Opinions

Een meer dan boeiend en goede film over een behoorlijk, voor mij, onbekend stuk Duitse geschiedenis. Om de precies achtergrond en idealen te weten van de RAF is het verstandig even Wikipedia te raadplegen.

Terug naar de film, vanaf het begin ontspint zich een grauw en realistische beeld van het Duitsland in die tijd. Een spiraal van nieuw vs oud denken, achterdocht en controle, en op sommige vlakken niet zoveel verschillend van alle politieke onrusten uit de crisistijd. En vrij direct beeld wordt voorgeschoteld met de betoging die met behoorlijke gevolgen wordt neergeslagen en dat terwijl zij niet eens begonnen. Zulke gebeurtenissen leiden tot reactie, en het kan ook niet anders gezegd worden dat hier in die zin wel een heel aardig beeld geschetst wordt over hoe men radicaliseert en vervolgens in een neerwaartse spiraal terecht komt die alleen maar erger wordt en die men vooraf ook niet gewenst had en gewild had.

De karakters krijgen verder weinig introductie en de gebeurtenissen volgen elkaar snel en flitsend op. Complimenten voor montage en regie want het blijft boeiend zonder dat het doodslaat, of verveelt of aan diepte verliest.

Gebeurtenissen als de kidnap van de bankier en de gijzeling in Stockholm heb ik zelfs nog even nagezocht want ik kon me er bijna niets bij voorstellen dat dit gebeurt was, dat er zo'n strijd heerst rond de gevangene RAF leden. De oprichting van de GSG 9 en hun ingrijpen van de gijzeling rond de Lufthansa vlucht was wel bekende informatie. Een van de weinige dingen die niet klopt s het vrijlaten van Mohnhaubt en dat zij een cel gaat lijden. Zij werd pas tien jaar na de dood van Ensslin, Meinhof en Baader.

Maar dit laatste mag de kwaliteit niet drukken. Een meer dan degelijke noot uit de Duitse geschiedenis en onrust circa 1970. Een beeld wat mij bijzonder bevalt vooral vanwege de realistische en rauwe toon. Prima rollen overigens van allemaal en altijd fijn om Alexandra Maria Lara en de tot nu voor mij onbekende Johanna Wokalek te zien.

Babel, 2006 alweer, en wat een karrenvracht aan nominaties en lof oogste de film destijds. En dat Inarritu een filmpje kan maken weten we inmiddels van het behoorlijke Birdman en het weergaloze The Revenant. Gezien had ik de film al eens geruime tijd geleden, overtuigen deed de film niet en wat mij betrof was het wel eens tijd voor een herkansing, want wie weet...

Babel is een kaleisiscoop van verhalen, vier om precies te zijn, die rond elkaar, tegelijk of vlak voor of na elkaar gebeuren en op dusdanige manier in elkaar geweven zijn. Het inzicht waar in alles op zijn plek valt gebeurt pas op zijn laatst en eigenlijk is het onnodig te zeggen dat alle karakters zwaar in de shit zitten of met zichzelf in de knoop liggen. Prima geacteerd wordt er eigenlijk wel door allen, de soundtrack is ook best sterk en won terecht een Oscar, tevens is de grenscontrole scene sterk te noemen.

Het zijn toch helaas de meeste goede punten die ik kan bedenken. Want boeien of aangrijpen doet Babel me deze tweede keer evenmin. De speelduur ís niet alleen lang maar voelt zo mogelijk het dubbele wat het tempo van de film betreft en het begin is erg moeilijk om in te komen. Dan zijn er van die onnodig lange scènes zoals de toch met de auto naar de trouwerij toe, dat duurt en dat duurt, net als de trouwerij zelf, en voegt het inhoudelijke iets toe...? Dat geld net zo voor de verhaallijn met de Japanse meisje dat van het zelfde laken en pak is. Het duurt en duurt, en waarom nu eigenlijk? De poging tot een bijzonder en intelligent verhaal met al deze betrokken lijkt dan vooral ook te stranden in die zelfde poging semi- intellectueel over te komen terwijl het toch werkelijk allemaal niet in evenwicht lijkt en zelfs gekunsteld en geforceerd overkomt.

Nee, Babel is ook de tweede keer verre van overtuigend en komt op mij over als film die veel potentie had, vooral ook erg veel wil maar daar hopeloos in faalt.

Ja, ach...wat moet je er van zeggen. Een beetje actie, wat spektakel, een aardige cast, een niet al te moeilijk verhaal, een vlotte vertel trant en heel veel coole muziek, effe in de blender en dan heb je Baby driver.

De film moet het niet bepaald hebben van zijn plot of geweldige verhaal, het is eigenlijk zo simpel als het kan. Het is juiste de manier waarop er met muziek gespeelt wordt die voor een prettige verandering zorgt en er voor zorgt dat de film net anders is dan de gemiddelde actiefilm. Eerlijk gezegd zonder het aspect van de muziek zou het een doodsaaie film zijn, zou hij volledig of que zijn en eigenlijk niet leuk of interessant.

Foxx en Spacey zijn redelijk op de automatische piloot bezig, Elgort verpakt het leuk, vooral de wisselwerking met die dove is aandoenlijk en Lily James altijd prettig om te zien. Verder maar een kort rolletje van The Punisher, wat een foute trui heeft Foxx op een gegeven moment aan en ik vraag me af hoe leuk die eigenaar van die pizzazaak het vond om na iedere werkdag van Elgort een set nieuwe banden te moeten kopen.

Afijn, aardig wegkijkertje voor een keer, that's all folks!

En daar was afgelopen woensdag de herkijk van deze Babylon samen met een kameraad. En zoals verwacht maakte de film een nog betere indruk met zijn niet aflatende en kleurrijke stroom van gebeurtenissen en karakters die in een bloedvaart voorbij komen. En het verveelt werkelijk geen moment, en hoogtepunt van de film is toch wel de poging om voor het eerst met geluid op te nemen en resulteert in een scène die ontelbaar vaak opnieuw gedraaid moet worden. En wat is dat toch een hilarisch geheel wat mij en mijn kameraad praktisch de slappe lach opleverde. Kostelijk! Halve ster erbij.

Deze filmreeks zal ongetwijfeld fijn jeugdsentiment zijn voor sommige mensen, iets dat bij mij al ontbreekt aangezien ik ze nooit zag in die tijd. Dan komt er de Zemeckis stijl bij die ik nooit helemaal echt aanvoel, op zijn twee magnum opusen na wat ik twee hele goede films vind, plus al dat tiener gedoe, met wel erg flauwe typetjes en grappen, die niet op de rand zijn maar er over. Is het dan verschrikkelijk? Nee, dat nu ook weer net niet...

