneliners, of wat dacht u. En toegegeven, het werkt. Waar je je normaalgesproken zou ergeren aan de vlakheid van het verhaal en de personages, is er hier de overdaad aan gore- en schrikmomenten die je alle onzin zonder tegenpruttelen doet vergeten.

Als The Hills Have Eyes 2 een voorbode is van wat nog komen moet in splatterland, dan mogen de liefhebbers hun hart al vasthouden want het zal er niet bepaald proper aan toe gaan dan…

Na Last House on the Left kwam Craven opnieuw op de proppen met een film die de donkere kanten van de menselijke ziel liet zien. The Hills Have Eyes bevatte enkele typische ingrediënten om menig horrorliefhebber te doen watertanden: een desolaat gebied, creepy locals, wraak en de nodige portie geweld. Voeg daar nog de rauwheid en het realisme waarmee alles gefilmd is aan toe, en je hebt de basis voor anderhalf uur schokkend beeldmateriaal.

Nu, dat The Hills Have Eyes destijds een controversiële shocker van formaat was, betwijfel ik niet. In verscheidene bioscopen was het publiek zelfs zo woedend dat mensen naar de projectiekamer liepen en de filmrol uit de projector rukten om zo deze pijnlijke kijkervaring stop te zetten. We weten echter allemaal dat dit alleen maar koren is op de molen van de producenten die er alle baat bij hadden dat hun film als schokkend en verontrustend werd afgedaan.

Maar eerlijk gezegd, zo eng vond ik het allemaal niet. En dat heeft dan niets te maken met de leeftijd van deze film – want dat heeft doorgaans geen invloed op me –, maar eerder met enkele schrikelementen die voor mij gewoonweg niet werkten. De gedegenereerde kannibalen bijvoorbeeld waren meer karikaturen dan angstaanjagende creeps. Hun kostuums oogden bovendien ronduit lachwekkend en maar zelden waren de locals echt in staat enigszins dreigend over te komen.

Het wraakgedeelte en het wegebben van elke vorm van beschaving bij het Amerikaanse gezin zijn dan weer wel goed en geloofwaardig op film gezet. Craven weet als geen ander deze thematiek aan de man te brengen. Alleen spijtig dat die wraak op het einde een MacGuyver-achtige toets meekrijgt, toch wel een rare keuze van Craven vind ik persoonlijk.

Hoewel The Hills Have Eyes af te rekenen had met een extreem laag budget en lastige werkomstandigheden, zijn de makers er toch nog in geslaagd een volwaardige horrorfilm af te leveren. Enerzijds door een veelbelovend en verontrustend verhaal maar ook omwille van de broeierige sfeer, de erg mooie locatie en de onervaren acteurs die geloofwaardig overkwamen.

The Hills Have Eyes is vooral een film voor zij die zich willen verdiepen in het genre, maar niet zozeer voor zij die gewoon een avondje willen griezelen. Daarvoor is hij wellicht te soft en met momenten onbedoeld lachwekkend.

Dat Alexandre Aja een regisseur is om in het oog te houden, zagen we reeds met het nu al legendarische Haute Tension. Met deze horrorfilm van Franse makelij toonde Aja zich een groot liefhebber annex kenner van het genre, getuige de talrijke scènes die ondanks hun hoge clichégehalte toch een maximum aan impact hadden. Dit keer mocht hij de tweede langspeelfilm van grootmeester Craven, met gelijknamige titel, in een ander kleedje stoppen. Het was dus uitkijken naar Aja’s interpretatie van deze onvervalste brok horror.

Wat opvalt is dat “nieuweling” Aja enorm veel respect toont voor ouwe rot in het vak Craven. Aanvankelijk is zowat elke scène een exacte kopie van de originele film, op enkele kleine details na. Tot dusver geen eigen input van Aja, wat op zich wel een minpunt is. Ontbreekt het hem aan lef en durf? Of is het respect voor Craven gewoonweg te groot? Volkomen terecht overigens, maar als kijker ben je hier weinig mee gebaat. De enige elementen die de film tot dan toe verfrissend en interessant houden, zijn de schitterende special effects en make-up, die erg modern en professioneel ogen. Want laat één ding duidelijk zijn: The Hills Have Eyes is met momenten een echt smeerboeltje.

