Opinions

Een goede western gaat er altijd wel in, vooral met een dergelijke cast zou je een bepaalde kwaliteit verwachten. Iets dat zich naar mijn mening niet helemaal uitbetaald.

Weinig introductie of verhaal komt er voor af niet, het is van meet af aan menens tussen Neeson en Brosnan die eigenlijk verder ook niet een naam hebben in die beginfase. Vluchten is wat Gideon te doen staat met Carver en zijn kliek op de hielen, en waar anderen deze afwijkende stijl zo zonder chronologisch uitleg qua karakters en motieven sterk vind staat het mij tegen. Ren konijntje, ren. De vlucht en jacht wordt op zich aardig gebracht toch mis ik het narratief die mij van sympathie moet voorzien van één van beide. Call me old fashion, ik kan ook niet naar een sportwedstrijd kijken zonder een favoriet te hebben. Gelukkig wordt er redelijk geacteerd, is de omgeving fraai, hier en daar een beetje gruwel en bloedvergieten en zie ik toch enkele dingen die mij heel erg aan The Revenant doen denken.

Het blijft een wikken en wegen tussen voors en tegens. Wincot sterk als altijd, Neeson degelijk als altijd maar niet meer dan dat. Een opzich aardig gebrachte een je rot show, maar gebrek aan richting en verhaal. De muziek sterk, zo'n geintje als het ontsteken van vuur doormiddel van kruit uit een kogel dan weer minder omdat hij net uit het water komt. Eindelijk komt dan toch al het voorgaande eruit, Angie Harmon zoveel jaar na Baywatch nog altijd een mooie vrouw, en komt naar voren wie en hoe. Waarop de toon na de ontmoeting met de indiaan wel heel merkwaardig wordt omtrent hulp, rond water, paarden of een geste/ruil in de woestijn, dat ik me begin af te vragen of men toch net iets meer wil vertellen met de film in verband met karma, goddelijke interventie of misschien wel het lot.

Helemaal kom ik er niet achter en het einde is best wel apart te noemen waarop de beoordeling van de film toch opeens verandert en de film van de stapel 'verkoop' naar 2de kans verhuist. Met de tijd nog maar eens proberen, voor nu drie sterren.

Meer dan flinke actiefilm die weinig inleiding nodig heeft nog dialoog of diepte, en als snel zit de eenheid in de shit.

Een uitermate interessante en boeiende strijd ontbrand tussen de losgeslagen criminelen en de agenten. Een beeld dat me in eerste instantie erg doet denken aan Dredd, waar de te pakken topcrimineel eveneens omroept de 'agenten' aan te vallen. In Dredd krijgt men ook het hele gebouw achter zich aan net als hier. De film ontbrand verder als een zeer interessant aktiespektakel met de nodige martial arts vechtscenes en de nodige vuurgevechten, stuk voor stuk allemaal overtuigend gebracht hoewel de montage wel eens wat minder is en de beelden te schokkerig. Iets wat op zich niet bijzonder afbreuk doet aangezien het maar een relatief korte film is en het daardoor niet gaat irriteren. Verder is er op zich weinig verhaal, of het moet het plot zijn van de twee broers of de corrupte smeris, echter veel diepte heeft het geheel niet. Iets wat in dit geval niet hoeft of stoort.

Serbuan Maut vaart wonderwel bij de directe benadering en weet te overtuigen met de directheid, het tempo en de stevige actie en uitstekende spannende momenten zoals met de valse wand. De soundtrack vind ik er op best lekker bij passen, anderen vind het niets lees ik maar ik vind het qua tempo en stijl best wel passen. Fijne en ontzettend vermakelijke actiefilm voor wie daar van houdt.

Een film die ik met gretigheid tot mij nam na deel 1, deel 1 viel uitermate goed in het potje, vandaar. En dan zou deze nog beter zijn...

De korte en passende speelduur, plus de beperkingen van een specifieke locatie, wordt in Berandal totaal over boord gegooid. Je kan je dan ook afvragen waar de focus ligt deze film ten opzichte van de eerste. Een parallel gelijk aan The departed/Infernal Affairs komt naar voren. Toch ondanks een memorabele 'jailriot', komt de film en zijn plot pas tot ontbranding wanneer Rama vrij komt en automatisch door de georganiseerde misdaad wordt opgenomen. Een aardig plot van bedrog, dubbel bedrog, hebzucht en eerzucht komt voorbij, iets dat ik niet bijzonder tot me neem. Laten we eerlijk zijn, het gaat om de knokscenes, de choreografie op dat vlak en hoe bizar en walgelijk daar soms alledaagse voorwerpen gebruikt worden.

Berandal is bij tijd en wijlen buitengewoon qua cinematografie en sfeer, iets waar in tegenstelling tot deel 1 veel meer tijd voor wordt genomen. De vechtscenes zijn natuurlijk weer geniaal, hoewel ik soms wel eens wat moeite heb met de montage en versnelling die ze daar aan toe gevoegd hebben. Vind dit niet perse een meerwaarde. Acteerprestaties...? Tja het zal... ik heb moeite om die koppen uitelkaar te houden, heb ik sowieso niet mijn best voor gedaan, net als het plot. Zoals gezegd het is de actie waar het omgaat.

Berandal is dan ook een fijn filmpje voor een hersenloos actie momentje met een hoofdpersoon met een ongeloofelijk incasseringsvermogen. Bied de film vanwege het plot en lengte nu meer dan deel 1? Nee, is mijn antwoord. Ben van mening dat een dergelijke martial arts film perfect vaart bij een situering en plot zoals deel 1 en dat alle extra van Berandal gewoon to much. Niet dat het stoort, in tegendeel. De film is bijzonder vermakelijk toch voegt het extra aan verhaal mij niet genoeg toe om beter te zijn dan deel 1 die ik wat dat betreft beter in evenwicht vind.

Altijd weer een innemende en vermakelijke film die wat mij betreft te serieus en vooral verkeerd geïnterpreteerd wordt.

Een bijzondere ontmoeting tussen John en Sara vind plaats, een moment waar de vonk enigszins twijfelend overslaat. Omgeven door twijfel en terughoudendheid, en een beetje flirtend met het lot, laat Sara het vooral op zijn beloop om zichzelf zoveel jaar later met een behoorlijke wazige vent opgescheept te zitten. John lijkt het beter voor elkaar te hebben met de lieftallige Halley, iets waar ik mij de eerst kijkbeurt ook over af vroeg wat nu slim zou zijn in het geval van John. Een last minute zoektocht van beide begint terwijl beide een huwelijk in het verschiet hebben...

De gemiddelde te nuchtere droogkloot die niet in lotsbestemming of een groter geheel gelooft, zal ongetwijfeld dit verhaal dikke onzin vinden. Toch is het wat betreft minder zwart/wit dan gedacht. Lotsbestemming buiten beschouwing gelaten, zit er natuurlijk meer in het leven dan kans inschatten en berekenen en lekker bij Halley blijven. De mens is grillig, keuzes niet altijd vanzelfsprekend en heeft de mens voldoende gevoel, romantiek en fantasie om tot zulke keuzes en gevoelens te komen, zeg maar, je hart te volgen. En gelukkig maar, want wat zou het leven anders saai zijn en wat zou je jezelf als mens weinig ontwikkelen.

Serendipity is meer dan vermakelijke film met twee innemende acteurs, Beckinsale en Cusack, vooral Eugene Levy als Bloomingdale's verkoper is het noemen nog waard. Verder biedt de film wat mij betreft daarnaast een prima onderlaag die gedeeltelijk speelt op dingen die 'voorbestemd' zijn en anderzijds het volgen van je hart, kortom; mens zijn.

Puttanesca.

