Opinions

Met The Sister Brothers aan de westem en in die zin een titel die al even vaak op de radar verschenen is als ook weer afgevallen voor een aanschaf omdat ik twijfelde over de film. Fijn dat de BBC uitkomst bood met een uitzending die ik dan ook aangreep voor een kijkbeurt. Een onverdeeld succes werd The Sister Brothers toch zeker niet waarop ik bevestigd kreeg dat mijn twijfel terecht was.

Fraai begint de film toch zeker met de belegering van een boerderij, een geweldig gefilmde schietpartij in het donker, bruut en rauw geweld en een al even gruwelijk als mooi gemaakte afloop met de brandende schuur en de paarden. Voeg daar Phoenix aan toe en John C. Reilly die ik de afgelopen jaren, vooral na Stan & Ollie, steeds meer ben gaan waarderen. Wat kan hier nog misgaan...? En gedurende het eerste uur lijkt er wat dat betreft geen vuiltje aan de lucht met een tocht met hindernissen, heerlijk gekibbel tussen de twee broers, prachtige natuur, mooie locaties zoals het mistige en drekkige stadje met de loopplanken en de aanwezigheid van nog zo'n sterke acteur in de vorm van Gyllenhaal. Nogmaals geen vuiltje aan de lucht, en een film die goed vaart op een traag maar niet minder interessant verhaal.

Grappig is daarnaast de frontier die langzaam terrein verliest tegen de civilisatie. Goud en gelukzoekers, gokkers en revolverhelden, langzaam verandert het 'Wilde Westen' in die zin met de moeilijke woorden van John Morris, en de opkomst van de tandpasta en een toilet die doorspoelt, een wereldwonder aan de reactie van Eli te zien. Best aardig is de aankomst in San Francisco en de verdere zoektocht. Maar dan gebeurt het onverwachte, de film stort voor mij heel plotseling in elkaar en wordt heel erg oninteressant. En dat gebeurt rond de samenkomst van de vier aan de beek. De angst en stress van de jacht en achtervolging is weg, zo ook de vraag wat er gaat gebeuren, en plots draait het om samenwerking. Fraai is nog wel even de schietpartij met de mannen van Mayfield, maar vervolgens gebeurt er voor mijn gevoel niets of weinig bde fasen daarna en slaat de film qua spanning en gebeurtenissen op onvoorstelbare en teleurstellende wijze dood. De vraag is wat er de komende 45 minuten nog moet gaan gebeuren. Maar gelukkig veert het geheel een beetje op met het vervolg rond de gewonde Charlie en de thuiskomst waaruit de killers ook maar gewoon twee jongens blijken die de zorg van hun moeder waarderen, het zijn net mensen.

Maar helaas is het waar wat ik hier boven van andere gebruikers lees dat The Sister Brothers een film is van hoge pieken en diepe dalen. Goed geacteerd wordt er wel, de muziek is uitstekend, net als de locaties en natuur, en filmisch zijn er een aantal prachtige momenten. Toch glijdt de film net wat teveel onderuit op het uitermate saaie moment tussen het quartet aan de rivier en het is die fase die de film net wat teveel pijn doet en de algehele kwaliteit en waardering net teveel onderuit haalt. Een drie voor nu maar misschien dat er nog wel eens een herkijk inzit met een beter cijfer.

Hier had ik best wel zin in en dreef mij tot een voor mij redelijk dure aanschaf terwijl ik toch graag wacht op een aanbieding of een actie met meerdere titels. Hebben was het motto en krijgen deed ik, nu nog een kijkbeurt die gisteren geheel in stijl gebeurde na een museum trip naar Overloon. En het bleek toch maar een rare film die niet overal even soepel of sterk is.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de goudzoeker die een soort van Einsatz Gruppe tegenkomt waarop het feest kan beginnen, of nog beter gezegd, het verhaal is uitermate simplistisch waar eigenlijk niet veel meer gebeurt dan twee partijen die tegen elkaar worden uitgespeeld en het tot doel is dat de goudzoeker zoveel mogelijk Duitsers helpt met hemelen. Dat is wat deze crossover tussen Inglorieus Basterds meets Nobody biedt en men ook niet meer hoeft te verwachten. Geen zware dialogen of grammaticale volzinnen, neen, want de laatste dialoog van de film is überhaupt de eerste keer dat de goudzoeker iets zegt

Maar dat mag de pret allemaal niet bederven hoewel de film wel verschillende keren erg stroef aanvoelt. Desondanks heeft het geheel wel degelijk sfeer, is de muziek goed en is de actie rauw tot op het bot. Kostelijk is de kadaverdiscipline van de Duitse officier die echter een interessant karakter heeft getroffen in Koschei. Werkelijk hilarische is het gebeuren met de landmijnen en het verhaal dat rond de mythische Koschei geweven wordt. In al het moordend enthousiasme zou je toch bijna vergeten dat er wel degelijk fouten in het geheel zitten zoals het vliegtuig dat niet Duits is en een tank die overduidelijk geen WO2 is. Tevens is het kolder hoe de beste man in het vliegtuig weet te komen, zitten er hier en daar de nodige gaten in het plot, en onderwater duiken met een staalhelm op? Maar het mag de pret niet drukken want zoals er in de trailer al gerept wordt over hoeveel fun je kan hebben in het slachten van Nazi's doet Sisu dat en nog leuk ook.

Eindoordeel, niet supergoed maar wel ontzettend geinig. Benieuwd wat een herkijk gaat doen.

Eens! De film is totaal niet boeiend, de enige reden is inderdaad de van goede vormen voorziene Anne Heche in een nat T-shirt en een fraai kort broekje.

En weer zo'n greep uit de stapel van mijn collega voor een uur op de crosstrainer. Veel van verwachten deed ik niet, vooral nadat ik hoes en titel zag en met films in gedachten uit de zelfde stapel zoals Music and Lyrics en 50 First Dates. Waarom kijk je er dan naar...? Ja, puur omdat ik het liggen heb, het toch weer een comment erbij is, maar vooral zodat ik weet dat de dvd geschikt is voor verkoop. Afijn, daar gaan we weer...

Het verhaal moge duidelijk zijn ondanks de lange aanvoelende flashback rond het ontvallen van Henry en alle dames in zijn leven. Duidelijk is toch van af meet dat de man onverbeterlijk is en alle wijven, die stuk voor stuk een beetje gek en blind zijn, sommige ronduit ook labiel zoals Ophelia, er stuk voor stuk weer intuinen. De zwak die veel vrouwen hebben voor een bad boy die zij wel zullen temmen wordt maar weer eens bevestigd, net als dat hij altijd rijper en ouder is, ja vast. Afijn, de struggle duurt voort, iedereen heeft eisen, zelfs brieven waar laatste instructies instaan, en het kan ook in niet anders eindigen dan in heksenketel waar het trouwens vanaf het eerste moment in de lijn van mijn verwachting ligt dat Henry nog leeft en er een mixup is gemaakt. En goh hé, wat een verrassing.

En eigenlijk is de film gewoon best wel slecht te noemen. Van humor is niet sprake, de afloop is zoals verwacht, hooguit zijn de strapatsen van Ophelia nog wel geinig, maar verder heeft My Dad's Six Wives bijzonder weinig om het lijf. Of het moet aan de fijne schare aan mooie dames liggen met Andi McDowell, Paz Vega, Jenna Elfman en de stunning Elisha Cutberth. Maar verder kon me dit gestolen worden en zal ik dit weer heel snel vergeten.

Een film die ik ooit in de bios zag en daarna vast nog wel een keer, en in beide gevallen de indruk van een intelligente paranormale thriller maakte. Maar is dat 20 jaar later nog steeds zo...?