En net wanneer je je ermee verzoend hebt dat deze versie in principe dezelfde is als die uit ’77, maar dan moderner, gooit Aja het roer om en toont hij, zij het relatief bescheiden, over een zieke geest te beschikken. Enkele werkelijk gruwelijke, maar tegelijk zwartkomische scènes, glijden vervolgens met pompend ritme door het beeld. Erg lang duurt het allemaal niet, maar deze twist (in vergelijking met de originele film) garandeert 100% spektakel en is daarom uiterst welgekomen. Bovendien wordt in deze remake meer aandacht geschonken aan waarom de mutanten zijn hoe ze zijn.

Uiteindelijk weet Aja de boel dus nog te redden, al kan je je misschien vragen stellen bij sommige muzikale keuzes. Nu eens is de sound erg rauw en primair, dan weer klinkt hij te melig en Hollywoodiaans. Een twijfelgevalletje dus. Maar al bij al was deze prent geen teleurstelling, gewoon een lichte bevestiging van Aja’s kunnen. En natuurlijk een behoorlijk spannend filmpje met enkele zieke momenten…

Betrekkelijk slechte film.

The Hills Run Red belooft een terugkeer naar het slashertijdperk uit de jaren '70 en '80. Zo'n belofte is nooit verkeerd natuurlijk, op voorwaarde dat de huidige standaard geëvenaard of overtroffen wordt. Die werd met films als Hatchet, Fritt Vilt en de nieuwe Friday the 13th betrekkelijk hoog gelegd op het vlak van effecten en/of locaties. Aan de formule kan je nu eenmaal niet veel veranderen, maar het zijn dit soort elementen die de slasher maken of kraken. In het geval van The Hills Run Red duidelijk het tweede.

Het uitgangspunt klinkt veelbelovend maar glijdt al snel af in middelmaat wanneer het allemaal niet zo spectaculair blijkt als aanvankelijk beloofd wordt. Ik kan namelijk tientallen films opnoemen die enger en harder zijn dan de fictieve film waar de tieners naar op zoek zijn. Dan mist de film al een heel stuk van de magie natuurlijk. Bovendien zijn de killer, de kills, de locaties en het slachtvee hopeloos cliché en nergens afgestemd op de noden van de moderne horrorfan. Te weinig spanning, te weinig gore en uiterst zwakke schrikmomenten.

Daar komt nog bij dat ik het schijt krijg aan het type psychopaat dat aan het eind van de film een kwartier de tijd neemt om zijn "zieke" motief met zijn slachtoffers mee te delen. De makers wilden er duidelijk een teveel verhaal in steken, wat gezien het gebrek aan een goede uitwerking alleen maar averechts werkt. Geef mij dan maar pretentieloos (= hersenloos) vermaak, zeker als het om dit soort films gaat.

Afserveren graag, al moeten we de ambitie om de slasherfilm nieuw leven in te blazen natuurlijk toejuichen.

Mja, er zijn al betere films over serial killers gemaakt. Het enige interessante aan dit slap filmpje is de waarheidsgetrouwe benadering van de hele heisa rond de Hillside Strangler. Nu en dan pakt Parello uit met erg brute en uiteraard vrouwonvriendelijke scènes en ook de twee hoofdrolspelers doen erg hun best, maar deze prent komt nergens uit de schaduw van pakweg een Henry, Manson Family of Ted Bundy. Het mist hem vooral aan dat groezelige, vuile sfeertje dat je nét van die soort films verwacht.

Geen al te beste docu. De docu's van bijvoorbeeld A Nightmare on Elm Street en Halloween zijn stukken vermakelijker, want informatiever en diepgravender. His name was Jason blijft op de vlakte en raakt slechts vluchtig bepaalde thema's aan. Tom Savini (FX-artist) gidst je van het ene naar het andere luik, zoals onder andere de geboorte van het personage Jason, de veelvuldige moorden die hij op zijn kerfstok heeft, hoe hij tot de Amerikaanse popcultuur is doorgedrongen en dergelijke meer. Aan het woord zijn veel verschillende mensen die in verschillende hoedanigheden aan de reeks hebben meegewerkt, maar verder dan wat oppervlakkige, met nostalgie doordrongen opmerkingen komen ze niet. Eén van die mensen stelt bovendien dat Friday als blauwdruk geldt voor "de slasherfilm". Waarom dat zo zou zijn, komen we helaas niet te weten. Nochtans een markante uitspraak, want algemeen wordt aangenomen dat het twee jaar eerder uitgebrachte Halloween die eer te beurt valt. Over die film wordt echter met geen woordt gerept, wat doet vermoeden dat die uitspraak als onbenullige promokul voor de Friday-franchise beschouwd mag worden. Eén kwaliteit heeft de docu gelukkig wel. Door het herzien van de vele filmfragmenten krijg je spontaan zin om nog eens een Friday-film uit de kast te trekken.