What did you call me...!?

Vermakelijk en kleurrijke gebeuren dat doet denken aan films van Gilliam en Burton om maar eens wat te noemen.

De film kenmerkt zich met bizarre karakters en gebeurtenissen, de nodige humor en vooral een prachtige stijl die sprookjesachtige aan doet. Vooral de settings en mooie achtergronden vallen op en doen me denken aan een music video van The Smashing Pumpkins.

Carrey kan helemaal los in een driedubbele rol en lijkt ervan te genieten. Verder zijn de kinderen prima en valt vooral Streep op met haar angststoornis en bijzondere huis.

Geen hoogstaande shit, maar wel vermakelijk voor een keer wat mij betreft en dan vooral vanwege de humor.

Temidden van oorlogsweek toch nog even een greep in de griezel stapel zo rond 23:30 gisteravond met deze Wes Craven. Een film die ik overigens totaal niet kende en alleen maar meenam vanwege de naam Craven. Wat te verwachten wist ik niet, maar al vechtend tegen de slaap bleek dit toch wel een aparte film.

Van het begin met de sjamaan moet de film het overigens niet hebben, net als de cast van Bill Pullman. Niet dat ik iets tegen Pullman heb maar hij is toch vaak van het luchtigere en komischer werk en lijkt aanvankelijk niet helemaal op zijn plaats in een dergelijke film met sfeer. Want hoewel het allemaal een beetje gekunsteld is waarom Dr. Dennis er op uit gestuurd wordt valt de sfeer en mysterie van meet af aan niet te ontkennen en heeft de film fraai opgebouwde momenten rond de Voodoo en kleine schrikmomenten.

De vreemde zaken en mysterie krijgen meer gewicht met alle nachtmerries en betrokkenheid van Allan, hoewel het jammer te noemen is dat er niet een iets beter verhaal zit achter Dr. Alan's onderzoek, zijn er pareltjes qua opgebouwde scènes met de nodige gruwel of bevreemding. Neem bijvoorbeeld de nachtmerrie met het bootje en de doodskist die vol bloed loopt of het etentje dat uit de hand loopt. Net zo fraai is de vergiftiging in het einde opgebouwd qua camerawerk en is het vergefelijk dat er weinig zombies in voorkomen, maar goed het draait ook veel meer om de Voodoo natuurlijk. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat ik The Serpent and the Rainbow niet zozeer als horror ervaar maar meer als thriller/mysterie en best wel goed ook.

En zo verrast deze Wes Craven in positieve zin terwijl hij wellicht niet een heel sterk onderbouwd verhaal heeft en een Pullman waar wat twijfel over was, maar Pullman presteert richting het einde voldoende en wauw...wat worden er een aantal scènes fantastisch opgebouwd en wordt er een fijn sfeertje gecreëerd. Het mag duidelijk zijn dat dit best wel beviel. Zijn er meer mensen die herhaaldelijk net als ik aan James Bond Life and let die moesten denken...?

Serpico had ik ooit al eens eerder gezien zo vermoedde ik en dat bewees zich door de openingscene met de gewonde Serpico. Een hele sterke en trieste scene waar veel spanning en een bepaalde vibe vanuit gaat. Als een lopende vuurtje gaat het rond; Serpico's been shot!

Een wel erg jonge Pacino slaagt voor de politieschool en vormt meteen al een dissonant tussen volk dat is al afgestompt, lui die alleen maar met bureaucratie bezig zijn of kerels die hun positie voor vriendendiensten gebruiken. Zoals Washington in Fallen verklaard dat zelfs agenten die 'pakken' altijd nog meer goed doen dat wie dan ook, wordt hier toch wel danig de kantjes eraf gelopen. Er wordt letterlijk geheuld met de vijand en waarom eigenlijk...? Bloed kruipt waar het niet gaan kan? Is het agentensalaris zo laag? Het lijkt waar dat een agent die niet pakt niet te vertrouwen is. En ik persoonlijk vraag me af wat voor Don Quichot complex Serpico heeft op zo'n manier water naar de zee te willen dragen. Ondanks dat had Serpico een prima en onderhoudend film kunnen worden maar helaas.

De film focust zich vooral op de strijd tegen de windmolens en het echte werk lijkt een soort van bijzaak te worden. Weinig spanning van zaken en arrestaties is er dan ook niet. Hij wordt maar om de vijf minuten er aan herinnert dat hij niet pakt en hij zelf loopt net zo hard om de vijf minuten te jammeren dat iedereen wel pakt en hij niemand vertrouwd. Hij durft niet eens naar de bioscoop zo beweert hij...maar waarom niet? Want op het momentje met het mes na in kantoor Brooklyn na overplaatsing gebeurt er zelden iets. Blijft het hele gebeuren vooral hangen in kift, een paar half zachte pesterijen over geaardheid en mis ik toch heel veel dreiging en spanning. Als men zo verrot is snap ik niet dat ze hem zo in hun midden duldden en lijkt het mij dat ze hem al veel eerder hadden weg gepest. Goed, als Maas het zo schrijft in zijn boek zal het zo zijn maar ik vraag me na afloop af wat ik nu eigenlijk heb zitten kijken? Een onaangepaste agent die niet geaccepteerd wordt, en daarnaast héél veel geëmmer over geld pakken en bewijslast.

Nee, Serpico oogt verder degelijk met een paar aardige scenes zoals wanneer hij Corsaro hardhandig fouilleert en in de cel smijt, een scene die geweldig is opgebouwd en bijna uit elkaar springt van frustratie, verder is Pacino niet het vaatje buskruit als anders en acteert hij erg ingetogen en kent de film een aantal mooie shots, maar al met al toch wel een beetje een tegenvaller en daarom de reden dat ik me alleen de openingsscène nog kon herinneren.

Zonder enige twijfel een opmerkelijke film maar bracht toch niet helemaal wat ik er van verwacht had.

De film begint apart. Het telefoongesprek met Harrelson is een opmaat voor veel schimmig gedoe waarvan de echte reden gissen blijft en veel dingen niet zijn wat ze lijken. De immer getormenteerde blik op het gezicht van Smith is prima en de zorg die hij voor Dawson ontwikkeld is aandoenlijk. Toch vind ik het vanaf de eerste ontmoeting met Dawson tot het moment dat hij al flashbackend de beenmergtransplantatie besluit te doen te vlak. Er wordt wat mij betreft te weinig gedaan met wat Smith hier toe drijft en komt op mij over als gemakkelijke feel good. Pas na de beenmerg begint zich een beter beeld te vormen wat Smith voor 'rugzak' meesleept.

Het einde is bijzonder dubbel. De weldoordachte opoffering die voornamelijk beklijft en impact maakt omdat hij zich mede opoffert voor Dawson en van haar houd. Ergens laat hij haar in de steek maar offert hij ook zijn eigenbelang, liefde, voor haar op. Dat pas op de plaats maken voor eigenbelang kan je echter ook weer omdraaien, hij vind namelijk dat hij dít moet doen en doet dit zonder overleg met haar, haar daarbij in de steek latend terwijl ze wellicht haar keuze had kunnen herzien. Liever kort leven met hem, dan lang leven zonder. Leven zonder liefde of liefde zonder leven....voer voor discussie.

Prima rollen van Dawson en Smith maar ook een mooie ingetogen rol van Harrelson. Al met al een aardige drama op dat saaie middengedeelte, ik snap dat hier juist een beetje een transformatie voor Smith opgang moet komen maar toch. Dat gedeelte doet me net te weinig voor een hele hoge waardering.

Vooral eens geprobeerd vanwege regisseur Martin McDonagh die toch al verschillende redelijke tot knappe films heeft gemaakt. Maar een onverdeeld succes werd deze film niet van de regisseur die toch al twee keer Oscar beste film in de wacht sleepte. Tja, het kan niet altijd goud zijn dat blinkt....