De flauwe overdreven humor is meteen wel heel nadrukkelijk aanwezig, wellicht iets dat in het tijdsbestek gezien moet worden. De DeLorean en zijn tijdreizen ziet er eigenlijk hopeloos slecht maar krijgt nog het voordeel van de twijfel. Het is echter dat vreselijke karakteriture gedoe rond zijn familie en Bif dat ik echt té vind. Ik snap dat de cirkel op het einde weer rond moet, maar het is soms echt flauwer dan flauw. Wel vermakelijk, zijn ontvangst in het verleden, en de wijze waarop hij bijna de ruiten van zijn eigen bestaan ingooit. De sjans met zijn eigen jonge moeder is voorspelbaar maar juist wel grappig. Zijn optreden tijdens het schoolfeest als gitarist is weer op het flauwe af, to much, de wijze waarop vader en moeder bij elkaar komen en Bif een lesje krijgt is dan juist wel weer aardig.

Het maakt Back to the Future voor mij iets dat niet heel erg blijft hangen en het op enkele aardige momenten gewoon niet is. En dat komt voor mij toch grotendeels door die onvolwassen en flauwe sfeer, iets dat inherent is aan de film en zijn personages en daarom niet aan mij besteed. Toch voor de moeite en de eeuwigheidswaarde die het zal vertegenwoordigen een 3.0.

Beste deel van de trilogie, iets dat vooral komt door het script en de vele ontwikkelingen gedurende de film.

Deel twee begint waar één eindigt met het verschil dat Wells vervangen is door Shue. Niet perse een verslechtering. In plaats van het verleden moet men nu naar de toekomst alwaar een aantal gebeurtenissen moet worden verkomen. Tot daar niet veel nieuws, net als de terugkerende schare acteurs als dezelfde karakters in andere tijden of juist als voorouder. Iets dat vooral in deel drie wel eens wat aan de flauwe kant wordt vooral in combinatie met de omgeving en hoe ze zich gedragen tot anderen.

Toch is deel twee erg te pruimen wanneer Parker door de politie thuis gebracht en er vlak daarna een heel ander verhaal ontstaat met alternatieve toekomst als Biff het boekje in handen krijgt. Vooral het laatste vind ik prima bedacht en vele malen beter dan het script van deel één die niet veel meer inhoud dan moeder en vader McFly te koppelen.

Grappig te noemen is dat we in '89 beeld van 2015 reeds vliegende auto's gehad hadden. BTTF twee is zonder meer een vlot en grappig jaren '90 product die bij mij beter aanslaat dan de eerste.

Redelijk, maar licht overbodig, en vooral het minste deel van de trilogie. Aardige is de situering in het westen te noemen en het tijdsbeeld, toch is BTTF drie vooral een herhaling wat der betreft.

Net als in de eerste, wordt reeds in het tweede deel het begin gelegd voor nummer drie. En het is de makers te geven dat het niet opnieuw een alternatief wordt in een redelijk nabije tijd zoals één en twee. Gelukkig wordt er in die zin wel een hele andere tijd en sfeer opgezet en draait het vooral ook om de moderne karakters in het western tijdperk. Een element dat nog wel leuk is.

Toch is de film een herhaling van zetten, problemen met de DeLorean, een naderend tijdslimiet, problemen met de liefde en vooral problemen met de overgrootvader van Biff. Vooral dat laatste wordt een herhaling, en waar het in deel twee nog een leuke gimmick is, wordt het in drie toch eentonig. Net als het verschijnen van Strickland. Het maakt de personages herkenbaar, tot op zekere hoogte grappig, maar tevens eendimensionaal en voorspelbaar. De flauwe dubbelrol van Fox als Seamus en Thompson als Maggie vind ik echt dan ook niets meer toevoegen, ook niet grappig wat dat betreft.

Het drieluik is afgerond met deel twee als leukste en drie als minste en ik moet nogmaals zeggen dat het niet helemaal mijn ding is, nooit geweest, en ook nooit zal worden. Vermakelijk is het wel, maar daar is dan ook het meeste mee gezegd. Eigenlijk zou na de 3 voor 1 en een 3,5 voor 2, een 2,5+ voor deel 3 op zijn plaats zijn. Dus vooruit afgerond naar boven een 3.

Afgelopen vrijdag een mooi dagje weg geweest met de bezichtiging van twee brandweermusea in Borculo en Rijssen, vooral Borculo was uitstekend, om daarna de avond nog even aftesluiten met iets in die trant en eigenlijk zijn er niet zo heel veel brandweer films buiten Ladder 49, Only the Brave en deze Backdraft. En aangezien Only the Brave, wat overduidelijk de beste is van de drie, geen Nederlandse ondertiteling heeft werd het Backdraft aangezien ik mijn vader dat niet aan wilde doen. En hoewel niet helemaal meer van deze tijd voldeed Backdraft toch weer.

De kritiek blijft niettemin staan rondom overdreven heroisme, het irritante karakter Tim, Baldwin die maar weer eens bewijst vooral alleen droevig te kunnen kijken en de vele protocollen die overtreden worden. Toch is de film ronduit spectaculair en is het vuur fan-tas-tisch in beeld gebracht zoals bijvoorbeeld het kleine fikkie dat Rimgale steekt om iets uit te leggen over hoe vuur beweegt en denkt. Dan zijn er de geluidseffecten die ook geweldig zijn plus de soundtrack van Zimmer waar al elementen uit Pirates of the Caribbean in te herkennen zijn. Tenslotte Donald Sutherland die weliswaar een klein rolletje heeft maar alle andere acteurs op grote afstand zet want wat een acteur toch en wat maakt hij het meeste van zo'n klein rolletje. Zoals gezegd maakt dit alles Backdraft tot een aangename zit en prima film uit het jaren '90 tijdperk.

Maandag voor het sluiten van het weekend even aan de herkijk met dit stuk sentiment uit mijn tienertijd. De VHS huurde ik destijds zelfs verschillende malen zo'n spectaculaire en vermakelijke film vond ik het met een mini poster, A4 formaat, tot gevolg in mijn slaapkamer. En eigenlijk heeft deze Michael Bay nog geen moment aan kracht ingeboet en ontegenzeggelijk de beste van de Bad Boys reeks.

Want wat maakte deze Bad Boys destijds een indruk met zijn vlotte mix van humor, actie, een vleugje spanning en spektakel en vooral het dynamische duo zelf. Het klopt gewoon allemaal, iets dat men daarna bij de vervolgen nooit meer voor elkaar kreeg door vooral volledig door te draaien met over the top actie en veel te flauwe humor. Iets dat wel goed in elkaar steekt bij deze versie. Want het dynamische duo Smith en Lawrence zit goed in elkaar qua humor en ruzie. Dan is het vlotheid troef wat de film betreft met een goede montage en soundtrack met veel herkenbare elementen van Speed wat niet raar is aangezien het dezelfde componist is, dan mogen we het aanstekelijke nummer van Diana King niet vergeten.