Boeiende docu waarin een überenthousiaste Mark Gatiss zijn passie voor het genre op de kijker probeert over te brengen. En dat lukt heel erg aardig, al is de titel "history of horror" erg misleidend en ongelukkig gekozen omdat dit vooral een weergave is van Gatiss' persoonlijke favorieten. Zo eindigt voor Gatiss het genre bij de film Halloween en wordt zelden een niet Engelstalige horrorfilm of indie vernoemd. Wat bijvoorbeeld met de J-horror, de torture porn, de Franse golf aan shockers, de Spaanse spookfilms en moderne klassiekers als The Blair Witch Project, Saw, Haute Tension, Martyrs, Ichi the Killer of de iets oudere maar nog vers in het geheugen liggende films als Hellraiser, The Thing, Re-Animator, Nightmare on Elm Street, Friday the 13th en de stortvloed aan slashersfilms? Daarnaast slaat hij ook hele blokken over, zoals het tijdperk waarin Herschell Gordon Lewis het publiek vermaakte met zijn splatter, de Giallo of de Italiaanse zombie- en kannibalenfilms. Argento en Fulci worden in de docu zelfs niet vernoemd!

Het mag dus duidelijk zijn dat Gatiss een voorliefde heeft voor gotiek en voor de veilige studiofilm, enkele uitzonderingen daargelaten. Zijn favoriete films presenteert hij in drie luiken waarin chronologisch de Universal monstermovies, de Hammerfilms en de Amerikaanse horrorfilm uit de sixties en seventies worden uitgelicht.

In het eerste deel staan Frankenstein en Dracula centraal met extra aandacht voor acteurs Lon Chaney, Bela Lugosi en Boris Karloff en regisseurs Tod Browning en James Whale. Filmbeelden worden aangevuld met interviews en leuke weetjes, dit alles op een vlotte en enorm gepassioneerde manier aan elkaar gepraat door Gatiss die tegelijkertijd een reis maakt langsheen essentiële locaties. Deze formule wordt overigens herhaald in de volgende twee delen.

Het tweede deel draait om de Hammerfilms, een productiehuis dat er in de jaren '50 in slaagde om de monstermovies van Universal te remaken, dit keer in kleur en met bloed. Acteurs als Peter Cushing, Chirstopher Lee en Vincent Price en regisseurs Terence Fisher en Roger Corman komen hier uitgebreid aan bod. Toch is dit tweede deel het minste van de drie omdat met name de Hammerfilms vaak te lijden hadden onder ideeënarmoede en als onderwerp voor een docu dan ook een te cruciale rol krijgen.

In het derde deel bevinden zich ook mijn persoonlijke favorieten en net daarom is het spijtig dat Gatiss dit tijdperk abrupt afkapt bij de film Halloween, met de boodschap dat hij alles wat daarna kwam slecht vindt. Hoezeer ik die mening ook respecteer, ik kan ze moeilijk serieus nemen en ze haalt ook het sérieux van deze verder voortreffelijk gemaakte docu onderuit.

In dit deel komen cineasten als Cronenberg, Romero en Carpenter aan bod, wordt uitvoerig gepraat over een film als psycho waarin de dreiging niet langer bovennatuurlijk maar puur menselijk is, krijgen de zombiefilms van Romero speciale aandacht omwille van hun maatschappijkritiek en worden occulte horrorfilms zoals The Omen, Rosemary's Baby en The Exorcist kort besproken. Ook hier weer worden essentiële films en personen over het hoofd gezien. Wat met Tom Savini en Wes Craven of Jaws en Alien?

Deze docu moet dus eigenlijk gezien worden als een collage van de favoriete films van een enthousiast horrorfanaat met een enorme passie voor het genre, en zeker niet als een naslagwerk over de geschiedenis van horror zoals de titel wel belooft. Daarvoor is het veel te onvolledig en liggen de nadrukken soms volledig verkeerd. Maar toch kan ik erg tevreden terugblikken op deze 180 minuten televisie omdat Gatiss erin geslaagd is mijn passie voor het genre meer dan ooit aan te wakkeren.