Toch startte ik met goede moed betreffende deze film die zeker de interesse trekt vanwege de sterke cast met ondermeer Sam Rockwell, Woody Harleson en Colin Farrell die ik allen graag zie spelen, en Cornish uiteraard als prettige eyecandy. Het verhaal was wat dat betreft even zoeken rond het concept van een scenario schrijver met writers block. Het daaruit voortkomende plot over psychopaten met allemaal korte verhaaltjes komt in de beginfase toch vooral op mij over als een beetje rommelig. Want wat is nu belangrijk, wat is nu echt, en wat is nu fictie...? Het is twijfel allom, zo ook het gevoel bij deze film.

Maar de film schrikt zo rond de helft op uit zijn eigen warigheid als men zich concentreert op Jack of Diamonds met diens ontmaskering, waarop ik het gevoel heb dat de film eindelijk los barst, maar niets is minder waar. De film stort daarnaar toch wel erg in rond het drietal op een roadtrip en kamperende en al, buiten de finale om die best oke en grappig is net als de andere humor en karakters in de film die toch regelmatig aan Guy Ritchie doet denken. Één van die ideeën rond deze film zal ongetwijfeld zijn het idee dat er in ieder een beetje psychopaat schuilt. Opvallend is dan nog wel het beste sterke idee dat rond de Vietnamese psychoot met My Lai wordt geweven. Ook best aardig de Amish psychoot en het stel Zach en Maggie. Maar buiten het interessante middenstuk lijdt de film teveel afbraak onder het rommelige begin en de saaie aanloop naar het einde en kan Seven Psychopaths niet anders omschrijven dan een rare film, en een volgende turfje achter mijn naam. Verder had ik hier best wel weinig mee.

Na zaterdag horrorweek afgetrapt te hebben met een herkijk van It 2017 maandagmiddag de volgende stap gezet met deze Shadow in the Cloud. En dat deze film niet zo best scoort bleek wel te kloppen want dit was niet zo heel best.

Afijn, de kennismaking doormiddel van een tekenfilm met de term gremlin is een feit waarop de stap snel gemaakt wordt naar Maude die het bewuste toestel zoekt voor haar reis met het nodige aan geheimzinnigheid rondom haar missie en pakketje. Nou vooruit, hoewel het meteen al rammelt aan alle kanten. Er is een tekort aan bommenwerpers gedurende de oorlog maar deze wordt voor transport gebruikt, het kan maar is niet logisch. Als het toestel dan aangevlogen wordt als vervanging zal dit een skeletoncrew zijn en niet een gehele bemanning. Dan is het vrij zeldzaam dat een vrouw een piloot en mecanicien zal zijn en alles meteen weet en begrijpt zoals zij dat doet in die buik turret. Ook wel bijzonder trouwens, dat je haar daar opsluit en niet het aangewezen crewlid van de voltallige bemanning aangezien de buik erg kwetsbaar is.

Maar goed, als na al het puberale praat dan toch de boel opgang komt met vreemde verschijnselen en een vijandelijke jager kan enige duistere sfeer de film niet ontzegt worden en is de nogal moderne soundtrack ook niet verkeerd. Zou het dan toch nog iets gaan worden gedurende de paniek onder de rest van de bemanning met een ongenode gast aan boord? Nee dus, hoewel er best wel wat in had gezeten. Want wanneer duidelijk wordt waarom Maude aan boord is, inclusief de inhoud van het pakje, blijkt dat totaal niet van belang te zijn, net als de terror aan boord of de vreemde vijandelijke jager. Het zijn als het ware losse gebeurtenissen en hebben totaal niets met elkaar te maken.

Als ze vervolgens onder het toestel door gaat klimmen om haar baby te redden en door een explosie het toestel wordt ingeslingerd, en weet wat meer voor kolder, is het definitief klaar met deze film. Grace Moretz laat zien haar mannetje te staan en is een prima actrice, buiten dat druipt het overdreven feminisme er vanaf, maar de grootste pijnpunten zijn toch een onsamenhangend verhaal en veel ongeloofwaardigheden. Daarom geen voldoende wat mij betreft.

Tot mijn grote plezier vorige week tijdens een uitgebreide kringloopronde zowaar weer vier Hitchcock films gevonden waaronder deze Shadow Of A Doubt en daarom klassiekerzondag maar weer even in ere hersteld.

Sterk is de opening rond hoofdpersoon Charlie waar de spanning en sfeer van meet af aan afdruipt, behalve dat het alle kenmerken van noir heeft wordt er ook alvast subtiel een beginnend mysterie gekweekt. De interesse is onmiddellijk gewekt rond boefje en charmeur Charlie die de benen lijkt te nemen, toch kon het contrast niet groter met het vervolg binnen het gezin Newton met twee veel te luidruchtige, betweterig, zeg maar gerust irritante kinderen in de vorm van Louisa en Roger en is de spanning weldra te zoeken. Goed, dat hoort ten dele bij de film waar het rustige leventje van de Newtons wordt verstoord. Het heeft een doel toch is die eerste fase waarin Uncle Charlie arriveert en zijn pad zoekt binnen de Newtons net wat te gezapig. Maar dan toch wordt er subtiel met dingetjes gewerkt zoals de krant, en de ring met de initialen, die van alles kunnen betekenen maar vooral het mysterie opwarmen en het nichtje Charlie argwanend maken. Want wat heeft Uncle Charlie te verbergen?

Sterk is Joseph Cotton als charmeur met een duister randje, ook lang niet misselijk is Teresa Wright als het pittige nichtje die niet op haar achterhoofd is gevallen. Interessant blijft het mysterie dat bol staat van de verdenkingen, waar ook het nodige aan argumenten voor zijn, maar het blijven aannames. Uncle Charlie heeft wellicht iets op het geweten maar wat blijft de vraag. Grappig te benoemen is een kop van een krantenartikel die rept over Tojo, een Japans militair en politicus uit de Tweede Wereldoorlog, die het tijdsbeeld in dit zin compleet maakt. Daarna zou je de kritiek kunnen uiten dat het allemaal een beetje aan de brave kant blijft maar dat moet toch vooral ook in het tijdsbeeld van 1943 gezien worden, het is wel zo dat de film daardoor niet heel erg spannend is maar wel goed doordacht, goed opgebouwd en met het nodige aan humor.

Shadow Of A Doubt is niet Hitchcock's beste werk, maar een uitermate en degelijke film is het wel zeker vooral gezien zijn leeftijd. Het eindoordeel is dan ook dat dit een prima film betreft.

Woensdagavond na de game avond zin in iets anders en dus geen zombies of Tour of Duty waar we al enkele weken inzitten. Na twee rondjes Assault in Unreal hadden we zin in de nodige actie, en daarbij viel de keuze op The Shadow Strays die onder de aandacht kwam door een artikel dat deze actiefilm toch een behoorlijke hit was op Netflix. Niet dat dit veel hoeft te zeggen maar toch liet de trailer een redelijk indruk achter.

En laat het duidelijk zijn dat The Shadow Strays weinig introductie nodig heeft en vlot los gaat in een bak actie. En de conclusie mag dan ook meteen gesteld worden dat die actie erg fraai en sterk is waar één of andere clan wordt uitgemoord waarna het oordeel over 13 snel wordt geveld en buiten wordt gesloten met new things yet to come. En het druipt er van alle kanten af dat er voor heel veel scènes, karakters, keuzes en opzet qua dingen leentje buur gedaan is bij een ieder die we maar bedenken kunnen en überhaupt in het genre zit. Want het heeft het geweld, Gore en setting kenmerkend van bijvoorbeeld Kill Bill en ander Quentin Tarantino werk, kan ook gemakkelijk vergeleken worden met John Woo en de duistere sfeer van de Serbuan Maut reeks, en met zijn plot had het een Luc Besson kunnen zijn met Nikita en Leon elementen. Niet dat dit overigens commentaar is of minpunten zijn, want wat is tegenwoordig nog orgineel? Wat valt er nog te bedenken wat al niet reeds bedacht is?