Het is jaren '90 op zijn best met fantastische actiescènes zoals de vechtpartij op toilet van Club Hell en de nog sterkere scene die begint met de schietpartij in de foyer van het appartement en uitmondt in de achtervolging te voet van Smith. En wat een sterke scène is dit toch met een bijzonder hoge vibe waarin alles klopt qua montage, vlotheid, actie, muziek en intensiteit. Dan natuurlijk nog de geweldsporno achtige uitbarsting als finale met een mooi duel tussen de Porsche en de Shelby Cobra. Daarnaast bezit de film een aanstekelijk soort hysterie die het nog altijd goed doet.

Zoals reeds gezegd is deze Bad Boys jaren '90 op zijn best in een perfecte en meer dan vermakelijke mix die ik nog altijd met veel plezier kijk. Lekker!

Film waar ik eigenlijk totaal geen interesse voor had, vooral vanwege de weg die ingeslagen was met deel 2. De eerste kan mij juist heel erg bekoren en is een behoorlijk brok jeugdsentiment. Maar bovenal is het een geslaagde mix van humor en actie waar de twee heren zichzelf zijn maar net niet té, een grens die op gênante wijze wordt overschreden in deel 2 waar de heren stuitend zijn, de humor flauw en de actie over de top. Iets waar ik geen beterschap in verwachte met deel 3.

Maar al kijkend bleef ik toch hangen vooral in een fase die even iets serieuzer aan voelde. En hoewel de film met de achtervolging op motor met zijspan toch weer lichtelijk ontspoord, wat ook valt te zeggen over de finale, valt toch op dat de heren iets ouder en trager zijn. En dat is juist wel goed waardoor ze iets minder vlot en snel zijn. Grappig is toch zeker hoe de leden van AMMO de spot met ze drijven en de kleine linkjes die het Belgische regisseurs duo in de film legt richting de eerste.

Ik krijg spontaan zin om deel 1 weer eens te doen, dan is er het vrouwelijk uitzicht dat het goed doet met Hudgens en Paolo Nunez, vooral de laatste wow! Verder vallen een aantal sterke actiescène op zoals de schietpartij in de garage en ben ik toch wel benieuwd waar dit Belgische duo nog meer mee gaat komen. Super is BB 3 natuurlijk niet maar al met al best aardig voor een keer en beter te pruimen dan het zwaar over de top deel 2. Maar deel blijft met afstand de beste.

Tot op zekere hoogte vermakelijk maar totaal niet meer te vergelijken met de bijna sketch-achtige humor en toevalligheden uit het eerste deel, die naast deze film naturel en gewoontjes aandoet, maar daardoor veel meer charme heeft en uitgebalanceerd aanvoelt qua actie, humor en karakters.

Dit deel draait vooral om de over the top actie, grappen die te bedacht en flauw zijn. Het spontane is er af en het voelt allemaal te gemaakt en geforceerd aan. BB 2 is dan ook in mijn beleving een vermoeiende film die weinig toevoegt aan het eerste deel.

Ja, poeh, niet zo best eigenlijk.

Super hitman wordt opgepakt door fanatieke smeris Bud en overtuigd de crimineel tot een samenwerking. Bijzonder nog wel aan de hele redenatie van de overstap is de financiële situatie van vrouwlief die geen cent meer te makken heeft. Bijzonder is dat juist in mijn ogen omdat de criminele organisatie waar man voor werkt of werkte zich vaak dan over de familie ontfermt en geld toestopt juist omdat ze weten dat in dit geval Jesse zal zwijgen. Vooral als Lutin en Jesse zulke maten zijn en zoveel weet, snap ik niet dat Lutin hem niet zal steunen in zwijgen en voor zijn vrouw zal zorgen.

Maar goed, hier blijft het niet bij qua kritiek. Het hele plot voelt voorspelbaar en cliché over, de karakters voelen aan als karikaturen en de film lijkt te geforceerd de indruk te willen wekken van een bikkelharde smerisfilm. Iets dat eigenlijk al mislukt, en mij bijna de tv doet uitzetten, na de openingsschietscene die uitermate slecht geschoten, gemonteerd en gewoonweg beroerd oogt. Dan is er de brede cast waarin de twee glansrol sergeanten Elias en Barnes van Platoon elkaar weer in de haren zitten. Ik vraag me af wie van de twee de tijd het beste heeft doorstaan vadso Berenger of Dafoe met die uitgeteerde rimpelkop. Toch stel ik me voor dat deze twee mannen hier ook meer van verwacht hadden. Maar terug naar de cast, Amy Smart leuk voor het oog, dat hersenloze zuidelijke tuig zoals Buzz en Catfish zijn nog wel leuk, Dafoe acterend het beste van deze prent, Dillon oogt een zware jongen met zijn tattoos en ongeschoren bakkes maar heeft inhoudelijk niet het acteer niveau om zijn rol een extra dimensie te geven en Barnes mislukte wat mij betreft totaal als dandy achtige opperboef.

Even lijkt het, als Jesse ingepalmd en wel terug in het netwerk is, dat de film zowaar iets van sfeer wint met een redelijk ogende slachtpartij op het einde. Het zogenaamde messenduel tussen Jesse en Lutin slaat dan weer nergens op, een maffiabaas van 70+ die gewaagd is aan zijn de helft jongere beste hitman, tsja....Bad Country is dan vooral ook een wedstrijdje turven tussen goede en slechte punten en het moge duidelijk zijn welke van de twee de meeste streepjes had staan.

Een filmpje die toch altijd bleef trekken en tot de verbeelding leek te spreken, vooral vanwege het vrouwelijk schoon zullen we maar zeggen, achteraf kwam ik tot de conclusie de film toch wel eens te hebben gezien.

Veel introductie krijgen de dames niet, de reden van de team up en vlucht ook niet, erg voorspelbaar trouwens wat dat betreft. De daarop volgende gebeurtenissen zijn allen niet minder voorspelbaar met alle ontwikkelingen en de uiteindelijke ontknoping. En eigenlijk moet daar ook niet naar gekeken wordt in deze film met een groep vrouwen die naar de samenstelling van de gemiddelde jaren '90 girlband neigt met Bossy Spice, Posh Spice, Serious Spice en Baby/Hot Spice.

Het is dan ook deze voortreffelijke groep vrouwen de de film waard maakt te kijken met vier fraaie dames. Stowe de mannetjesputter, Masterson als de serieuze dame, McDowell als de tuthola en Barrymore als het ultieme eyecandy. Een andere gebruiker repte al in positieve zin over Barrymore waarop ik dacht dat deze gebruiker toch serieus naar een opticien moest. Barrymore sexy? Spannend ? Sexappeal? In welk universum? Maar potverdorie wat was Barrymore een ontiegelijke knappe dame op haar 19de. Het is Loggia die verder als enig acteur van naam wat toevoegt, Mulrooney is castvulling als anders en ja... verder kan ik ook eigenlijk een niet veel anders of noemenswaardig bedenken.