Wat opvalt is de rustige en degelijke sfeer met de focus op de jongen waar niet meteen van duidelijk is wat hij nu precies heeft. Dat Crowe handelt in een soort schuldgevoel is wel duidelijk. Subtiel wordt opgebouwd naar de onthulling van wat Cole nu eigenlijk heeft en een scene zoals in de keuken met de kastjes en een totaal verstijfde Cole is van grote schoonheid en opbouw. Mysterie en griezel subtiel verweven. Toch is daar het meest mee gezegd, een paar aardige pseudo griezel momenten komen voorbij maar de geest is toch behoorlijk uit de fles met de wetenschap dat Crowe dood is. Wel heel aardig het plot naar het einde toe met een dubbele werking. De geest helpt in die zin de jongen en vice versa. Daarnaast overtuigd Collette meer dan als moeder en spelen er toch een paar aardige scènes tussen moeder en zoon zoals de scene in de auto en wanneer hij bang is en bij haast wil slapen.

Collette terecht een Oscar, HJ Osment zet zijn rol prima neer ook al is het jongetje wel heel wijs wat eerder script matig is. Daarnaast is Willis mooi ingetogen. Shamylan komt zelf ook nog even voorbij als kinderarts. Maar puntje bij paaltje maakt The Sixth Sense lang niet meer de indruk van vroeger ook al is het nog altijd een meer dan prima film om eens even mee te pakken. In dit geval gewoon leuk weer eens gezien te hebben.

Kringloopvondst waar ik toch wel erg geïnteresseerd naar was, van een Bergman film kwam het bij mijn weten nog nooit dus was dit wel een welkome verrassing. Nu was het nog afwachten of ik er ook iets mee had, en dat bleek toch wel een lastiger verhaal...

De basis of synopsis lijkt op zich interessant genoeg met de ridder die terugkeert naar een land in verval en tot overmaat van ramp zelf ook nog op de nominatie staat om opgehaald te worden met een schaakspel met hoge inzet tot gevolg. Dit alles in een apart en stemmig geheel, fraai zwart wit en een bij tijd en wijlen toepasselijke soundtrack. De opening is apart en interessant te noemen en handen wrijvend zie ik dan ook het vervolg van de film tegemoet, toch kon het geheel voor mij niet sneller instorten en oninteressant worden dan het geval is in de fase er na. Uhm...? Waar zit ik nu precies naar te kijken...? Te midden van verschillende andere karakters, een sfeer die verre van dreigend is met de zogenaamde plaag en apocalyps in gedachten en ridder Block ver van het strand en de schaakpartij zakt het geheel voor mij toch in als een pudding.

De bizarre processie met zelfkastijding is next level en een welkome verrassing die de film toch weer de andere kant op stuurt tussen alle joligheid, karakters en voor het gevoel overbodig dialoog. Desalniettemin is The Seventh Seal, niet bijzonder overtuigend als film, maar wel interessant qua boodschap. Wat is de bedoeling van het getoonde? Het geloof, God en de kruistochten staan in die zin zwaar ter discussie, zeg maar gerust dat het geloof in God wijkende is. En zo is er genoeg filosofische gelaagdheid in deze film om over te discussiëren of na te denken. Want terwijl de wereld op de rand van de afgrond staat, het zevende zegel houdt niet veel anders in dan het einde der tijden, is Block met zijn schaakpartijtje toch vooral bezig met eigen lijf en leden, zo zou je kunnen concluderen dat de mensen individu is die met zichzelf bezig is. Van de andere kant, heel ver gezocht dan, kan je misschien ook denken dat Antonius Block God is en het schaakduel een gevecht tussen het goede en het kwaad is om de mensheid, niet dat ik daar veel aanwijzing voor heb maar het is gewoon een idee wat in me opkwam.

En zo eindigt The Seventh Seal voor mij zoals die begonnen is en dat is onbegrepen. Von Sydow is het meest herkenbare gezicht, er zitten fraaie momenten van camerawerk in en er is genoeg gelaagdheid om over te discussiëren met deze merkwaardige film. Toch was dit niet bepaald mijn kopje thee, zeg maar gerust dat ik hier weinig mee kon, en ga ik snel verder met de volgende film.

Matig tot redelijke mysterie met semi-griezel momenten, en een plotje dat voor mij tot op het einde best nog gissen bleef.

De film lijkt wat True Detective achtige elementen te bevatten mede door de zuidelijke situering en de Hoodoo achtergrond. Toch komt de sfeer en het broeierige zoals daarmee gewerkt zou kunnen worden nooit echt tot ontbranding en mist de film best nog de nodige sfeer. Kate Hudson daarentegen is een absoluut pluspunt en prettig te zien. De spanning is soms redelijk en hoewel je weet dat er niemand te vertrouwen is kabbelt de film naar het einde toe met de laatste toestand en offer wanneer alles op zijn plek valt. Het is bijna spijtig te noemen dat het de gehele film niet de kwaliteit en indruk heeft van dat laatste kwartier.

Aardig voor een keertje, maar dat is het dan ook...

Maandagmiddag nog effe aan de slag met dit Nederlandse product die ik qua naam wel eens was tegengekomen, me ook best interessant leek maar navolging aan ontbrak. Maar zoals zo vaak bracht de kringloop daar verandering in.

Centraal staat Frankie die niet in de gemakkelijkste fase van zijn leven zit als puber/jong adolescent, en ik moet zeggen dat ik op die leeftijd mijn vader ook behoorlijk hekelde. In ons geval was het vooral een bepaalde hardheid van zijn kant en andere falende gezinschemie. In het geval van Frankie's vader speelt er toch wel wat anders en is de molensteen om de mans nek tragisch te noemen. Niemand kan zo lijden als een Jood meen ik ooit ergens gelezen te hebben waarvan akte. Het gebrek aan communicatie en generatiekloof maakt het er niet beter op met de ziekte van moeder op de koop toe.

De vraag is uiteraard hoe je zo kan radicaliseren als je zelf een dergelijke achtergrond hebt, nu dan, zo dus! Een gebrek aan communicatie, inleving, een moeilijke leeftijd, veranderende leefomgeving en de pech van foute vrienden. Opvallend en kenmerkend is toch wel dat Frankie het gevoel heeft ergens bij te horen, iets waar hij voor mijn gevoel naar opzoek was. Maar centraal, en het zaadje voor dit alles, staat natuurlijk trauma, onbegrip, communicatie, niet te vergeten de gebruikelijke leeftijd voor een rebellerende tiener die zich afzet tegen zijn ouders, wat leidt tot een neerwaartse spiraal.

Geacteerd wordt er prima, is het tijdsbeeld mooi, komen er heel wat oldtimers voorbij en is het allemaal op een gepast grauwe en sobere manier geschoten. Buiten dat lijkt het overal, in praktisch iedere scènes, wel een beetje leentje buur te hebben gedaan bij A Clockwork Orange, American History X of bijvoorbeeld Romper Stomper. Maar het 'randje-van-de-bank-gevoel' roept de film nergens op, daarom toch slechts maar een 3, omdat het gevoel overheerst dat er meer van te maken geweest was.

En de laatste uit de Hitchcock Platinum Collection box en kijkende naar het cijfergemiddelde niet bepaald één van de besten. Toch met de beste bedoelingen voor gaan zitten mede door de comment van NarcissusBladsp. Maar zijn enthousiasme en goede beoordeling kon ik in die zin niet bepaald delen.