Maar zoals ik reeds gezegd heb, het is niet dat de film daar pijn aan lijd, in tegendeel zelfs want de film is prima te noemen als actie-vehikel waar het verhaal vooral bijzaak is een slechts als excuses dient. En dat is dan ook meteen het zwakke punt van de film dat het verhaal en de karakters eindelijk ondergeschikt is in een film waar alle spuitertjes en goorheden eerder op de lachspieren werken dan de film serieus over laten komen. Dan is er de gebruikelijke valkuil waar ook een John Wick last van heeft, dat namelijk iedereen netjes op zijn beurt wacht om aan te vallen en afgeslacht te worden en een beetje slimmerik haar toch allang eens getrakteerd had op een blauwe boon vanaf relatief veilige afstand. Maar dat mag de pret niet echt drukken allemaal binnen een film waar duidelijk een idee achter zit en het slechts om de spectaculaire actie gaat en niets meer. En daarin levert de film hoewel ik drie dagen later er eigenlijk al niet eens zo bar veel meer van weet. Afijn best te doen en daar een cijfer naar maar uiteraard geen hoogvlieger, een 3 vind ik te weinig waar een 3,5 toch net teveel is maar vooruit....

Dit drama werd al enige maanden terug uitgezonden op de BBC en opgenomen door mij waarop het gisteravond dan eindelijk van een kijkbeurt kwam. Een bekende of aansprekende titel was Shadowlands niet en ik vermoed dan ook dat ik de film vooral heb opgenomen vanwege de aanwezigheid van Debra Winger en niet per se vanwege het verhaal of de film zelf, iets dat ik bevestigd zag in mijn eindoordeel want een homerun was deze film toch zeker niet voor mij.

Want ja, ga er maar aan staan, aan dit toch vrij droge verhaal die wel bijzonder gelaagd een interessant is vanwege wat er gebeurt, maar wel een uitermate saaie start heeft te midden van bloedloze professors, verwijten over en weer en veel theoretisch en droog geneuzel, want tja deze heren weten alles zo goed doorspekt met hooghartigheid en pedantie. Dit natuurlijk in combinatie met het typisch Britse stijve beeld uit de jaren '50 en het kan niet anders dat de vrij mondige Amerikaanse Joy een schokgolf teweegbrengt. En die is wel nodig om het verhaal interessant te houden en ja, het is Debra Winger, en wat is dat toch een leuke spontane vrouw, doe mij er zo eentje. Iets dat kennelijk maar langzaam doordringt tot Jack en vooral uitmond in een cultuurbotsing tussen de droge gereserveerde Engelsman en de frivole Amerikaanse.

Op kostelijke wijze legt Joy trouwens de andere professor het zwijgen op met zijn verhaal over vrouwen die een ziel hebben en mannen het intellect. Daarnaast is kern van het verhaal uiteraard de zogenaamde wijsheid van Jack omtrent de logica van lijden en geloof, iets dat makker ontzettend mooi weet te vertellen aan de mensen waar hij zelf gespeend lijkt van iedere vorm van levenservaring, want heeft makker ooit wel echt enig verlies geleden? Helaas mond het voor Winger weer uit in lijdensweg net als in Terms Of Endearment wat leidt tot een interessante fase met ontwikkeling tussen Jack en Joy. Vervolgens is het natuurlijk interessant hoe Jack over zijn theorieën en logica denkt na deze gebeurtenissen en daarmee kenmerkt Shadowlands zich als gelaagd drama over lijden, leven, loslaten, verwerking, acceptatie en dat het leven en zijn lot soms hard kan zijn en dat er niet echt sprake is van een keuze, het gebeurt gewoon.

En dan heb je heel wat zou je zeggen, iets dat tot op zekere hoogte ook zo is, maar Shadowlands blijkt toch wel een erg trage en de tijd en wijlen saaie film te zijn met voor mij het gevoel dat er bijna niet door te komen is. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat dit niet helemaal mijn kopje thee is maar daar zal een ander ongetwijfeld anders over denken.

Tenslotte maandagavond tussen al het olympisch geweld nog even deze Shaft waar ik wel blij verrast was te ontdekken dat het de classic betrof en niet de remake. Want naar de classic was ik ook zeer zeker erg nieuwsgierig, en hoewel de film meer dan voldeed blijkt de status dan toch iets groter dan de kwaliteit.

Want minpunten zijn er toch zeker wel in het wel erg simpele verhaal, wordt er ook regelmatig niet heel goed geacteerd, zijn de dialogen soms bijzonder simpel en bepaalde karakters karikaturen. Toch mag dat de pret niet drukken waar Shaft toch wel een beetje een style over substance gevalletje blijkt te zijn waar grof geweld ook niet wordt geschuwd en er ook zeker een onderliggende boodschap in het geheel zit jegens de behandeling en vooroordelen richting de zwarte gemeenschap.

Buiten dat loopt het geheel natuurlijk over van de stijl met de maar al te bekende tune en verdere soundtrack van Isaac Hayes, is Roundthree natuurlijk iconisch in zijn rol als stijlicoon en detective die niet met zich laat sollen, is het een en al jaren '70 sfeer en tijdsbeeld, en zit hem daar de charme in van deze film. De film is dus ook erg vermakend te noemen zonder dat deze nu erg goed wordt.

De derde film van deze dag betrof Shakespeare In Love. Had ik daar zin in? Geen moment, want het is mijn ding niet want het spreekt me niet aan, een droog kostuum drama enzovoort. Waarom ga ik het dan toch kijken? Omdat de film in het jaar 1999 de Oscar won voor beste film terwijl ook Saving Private Ryan en mijn favoriet The Thin Red Line meedongen voor die titel. Tja, dan moet ik toch zien waarom...en zoals te verwachten is dat beeld achteraf dubbel.

De opening is best nog wel humoristisch te noemen met Henslowe in het nauw en wat meteen opvalt is toch de gigantische cast voor deze film, want buiten de kennis van de spelers die nog niet in beeld geweest zijn hebben we hier ook alweer twee redelijke zwaargewichten in de vorm van Wilkinson en Rush en daarmee niet de slechtste acteurs. Afijn, er vormt zich iets van een afspraak rond een toneelstuk wat opgevoerd gaat worden, met een behoorlijke recette in het vooruitzicht, het enige probleem wat daarna al snel opdoemt is dat het toneelstuk nog schreven moet worden en de beoogd schrijver in de vorm van Shakespeare op zwart zaad zit en een Muze nodig heeft, tja... Niet bepaald een verhaal waar mijn hart sneller van gaat kloppen, maar het moet gezegd dat er redelijk wat humor voorbij komt, ook goed geacteerd wordt, de soundtrack toch echt wel sterk is en het tijdsbeeld echt wel prachtig is. Zo is het einde van de film met ontknoping van Romeo en Julia en de schok die dat te weegbrengt bij het publiek ook erg mooi gevangen.