Hitchcock speelt zich af in het jaar 1959, het jaar dat vooraf ging aan de release van Psycho. We zien een regisseur in zijn hoogdagen, die zich bij het grote publiek onsterfelijk gemaakt heeft met films als North By Northwest en Vertigo. Zijn fans en de studio’s verwachten meer van hetzelfde. Maar Hitch is ontzettend eigenwijs en wil voor zijn volgende project iets totaal anders. Hiervoor heeft Hitch de onvoorwaardelijke steun nodig van zijn vrouw. Want achter elke sterke man, staat een nog sterkere vrouw. En dat is ook waar dit portret in essentie om draait: een relatie die barsten vertoont en meermaals op springen staat, waarin intense vreugde afgewisseld wordt met diep verdriet, een relatie die bedreigd wordt door jaloezie, egoïsme en grote offers, maar waarin de liefde uiteindelijk alles overwint.

De Master of Suspense wordt voortreffelijk vertolkt door Anthony Hopkins, die met behulp van KNB EFX een lichamelijke metamorfose ondergaan heeft. De chemie tussen Hopkins en Mirren resulteert in even snedige als ontroerende dialogen. Ze tekenen een enerzijds intellectuele en anderzijds emotionele verstandhouding uit die een onmisbaar ingrediënt is in het slagen van dit project. Dat en de magistrale timing van Hitch om het publiek voor het eerst te confronteren met een monster van vlees en bloed, maakten van Psycho een klassieker.

Uitgebreide review: Cult Movies Reviewed: Hitchcock (2012, Sacha Gervasi) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Schitterende rol van Aksel Hennie. Daarmee is vrijwel alles gezegd, want hoewel de film kan rekenen op een zorgvuldig uitgekiend plot met vele wendingen, is dit allemaal al eens eerder gedaan. Niet dat dit per definitie slecht hoeft te zijn, maar vele scènes missen net de punch of de energie om echt indruk te maken. Waar dat dan aan ligt is mij een raadsel. Misschien zijn we wat kat-en-muisfilms betreft de laatste jaren teveel verwend geweest met de Bourne-trilogie?

Originele film in de zin van "zo had ik er nog geen gezien". Zoals Jan Verheyen aankondigde op cult night een pyscholische thriller met horrorelementen; en ja hoor, op beide vlakken geslaagd. Vooral de locaties waren geweldig met voorop uiteraard de bunker die het claustrofobische gevoel perfect op de kijker wist over te brengen. Maar ook het afgelegen, in typisch Britse architektuur opgetrokken schoolgebouw zorgde al meteen voor een mysterieus sfeertje dat je meteen in de film bracht.

Over de plot is op z'n minst meer nagedacht dan dat van de doorsnee horrorfilm of thriller van vandaag. Het tweeledige perspectief van waaruit de film verteld wordt is geslaagd en draagt zonder twijfel bij tot het verhaal: meer dan een gimmick met andere woorden.

Verrassend genoeg valt de beslissende plotwending, die meteen de ontknoping is, erg vroeg in de film. Maar even verrassend is dat men er toch in slaagt tot het einde de aandacht vast te houden door middel van de lugubere gebeurtenissen in de bunker en de schitterend uitgetekende evolutie van het hoofdpersonage.

Wederom een verrassend goede film in het cult night-programma!

Sympathieke horrorfilm met veel nostalgische elementen en een interessant scenario. Spijtig genoeg wordt dat scenario, dat meer baat had bij een subtiele psychologische aanpak, veel te expliciet - om niet te zeggen lachwekkend - uitgevoerd naar de ontknoping toe. Een zware domper. Gelukkig blijft de film wel boeien door het sfeertje en het charismatische hoofdpersonage.