Toch krijgt The Skin Game, wat zoveel betekent als een 'vuil spelletje', het voordeel van de twijfel mede door de leeftijd. Aardig zijn de pogingen tot een omvangrijk verhaal met allemaal lijntjes, en hoe men met decors werkt zodat een film in die tijd heel groot aanvoelt heeft altijd wel een gunfactor. Sowieso is de strijd in woorden tussen Hillcrest en Hornblower niet verkeerd gezien het jaartal '31 en best scherp te noemen, maar daar blijft het dan toch al snel bij.

Want de dialogen zijn toch regelmatig aan de lange kant terwijl ze er lang niet allemaal toe doen. Het kan ook niet anders dat een verhaal als dit die het toch al niet van spanning moet hebben toch op een gegeven moment aan desinteresse onderhevigt is de kleine dingetjes die de hand van de meester toont ten spijt. Dan ook met moeite de 85 minuten uitgezeten om tot de conclusie te komen dat deze Hitchcock net als Number 17 niet de besten zijn uit de Platinum Collection. 13 euro aanschaf lees ik ergens, ik heb de box voor één euro bij de kringloop, lucky me. De hele box genomen kan ik niet anders concluderen dat er prima films in zitten zoals de 39 steps, The Lady Vanishes en The man who knew to much maar de echte goede jaren van Hitchcock nog komen moesten.

En nog een Top250er met deze Skunk en dat beloofde toch wel zware kost als ik de synopsis zo las en waar de uitdrukking 'voor galg en rad opgroeien' toch wel behoorlijk op van toepassing lijkt.

De opening laat er wat dat betreft geen gras overgroeien waar Liam met veel geweld en rumour door de politie uit huis wordt geplukt met een gesloten inrichting voor probleemjeugd als volgende stop. En voor wie denkt dat de zaak daarmee klaar is, want hij is immers uit de ellende, komt bedrogen uit want dan begint het pas met het inschatten van de schade, doordringen, praten, verwerken en veranderen. Maar dat valt niet mee in een dergelijke omgeving die bol staat van de agressie en conflicten met andere jongeren. Het is bijkans een kansloos beeld van een verloren generatie, zeg maar gerust verpest volk, die in een instituut terechtkomen die ook niet echt proper lijkt om in Belgische termen te blijven. Weinige controle, poging tot zelfmoord, verkrachting, geweld en intimidatie, en weinig begeleiding zo lijkt in dit instituut dat constant ondermand lijkt. Want één vrouw en twee mannen voor zo'n groep is veel te weinig mocht het tot een massale vechtpartij komen.

Dat Liam niet gemakkelijk onder de controle van de ouders uitkomt is wel duidelijk met het bezoekje op het sportveld en toont andermaal de helaasheid der dingen. De achtergrond en wat er allemaal in de jongen zijn hoofd speelt wordt goed getoond in de vlucht door het bos waar de totale waanzin en angst vanaf druipt en het duidelijk is dat Liam op de rand van het afvoerputje staat of daar reeds inzit. De totaal verkeerd aangepakte situatie door Pauline slaat toch wel de klok want deze dame heeft kennelijk nog nooit van de therapeutenval gehoord, waar het gevoel van een connectie, begrip en warmte gemakkelijk voor liefde gezien kan worden. Ansich interessant dat een dergelijk issue voorbij komt, raar hoe de begeleider daarmee omgaat want het is de volkomen verkeerde manier en dit moet in haar bagage zitten om daar begrip voor te hebben en dit begrijpelijk terug te koppelen naar Liam. En binnen deze giftige omgeving, en de duistere schaduwen in zijn hoofd, zien we Liam worstelen met zichzelf en uiteindelijk verder sudderen en op fraaie wijze wraak nemen op een en ieder waar nog een rekening openstond.

Daarmee is Skunk een uitermate duistere film die qua ellende wel een beetje te vergelijken valt met een andere Top25er in dit geval Lilya4Ever wat al zo'n 'gutwrenching' geval is met de notitie dat die mij wel iets meer raakt en doet. Desondanks schetst Skunk een meer dan prima verhaal rond de uitspraak 'voor galg en rad' opgroeien dat voor 100% op Liam slaat die tot op het bot verpest en verneukt is en moeilijk te ontsnappen is aan een dergelijke vicieuze cirkel van geweld en gestoord gedrag. Hoe komt iemand in de zware criminaliteit en raakt volledig van God los? Zo dus.

Skyfall, de nieuwe trend James Bond die zich in al zijn kracht kan meten met de besten uit de reeks, en dan bedoel ik alle James Bond films. Waarom? Simpel, omdat de film alles heeft, zelfs meer dan andere films en waarschijnlijk de meeste complete Bond-film ooit is.

De opening is zoals gewoonlijk spectaculaire te noemen met de achtervolging en kraanwagen op de trein. Maar wat dan al snel blijkt is dat Bond geraakt kan worden, kwetsbaar is en zelfs uit beeld verdwijnt. Het is de opmaat van een Bond zoals we die nog nooit zagen, verlopen, strijdend met zichzelf, kwetsbaar en minder sterk dan voorheen, én met een interessant stukje achtergrond over waar de beste man wegkomt en wat daar voor onafgehandelde zaken nog sluimeren. Een terugkeer, mother die zelf bedreigd wordt, een uitgenaste bad guy, en zat spektakel en spanning vullen het geheel aan.

De cast is prima. Craig zoals in de eerdere films prima als de coole Bond met het ruwe randje. Bardem zie ik ook graag net als Fiennes. En Harris is niet verkeerd, maar Berenice Marlohe baart toch wel opzien als adembenemende Bond-girl. Buitengewoon jammer dat deze dame niet meer airtime krijgt. De song van Adèle is meer dan prima net als de iet wat modern achtige soundtrack van Thomas Newman. De actie zoals de in opening, de tweede knokpartij met Patrice, de schietpartij in het landhuis en nasleep, de ondervraging van Bond door Silva...het is allemaal even goed en boeiend op het moment van Q na die de laptop van de bad guy zo aan zijn systeem koppelt, domoor, en karakter Silva. Bardem is prima als altijd, toch lijkt Silva iets te missen, en ligt de nadruk vooral op excentriek en onvoorspelbaar...maar echt eng..? Nee.

Goed en boeiend. Maar wat Skyfall nu zo goed maakt is het volgende. In principe hebben we alles, een eigenzinnige Bond gestalte gegeven door Craig, eens niet een twaalf in een dozijn verhaal qua spionage maar zowaar een boeiende aanval op de dienst zelf, boeiend spektakel in de vorm van actie, een Bond die verlopen oogt en van een achterstand komt, het betreden van het verleden en vooral een kijkje achter de scherm van wat vroeger was en wat er mogelijk allemaal bij Bond speelt. Juist, waar komt hij weg, wat is zijn achtergrond en wat betekent Skyfall? En juist dit geeft Skyfall een extra dimensie qua gelaagdheid. Niet de vlotte meesterspion, maar een mens van vlees en bloed die we eindelijk leren kennen.

Daarom juist is deze Skyfall godsgruwelijk goed en is het puur sentiment en nostalgie dat ik niet roep dat hij beter is dan mijn favoriete Bond-films From Russia With Love, License To Kill en On Her Majesty Secret Service. Ja Craig heeft wel definitief zijn naam gevestigd en wat is vreselijk jammer dat ze met Spectre alles in het putje geflikkerd hebben.

Verassend goede film die uitermate boeit ondanks die ene acteur en locatie. Wat dat betreft een prestatie opzich vergelijkbaar met Tom Hardy in het uitstekende Locke en in mindere mate Phonebooth.