Maar met alle respect is dat wat mij betreft toch te weinig voor een geslaagde film. Fijn te weten dat er voor de echte purist en Shakespeare kenner kennelijk heel veel grapjes een teksten te genieten zijn uit het echte werk en in het script verwerkt zijn, maar helaas kan het gepeupel daar niets mee die dat niet leest. Voor de vorm is dat leuk, maar in werkelijkheid kunnen weinig mensen dat begrijpen of waarderen. Wat er verder dan overblijft is dan toch een film die eigenlijk veel te lang duurt, Shakespeare heeft kennelijk snot in zijn ogen dat hij Viola niet herkent in de jongen, is het zo nu en dan een en al kolder, overacting en gedoe dat ongetwijfeld bij de tijd en het gewenste beeld hoort, niet te vergeten natuurlijk relationele besognes met kapers op de kust. Had ik al gezegd dat de film te lang duurt voor de uiteindelijke boodschap...?

Afijn, nee dit was not my cup of tea, en als dat script dan zo goed in elkaar zit met al die grappen en verwijzingen naar Shakespeare's echte leven en werk dan zal dat ongetwijfeld heel goed gemaakt zijn. Toch zal ik het altijd een schande vinden dat The Thin Red Line geen enkele van zijn Oscar-nominaties heeft weten te verzilveren te beginnen met beste film, maar dat is mijn mening. Shakespeare In Love krijgt een voldoende en daar is alles meegezegd.

Voor primetime zaterdagavond had ik Shallow Grave uitgekozen en daarmee een film die ik links om rechts om al eens had gezien. Of ik de film gehuurd had of dat hij gewoon op tv was staat me niet meer voor de geest, maar wat ik me wel herinner is dat ik er bar weinig aan vond. Maar goed, men verandert, doet kijkervaring op, dus wie weet.

En openen doet de film in de typerende Danny Boyle stijl zoals we die kennen, namelijk chaotisch, een vibe, bonkende muziek en een hysterische montage. En poeh, wat voelt die experimentele en gewaagde stijl eigenlijk gedateerd aan, toen was dat nieuw, nu is het gewoon een irritatie in mijn beleving. Buiten dat heb ik vaak niet zoveel met Boyle waar ik overigens 127 hours, Sunshine en Yesterday wel redelijk kan waarderen. Afijn, terug naar de studenten die ik zich uitermate vermaken in hun auditie voor een nieuwe roommate, want er wordt volop gekleineerd, bespot, geacteerd, gegrapt en opgeruid. Waar er een enkele leuke grap tussen zit is het gros gewoon flauw en vind ik het maar een raar stel wat wellicht de bedoeling is van de regisseur.

En zo hobbelt het geheel verder ergens tussen mislukken en slagen, niet interessant zijn en semi interessant zijn, een vaag stel en één of andere Hugo die de kamer mag huren. Maar voor wie verwacht dat de film daarna ontbrandt zal bedrogen uitkomen want het gematigde tempo zonder spanning of extra's blijft gehandhaafd terwijl er veel gedaan had kunnen worden met paranoia en de mensen die het geld zoeken. Iets wat pas enigzins op gang komt wanneer er meer spanning ontstaat tussen de drie en vooral David raar gedrag begint te vertonen. Hoeveel niet meteen heel spannend groeit dan zo rond de 45 minuten eindelijk een beetje de interesse met de explosie rond de twee indringers.

Maar dat is het dan wel een beetje, want daarna geraakt de film toch weer langzaam in het slop waar spanning en echte interessante gebeurtenissen aan ontbreken. De ontknoping is dan wellicht nog wel aardig maar het is allemaal veel te weinig en veel te laat. Shallow Grave wordt dan ook overheerst door gebrek aan spanning en is vooral saai te noemen waar het waarschijnlijk uiteindelijk draait om de verandering tussen het drietal. Maar dit is niet aan mij besteed, vroeger een tegenvaller en nog steeds een tegenvaller is de eindconclusie.

Weinig reden om te gaan kijken, afgaande op de matige cijfers en een verhaal dat mij niet bijzonder aanspreekt, maar toch heeft de film één heel goed punt: Blake Lively. Precies de reden waarom ik de film toch een kans gaf.

De film moet het ontegenzeggelijk hebben van zijn natuurschoon, prachtig in beeld gebrachte dieren en een best wel aardige spanningsboog. Daarnaast is Lively fijn voor het oog maar speelt ze ook best wel prima. De poging om wat diepte in het karakter te brengen met het belletje naar huis is zo plichtmatig dat het bijna afbreuk doet. Zo is het einde de dood van het dier eveneens erg matig daar had wel iets beters bedacht kunnen worden.

Al met al mooie visuele ervaring die zeker niet verveelt en de nodige spanning heeft. Een prima Lively, beetje humor met de meeuw en dat is het dan eigenlijk wel. Prima tussendoortje voor een keer.

Lastig drama die ik een aantal jaren terug al eens probeerde. Destijds gaf de film een bevreemdend gevoel en meende ik vooral een bepaalde aanklacht en spiegel omtrent de maatschappij te zien omtrent seksuele normen en waarden. De problemen tussen broer en zus waar eerder de kern van veel problemen lijkt te liggen had ik niet veel oog voor. Met deze voorkennis was ik inmiddels toch wel weer geïnteresseerd geraakt in de film voor een herkijk, maar tot een succes leidde dit niet echt.

Apart is het beginpunt met de getoonde tweedeling. Yuppie Brandon lijkt weinig te klagen te hebben met zijn huisje, looks en goede baan. De schaduwkant is echter in eerste instantie een bepaalde afstandelijkheid in dingen, zijn flat oogt kaal, zielloos en troosteloos, en dan is er de wijze waarop hij vooral veel oppervlakkige seks heeft met mensen die hij niet of nauwelijks kent. Het is zakelijk, oppervlakkig, kil, emotieloos. Tevens komen er enkele erg dwangmatige dingen naar voren in zijn handel en wandel. Alles is niet helemaal wel met Brandon, zoveel is duidelijk. De min of meer aangekondige/onaangekondigde aankomst van zus maakt de zaken er niet beter op. Toch lijkt Brandon praktisch normaal vergelijken bij de 'bag of worms' die Sissy is want over labiele mensen gesproken...amai! Wat me ook opvalt is hoe laag de seksuele grens naar elkaar is als ik dat zo mag noemen. Want ze hebben er geen enkele moeite mee zichzelf poedeltje naakt aan de andere te laten zien...in mijn ogen erg apart en iets waar ik me niets bij voor kan stellen.

Wat speelt er toch tussen de twee, en wat is hetgeen dat Brandon teistert en in staat maakt niet een inhoudelijke relatie met seksueel contact op te zetten en hem toch weer terug doet grijpen naar de psychologie van de korte bevrediging? Wat voor frustratie, onmacht of blokkade gaat er schuil achter al dit drama dat naar het einde zelf begint te lijken op een soort zelfvernietiging. Langzaam wordt wel duidelijk door opmerkingen als 'Stop playing the victim' en 'what happend to your arm?' dat veel van de problemen rond Sissy lijken te draaien. Is zij hoor hele leven al een notoire en labiele aandachtzoeker? Is Brandon bang voor binding door de molensteen die deze dame voor hem is? Echt uit kristalliseren en duidelijk worden wil het niet.

Wat Shame wel heeft is uiteraard een biologerende Fassbender die toch weer laat zien, mits de goede rollen gekozen, een van de betere acteurs deze generatie is en een naam net als Tom Hardy, Ben Foster en Christian Bale die mij altijd wel overtuigt en film te proberen. Dan is er de ronduit fantastische soundtrack van ene Harry Escott. Met Mulligan blijft het echter voor mij vaak hit or mis. In sommige films is best goed, op andere momenten is ze ronduit een ergernis. En dat zingen...tja...de begeleidend piano was ook een irritatie moet ik zeggen. Maar goed dat zijn details omtrent dit zware en naargeestige drama waarvan de betekenis niet helemaal los wil komen. Een voldoende verdient de film zeker wel maar dit hoef ik toch echt niet weer te zien.