De casting afdeling van deze film heeft waarschijnlijk de grootste bijdrage geleverd want eerlijk gezegd stelt het allemaal bitter weinig voor en is Bad Girls toch vooral anderhalf uur lekkere wijven kijken en meer niet.

Tegenvallend jammer genoeg, ondanks enkele aardige dingen.

Bittere teloorgang van New Yorkse rechercheur die zo'n beetje alles doet wat niet mag en op stuitende wijze misbruik maakt van zijn positie. Een vicieuze cirkel die vooral door verkeerde 'wedjes' steeds sneller en dieper gaat. Keitel zet bij tijd en wijlen de totale instorting prima neer, hoewel dit gedeelte van de film ook hetgeen is waar het voor mij misgaat.

Hoewel ik snap dat dit onderdeel van de film is wordt de destructieve koers van Keitel wel erg lang gevolgd met waanbeelden als sluitstuk. Waar ik al die tijd op zit te wachten, verhaal, cachet en houvast voor het personage, namelijk focus op de zaak, komt die amper voorbij en is daar pas de laatste minuten sprake van.

Ondanks een sterk acterende Keitel, een prima uitgangspunt, en een aantal prima sfeer en shoquerende momenten komt het verhaal, en bedoeling, voor mij niet van de grond. Zoals gezegd, tegenvaller jammer genoeg.

Film die vooral mislukt is. Cage doet het op zich nog niet zo verkeerd en het idee is er wel van een behoorlijk doorgesnoven en doorgeslagen agent, de locaties ook wel. New Orleans leent zich daar prima voor, staat immers bekend om het broeierige klimaat en vele maatschappelijke problemen vooral sinds Katrina. Iedereen lijd daar aan een drank of drugsprobleem en wie uit en dergelijke dal probeert te klauteren wordt niet begrepen. Zat ingrediënten zou je zeggen...

Toch komt de film totaal niet van de grond omdat hij ronduit saai is en er ondanks alle duistere problemen rond Cage en het broeierige zuiden amper sprake is van sfeer. Eén van de hoogtepunten is wanneer Cage uit zijn slof schiet bij de apotheek, het is een van de weinige momenten dat de film uit een anders nogal duf slakkengangetje komt en er wat vuur in blijkt te zitten. Verder zijn de vage momenten met de reptielen wel grappige die vooral zinspelen op de mate waarop Cage in de olie zit, apart, grappig, maar verder...

Veel redenen om de film te zien of uit te zien zijn er niet maar ondanks al het boven genoemde triggert de film toch een vage interesse om te willen weten hoe ver de teloorgang van Cage zal gaan.

Gezien, beoordeeld, en verder met de geit.

De derde titel van de kerstfilm stapel die op zaterdagmiddag aan de beurt was betrof deze Bad Santa die mij enkele weken terug nog aangeraden werd als erg leuk. Ik had de film perse al die jaren redelijk ontweken omdat het mij niet echt aansprak en dat gevoel klopte achteraf wel waar dit mij niet echt kon bekoren.

Het verhaal mag duidelijk zijn met recidivist en kruimeldief Willie die het met zijn partner vooral moet hebben van de jaarlijkse kraak rond de feestdagen. De rol als kerstman en elf is in die zin niet meer dan een dekmantel en het moet gezegd dat dit best leuk bedacht is maar of dat nu verder ergens heen gaat is de vraag. Want het beeld rond Willie is toch vooral die van een vicieuze cirkel, uiteraard is dit wel als opbouw bedoeld voor een verandering verderop in de film maar dit laat wel ontzettend lang op zich wachten en eerlijk gezegd zie ik heel weinig leuke humor in de film.

Behoorlijke pleister op de wonde is de mooie Lauren Graham en verder heeft de uiterst cynische Willie zo zijn momenten wanneer hij met kinderen op schoot zit. Kantelpunt is natuurlijk het jongetje Thurman die het nodige in Willie losmaakt maar zoals al de conclusie was duurt het wel erg lang voordat Willie eindelijk een beetje in de spiegel kijkt en geweten kweekt. Verder wil het voor mij niet bepaald met deze film waar Willie geen karakter is om sympathie voor te krijgen, Sue niet weet wat ze doet verknipt als ze is dus daar heb je ook niets mee, en Bernie Mac is negen van de tien keer een ergernis om naar te kijken.

Het idee is ongetwijfeld dat je zwelgt en mee gaat in de badness en vet aangezette slechtheid, of in ieder geval de humor ervan inziet, net als het betreft rond het karakter Bloom in Nightcrawler waar ik ook veel moeite mee had. Afijn, not my cup of tea.

Bad Times At The El Royale, een titel die ik kende, die me niet perse trok en waarvan het wachten was of er eens een kans kwam de film te kijken, en die kans bood Veronica gisteren. En ik moet zeggen hier toch iets meer verwacht had, mede door de synopsis die mij toch iets anders deed verwachten, een soort samenspel tegen één dader of vijand vergelijkbaar met Identity.

Toch zijn er wel een paar parallellen het eerste half uur. Een verlaten hotel, één personeelslid, een verscheidenheid aan karakters die niet zijn wie ze beweren of op de vlucht zijn, slecht weer, een ontsnapte moordenaar en iets dat als snel toeslaat, namelijk noodlot. Maar dat is het dan ook met de vergelijking, en wat de synopsis betreft, het is maar hoe je het bekijkt. 7 personen ja, maar er komen veel meer karakters in de film voor, niet te vergeten de handlangers die Billy Lee mee neemt wat het totaal op 11 brengt. Verlossing? Wat dan? Ze zijn allemaal met zichzelf bezig, laat staan de opmerking de hel losbarsten. Het zijn verschillende incidenten die vanuit verschillende oogpunten voor bij komen...maar de hel die losbarst? Nee, de synopsis wekt een heel ander beeld dan de paar die er zijn met reden, en de anderen die er bij toeval zijn. Dingen worden verkeerd begrepen, men zit elkaar in de weg, en her en der moet nog een rekening vereffend worden. De flashbacks laten zien waarom het karakter in kwestie op die plek is, tevens komt de sinistere geschiedenis van de plek naar voren.

Nadelen zijn ongetwijfeld de lange speelduur, het soms slepende tempo, dat het nooit erg spannend wordt en eerlijk gezegd moet ik heel diep nadenken hoe het ook alweee afliep. Zoveel indruk maakt het geheel dus. Aardige punten zijn de ruime cast en de rol van Hamm, beter is de situering, het fraaie tijdsbeeld en de zalige Motown muziek. Maar verder is dit een film om redelijk snel te vergeten die ik eigenlijk een voldoende zijn willen geven maar dat niet doe puur omdat het ook weer niet echt vervelend was naar te kijken. Desalniettemin, verre van een hoogvlieger, redelijk op zijn minst.