De film start rond Holm waar meteen enige wrijving merkbaar is met andere collega's en tevens het gevoel dat dit baantje te min is. Holm oogt als karakter ingeperkt door de bureaucratie van de alarmcentrale telefonist als doorgeefluik. Een functie die in die zin dient in de structuur en niets meer of minder. Bureaucratie die vanuit zijn oogpunt als gemakkelijk, kil en afstandelijk wordt afgeschilderd maar wel degelijk functioneel is in dergelijk werk en eerder zelfbescherming, iets waar we vanzelf op terug gaan komen.

Holm lijkt aanvankelijk sympathiek met zijn aanpak, bemoeizucht, bedreiging en eigen onderzoek. Je zal toch dergelijk werk doen, de schier onmetelijke machteloosheid die Holm voelt als gebonden aanpakker is voelbaar. Toch laat zich daar ook subtiel de reden voelen waarom er überhaupt een onderzoek naar Holm is die emotie en zakelijkheid niet lijkt te kunnen scheiden. Iets dat hem ook in dit geval ernstige problemen veroorzaakt en evens voor spiegelwerking zorgt. De emotie druipt er dan ook af, voor mij dan, en de gesprekken zijn bij tijd en wijlen zenuwslopend. De 'un public' biecht aan Iben komt plichtmatig over, om de cirkel tussen beide rond te krijgen, zelfs wat gedwongen pathetisch. Toch raakt het verhaal daar wel op boeiende wijze mee rond, en komt er een interessante tweedeling naar boven die gedurende de hele film al aanwezig was. Bijvoorbeeld je werk doen of je boekje te buiten gaan. Bewust kwaad doen versus onbewust. Iets interpreteren tegen de werkelijkheid en vooral toe kunnen en durven geven als je fouten gemaakt hebt. Aldus 'De Schuldige'.

Dit alles maakt Den Skyldige tot een buitengewoon interessante en boeiende film die ik zeker niet voor het laatst gezien heb. Met overigens een uitstekende Cedergren

Halloween avond werd na Don't be afraid of the dark nog verder vorm gegeven met deze Slachtnacht die ik puur voor de griezelweek even meegenomen had bij de kringloop. Maar het bleek al snel dat ik dit wel achterwege had kunnen laten want dit was toch best wel een slechte film.

En waar te beginnen eigenlijk rond dit rommelige verhaal met een overleden vader, een manuscript dat ergens weg moet komen, een rondleiding in mijn met een ouija bord. Ondertussen wordt men in de mijn opgejaagd door een of andere legende van een sieriemoordenaar en veranderen de slachtoffers in een soort van zombie. Het is alsof je allemaal goede ingrediënten neemt en die in een blender propt en er vervolgens poep van gemaakt wordt, want het schiet qua verhaal en logica alle kanten op. Dan is er nog de afschuwelijke cameravoering die waarschijnlijk met het budget te maken heeft zodat het er allemaal niet te scherp uitziet en dat men niet kan zien dat het eigenlijk allemaal wel slechte kwaliteit is, want het is bijna om zelf Parkinson van te krijgen met dat getril, geschud en gezwiep met die camera. En dan, iets wat ik ook altijd zo opvallend vindt aan dergelijke films, dat het allemaal knappe een jonge mensen zijn, er zit niet één lelijkert tussen.

Een van de weinige goede punten is dan op zijn minst nog de locatie in de vorm van een mijn museum die ik graag eens zou willen bezoeken. Verder is Koblenko niet raar voor het oog, en hebben we nog een paar bekende namen in de vorm van Rogiers, Valcke en Snoyink. Had ik al gezegd dat het meeste acteerwerk om te janken is? Voor zover ik hoop had dat dit iets ging worden was dat kort na de opening wel weg en rest er voor het meeste daarna slechts ergernis rond deze erbarmelijke film. Snel vergeten en op naar de volgende wat mij betreft.

Degelijk en te doen zijn de eerste woorden die door mijn hoofd schieten, toch had ik vooral door alle tam tam rond de film hier iets meer van verwacht en heeft de film de nodige minpunten. Het 'indrukwekkende' waar bijvoorbeeld minister Kaag over rept heb ik nergens gezien. Het gevecht met De Oost om de titel beste Nederlandse oorlogsfilm van de afgelopen jaren wordt wat mij betreft dan ook redelijk makkelijk beslecht door de film over Indonesië.

Aan de grauwe en treffende opening zal het niet liggen, ook niet aan het Oostfront slagveld waar Marinus voor het eerst in beeld komt. Vooral dat gevecht ziet er on-Nederlands goed uit, iets dat overigens niet alleen van toepassing is op de gevechtsscenes. De hele film ziet er wat dat betreft visueel sterk uit met fraaie kleurenfilters. Dan is er het acteerwerk van de betrekkelijk onbekende cast waarin Radder, Blom, Flatters en Bukowski het meer dan prima doen. Het materiaal qua uniformen, wapens en voertuigen is kloppend en de gevechtsscenes zien er uitermate goed en realistisch uit.

Waar het voor mij dan toch een beetje misgaat zijn de volgende dingen te beginnen bij het in mijn beleving te veel aan verhaallijnen die vooral het eerste uur warrig zijn en maar niet de diepte in willen gaan. Ik heb gedurende de film dan ook geen enkele binding met geen enkel karakter, dat de karakters dan ook niet uit de verf komen en een ware potentieel opzoeken is een understatement. Zo snap ik ook niet waarom we William en zijn 'troop' al vanaf Market Garden volgen om verstrikt te raken in de volgelopen polders om via veel omwegen weer aansluiting te vinden. Iets dat in die hoedanigheid helemaal niets toevoegt aan het verhaal, het karakter had net zo goed later opgepikt kunnen worden. Dan is er de aanval over de dijk die er eenmaal in vol gevecht weliswaar goed uitziet maar wel vraagtekens oproept. Het gaat hier om Operation Infatuate, de grootste operatie op Nederlands grondgebied in de hele Tweede Wereldoorlog en met genoeg slachtoffers. Hoewel de film de titel anders doet vermoeden komt het beetje oorlog dat we krijgen toch eerder over als een schermutseling. De nadruk ligt uiteraard op heel veel andere zaken, dat is niet het grootste punt, maar had de film dan wel een andere titel gegeven. Dan die zogenaamde actie op de dijk, met een hoeveelheid soldaten die krap lijkt voor een stormloop op klaarlichte dag. Niet genoeg figuranten? Uniformen op? En dan vraag ik me vooral af waarom er geen beschieting of bombardement vooraf geweest is zoals gebruikelijk. De omtrekkende beweging daarna wordt dan weer te snel en gemakkelijk afgehandeld en net alsof men opeens weer haast heeft. Als laatste kritiek de zogenaamde foto's voor het verzet. Als Dirk met een dergelijke belangrijke taak belast is hoe dom is hij dan met een dergelijke kostbaar apparaat zo op te vallen en problemen over zichzelf af te roepen. Dan de foto's van de verdedigingswerken. Van hoe dichtbij waren die genomen? Hebben ze daar geen bewaking of zijn ze touristen voor wat kiekjes op dagelijkse basis gewend? Dan de wijze hoe Teuntje de foto's tevoorschijn tovert in de winkel voor haar vriendin Janna. Lekker subtiel. Net zo gemakkelijk hoe ze naar binnen wandelt terwijl Janna met een verzetslid staat te overleggen. Dat kan kennelijk allemaal maar.

En zo zakt de waardering voor de film steeds meer en vraag ik me af wat mensen die een script als dit schrijven, en met zulke gebeurtenissen komen, nu precies in gedachten hadden. Ik denk dat het in gedachten toch allemaal wat beter leek. En zo maakt De Slag Om De Schelde op sommige vlakken een prima indruk maar vliegt hij ook meer dan eens uit de bocht in een soort van enorme haast om grote indruk te maken, iets dat bij mij niet lukt want hier had ik wel wat meer van verwacht.