Fantasy normaliter niet mijn ding, toch aangezet wegens de goede kritieken en beoordelingen destijds en de film heeft wel wat, maar mist ook het nodige.

Wat als eerst opvalt is de ontzettende mooie stijl en tijdsbeeld Koude Oorlog. De stijl, retroarchitectuur en kleuren doen me ontzettend aan de game Bioshock denken. Zelfs de muziek en bepaalde jaren '50 accenten lijken erg op die van de game, fraai mooi uitziende game overigens. Daarom slaat de film visueel gezien ook wel aan wat mij betreft.

Het verhaal is ironisch genoeg een ander verhaal. Het uitgangspunt is interessant, doch heb ik niet de indruk dat het volle potentieel eruit gehaald wordt. Zo vind ik dat Eliza wel erg gemakkelijk contact legt met het wezen. Verder is de 'uitbraak' koddig te noemen maar mis ik toch in de meeste gevallen iets extra's. Een stukje extra sfeer of spanning. Het blijft allemaal, hoe mooi en gelikt ook, een beetje in een glad soort jaren '50 '60 soapdrama hangen die zich licht stuurloos en traag naar het einde werkt. De enge en licht sadistische beveiligingsman Strickland moet dan voor een spanningselement zorgen maar voelt enerzijds geforceerd aan, in het verder zoetsappige verhaal, anderzijds lijkt Shannon niet geschikt voor de rol omdat hij die niet tot een hogere plan kan tillen.

De acteurs maken er het beste van toch lijkt het dat er ook niet meer uit de film te halen is dan een aardige prent voor op een zondagmiddag of avond. Vermakelijke en vooral stijlvol, maar toch geen topproduct of je moet helemaal weg kunnen zweven op de dromerige sfeer.

Apart dat iedereen Hot Fuzz leuker vind dan deze, want na het zie van Shaun viel die mij juist tegen.

Een bijzonder geslaagd en humoristische aanpak van een zombie uitbraak in Engeland. De film kenmerkt zich natuurlijk door de chemie en samenwerking tussen het duo Pegg en Frost. Verder natuurlijk dat het karakter Shaun alle kwalificatie heeft van een antiheld met een ronduit debiele sidekick. Toch palmt het duo je in met flauwe Engelse humor, grappige gebeurtenissen en hun gehele aanpak. Een bijzondere strijd op leven en dood wordt gebracht en waar ik vermoedde dat de makers van Left 4 dead naar Dawn of the dead gekeken hadden, geld dat ook voor Shaun. Veel kleine bekende details zie ik terug.

Vermakelijk, droog komisch, een leuk dame om wat moeite voor te doen, Kate Ashfield, humoristisch geweld, Matt Lucas in een mini rolletje...Shaun of the dead staat gewoon garant voor een prettig avondje droge humor en creatief geweld.

Bijzonder goede bewerking van Stephen King's De Ontsnapping die vanuit het origineel veelal draait vanuit het oogpunt van Red. De scriptbewerking heeft echter ook veel ruimte gelaten voor Andy.

Wat maakte deze film nu zo verschrikkelijk goed? Ten eerste toch het bijzonder verhaal rondom Andy die niet meer misplaatst kon zijn in de gevangenis dan wie dan ook. Toch weet hij in die rauwe wereld, waar iedereen voor zichzelf op moet komen, eenzaam is, en afstomping op de loer ligt, zichzelf te blijven. Hij verlaagd zich niet tot bepaalde praktijken en blijft een bepaalde nobelheid uitstralen en probeert een positieve uitwerking aan alles mee te geven. Het is het ultieme voorbeeld van iemand die zich niet laat veranderen ondanks de hardheid van de mensen en zijn omgeving. Een voorbeeld waar we allemaal lering uit zouden kunnen trekken. In plaats van de ontsnapping had King het ook de man niet veranderde kunnen noemen. Hoe moeilijk is het tegenwoordig om dicht bij jezelf te blijven, bij je eigen waarden en principes, en niet mee te laten slepen in negativisme en lage daden vooral in z'n situatie. Psychologisch gezien zit daar wel een hele goed kern en boodschap in.

Dan is er de aanpassing van het script maar tevens de toon en benadering van Darabont. Hij brengt een koude en rauw wereld aan het daglicht met veel fysiek geweld, corruptie, eenzaamheid en gebroken levens en worden bepaalde momenten, zoals Andy versus The Sisters en wanneer Hadley de Dikzak de eerste nacht het zwijgen oplegt, behoorlijk bruut gebracht. Toch weet Darabont een fijne balans te benaderen, onder andere met de prachtige soundtrack, van het rauwe gevangenisleven en een fijngevoelige bijna kwetsbare sfeer waarin de sleur, eenzaamheid en de sluimering naar betere tijden toch heel delicaat wordt gebracht, iets dat mij behoorlijk weet te raken. Dat het kwartje net zo goed de andere kant op kan vallen, zoals in het geval van Brooks, is even confronterend als begrijpelijk en andermaal een bepaalde eerlijkheid en realisme dat King als geen ander kan brengen.

Geweldige rollen van iedereen. Een aantal acteurs in hun meest memorabele bijrollen ooit zoals William Sadler, Clancy Brown, Mark Rolston en James Whitmore. Vooral in de gevallen van Brown en Sadler durf ik te stellen dat ze nooit weer een dergelijke rol gespeeld hebben of iets dat zo goed paste. Freeman bijna op de automatisch piloot in een rol die hem prima past en Tim Robbins ook in goede doen. Als laatste dan nogmaals de soundtrack te noemen, prachtige muziek van Thomas Newman.

Klassieker zondag vormgegeven met deze western met John Wayne die ik vorig jaar al had opgenomen op de BBC. Maar eens even kijken wat dit oudje van John Ford ging brengen in combinatie met John Wayne, en dat zijn uiteraard namen die klinken als een klok.

Het verhaal draait rond Captain Brittles op het randje van pensioen die vervolgens toch moeite heeft de dingen uit handen te geven. Een typische rol zou je zeggen voor macho alfa male Wayne die toch alles beter kan en weet, maar integenstelling tot het gebruikelijke toont Wayne zich hier timide, rustig, bescheiden en zelfs kwetsbaar, en dat vind ik een verademing waar deze She Wore A Yellow Ribbon ten eerste al mee scoort en zich daarna vooral ontwikkelt als standaard western werkje. Er is de prachtige doch standaard achtergrond van Monument Valley die men regelmatig doorkruist, lijkt een gewelddadige confrontatie met de indianen constant in de lucht te hangen en lijkt Brittles, ook alweer niet des Wayne's, er veel aangelegen om het vooral niet tot een treffen te laten komen. En misschien is dat wel eens een verfrissend beeld waar vooral veel politiek wordt beoefend in plaats van de gebruikelijke pief paf poef.

Doch is She Wore A Yellow Ribbon niet bepaald een topfilm, want het kabbelt allemaal maar wat aan vooral het romantische deel rondom Olivia, zit er verder totaal weinig opbouw of spanning in het geheel, en is het gewoon allemaal te simpel, te gewoontjes. Zo kan het natuurschoon, een bescheiden Wayne en de knappe decors de film niet naar een hoger plan tillen, daar is meer voor nodig. Afijn, drie sterren voor de moeite wat mij betreft en snel op naar de volgende.

Aardig niemendalletje die best wel leuk is en nergens zwaarder wordt dan het begeleidende nummer van Sixpence none the richer.