Zondag even voor de herkijk van deze Badlands die ik bij de kringloop tegenkwam en toch nog wel eens wilde proberen na een eerste niet zo hele gelukkige ontmoeting. En hoewel ik zeker al meer zie in de film, de film ook cijferverbetering gaat krijgen, is het toch niet helemaal mijn ding.

Voorbereid op wat er komen gaat kan ik toch met iets andere blik naar Kit kijken die ik in vorige comments en discussies met de filosoof toch volledig wegzetten als sociopaat, als maniak. Maar zo weglopend van zijn baantje als vuilnisman en tijdens de eerste ontmoeting met Holly zie ik toch meer een bepaalde ongrijpbaarheid, onbewustheid van dingen bij Kit die toch vooral lijkt te reageren op het moment, waar daarna toch vooral een reeds verkeerde beslissingen gemaakt worden die alleen maar van slecht tot erger gaan waar Kit zelf ook niet helemaal lijkt te begrijpen waarom hij wat doet. In het kielzog volgt Holly die je bijna zou kunnen zien als het aanhangsel in een soort van Bonnie of Clyde of het stel Starkwheater en Fugate die als echte inspiratie dienden voor Malick.

Duidelijk is, zoals de filosoof ook gezegd heeft, dat de film absoluut geen karakteronderzoek of oordeel is maar zichzelf eerder toont als een soort van roes met dromerige muziek, een bijna idyllisch beeld van het op de vlucht zijn en jezelf redden, prachtige landschappen, plaatjes en waarneming van dingen. En in dat kader kan het alleszins bijzonder genoemd worden qua stijl en ook muziek, acteert de cast meer dan prima, is er een behoorlijke chemie tussen het stel, is het hele gebeuren wat we zien symbolisch voor een bepaald gevoel en zijn er een aantal prachtige scenes zoals de onweersbui in de verte of de achtervolging door de stofwolken.

Cijferverbetering zit er zeker in, een betere mening en waardering dus ook, maar alsnog heb ik er niet zo heel veel mee en ben ik op een gegeven moment ook blij dat het er wel op zit. Snel op naar de volgende film.

Een nogal onbekende titel maar dat hoeft niets verkeerds te betekenen en de comments en het onderwerp trokken in eerste instantie ook wel. Sowieso was op voorhand de vergelijking met films als The Killing Fields en Salvador niet ver weg, en dat zijn interessante zo niet erg goede films, dus draaien met die hap...

Het begin voelt even docu achtig aan met het interview maar krijgt daarna al snel een andere toon met een terugblik en de kennismaking met Horta en Roger. Het is duidelijk wat Horta wil, toch heeft Roger daar niet echt oren naar, maar de kennisgeving over de situatie in oost-timor in combinatie met vermiste collega's brengt Roger op andere gedachten. Een behoorlijke zoektocht en onderneming dient zich aan in het natrekken van de wandel van de collega's en dat terwijl de bezetting en oorlog in volle gang is.

De bezetting van Oost-Timor is een verhaal zoals zoveel sinds het bestaan van de mensheid over rijkdom, grondstoffen, bezetting en dictatuur/onderdrukking. Toch weten we van zo'n geval eigenlijk bitter weinig want zoals zoals Roger duidt tegenover Horta is het niet de misdaad op de bevolking die de voorpagina haalt maar iets dergelijks als de journalisten wel en dat is de wijze waarop een dergelijke situatie toch aandacht krijgt ook al zou je het anders willen. Aardig is vervolgens het vervolg van de zoektocht, de wijze waarop zowel Horta en Roger veranderen en het lot van de vijf vermisten.

Hoewel Isaac best sterk is zoals gewoonlijk, en LaPaglia ook zijn momenten heeft, is het allemaal niet super. Zo had ik even wat moeite met de flashbacks en hoe die te plaatsen en ontbreekt er toch wat op een bepaalde manier waardoor het net niet de indruk maakt die ik zou willen en de film snel naar de achtergrond zal verdwijnen in mijn geheugen. Daarom aardig voor een keer en vooral degelijk, maar dat is het dan ook.

Vrijdag op de namiddag nog even een filmpje pakken waarbij de keuze op deze film viel aangeboden door Netflix. En ik wilde deze vooral zien vanwege de Coen Brothers die zoals bekend soms geweldige films afleveren, maar soms ook wel eens wat tegenvallen. En Buster Scruggs was toch vooral een tegenvaller.

Opzich is het wel weer des Coen's met een goed verzorgde sfeer, een kust en te keur aan bekende gezichten, film en montage technisch natuurlijk prachtig en zoals gebruikelijk bij een Coen vol aparte karakters en bijzondere dialogen. Het is bloemrijk, het is apart en bijzonder, maar slaat uiteindelijk vaker de plank mis dan raak. Zo heeft het eerste verhaal met Scruggs zelf fraaie zwartgallige humor en zijn de schietpartijen geweld, maar gaat de rest daarna toch verloren in lange wollige dialogen, en een bepaalde meligheid, joligheid in de mix met een paar liedjes. Nee, niet mijn ding. Dan is het tweede deel met de overvaller en de man met de pannen een stuk leuker en interessanter. Hilarische overigens Stephen Root als praatgrage bankbediende.

En zo gaat het met de vier verhalen er na af en aan, en is de conclusie dat de tweede het leukste was. Hoewel de derde met de man zonder armen en benen een naargeestige conclusie tot gevolg heeft gaat het geheel te veel verloren in een te naargeestige en zwijgzame sfeer en werkt dat gewoon niet. De goudzoeker daarna is oké maar ik heb niet de indruk dat er een bepaalde clou of conclusie is, en is de jonge Alice temidden van kolonisten en aanvallende indianen best oké maar heeft het geheel een veel te lange aanloop waarop de goede finale met de indianen eigenlijk teniet wordt gedaan. Het laatste verhaal met de volle koets gaat in zijn geheel totaal aan mij voorbij en zegt me zodoende niets.

Duidelijk is echter wel dat men het western genre hoog in het vaandel heeft en alle aspecten willen belichten en dat ook met zorg doen. Toch had ik met het grootste deel van de film nagenoeg niets. Drie sterren voor de moeite.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze The Ballad of Cable Hogue, en daarmee een film van regisseur Peckinpah met als meest bekende gezicht Jason Robards. En dat Peckinpah als regisseur voor mij meestal miss or hit betekent bleek maar weer eens.

En de synopsis is duidelijk genoeg rond Hogue achtergelaten in de woestijn die vervolgens zijn stukje paradijs vind en de daaraan gekoppelde rust om dingen anders te gaan doen. Geen bandietenleven meer voor Hogue maar rust en tot op zekere hoogte huisje boompje beestje met alles dat nog gaat volgen. Maar natuurlijk heeft dat de nodige voeten in de aarde met volk dat naar gelang aanwaait, de ene met goede bedoelingen en de andere met mindere. Daarnaast ligt vooral de focus op het langzame leven, het avonturieren in de zin van overleven op het tandvlees en rondkomen van weinig, en net als de fiets in Butch Cassidy and the Sundance Kid hebben hier op een gegeven ook een uitvinding van de 20ste eeuw waardoor tijden voorgoed zullen veranderen.