Do you still sleep with the light on...?

Dramafilm die soms naar melodrama neigt en qua aankleding en camerawerk neigt naar As the world turns, maar desondanks toch een prima indruk achter laat. Ik weet nog dat het boek van Carcaterra grote indruk op me maakte en als echt over kwam, iets waar heden ten dag veel twijfel over is. Carcaterra prestenteert het immers als autobiografisch met hem zelf als verteller, toch heeft hij nooit in een gevangenis of instituut gezeten. Zijn school spreekt iedere vorm van misbruik tegen, uiteraard, Carcaterra zelf verdedigt zich weer met de woorden dat namen en plaatsen verandert zijn. Tsja...

De film begint met een mooie situering en sfeerschets van het harde leven in Hell's Kitchen waar je je vrouw slaat naar gelang en ze als een bediende achter je aanstruint. Het tijdsbeeld qua muziek en aankleding is mooi met de vier jongens, Hun plan om een hotdog te stelen pakt minder uit waardoor ze in Wilkinson terecht komen. Een bijna gebruikelijke beeld komt naar voren van intimidatie en pesterijen die vooral psychologisch van aard lijken, macht en vernedering daar lijkt het in eerste instantie om te gaan. Iets dat mede door de eigenwijsheid van de jongens en de sportwedstrijd steeds verder gaat.

Een uitermate boeiende confrontatie wordt opgebouwd in het cafe. Hoewel Eldard niet een groots acteur in mijn ogen gaat hij toch mooi mee in de confrontatie met Nokes die een nogal radicale balanswisseling gekregen heeft door de tijd. Het plan dat daarna ontspint om de hele geschiedenis te ontrafelen is even goed bedacht als dat het naar het gekunstelde neigt. Desondanks is de tweede helft en de opbouw naar de getuige en biecht onder ede prima met de nodige flashes terug naar het verleden.

Sleepers is een meer dan prima verhaal met een behoorlijke cast. Persoonlijk vind ik Bacon geweldig en laat Patric weer op enkele momenten zien aardige te kunnen acteren, neem bv wanneer hij de hele geschiedenis aan Father Bobby vertelt. Hoffmann goed zoals gewoonlijk en Pitt vind ik eigenlijk niet zo veel toevoegen. Sleepers is nog altijd een spannende film, met een interessant verhaal en een boeiende achtergrond. Top is het echter niet meer helemaal, degelijk wel.

Stuk jeugdsentiment die ik ooit op dubbelvhs had samen met The Dark Half. Om die laatste ging het me destijds als aankoop, circa 20 jaar geleden, maar Sleepwalkers was verre van een vervelende film.

Zoals zoveel producties met een Stephen King achtergrond is het een soort som van drie factoren. Meestal zijn het niet de grootste of duurste productie, wordt de kwaliteit ook beïnvloed door het tijdsbeeld en techniek van die tijd en moet een degelijk verhaal je liggen. Factoren waar je wel oog voor moet hebben vind ik, anders kan je een beetje King verfilming beter laten. Het niveau stijgt daarentegen de laatste jaren wel iets meer maar dat komt vooral ook door de voortschrijdende techniek, regisseurs van naam nog wel eens een King willen doen en omdat er meer geld ingestoken wordt. Sleepwalkers is zo'n typisch product waar de technieken nog niet super zijn, de cast redelijk onbekend en je liefhebber moet zijn van dergelijke verhalen.

Krige en Krause zijn toch uitstekend als verknipte zoon en moeder die het gemunt hebben op de fraaie Amick. Het sfeertje is er, een beetje humor, Gore en de niet zo geslaagde speciale effecten die films uit die tijd een bepaalde sjeu en gunfactor geven. Fraai is overigens de combinatie met de sferische muziek van Enya, iets dat ik wel apart vind voor een keer.

Grappig zijn overigens de vele cameo's waaronder King zelf en korte rolletjes van bv Ron Perlman, toen nog redelijk onbekend. En als echte kattenliefhebber vind ik alles of vier poten, en hoe deze reageren op op het kwaad, ronduit kostelijk. De Trans Am is fijn, de rest van de muziek ook en nogmaals die Madchen Amick, dat is nog steeds een prachtvrouw. Het is duidelijk dat Sleepwalkers bij mij niet veel verkeerd kan doen wat mede bepalend wordt door nostalgie. Gewoon leuk voor een keer en voor mij wel één uit de King collectie die een voldoende verdient.

Ondertussen al heel wat keren gezien en de film valt nog altijd prima in de smaak.

Tim Burton zet andermaal een voor hem karakteristieke prent neer met een duistere sfeer, een soort semi-griezel en een meer dan prima verhaal. Meteen valt het sfeertje van de maatschappij, New York, op die lekker ruw is en waar het allemaal niet zo nauw komt, het moment dat Crane opgezadeld wordt met de bijzonder zaak van Sleepy Hollow. Een prachtig wereldje, mooie locaties, met een duister dorpje, constant gehuld in nevelen in combinatie met de nodige occulte gebeurtenissen wordt prima neergezet. Bijzonder sfeervol zijn de momenten in het bos waar slachtoffers achtervolgt worden, ook een prachtige setting en achtergrond wanneer Griffits de klos is.

Een heerlijk verhaal wordt neergezet met de nodige kleurrijke karakters die allemaal wat te verbergen hebben. Een meer dan prima plot overigens met de op wraakbeluste Lady van Tasseldat tot op het laatste goed geheim blijft. Een komische noot is ook meer dan goed aanwezig met de forensische wetenschap van Crane die nog zeer lachwekkend in de kinderschoenen staat. Het karakter is wellicht wel eens wat over de top maar voor mijn gevoel niet misplaatst. Depp doet het meer dan prima. Dan ziet de film er verder nog meer dan gelikt uit. De trucage en CGI voor zover men daar gebruik van maakte ziet er nog altijd prima uit, zoals wanneer dat paard uit de boom komt. Een beetje slachting en gruwel en er staat een Burton speciale op het menu, en in dit geval een bijzonder vermakelijke en kostelijke film.

Leuk, bijzonder leuk en altijd prima vermaak.

Met veel verwachtingen voor gaan zitten en helaas niet helemaal beantwoord.

BB Thorton is nagenoeg onherkenbaar, ik heb maar liefst twee keer op IMDB gekeken of het wel klopte. Een glansrol zonder weerga dat moet gezegd. Een heerlijke naive op het kinderlijk af voorkomen waarvan je denkt die man doet geen vlieg kwaad. Het tegendeel blijkt waar natuurlijk, maar laten we zeggen dat Karl dit doet uit bescherming. Dat hij wel het verschil ziet tussen goed en kwaad. Dwight Yoakam is natuurlijk een ronduit walgelijke vent en mijn handen jeukten werkelijk toen hij zich zo stond aan te stellen en het huis niet wilde verlaten. Godnondeju, wat had ik die graag op zijn bakkes geslagen.

Afijn, de film bezit een soort kinderlijke naïeve sfeer vooral gericht op Karl. Op het aandoenlijke af hoe iedereen zich met hem bemoeid. Toch kan ik me amper voorstellen dat iedereen zo eager een moordenaar die ze niet kennen in de armen willen sluiten. De mens is van nature achterdocht en wantrouwig. Bovendien komt hij uit het dorp zelf en dan zal niemand weten dat hij die 12-jarige was die zijn moeder en een vrijer met een zeis doodde? Nah...dat geloof ik niet helemaal.
Vervolgens weet je dat de film een bepaalde kant op gaat, of hij gaat die Doyle wat aan doen of men komt achter zijn geschiedenis of hij begaat een 'Lenny' achtige fout. Maar dat duurt allemaal wel erg lang. In die zin duurt het wat te lang allemaal, zat er niet echt veel spanning in of miste het en goed opbouwend en spannend plot die naar een climax leidt. Dat had wellicht wat beter gekund.