Rachel Leigh Cook en Freddie Prinze jr. slagen er aardig om behoorlijke stereotype rollen zonder diepgang de nodige sympathie te geven. En vooral Freddie Prinze komt toch niet echt over als de afstandelijke en arrogante 'president' die je zou verwachten. De film die verder niet echt heel bijzonder is qua opbouw of ontwikkeling moet het wat mij betreft vooral hebben van de rustige en timide Rachel Leigh Cook die toch een interessante transformatie doormaakt. Verder zijn babyface Paul Walker en een hele jonge Anna Paquin erg grappig om voorbij te zien komen. En een heerlijke en bijzonder vervelende rol van Matthew Lillard. Wat een flapdrol, moet je ook maar zo kunnen spelen.

Zo nu en dan leuk op een verloren moment, maar vooral omdat Rachel Leigh Cook toch wel erg leuk is.

Maandag het weekend afsluiten met deze The Sheltering Sky die ik vooral had meegenomen vanwege de QMC uitgave wat vaak niet de minste films zijn. Toch bleek dit trage drama nu niet bepaald een hit en zelfs een lange en moeizame zit.

Toch slaat mijn hart iets snelleer bij het zien van de prachtige en altijd aimabele Debra Winger waar overigens haar kapsel haar niet echt eer aan doet. De combinatie met Malkovich lijkt opzich nog wel een reden tot goede hoop, maar die hoop vervliegt daarna snel met het wispelturige gedrag tussen het stel, dan weer warm dan weer koud, waar medereiziger Hunner al snel een breekijzer is en de afstand tussen het stel vooral geprojecteerd wordt in discussies over de aanwezigheid van Hunner, gesprekken die men voert terwijl ze beide in een andere kamer zitten en zij überhaupt onwetend is over dat hij de hele nacht de hort op geweest is. Zit er een idee achter? Vast wel. Is het kwalitarief goed en met zorg gemaakt? Oh absoluut. Heb ik er iets mee? Geen donder.

Toch heeft de film de nodige goede punten zoals de nostalgische opening, is de soundtrack van Sakamoto prachtig, en is het begrijpelijk dat hij in de prijzen viel. Het bizarre avond tafereel van Port is dan juist weer heel erg bevreemdend en iets wat ik niet in dergelijke film zou zoeken maar is wellicht exemplarisch voor de afstand tussen de twee. En op deze gedachte lijkt de film rond te hinken, de status van relaties, hoe deze helemaal kunnen verflauwen of vervagen, dat je het contact met elkaar helemaal kwijt bent en dat pas na de definitieve angst voor het verliezen van iemand het gevoel rondom diegene terugkeert. Van de andere kant kan hier ook verlatingsangst en angst voor eenzaamheid spelen, en ansich is het doodsbed van Port met de wanhopige Kit best wel aangrijpend en goed geacteerd. Want wat een afschuwelijke ellende is die lijdensweg in dat tochtige en miserable hok. Het vervolg rond Kit lijkt daarna ook aan de linke kant als blanke vrouw alleen tussen de Berbers waar ze vervolgens goed terecht lijkt te komen maar het noodlot alsnog toeslaat met een wel erg tragisch einde.

Het neigt mij te zeggen dat The Sheltering Sky wel degelijk goede momenten bezit maar er na die tijd toch vooral een gevoel overheerst dat ik denk dat hier veel meer in had kunnen zitten. Zoals een Bertolucci bijna betreft is het allemaal te lang en saai van stof en komt erbij dat ik onvoldoende heb met de karakters en het geen moment wil boeien. Daarom wat mij betreft een onvoldoende.

Maandagmiddag nog even iets van het lijstje met oude oorlogsfilms en daarbij viel de keuze op deze Shenendoah die weliswaar een bruut ogende filmposter heeft maar qua inhoud amper in de buurt komt van oorlog. Desalniettemin kan het net zo goed een prima film zijn en dat bleek het ook ondanks enkele minpunten.

Het gaat in ieder geval fraai en hoopvol van start met enkele sfeerbeelden omtrent de veldslagen van

de Amerikaanse burgeroorlog, maar die wordt wat dat betreft snel ingeruild voor het gezin Anderson waar vanaf daar de focus op ligt. Want het is Charlie Anderson wat de klok slaat met veel gelul en weinig actie, maar dit heeft wel degelijk een reden namelijk de karakterschets van Charlie als de recht door zee, principiële en correcte vader des familias. Het holle geknauw, alsof de man slechts spieren in één mondhoek heeft, zoals we gewend zijn van Stewart nemen we maar voor lief. En zo timmert Shenendoah op zijn eigen manier aan de weg met een beeld van een familie ruw verstoord in hun idylle regelmatig kracht bijgezet met veel natuurschoon en zoetsappige klanken.

De film schiet tenslotte in de versnelling als de jongste van de familie in de klauwen valt van het leger en Charlie hemel en aarde beweegt en de strijd aangaat om de jonge knul terug te krijgen. En hoewel de familie in zijn geheel het slagveld niet betreed wordt er toch een zware tol geëist van de familie Anderson en blijkt maar weer dat onschuld en burgers het eerste en grote slachtoffer is in oorlog met taferelen van plunderende soldaten zoals we die ook zagen in Cold Mountain. Desondanks gaat het leven door zo getuige de laatste scènes van de film waar Shenendoah tenslotte tot een einde komt. Dit was niet bepaald wat ik er van verwacht had, maar een film hoeft niet perse goed te zijn vanwege of door wapengekletter, Shenendoah toont zich dan ook een prima film die zich vooral richt op drama. Opzich hoef ik dit niet snel weer te zien, misschien wel nooit, mijn smaak is het ook niet helemaal maar een goed voldoende verdient de film zeker wel.

Filmpje waar ik ooit erg mijn best voor deed te negeren. Wat kon dit zijn? Het beste was er wel of met Ritchie na Revolver en RocknRolla, daarnaast kon Robert D. jr. ook op weinig sympathie van mij rekenen wegens de vervelende personages die hij doorgaans speelde, het imago dat hij heeft als lastig figuur, en Iron Man leek mij behoorlijk flauw. Tot het er een keer gewoon van kwam, ik de intro zag, en bleef plakken...

Zonder al te veel in te gaan op het verhaal slaagt Ritchie met een wonderlijke mix, die zijn stijl heet, in de voor Holmes gebruikelijke laat 19de eeuw. Een mix die behoorlijk precaire is vanwege alle tegenstrijdigheden, en dus een smal koord tussen succes en faal bewandelt. Maar Ritchie flikt het, Sherlock is echt niet zijn beste werk, maar bijzonder leuk en vermakelijk wel. De vlotte stijl valt helemaal in het potje, de humor en vooral de wisselwerking tussen Law en Downey Jr. slaat meer dan aan, de achtergrond met de Theems, om maar eens iets te noemen, met de bonte verzameling schepen en de Tower Bridge in aanbouw is mooi en overtuigend, om de soundtrack van Zimmer aan te halen als mooi, passend en aanvullend.

Vooral de casting überhaupt van Downey Jr en Law is een bijzonder succesvolle, met nadruk op Downey Jr die geknipt lijkt voor de excentrieke detective. De cast van Strong is ook een sterke, hoe er rond hem tevens met een sinister sfeertje, met de twijfel of er iets bovennatuurlijks is, wordt gespeeld, is lekker gedaan. Niet te vergeten de eyecandy met McAdams en Reilly, om nogmaals de humor en mimiek aan te halen hoe onnozel en nonchalant weg Holmes dingen ontdekt en uitvindt.

Sherlock Holmes is een geslaagde mix van Ritchie die eigenlijk alles heeft naast een prima verhaal, mooie settings, overtuigende CGI, een uitstekende cast, humor, actie en vooral naar meer smaakt.