En daarmee geeft The Ballad of Cable Hogue een trage maar niet minder waar beeld weer van het wilde westen en hoe het ooit was, qua overleven en weinig kansen, de uitgestrektheid en een harde tijd. Zoals reeds gezegd, een beeld dat niet minder waar is maar heel wat anders dan cowboys en hun pief paf poef. Daarnaast wordt er nog een vleugje drama, romantiek en humor toegevoegd aan het geheel die op zich op behoorlijke cijfers kan rekenen. Maar eerlijk gezegd heb ik er geen sodemieter mee hoewel in het geval van How The West Was Won mij een soortgelijk verhaal wel goed beviel. Toch vind ik dit maar saai, gebeurt er weinig en smacht ik toch naar een western a la The Magnificent Seven. Afijn, dit was niet my cup of coffee, daarmee dan een ook een voldoende voor de moeite, naar vooral snel op naar de volgende film.

Vooral eens geprobeerd vanwege de aanwezigheid van Daniel Day Lewis die toch vaak iets extra's weet mee te geven en niet voor de minste films kiest. Een topfilm bleek The Ballad of Jack and Rose niet te zijn maar een bij tijd en wijlen boeiend drama is het zeker wel.

Aardig is het beginpunt van vader en dochter te midden van de wildernis, soort van back to basic, levend naar hoe mogelijk is van de natuur en als beschermheer van de omgeving. Opvallend is meteen ook al de innige band met dochter en het feit dat deze de normale samenleving niet kent of gewend is. Des te raar is het van vader dat deze zomaar anderen in huis neemt, het is weliswaar met een bedoeling maar het is niet raar dat dochter opstanding wordt. Wat we vervolgens zien in het geval van Rose is te verwachten en interessant, en kan niet anders omvat worden als een schreeuw om aandacht en een poging haar vader weer voor zich te winnen. Waar andere kijkers zich ergeren aan het gedrag van het meisje vind ik vooral het gedrag en de keuzes van vader raar en de reactie van het meisje begrijpelijk.

De cocon van rust is en de balans binnen de idylle is plots weg. Samen met het verschijnen van andere mensen, jongens, lijkt Rose seksueel te ontluiken en tevens haar eerste grillige stappen te zetten richting volwassenheid. What happend to you vraagt iedereen haar gedurende de film, nou de wereld stond plots op de stoep en haar vader maakt niet zulke beste keuzes, zeg maar gerust dat hij, zoals hij zelf op een gegeven moment erkend, Rose meesleept in een strijd van Jack versus de wereld en in die arrogantie en betweterigheid een wereldvreemd meisje heeft gecreëerd. Sterk zijn de fasen overigens waar ze kopieergedrag ten opzichte van Kathleen vertoont en een subtiele boodschap van het geheel kan zijn dat je iemand niet te veel moet willen beschermen van het leven.

Lewis is sterk als altijd, maar het is toch de fraaie Camilla Belle die de show steelt met die fraaie oogopslag en engelachtige uiterlijk. Dan is de soundtrack goed te noemen en vallen er nog wat haren te splijten over het einde, zelfmoord had ik een sterk einde gevonden, en misschien beter. Toch doet de 'ontsnapping' er niet aan onder en geeft het een sterk signaal af dat het leven door gaat. The Ballad of Jack and Rose is daarmee niet een super film te noemen maar voor een keer wel een interessante en boeiende.

Onbekende film door de tv gids van MovieMeter in beeld gekomen. Bijzonder en interessant verhaal bij aanvang en naar ik meen wel eens wat over gelezen in een Historia.

De opening is fraai met een duistere en sombere montage van prikkeldraad, ontsnapping, spanning, jagende soldaten en het onvermijdelijke. Toch is het daarna even zoeken waar je als kijker precies in deze film terechtkomt want echt een introductie komt er niet en men is al vrij snel onderweg met al het gene dat daarna volgt. Mislukking, nieuwe plannen, de jacht van de Stasi en een soort van deadline, Ballon heeft wat dat betreft even nodig maar ontbrand zo halverwege toch in zijn volledigheid met oplopende spanning en een goede climax.

Opvallend blijft toch de weinige introductie van de hoofdpersonen, niet iets waar de film veel pijn door lijdt. Daarnaast is het geheel stijlvol met een psychologische kant zonder dat het heel expliciet wordt, bijvoorbeeld de opening met de jagende soldaten of de spanning binnen het gezin tijdens het verblijf in Berlijn. Uiteraard valt de opbouw op waardoor je als kijker midden in de film valt, ook weer iets dat niet heel veel uitmaakt omdat er voor gekozen wordt er een vlotte, snelle en spannende film van te willen maken en dat lukt. En temidden van alle nieuwe planning, de race tegen de klok en de toenemende jacht van de instanties wordt de film begeleid door een uitstekende soundtrack die niet voor niets in de prijzen viel. Uiteraard moeten de mooie dames nog even benoemd wordt met Antje Traue en Von Rittberg. Om als laatste de prima acteerprestaties te benoemen van eigenlijk wel de gehele cast.

Ballon overtuigt dan ook met zijn fraai gekozen stijl rond dit opzienbarende verhaal. Een behoorlijke stunt kan deze ontsnapping toch wel genoemd worden die het uitgedragen beeld van het goede leven in de DDR andermaal verstoorde maar tevens gezichtsverlies betekende voor iedere dienst belast met het tegenhouden van vluchtelingen. Om de emotie nog even aan te halen bij het zien van het vallen van 'de muur', wat hebben die mensen wat mee gemaakt, wat een lading en stress moet daar toch geleefd hebben. Afijn, het mag duidelijk zijn, een prima film wat mij betreft.

Bangkok Dangerous, op de ene of andere manier toch een erg bekende titel en iets dat ik wel een beetje met een naam als John Woo in verband bracht. Maar nee, geen Woo, en ook niet bijzonder, zeg maar gerust gewoon niet interessant.

Aardig is het begin nog met de stoïcijnse Cage die zijn werkmethode uitlegt en wat de offers daar voor zijn, tevens ook de meedogenloosheid waar hij knechten mee opruimt. Alles wordt in Bangkok echter anders en de zogenaamde 'turn' kon niet ongeloofwaardiger wat mij betreft, net als stuntelige romance.

Nee, het is allemaal niet zo best en daar kan de actie, enkele redelijk spannende momenten en het toch wel verassende einde niets aan doen. Het verhaal en de personages missen inhoudelijk teveel en tevens mis ik toch nog wat neo-noir en sfeer.