Behalve de mooie tuitlippen van de exotische Naya Rivera valt er aan dit vehikel helaas weinig plezier te beleven. De laatste tijd rollen ze vlotjes van de band: occulte horrorfilmpjes over "de duivel" waarin een klassieke, afgelegen setting wordt omgeruild voor een urbane, met een iets flitserende cinematografie. Met wisselende successen, The Pact (2012) is bijvoorbeeld een bescheiden hoogtepunt, maar over het algemeen baart deze nieuwe golf de ene miskraam na de andere. Zo ook deze, een schrale poging waarin de vele perspectiefwissels, het gebrek aan opbouw en de onhandig geïntegreerde subplots in een rommeltje resulteren. In één welbepaalde scène wordt de premisse dan ook nog eens tot in detail uitgelegd, waarmee alleen maar benadrukt wordt hoe gebrekkig het scenario wel is. Maar het grootste probleem is waarschijnlijk het gebrek aan spanning en schrikmomenten, iets wat in dit genre onontbeerlijk is.

Tja... Geweldige kerstklassieker en puur jeugdsentiment. Schitterende rollen van Culkin en de twee bandieten. Doorgaans ben ik geen fan van lach-of-ik-schiet humor, maar de mimiek van Pesci en Stern voegt toch een extra dimensie toe aan dit soort flauwekul.

Om te beginnen ben ik absoluut geen fan van Joe Dante, onbewust neem je dat waarschijnlijk mee, maar ik heb getracht deze episode onbevooroordeeld aan te vangen. De synopsis op het hoesje sprak me wel aan en met zombies maak je bij mij al een grote kans op slagen.

Joe Dante pakt dit zombieverhaal aan op Romero-achtige wijze (met hier en daar zelfs letterlijke verwijzingen), deels horror deels politieke satire met andere woorden, en slaat de kijker meteen met een flinke dosis maatschappijkritiek om de oren. Erg origineel en leuk gevonden dacht ik aanvankelijk. Ontroerend ook, met momenten. Maar hoe langer deze aflevering duurt hoe meer je de indruk krijgt dat dit eigenlijk een politiek pamflet is waardoor al die "gemakkelijke" maatschappijkritiek je al snel de oren uitkomt. Ik bedoel, het idee is leuk gevonden en zelfs goed, maar erg subtiel is het niet en al snel komt het allemaal overdreven en geforceerd over en heb je de indruk dat je naar een zoveelste anti-Amerikaanse documentaire zit te zien. Begrijp me niet verkeerd, maatschappijkritiek is gezond en houdt de democratie in stand, en ja, hoort zelfs thuis in film wat mij betreft, zij het subtiel. Maar dit is Masters of Horror en niet Defenders of Democracy. Leuk werkje, maar binnen het kader gigantisch gefaald in mijn ogen.

Over naar de volgende episode dan maar.

Bescheiden film over een koppel dat hun huwelijksreis doorbrengt in een vakantiehuisje bij het meer. Ze zijn smoorverliefd op elkaar, maar wanneer de vrouw een vreemde transformatie ondergaat, dreigt er een breuk te zullen ontstaan. De film is low-budget en moet het voornamelijk hebben van de onderhuidse spanning en enkele onsmakelijke scènes tijdens de ontknoping. Het is erg moeilijk om deze in een bepaald subgenre onder te brengen. Ik moest nog het meest aan "Invasion of the Body Snatchers" denken, al is dat een tamelijk vergezochte vergelijking... alhoewel?

Met Hero en House of Flying Daggers staat Zhang bij mij vooral bekend als uitstekend cinematograaf die van subliem kleurgebruik, sprookjesachtige decors en een verfrissende manier van filmen z’n handelsmerk heeft gemaakt. Helaas valt in Red Sorghum weinig tot niets van deze kwaliteiten te bespeuren. Het gebrek aan script komt desgevallend snel en pijnlijk aan de oppervlakte. Wat overblijft zijn langdradig uitgesponnen scènes die volsteken met hysterisch gewauwel en infantiele dialogen.

Red Sorghum is niet al kommer en kwel, want met de Japanse invasie kent het laatste halfuur van deze prent toch een bescheiden hoogtepunt (al stelt dit verder ook weinig voor). We krijgen een beetje geschiedkundige context en cultuur mee en dit zorgt samen met enkele fraaie shots van het “Rode Korenveld” voor een bijna (!) draaglijke afwisseling. Maar aan het eind van de dag zijn deze schaarse momenten een druppel op een hete plaat, wat maakt dat Red Sorghum een film is om snel te vergeten.