En met Sherlock Holmes Game of Shadows de laatste herkijk van deze week, niet vanwege twijfel maar omdat ik deze ook, net als de voorganger, op blu-ray bij de kringloop gevonden had en simpelweg niet kon laten liggen. En ook deze herkijk bracht net als de voorganger niets nieuws onder de zon ten opzichte van mijn eerste beoordeling.

Het is nog altijd zonde dat McAdams er zo snel uitgaat, Jared Harris is erg sterk als de intellectueleen wrede bad guy, Paul Anderson goed als zwijgzame handlanger, het duo Law en Downey Jr is in die zin. weer in ere hersteld en met de soundtrack en het nodige aan humor en actie zit je wel geramd voor een leuke avond. Maar zoals ik al eerder constateerde is dit tweede deel toch vooral een herhaling van het trucje uit de eerste die daar vernieuwend is maar nu toch vooral een beetje in herhaling valt. Desondanks vermaakt het wel zeker en ben ik stiekem toch wel erg benieuwd naar deel 3 waar dan eindelijk sprake van is. Kom maar op zou ik zeggen.

Opgenomen en geprobeerd via Filmbox, en dan vooral vanwege het hoge cijfergemiddelde want verder was deze film mij redelijk onbekend en verraste het me tevens dat het een Iraans/Perzische film betrof. Niet iets dat negatief bedoeld is maar eerder dat je niet veel films uit die regio van de wereld op tv ziet

En het was best even zoeken wat deze film betrof rond vier korte verhalen, en vraag ik mij regelmatig af wat de bedoeling is rond Heshmat als rustige, geduldige en verzorgende huisvader. Wat gaat hier nu precies de bedoeling van zijn? De uiteindelijke clou en anticlimax is dan ook één die alles in een heel ander daglicht stelt en niet anders omschreven kan worden als contrast en tegenstelling, en daarmee in volle omvang toch best sterk. Laat de rest maar komen wat vervolgens gebeurt met een soldaat uitgekozen als beul die zich in alle hoeken wringt om hier aan te ontkomen, soldaat Javan in het derde verhaal op verlof die een verschrikkelijke ontdekking doet, en uiteindelijk de opmerkelijke biecht van een oom aan zijn nichtje. Alle vier onlosmakelijk verbonden met de dood, en in de context van het woord zo vaak gebruikt en zo gemakkelijk gezegd, zeg maar gerust achteloos, maar dat het zelden zo gemakkelijk is wanneer het dichtbij komt.

Zoals reeds gezegd is het eerste verhaaltje wel erg goed mede door de ontknoping, de derde mag er ook zijn qua ontdekking, uiteraard wordt er goed geacteerd en wordt een lastig onderwerp op sterke wijze behandeld. Toch duurt het mij regelmatig te lang zoals het geval bij het tweede en derde verhaal en vind ik de laatste zelfs gewoonweg niet interessant. Boodschap blijft niettemin dat het leven nooit weer hetzelfde is na de doodstraf of het uitvoeren van de doodstraf, en dat onderwerp verdient sowieso al de aandacht en is het knap dat men in een dergelijk land dit durft te maken. Toch vangt het mij niet helemaal en had het van mij compacter gemogen. De vergelijking met Relatos Salvajes snap ik enigszins vanwege de versplintering qua verhaal en karakters toch betreft die film een totaal andere toon waar het There Is No Evil toch dodelijk ernst is en laat dat samen met de speelduur en het lage tempo de film best wel taai maken. Afijn, ondanks goed momenten toch niet helemaal mijn ding.

Vrij blanco ingegaan, nooit bijster enthousiast over buitenlandse films in de zin van dat ik de taal niet begrijp, maar bloody hell, wat een opening zeg! In eerste instantie de situatie metde dronken klant, nadat 'de wet' verschijnt slaat het om in een oogstrelende dans en vervolgens vechtscene. Wanneer zij hem het badhuis gedeelte in achtervolgt en ingespannen probeert te horen waar hij is, is het moment dat ik met ingehouden adem zit te kijken. Wauw! Net als de scenes in dat bamboebos die visueel fantastisch zijn, maar dat is de hele film in die zin, een visueel lust voor het oog. Net als de vechtscenes die soms op het dromerige af zijn, uitgebalanceerd met een even prachtige als pakkende soundtrack.

Mjah, och, het verhaal heeft niet zo bijzonder veel om het lijf maar dat maakt de stijl en andere goede punten van de film er niet minder op.

Met The Magnificent Seven in gedachte als het ultieme jeugdsentiment, uiteraard de 1960 versie met de uber coole Yull Brenner en Steve McQueen, kon het toch niet anders dan dat ik het orgineel, deze Seven Samurai, natuurlijk eens moest zien en dat kwam er dan eindelijk van na een Marktplaats aankoop en inmiddels in de eerste week van mijn vakantie. Toch was het zondag even schrikken toen ik lucht kreeg van de speelduur van maar liefst 3,5 uur, iets dat me zondagavond niet uitkwam. Dus daarom voor de herkansing op maandagmiddag en avond met deze film uit de top 50 van de beste 250.

En zonder enige twijfel kan meteen de sfeer benoemd worden met het stemmige zwart/wit en de droeve tonen van de soundtrack, ja dit heeft ongetwijfeld veel stijl. Zo valt de montage ook op net als de vlotheid van de verteltrant, iets dat ik wel een beetje vreesde vanwege de leeftijd en de lange speelduur, maar de contouren van een goed gewaardeerde klassieker teken zich al vrij snel af. Sterk is ook zeker het geschetste beeld van het Japan in de 16de eeuw, een harde tijd voor de mensen, de strijd om te overleven met ontbering, honger, ellende en plunderende bendes op de loer. Daarnaast blijven het toch vooral Aziaten met hun manier van lopen, half rennen met het bovenlichaam heel erg naar voren, een bepaalde gedienstigheid, onderdanigheid en zelfs kruiperig, iets waar ik wel eens een beetje moe van wordt. Maar goed het hoort er allemaal bij net als alle symboliek en eerzucht van de Samurai en een eerste kostelijke ontmoeting met the leader of the pack die afrekent met een bandiet die een kind gijzelt. Andermaal dienen daar de kenmerken zich aan van een vlotte film en montage en camerawerk die zijn tijd ver vooruit lijkt.

Uiteraard zijn er veel dingen die bekend voor komen in vergelijk met de 1960 versie, in beide gevallen is de leider kaal, in beide gevay hebben ze een uiterst trouwe adjudant, in beide gevallen is er een jongr hond aanwezig, ook de dorpsoudste met zijn wijsheden klopt en ook in deze versie durft de bevolking zich niet te laten zien, komen ze pas te voorschijn als er alarm geklonken heeft en houden ze dingen verborgen voor de samurai. Leuk is het beetje humor en opschudding dat de samurai brengen onder de bevolking, vooral Toshiro Mifune als paljas en clown Kikuchiyo vult zijn rol op dat vlak met verve in, en uiteraard is daar de training richting weerbaarheid. Fraai zijn de gevechten en de doortastendheid van de samurai met een behoorlijke apotheose richting het einde met de vele gevechten en ook erg knap voor de tijd de afgeslagen nachtelijke aanvallen, erg knap gefilmd wat dat betreft.

En zo bevestigt Seven Samurai toch zeker zijn naam als klasse film die amper last lijkt te hebben van zijn leeftijd van bijna 70 jaar. De stijl is zoals reeds benoemd ontzettend sterk en de ook al benoemde camerawerk en montage getuigt ook van een zekere klasse. Een best cijfer zit er wat mij betreft wel in toch breekt op een gegeven moment de lange speelduur mij op en verlang ik toch het compactere The Magnificent Seven, 3,5 is gewoon te lang als je het mij vraagt.