Heel wat jaartjes terug al eens mee gepikt op een vrije dag en altijd in het geheugen blijven hangen, en vandaag kwam een herkijk er eindelijk weer van.

Scoren doet de film meteen al met zijn opening, beeld is daar niet eens bij nodig want T-Rex met Get It On doet dit singlehanded. En ja, het tijdsbeeld dat daarna volgt qua kleding, muziek, auto's en sfeer is heerlijk. Uiteraard hebben we Statham, iets dat dat mij normaliter afschrikt vanwege de vele matige films waarin hij de mannetjesputter uithangt, toch is de vergelijking met Lock Stock en Snatch niet ver weg. En de film is daar uiteraard enigszins mee te vergelijken hoewel de Britse humor en kleurrijke karakters iets minder zijn en de toon iets serieuzer wat eigenlijk wel goed is voor Statham die ook meteen iets degelijker is.

De film komt in de beginfase een beetje rommelig over met de vele personages en de vele mensen met betrekking tot inhoud van de kluisjes, en dat zijn er nogal wat, en de belangen zijn dan ook groot richting het einde. De 'job' zelf is uiteraard interessant maar de nasleep en strijd die daarbij gepaard gaat doet niet onder. Leuk is ook hoe alle partijen op het einde tegen elkaar uit gespeeld worden ook al gaat het wel erg gemakkelijk. Statham is in prima doen hoewel het actieheld gebeuren naar het einde wel weer even de kop op steekt, Burrows verzorgd het uitzicht en verder is Daniel Mays een leuke karakter en is het optreden van David Suchet leuk.

The Bank Job is dan ook een prettige film te noemen die iets mee pikt van vele genres en zich vooral kenmerkt als een vlotte en vermakelijke film. Leuk!

Een behoorlijke misser als je het mij vraagt, nipt ietsje beter dan Zwartboek maar 0,1 of 0,2 kunnen we niet uitdelen en er niet bij doen.

In deze film zou je bijna voorbijgaan aan het feit dat er zowaar dingen zijn die kloppen, ook al moet je ze bijna met een vergrootglas zoeken, is dat erg? Nee, hoeft niet, het weegt wel mee wat mij betreft samen met andere pijnpunten. Laten we zeggen dat 20 procent van het getoonde klopt. De operatie van de Van Hall broers kenmerkte zich juist door degelijkheid en een dergelijke goede opzet dat er geen chaotische toestanden met verzetsstrijders en schietpartijen aan te pas kwamen. Het spanningselementen om de kijker te vermaken en volk naar de bios te trekken lijkt belangrijker dan een historisch correct verhaal. Tsja, waarom neem je dan uberhaubt kloppende feiten, bedenk dan een fictief persoon...

Is dat het enige...? Nee, behalve het accentloze stuitende ABN dat praktisch alle acteurs praten, stoor ik me best wel aan de toon van de film die naar mijn gevoel vooral op dramatisch vlak erg geforceerd indruk probeert te maken met spanningsmomenten of bijvoorbeeld de martelingen, feiten die ook nog al erg verdraaid zijn. Mensen die naar het schijnt nooit gemarteld zijn en dus wordt er wel heel geforceerd een zwart wit beeld van goed tegen kwaad je strot in gedouwd. Slechts een scene als bij de kapper, iets dat in grote lijnen echt gebeurt is wordt dan wel weer erg goed opgebouwd, de schietpartij op straat schijnt dan juist weer uit de lucht gegrepen.

Onnodig te zeggen hangt Bankier van het Verzet aan elkaar van het opgeklopt effectbejag. Is het daardoor een slechte film? Nee, voor sommigen wellicht niet maar het doet mij allemaal erg weinig. Eenmaal ingelezen in de ware historie had mits een goed script en regie een psychologische thriller van formaat gecreëerd kunnen worden, helaas kiest de producent liever voor de gemakkelijke tussenweg.

Op de gok maar eens geprobeerd, want deze film/reeks was toch totaal onbekend voor mij. De synopsis laat zich vergelijken met de wijken uit Cidade Deus of het politiegeweld uit Tropa de Elite, toch loopt iedere andere vergelijking mank met de Braziliaanse films. Sterker, de opening met K2 die afrekent met de twee wachtposten is van het niveau waar ik even van schrik. Maar gelukkig verbetert dat zich gaandeweg.

Zoals gezegd, de wijze waarop K2 de beide wachtposten uitschakelt doet mij het haar recht op staan. Het lijkt geen moeite te kosten hoe hij de ene tegen de muur trapt en de andere de nek om draait, het gaat te gemakkelijk, is te gekunsteld, maar nog erger is de gevoerde geluidsmontage die mislukt is. Hoewel de parcour-run die volgt al iets beter is overtuigd het nog aller minst. Dat moment vrees ik toch even het ergste.

Maar dan toch in de volgende fase met de kennismaking met Damien zit er verbetering in. Niet alleen is er een Leon achtige stijl en muziek merkbaar, tevens overtuigt Damien behoorlijk in zijn eerste vechtpartij en laat de film zien wat deze te bieden heeft. Verhaal? Nee. Goed acteren? Mwoah. Inhoud? Ha ha! Spektakel en knokkerij? Zekers!!! Het is dan ook het enige waar deze wervelstorm van een film op beoordeeld moet worden. Een ultradun verhaaltje met nasleep wordt gecreëerd om een uitermate ongeloofwaardig duo District 13 weer in te krijgen.

Tja, wat moet er verder gezegd worden behalve de vliegende vaart, vlotte stijl, aardige aankleding van het getto, de vele vechtpartijen en stunts. Merkbaar is de al eerder genoemde Leon stijl, niet vreemd met een producent als Luc Besson. De soundtrack is ook best fijn en passend. Om als laatste Verissimo-Petit te benoemen, toch wel een uitermate schattig vrouwtje die bij nader onderzoek een pornoactrice/erotisch model blijkt te zijn.

Banlieu 13, niet helemaal de top die ik gehoopt en verwacht had, vooral niet te serieus genomen moet worden, maar eenmaal op stoom toch best vermakelijk is.

En alweer een grote verrassing ook deze te vinden op Disney+ en vanwege de hoge waarderingen, de vele prijzen waar de film voor in aanmerking kwam en de cast toch met stip op mijn to see lijst.