Een best aardige film vooral de acteerprestaties van BBT, Lucas Black daar al te herkennen als een van de soldaten in Jarhead, en JT Walsh die over het algemeen toch een schoft is speelt hier ook een prima engerd. Desondanks had de opbouw van het verhaal en het plot met wat meer sjeu, vaart en sfeer gekund.

That looks like something that fell of my dick during the war!

Ook even een gokje bij de kringloop op zoek naar wat zombie/horror/slasher vermaak. En hoewel niet eenmgeel hoog cijfergemiddelde viel deze Slither van James Gunn toch wel erg in de smaak. De vraag vooraf was toch wel een beetje of dit horror horror zou worden of komedie horror, iets waar tijdens de opening met de twee agenten in de auto al snel antwoord op komt.

Dit is horror comedy, en best leuk ook. Is het cliché? Ja best wel. Is het flauw? Soms ook wel. Is het gemakkelijk? Ja, hier en daar ook wel. Maakt dat veel uit? Mij niet. We hebben het typische slaapstadje, met zijn typerende inwoners, de bleue sherrif in dit geval met zijn ex liefje en de nodige eyecandy, en de te verwachten fight for survival. Geen standaard zombies in dit geval maar een eng buitenaards wormpje in dit geval die de basis van alle ellende vormt.

Fillion is wellicht niet de meeste sterke keuze voor de rol van de sheriff, dan moet gezegd worden dat de zogenaamde kern van de synopsis wel erg laat los komt met de zogenaamde strijd om te overleven die pas het laatste half uur los komt en daarna veel te snel afgelopen is. Daartegenover staat een prima Rooker, prima eyecandy met Banks en Saulnier, en Gregg Henry aardig als burgemeester. De Gore en vele kills zijn ook lekker net als de vele oneliners en een aantal lekkere scènes waar humor en smerigheid elkaar afwisselen.

Slither is voor mij dan ook een uitermate lekkere en humoristische film die als weinige echte minpunt de lengte heeft, wanneer de ellende echt is losgebarsten is de film te snel afgelopen. Desondanks is Slither een uitermate vermakelijke film.

Boeiende en kleurrijke film met het boeiende contrast tussen het pauperige programma met de opsmuk en de immense geldprijs, en anderzijds de absolute ellende en armoede waarin de hoofdpersoon opgroeit. Met de benodigde humor en verhaallijn vind ik de film dan ook al snel een absurdistisch drama.

Niet te geloven hoe die muziek eigenlijk 1 op 1 overgenomen is. Waar kwam de opzet van dit programma eigenlijk vandaan? Super irritante gameshow host trouwens, wat een bokkenlul die vent.

Mooi vrouwtje trouwens die Freida Pinto. Amper veilig te noemen daar in dat soort landen. Las overigens dat ze het na deze film nooit echt gemaakt heeft omdat ze volgens de geruchten een te kleine voorgevel had. Die mensen daar zijn raar.

Verder, vermakelijk, leuk een keer gezien te hebben.

En natuurlijk nog effe aan de griezel op de na-avond met deze Smile waarvan ik eigenlijk geen idee had wat te verwachten noch waar het over ging.

Het spel is in ieder geval snel op de wagen met een binnengebrachte patiënte waar Rose bij gehaald wordt. Maar voordat Rose een inschatting kan maken lijkt deze aangevallen te worden en helpt deze zichzelf daarna om zeep met een alleraardigste smile op haar smoel. Jammer trouwens want Caitlin Stasey is veel te leuk om zo vroeg afscheid van te nemen. De film ontwikkelt zich in het vervolg als een redelijk mysterie waar we nu precies mee te maken hebben. Want opzich wordt er aardig gespeeld met de achtergrond van Rose haar moeder, mogelijke overwerktheid in combinatie met de trigger van een patiënt en domme pech.

Behoorlijk is daarna dan ook de speurtocht van Rose met het moment tijdens het verjaardagsfeestje wat toch wel het startpunt is voor ergere dingen en zaken die absoluut niet pluis zijn. Dit in combinatie met een aantal aardige jumpscares, een meer dan behoorlijke soundtrack, de nodige gruwelijkheden en de ontdekking dat er iets is met heel veel patiënten van Rose. Het geeft op een gegeven te denken wat Rose er zelf mee te maken heeft. Maar dat is het dan wel een beetje in een film die het mysterie van The Invisible Man over zich heeft, parallellen met Fallen uit '98 en voor horror en wezens zwaar op inspiratie uit It lijkt te leunen.

En ach, de finale is nog wel bijzonder als we te zien krijgen wat er nu eigenlijk gebeurt met mensen vlak voor dat ze de 'smile' krijgen. Maar verder was het allemaal niet heel bijzonder, het was niet slecht, het was niet oninteressant, maar het had ook niet iets extra's voor mijn gevoel. Er is dan ook de twijfel tussen een 3 of 3,5 waar ik eigenlijk een 3,25 of zoiets zou willen geven.

Een film die bij mij toch echt wel een beetje in de vergetelheid was geraakt maar met terugwerkende kracht wel het nog het nodige aan jeugdsentiment bij zich droeg. De geplande kijkbeurt draaide in eerste instantie toch vooral om een comment en cijfer te kunnen plaatsen maar verrassend genoeg kwam er veel naar boven en heb ik me behoorlijk vermaakt.

Het verhaal mag duidelijk zijn, dranksmokkel verpakt in een weddenschap, en het illustrere duo Bandit en Snowman die voor het karretje gespannen worden. Opzich niet bijzonder qua inhoud, eigenlijk is het flauwer dan flauw, de herhaaldelijk in zijn mc bakkie blatende Cledus, de vreemde tuthola Frog, overdreven achterlijk gescheur met die Pontiac, en natuurlijk al die oerdomme agenten die zich verschrikkelijk te grazen laten nemen en achter het stuur van hun patrouillewagen een groter gevaar zijn dan Bandit met zijn Firebird. En eerlijk gezegd is er aan deze klinische benadering geen woord gelogen. Is het te kort door de bocht betreffende dit product uit 1977 waar andere wetten gelden...? Dat zeker.

Want wat een geweldige mix is deze film toch die al die foute elementen mengt tot een kostelijke geheel die regelmatig op het randje balanceert maar nergens er af flikkert. Flauw is het regelmatig rond Junior maar dit wordt meer dan goed gemaakt door het goede stel dat Bandit en Snowman vormen. Net als de apetijtelijke Sally Field, buiten dat bulkt Reynolds natuurlijk van de charme. De ster van de film is natuurlijk de afgebeulde Pontiac Trans-Am...wat een wagen. Daarnaast is de film in het huidige tijdsbeeld cult te noemen maar is daarnaast avontuurlijk en rebels te noemen, en dat temidden van het foute zuiden, bevolkte door gek volk, nog dikkere auto's, nog grotere hoeden en een politiekorps dat weinig voor elkaar krijgt. Iets dat als mix perfect in elkaar past.

Zoals inmiddels duidelijk mag zijn heeft Smokey and the Bandit me in positieve zin verrast aangezien de film wel erg naar de achtergrond verdwenen was. Op naar dinsdag zou ik zeggen, want dan is deel 2 aan de beurt.