Deze ook maar eens meegepikt in m'n poging alle essentiële J-horrorfilms eens een kijkje te gunnen. Ben zeker niet ontgoocheld, want de dramatische invalshoek in deze film vond ik best sterk uitgewerkt. 't Is alleen weer zonde om vast te stellen dat die Japanners er niet of nauwelijks in slagen hun films van enge scènes te voorzien. Ze proberen wel hoor, maar het blijft helaas bij wat aanmodderen.

Iemand nog aanraders in dit genre?

Uitermate zwakke rape&revenge flick die in grote lijnen I Spit on Your Grave kopieert. Films als deze zijn enkel geslaagd als ze sterke emoties oproepen. Laat dat nu net het grootste manco zijn van Hora. Door de waanzinnig slechte vertolkingen en het feit dat je het allemaal al eerder gezien hebt (tot in de details toe), zorgt ervoor dat hetgeen er gebeurt je allemaal koud laat. Hoe hard sommige scènes ook mogen zijn... Maar laten we eerlijk zijn, er zijn straffere films in dit bedenkelijke subgenre.

Bijkomende bron van ergernis is de slappe regie. De grindhouse look die men poogt (inclusief overgangen naar zwart-wit, geluidsstoringen, onzinnige slomo's en de befaamde "missing reel") werkt na verloop van tijd flink op de zenuwen. Daarnaast leidt het af van de kern van de zaak: rauw geweld en zoete wraak. Ook wat dat laatste betreft is Hora een slag in het water. Zoals gezegd: genoeg films die het veel beter deden. Dit is gewoon goedkope en slecht gemaakte prul.

Kortom, de slechtste Scandinavische horrorfilm ooit gemaakt.

Tijd geleden al gezien. Is niet zoveel van blijven hangen, behalve een mooie hoofdrolspeelster en enkele kunstzinnig in beeld gebrachte dromen/nachtmerries. Het blijft vrij kleinschalig allemaal en kan nooit echt overtuigen, ondanks de vele goede bedoelingen. Ik heb het gevoel dat het er op papier beter uit zag.

Met Hostel is nog maar eens bewezen dat 32 jaar na datum de invloed van The Texas Chainsaw Massacre nog altijd immens groot is. En dat heeft die oude man in de zaal, die overigens ouder leek dan de drie overige bezoekers (inclusief mezelf) samen, ook geweten!
Hostel bouwt voort op ongeveer dezelfde ingrediënten en drijft ook verder op die groezelige, onheilspellende sfeer. Ook hier zijn het weer geile tieners die ten prooi vallen aan een macabere butcher die voor hen het nodige hak-, steek- en zaagwerk in petto heeft. Een gekend concept voor de horrorfanaten, doch in een nieuw kleedje gestopt en mede daarom een van de betere horrorproducties van de laatste vijf jaar.

Behalve wat semi-erotische scènes krijgen we de eerste drie kwartier niet veel te zien. De film kabbelt aan een gezapig tempo verder en Roth spendeert voornamelijk aandacht aan het motief van de protagonisten: een onstilbare drang naar seks. Het is dan ook die drang die hen naar het Oosten van Europa brengt alwaar ze enkele knappe meiden hopen te scoren. En toegegeven, die meiden zijn ook écht knap! Dat Oost-Europa is trouwens heel realistisch in beeld gezet dankzij de mooie, maar tegelijk verontrustende “Koude Oorlog-shots”; alsof de tijd er heeft stilgestaan. Vervallen gebouwen, grauwe steegjes, teruggetrokken bewoners, kinderbendes, … Erg efficiënt en sfeerversterkend allemaal.

En dan kan het spel beginnen… Wanneer de eerste mensen beginnen te verdwijnen en je met sporadische parallelshots te zien krijgt wat er met hen gebeurt een eindje verderop, wordt al snel duidelijk wat een luguber spelletje er gespeeld wordt met de toeristen: de rijke elite van over heel de wereld betaalt bakken geld aan een lokale undergroundorganisatie om onschuldige mensen tot de dood te mogen martelen in een onherbergzaam, vuil bunkercomplex. Weapons of choice? Een immens arsenaal aan gereedschap en medische apparaten, gaande van een kettingzaag tot een scalpel. Als dan ook nog blijkt dat de plaatselijke bevolking, politie en hotelbedienden bij dit macaber spelletje betrokken zijn weet je als kijker hoe laat het is: time for blood and dismemberment! Een veelbelovend en origineel verhaal dat strak is uitgewerkt en verder weinig onlogische verklaringen en plotwendingen nastreeft.