En laten we het zo zeggen dat The Banshee Of Inisherin een apart film is met een verhaal dat op het eerste oog toch simpel zat lijkt want plotseling botert het niet meer tussen vrienden van het eerste uur Colm en Padraic. Wat is er toch plotseling in Colm gevaren dat hij niets meer van zijn maatje Padraic wil weten? Het is een raadsel waar de laatstgenoemde zelf ook de hele film mee blijft worstelen en daarmee een zaak die alleen maar verder verslechterd en zelfs escaleert met ernstige gevolgen. Dit allen in een haast sprookjesachtige omgeving, sfeer en muziek, en dat terwijl er kilometers verderop een burgeroorlog woedt en daarmee grotere en belangrijkere zaken. Toch staat het eilandje volledig stil bij de saaie bewoners wiens hoogtepunt de dagelijkse gang naar de kroeg is, gretig om nieuwtjes en roddels bedelt en de belangrijkste zaak binnen deze microkosmos toch de situatie tussen Colm en Padraic. Het is circa 1920 wel wat, een leven zonder radio, tv of zelfs maar social media.

Buiten dat is The Banshees Of Inisherin natuurlijk een acteursfilm bij uitstek met sterke rollen van Gleeson, Condon, Keoghan en een Farrell die akelig veel op Roy Keane begint te lijken. Kostelijk is toch hoe in die simpele en bekrompen wereld alles en iedereen uit zijn ritme of van de leg is omdat één iemand zijn routine wijzigt en uiteraard hebben we met Ieren te maken, heerlijk die accenten trouwens, een volk dat het lijden praktisch uitgevonden heeft en er patent op lijkt te hebben. De reden van Colm voor de breuk is net zo duidelijk als eigenlijk onredelijk en moet toch vooral in het grotere geheel gezien worden, namelijk hoe kleine dingetjes van onverdraagzaamheid uitgroeien tot splijtzwam binnen een relatie en vriendschap met een negatieve spiraal tot gevolg. Iets dat mij relateerbaar lijkt voor iedereen, want we hebben allemaal iets dergelijks wel eens meegemaakt denk ik.

The Banshee Of Inisherin is een intrigerende en interessante film te noemen die voor sommige mensen wellicht net iets te ondoorgrondelijk is, ik heb er opzich geen moeite mee en dit verhaal met een lach en knipoog kan bij mij zeker op een voldoende rekenen ook al wordt het geen hoog cijfer.

Aangezien ik de meeste films van Kubrick wel kan waarderen moest deze er natuurlijk ook eens aan geloven, vooral nu hij op Netflix staat. Nu had ik mijn verwachtingen al bijgesteld gezien de lengte en onderwerp en die kwamen wel redelijk uit.

Wat al door andere gebruikers vastgesteld werd en nu ook door mij is toch wel de uitmuntende uitvoering, kleuren en belichting. Qua beeldkwaliteit is het bijna amper voor stellen dat dit een film betreft uit 1975. Daarnaast valt de muziek op met een erg herkenbare en bekende melodie waarvan ik nooit wist dat het bij deze film hoorde. Dan zijn de landschappen nog wel even de moeite van het noemen waard.

Het verhaal zelf is een bijzondere aaneenschakeling van problemen betreffende Barry, die het eigenlijk goed met zichzelf voor heeft en ook iedere keer met een list of actie verder komt en zelfs in adel opklimt, maar door pech, overschatting of onderschatting toch altijd in de problemen geraakt. Wat vooral opvalt, en goed doet, is de redelijk sarcastisch toon die vooral van het aristocratische gedeelte afdruipt. De decadentie krijgt een stevige trap na. Het laatste pistoolduel gaat met veel humor en hoe de oude Lyndon te pijp aan Maarten geeft is hilarisch. Verder valt een scene tussen Barry en de Duitse me erg op qua gelijkenis met betrekking tot een scene tussen Portman en Law in Cold Mountain.

Toch kon het me niet altijd even bijzonder boeien, de lengte is aanzienlijk en ondanks de humor en spot zegt het genre, die langzaam van drama verandert in kostuumfilm, me niet genoeg. Knap gemaakt, aardig geacteerd door O'Neal die ik het beste ken van A bridge to far net als Krueger overigens, daar overigens als een Amerikaanse en Duitse generaal tegen over elkaar.

Aardig een keer gezien te hebben maar dat is het dan ook.

Zaterdagavond bracht deze Barton Fink en daarmee een Coen Brothers film. En zoals we weten staan die meestal bol van de rare gebeurtenissen en vreemde karakters, en vaak slagen hun films op magistrale wijze zoals het geval is met True Grit, Fargo en The Big Lebowski maar ze slaan de plank ook wel eens mis. Dus was het de vraag wat deze Barton Fink ging doen waar nogal wat achter zat als ik de gemiddelde mening zo las. En helaas kwam dat er voor mij niet helemaal uit.

Afijn, Fink dus die als gevierd man een Hollywood contract krijgt aangeboden. Interessant de tegenstelling in de opening waar Fink beweert dicht bij de mensen te willen blijven maar vervolgens niet wil socializen en aan 'small talk' wenst te doen. En zoals het gezegde zegt over het bloed dat kruipt waar het niet gaan kan, maakt Fink toch de keuze die hem aanvankelijk niet ligt, raar hotel overigens. Het is al daar waar Fink in een soort van limbo geraakt dus werk en afleiding, tussen focus op de verkeerde dingen en afdwalen van zijn taak. En het is nogal wat in dat gekke hotel met een bijzondere buurman, behang dat zomaar van de muur flikkert en andere afleidende dingen en geluiden. Het is vervolgens het gesprek met de Hollywood baas waar toch vooral tussen de regels gelezen moet worden waarna het alleen maar gekker wordt. Buiten dat is het paranoia troef en prikkels te over voor de arme Fink.

Maar wat is de clou nu eigenlijk? Waar draait het om? Wat wordt de grote climax? Eerlijk gezegd zat ik halverwege te wachten op een Shutter Island of Fight Club achtige switch dat Fink zelf Madman Mundt is en Charlie Meadows slechts een projectie. Maar dat zou te simpel zijn en kennelijk richten de Coen's zich op diepere zaken. Namelijk je ziel aan de duivel verkopen zoals het contract dat Fink tekent en dat het kwaad zoals directeur Lipnick in vele gedaanten verschijnt. Fink heeft zichzelf aan de ketting gelegd met de Hollywood droom waarin hij niet eens kan presteren en het hotel überhaupt op een gevangenis lijkt waar zijn buurman bovendien een seriemoordenaar is. Ontegenzeggelijk loopt het geheel over van de symboliek met het brandende hotel en Meadows die Fink juist helpt, en wellicht dat de vermoorde Audrey staat voor Fink's eigen vermoorde onschuld waar zijn script ook nog eens een trap na krijgt. Men wel de Barton prikkel? Nou niet dus...

Interessant? Ja. Gebeurt er veel? Ja. Heeft het een diepere betekenis? Jazeker. Heb ik er iets mee? Nee, geen moment. Dit komt ook omdat het toch wat lastig is tussen de regels door te lezen en het teveel is om op te nemen. Op basis daarvan krijg het een voldoende maar voor een betere cijfer en echte beoordeling moet er toch nog eens een tweede kijk beurt komen. Voor nu een drie omdat ik vooral iets anders verwacht had.