En na vorig week deel 1 gezien te hebben viel nu de beurt aan deel 2, een film waar ik niet bepaald hoge verwachtingen van had zoals het de meeste vervolgen eigenlijk wel vergaat. Dit kon toch niet anders dan een slap aftreksel zijn met tot mijn grote schrik ook nog eens Dom DeLuis in een rol...?

Aan de eerste momenten zal het niet liggen met de gebruikelijke muziek en toffe beelden van truckracerij, lekker! Wel opmerkelijk dat men niet aan veiligheid doet met pakken of helmen. Cletus lijkt ook niet echt een riem om en de hond zit zoals gewoonlijk op het dashboard. Ach, het zal voor het plaatje zijn. Niet lang daarna komt een nieuwe uitdaging/opdracht op hun pad en zien we vooral Bandit in het slop na een mislukte relatie en poging door te breken als artiest. Iets dat hem niet in de koude kleren is gaan zitten en tevens de reden is dat Frog weer in beeld komt om Bandit back into shape te krijgen waarop het succesvolle drietal weer herenigd is.

Het drietal heeft andermaal de charme zoals dat in deel 1 ook is, maar tevens is de humor en zijn de grappen toch wel weer heel erg veel hetzelfde. Geinig is het zo nu en dan op zijn minst te noemen, maar vernieuwend is het allemaal niet, en daarmee is samen met het te vervoeren object toch al meteen het zwakke punt van de film genoemd. Dat wordt verder onderstreept met Sheriff Bufford en in de introductie van zijn twee broers die toch wel buiten gewoon slecht zijn en wel heel erg flauw. Een acteur als Dom DeLuis werkt daar vervolgens ook weer niet aan mij. Dus bijna onnodig te zeggen is dit deel van Smokey and the Bandit toch wel een klap minder dan de eerste.

Maar gelukkig staan daar toch nog genoeg andere dingen tegenover zoals de slagveld tussen trucks en politieauto's op de vlakte, of de confrontatie tussen Bulldog Joe en de sheriff, iets dat me toch wel erg bekend voorkwam, en is de Pontiac Transam weer van de partij. Maar genoeg voor een voldoende is het allemaal niet. Eindresultaat is dan ook dat deel 1 toch op eenzame hoogte staat en deel 2 toch wel een slap aftreksel is met aardige momenten. En dat had ik eerlijk gezegd ook niet anders verwacht.

Tijdens de pauzes op het werk en de slag met deze Smokey and the Bandit part 3 waar we reeds de eerste twee zagen. En de collega's waren ondanks mijn tegenwerpingen erop gebrand dit deel ook te zien waarop na afronding afgelopen donderdag toch werd toegegeven dat we het beter bij alleen de eerste film hadden kunnen houden.

En voor de derde keer gaan we los met Bufford T. Justice, Big and Little Enos en....uhm geen Burt Reynolds? Nee, geen Reynolds maar wel Jerry Reed die in plaats van de vrachtwagen ditmaal mag invallen voor de Bandit en zich zelfs zo kleed met snor en al. Nou, schiet mij maar lekker, de film heeft sowieso al afgedaan op dat moment zonder Bandit, hoe kansloos! Voeg daar een flinter dun verhaaltje aan toe rondom een weddenschap tussen Enos en Justice waar an passant de inval Bandit bij betrokken wordt om het een beetje spannend te maken en dat is het dan wel.

Uiteraard is er de gebruikelijke chaos en achtervolgingen, doen er zich heel wat koddige momenten voor en is er zowaar één erg goede scène met de Klu Klux Klanners die achter een stel gekleurde kippenboertjes aanzitten en het moet gezegd dat die wel hilarisch is. Maar verder, ondanks Colleen Camp als eyecandy, is dit toch wel een hopeloze film waar men nooit aan had moeten beginnen die zelfs niet in de schaduw kan staan van het al matige tweede deel.

Na Face/Off had ik om de één of andere reden hele hoge verwachtingen van deze Snake Eyes. Waarom weet ik eigenlijk niet meer zo, of het moet de aanwezigheid van Cage geweest zijn vanwege de enorme indruk die Face/Off wel gemaakt had Tegenvallen deed de film destijds best wel, waarschijnlijk omdat de verwachte klopjacht en spanning uitbleef, en van actie was ook niet veel sprake. Desalniettemin was ik toch wel eens benieuwd naar een herkijk, en het viel me niet eens heel erg tegen.

De veel geroemd openingsscène laat me eigenlijk koud. Oké, het is één shot, dat is best knap door Coppola. Toch wordt de aandacht teveel getrokken door de in het begin onuitstaanbare Cage. Wat een irritatie, wat een drukte, het zal bij het karakter horen, toch leid het alleen maar af van de rest. Dan vind ik de scene tijdens het gevecht veel knapper met heel veel elementen, beweging, geluiden en karakters die Coppola toch in een interessante blend weet te mengen die overzichtelijk is maar toch ook veel prikkels geeft. Zoals bekend, een aanslag, die soort van slaagt, veel rumoer, wie heeft het gedaan en Santoro gaat op onderzoek uit en blijkt ondanks zijn drukte gehaaider en slimmer dan gedacht.

Ondanks dat er van meet af aan veel partijen en karakters bij het plot gehaald worden, en er veel drukte om heen hangt, is vrij snel duidelijk wie er achter zit. Hoewel het hoe en waarom dan nog niet duidelijk vind ik het toch een gemiste kans. Had hier een mysterie van gemaakt waarin de dader tot het einde ongewis blijft. Nu drijft het teveel op de morele overwegingen van Santoro die normaal niet vies is van een smeerpenning of een oogje toeknijpt. En hoewel niet verkeert is het niet heel spannend..

Wat rest is het gewoonlijke potje turven. Cage die in het begin echt strontvervelend is maar zich gaandeweg herstelt, de fraaie Carla Gugino, toch wel bijzonder camerawerk en montage, en een aantal fraaie scènes zoals die waar Santoro die gast van zijn kamer afstuurt om Julia te kunnen ondervragen. Sowieso is de strijd tussen twee partijen om getuigen en aanwijzingen best aardig. Het maakt al met al van Snake Eyes best een aardige film voor een keer, maar daar is dan ook het meeste wel mee gezegd.

That's what i'm talking about...

- I..I..I...got biten to?

Nog even een hersenloos tussendoortje en aan wat kan je dan beter beginnen dan iets met een titel als deze? Juist, Snakes on a plane met niemand minder dan Samuel L. Jackson. De man moet wel ontzettend van acteren houden.

Tja, wat moet je hier verder van zeggen...? Een doorzichtig verhaaltje met een nepcrimineel die een belangrijke getuige uit wil schakelen en dat op de minst logische wijze wil doen ooit bedacht met nog veel meer koddigheid tot gevolg. Had ik al gezegd dat behalve de discutabele titel het verhaal niet zo best is...? Och amai, wat een irritante karakters ook allemaal, en is het verder ook iemand opgevallen dat de slangen er wel heel erg nep uit zien?

Desondanks heeft de film toch wel een bepaalde cult uitstraling en vermakelijkheidsfactor die regelmatig balanceert op de dunne lijn van grappig of tenenkrommend. Maar zoals gezegd het is zo absurd dat het eigenlijk best wel weer grappig is. In de collectie hoef ik de film niet, en ik vraag me af of een kijkbeurt er ooit weer van komt, maar ach het was best vermakelijk voor een keer, maar een voldoende zit er niet in.

I hate fucking Pikey's.

Lang niet gezien en me weer ontzettend vermaakt met deze bizar droge misdaad comedy. Als Lock, Stock en Two Smoking Barrels Ritchie's generale was dan is dit zijn magnus opum.