Het spijtige aan Hostel is dat het een film is die je niet snel een tweede keer zal zien omdat het horroreffect vooral ligt in de clou van het verhaal. Uiteraard zijn er de mooie meiden en de gore, beiden om van te snoepen, maar eens je de film gezien hebt weet je het allemaal wel. Het schokeffect zal bij een tweede kijkbeurt dan ook een pak minder zijn, lijkt mij. Desalniettemin een steengoede horrorfilm die absoluut niet mag ontbreken in m’n collectie.

Heb lang uitgekeken naar het vervolg van wat voor mij een van de beste horrorfilms in jaren was. Ik verwachtte er dus veel van en ging vol nieuwsgierigheid naar de Belgische première.

De opening met Paxton en de terugblik naar het eerste deel was best OK. Naar analogie met horror-franchises uit de eighties wordt de held uit de vorige film koudgemaakt en wordt plaatsgemaakt voor nieuw slachtvee en nieuwe helden.
Vanaf dan verloopt Hostel 2 een beetje gelijkaardig met deel één, zij het dan vanuit het standpunt van de vrouwelijke slachtoffers in spé. En blijkt dat die al even geil en losbandig zijn als hun mannelijke voorgangers. Als dan ook nog de bubblegum-gang haar intrede doet kan het verhaaltje écht beginnen.

Meer aandacht dit keer voor het systeem achter al deze gruweldaden. Roth geeft een voyeuristische inkijk in het leven van enkele rijke, succesvolle mannen die hetzij omwille van opgekropte frustraties, hetzij simpelweg voor de kick enkele onschuldige toeristjes afkopen om ze vervolgens in smerige kerkers tot slachtafval te reduceren. Het idee is fijn uitgewerkt en plaatst deel 1 aldus in een context, toch doet het hier allemaal wat minder eng aan omdat je je meer en beter met de daders gaat identificeren. Dit proces neemt grotendeels dat gevreesde, dat onbekende uit de vorige film weg. Nog meer elementen zorgen ervoor dat Hostel 2 niet de angst inboezemt die het zou moeten, zoals bijvoorbeeld de bubblegum-gang die een parodie op zichzelf wordt en de slotscène die net iets té stoer is om goed te zijn.

Behalve het gebrek aan rauwheid en enkele onbedoeld komische momenten is Hostel 2 behoorlijk vermakelijk met enkele scènes die nu al prompt tot klassiekers mogen gedoopt worden. Zo bijvoorbeeld de wonderbaarlijk in beeld gezette zeis-scène inclusief bloed-douche.

Samengevat, leuk vervolg dat het eerste deel in een context giet en op zich wel enkele aardigheden bevat, maar afgezien van wat losstaande scènes nergens z'n voorganger overtreft.

Hostel: part III valt volledig binnen de verwachtingen van een horrorfilm met typische sequel-ziektes: van het oorspronkelijke script wordt steeds meer afgeweken en de narratieve leemtes worden opgevuld met geweld en mooie vrouwen. Nu waren die laatste twee ook al aanwezig in het eerste deel, maar je krijgt toch stilaan het gevoel dat het verhaal rond Hostel uitverteld is. De folteringen stellen nog amper iets voor en het grimmige Oostblok wordt omgeruild voor het glamoureuze Vegas waardoor een flink deel van de oorspronkelijk dreiging verdwijnt. Nochtans blijft het idee rond de Elite Hunting Club tot de verbeelding spreken. Bovendien weet Spiegel dit vervolg vermakelijk te houden door de kijker regelmatig op het verkeerde been te zetten. Ondanks de verdienstelijke pogingen merk je evenwel dat de reeks in dalende lijn wordt verdergezet. Deze was leuk, maar een vierde hoeft echt niet meer.

Lollige actie/horror/komedie van de makers van Shaun of the Dead. Behalve de drukdoenerij op het einde is de balans tussen drie voorgenoemde genres mooi in evenwicht. Geen topfilm, maar slaagt wel waar het in poogt: vermaak bezorgen op een dode zaterdagavond.

Heb deze in totaal andere omstandigheden en met totaal andere verwachtingen gekeken dan Shaun of the Dead, die ik aanvankelijk erg slecht vond. Misschien deze binnenkort eens herzien, mits ik in de juiste mood ben.