De film begint behoorlijk overactief met de overval waar de diamant buitgemaakt wordt. Ondanks inmiddels beter te weten toch weer altijd een momentje waar het slikken is en hopen dat de rest van de film meevalt. En dat doet hij. De film blinkt daarna al snel uit in een wirwar van personages en verhaallijnen die kriskras door elkaar lopen, zonder onnavolgbaar te worden, met de meest droge en sarcastische discussies. Daarnaast hebben ze vroeg of laat allemaal iets met elkaar te maken. Vroeger waren Turkish en Micky de interessantste, nu vind ik toch de drie donkere jongens, Vin, Sol en Tyrone ronduit fantastisch, vooral de overval op 'the bookie' en het geharrewar plus gedoe met de hond in de auto, en de inmiddels al enkele jaren overleden Dennis Farina als 'Cousin Avi' met zijn sarcasme en interesse in Tony's werkwijze. Kostelijk zijn de toestand rond de zigeuners, het rare taaltje van Mikey, de fuck ups bij de wedstrijden en de toestand rond de hond wanneer hij de diamant opvreet. Hoe Sol, Vinnie, Tony en Avi daar tegen elkaar te keer gaan, ondertussen hangt die rothond iedereen in de broek. Iets dat eigenlijk niet te acteren is maar gewoon moet ontstaan.

Snatch is een ronduit humoristische film met een bizar verhaal, kleurrijke karakters, veel comedy en een geweldige ontknoping. Alle acteurs zetten een prima prestatie neer, ik persoonlijk wil Alan Ford nog wel even aanhalen als de enge en onsmakelijke machtswellusteling Brick Top. Niet te vergeten de heerlijk soundtrack met onder meer Massive Attack, The Stranglers, The Specials, 10CC en Oasis. In feite valt er bijzonder weinig aan Snatch op te merken die vermaakt, boeit en de aandacht vast houdt richting de ontknoping. Daarom de volle mep.

En toen had ik de oorlog te pakken en besloot ik nog even door te zetten met deze Sniper die ik heel misschien ooit wel eens gezien heb maar daarna ook waarschijnlijk heel snel weer heb vergeten, interesse had ik verder nooit echt voor de film gehad vanwege het B-film imago ondanks dat Tom Berenger er in zit.

Maar goed toch maar eens proberen en ansich maakt het geheel de eerste fase nog niet eens zo'n hele slechte indruk met het tweemansteam, spotter en schutter, rustig opererend, met Ghillie suits aan, en rustige en goede communicatie. Buiten dat is Berenger altijd zo cool als het maar kan, en neem ik de matige extraction voor lief, oh dus Beckett zijn spotters komen altijd om. Tijd om voor de volgende missie iemand anders mee te sturen, één of andere sportschutter die niet in het leger in die hoedanigheid heeft geacteerd. Hoe kan iemand een ervaren sluipschutter zijn als hij uberhaubt geen bodycount heeft? Afijn, en zo begint het aan alle kanten te rammelen met de introductie van Miller waar als zo'n pijnlijk moment aan gekoppeld is waar een helicopter met crew en boordwapens in het nauw wordt gedreven door een sluipschutter. De helicopter vliegt niet weg, de boordschutter schiet hem niet neer met zijn M-60, nee Miller moet dat doen met zijn sluipschutters geweer, yeah right...

En zo hobbelt het geheel door met het onwaarschijnlijke en kibbelende duo Beckett en Miller in de jungle die het op locatie ook nog eens alles behalve professionaliteit uitstralen en elkaars concurrent lijken te worden. Zo is het ook te knullig hoe Beckett het huisje binnenvalt waar de doodgemartelde geestelijk zit, dan is er natuurlijk nog de ontknoping die in totale chaos uitmondt waar iedereen tegenelkaar is, en lijkt Sniper die toch begint als redelijk beeld rondom het sluipschutters bestaan met zijn werkwijzes en technieken, om te slaan in een wel erg platte niet bijzonder actiefilm net als het al even zo matige Shooter waar het hele leger en speciale forces afgetroefd worden door Swagger. Veilig gevoel dat de rest er niets van kan. Tja, ik kan daar niet zoveel mee, en ik kan dan ook niet anders zeggen dat Sniper niets bijzonders is met matige acteerprestaties en ook nog eens een tenenkrommende soundtrack.

Onbekende film uit de QFC reeks die ik vooral had meegenomen vanwege de cast en het prima cijfer gemiddelde. Vanmorgen dan ook maar even aangeslingerd op deze luie maandag.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond het onwaarschijnlijk duo dat in een ongeluk verzeild raakt waarop Alex zich, overmand door schuldgevoel, niet kan beheersen om de moeder van de lifster op te zoeken. En laten we zeggen dat Snow Cake zich daarna tot een opmerkelijke film, zeg maar gerust tragikomedie, ontvouwt met de moeder genaamd Linda waar geen land mee te bezeilen is maar ze neemt ook niemand echt iets kwalijk. Andere vraag is hoe Linda zich moet redden na het wegvallen van dochter Vivienne. Toch ligt de focus vooral op verlies en verwerking, en dat iedereen dit op zijn eigen manier doet, maar ook op schuld en onverwerkte dingen zoals het geval is bij Alex.

Het sfeertje kan met regelmaat dromerig genoemd worden net als de muziek. Is Alan Rickman altijd wel goed, is de omgeving prachtig, zit er het nodige aan komedie in zoals een aantal heerlijke discussie rond het gedrag van Linda dat niet normaal zou zijn, maar toont de mens zich regelmatig van zijn beste kant met goedheid en behulpzaamheid en heeft de film ook een aantal aparte scènes zoals de confrontatie met de trucker die bol staat van de emotie maar net als het ongeluk een bepaalde subtiliteit behoudt, toch vangt Snow Cake mij niet bepaald tot aan de begrafenis.

Maar zo op het einde valt dit aparte verhaal rond verwerking en loslaten toch enigszins op zijn plek met alle partijen die verder gaan en elkaar in hun waarde laten. In die zin krijgt Snow Cake wel een aardige afronding, maar een homerun is het niet en wordt het niet.

Even iets gemakkelijks op een avond dat ik me niet helemaal 100% voel met wat last van de buik en wat koorts, en zo kwam deze Snow White and the Huntsman op de radar. Verwacht ik er veel van? Nee niet echt, maar ik laat me graag verrassen.

En wat volgt is een nogal vrije vertaling van het sprookje rond Sneeuwwitje of ik moet heel veel van de legende niet weten. Toch verveelt het opzich allemaal niet. Duidelijk is dat het allemaal wel wat gekost heeft en er best een behoorlijke cast bij elkaar gebracht is, zo mogen de landschappen, locaties en algemene aankleding er ook zijn en er zitten er fraai shots tussen. En persoonlijk kan ik best wel naar Kristin Stewart, de koningin van moeilijke blikken, kijken of dat moet mijn voorliefde voor donkere haar zijn. Theron daarentegen heb ik nog nooit iets mee gehad en dat zal ook wel nooit veranderen.

Een stevig minpunt vind Snow White and the Huntsman toch vooral in het gebrek aan lijn die alle kanten op vliegt en niet echt een goede balans weet te vinden. De film wil ergens grimmig, bloederig en duister zijn, iets dat ook wel lukt, maar ten dele ook weer onschadelijk gemaakt wordt door een bepaald humor en koddigheid. Niet dat dit heel erg is want het maakt de film vooral pruimbaar voor een groot publiek, maar van de andere kant is het gebrek aan richting nu net het gebrek aan kwaliteit die de film voor hogere cijfers in aanmerking laag komen.

Desalniettemin is deze fantasy film met van alles wat best oke voor een keer, maar daar houdt het dan ook snel mee op.