Opinions

Een film die ik vroeger als tiener al eens zag, en toen, als liefhebber van bijvoorbeeld The Magnificent Seven, erg teleurgesteld was. Er gebeurde per slot van rekening geen donder, en dat is natuurlijk nog steeds zo...toch zie ik nu wel veel meer de schoonheid van wat er wel te zien is.

Een film met een uiterst simpel verhaal over een aantal passanten en een te vereffenen rekening. De film moet het in die zin hebben van zijn trage gang, lange met spanning geladen stiltes en gegroefde, gebruinde en bebaarde koppen. Iets dat Leone meer dan prima uitspeelt met een bij tijd en wijlen bijzonder treffende soundtrack. De acteurs zijn allen bijzonder op dreef, het oog heeft ook wat met de prachtige Cardinale en ronduit prachtige locaties en natuurschoon.

Een aantal scènes zijn het noemen nog wel waard zoals de uiterste koddige en humoristische redding door Robards in de trein, vind sowieso de meeste scènes met Robards een bepaalde humor hebben zoals bv ook het scheermes moment tijdens het duel. Daarnaast zijn er een aantal kunstige opnames zoals de lange take aan de zijkant van de trein wanneer Fonda de trein uitkamt met op de voorgrond de uitgeschakelde bende, maar ook de opname wanneer Cardinale Bronson in de schuur vind slechts zijn silhouet zichtbaar met een merkwaardige glinstering waar zijn ogen zitten zichtbaar is erg apart te noemen. Wat ook opvalt hoe langzaam de spanning opgebouwd wordt zoals de drie in afwachting van Bronson, Cheyenne in de kroeg, en de executie van McBain is ronduit geweldig met het verstommen van de krekels. De opbouw met broerlief aan het klokje is ook prachtig vooral met de locatie. Verder springen de grootse takes met de aanleg van het spoor er goed uit en uiteraard de opnames in Monument Valley.

Once upon a time in the west is een beleving op zich, qua sfeer en spanning met de zeer bekende muziek. Een film waar je de tijd voor moet nemen en je door op moet laten slokken. Ik denk zelf dat er geen grijs gebied is, je vind deze film of geweldig of helemaal niets. Ik persoonlijk zie er zeker de schoonheid van in ook al is het niet helemaal mijn genre.

Totaal onbekende film die ik tegenkwam bij de kringloop waarvan ik het idee had dat dit wel eens een pareltje kon zijn en wellicht een film die net buiten de top 250 valt. Ik was dan ook best wel verrukt toen ik de comments en het hoge cijfergemiddelde zag waarop ik me gisteravond aan Man Bites Dog waagde. De hoge cijfers tenspijt een succes werd het niet...

Goede punten heeft de film zeker, zo is de zwart-wit stijl erg mooi, is de documentaire-achtige insteek met de handheld camera erg interessant en schept deze een bepaalde sfeer, zitten er een aantal memorabele shots tussen en prachtig camerawerk, en doet de film met zijn geweldsuitbarstingen regelmatig aan het beste van Quentin Tarantino denken. Key is de logica van de hitman, met zijn grote vissen en kleine vissen, en uiteraard de betrokkenheid van de cameraploeg tot alles dat zich afspeelt. Als misdaadfilm met een beetje cynisch humor en een bepaalde rauwe stijl had dit een prachtige film kunnen zijn, met de nadruk op had.

Want verdomme nog aan toe, wat is dit in feite toch een stom vervelende film, volledig te wijten aan karakter Ben. Want wat is de hitman een mateloos irritant karakter met zijn eeuwenlange monologen, zijn oeverloos geouwehoer. Satire zou dit dan moeten zijn, een killer-comedy volgens de inlay, maar een lach ontlokt het mij niet. Uiteraard zal het om zwarte humor gaan, om sarcasme, nou...ik kan er niets mee en heb er niets mee. En dat vind ik toch verrekt jammer want ergens in de kern zat hier wel het nodig in, heel veel zelfs, en wordt het volledig teniet gedaan. De film kon mij dan ook niet snel genoeg afgelopen zijn, wat een tegenvaller, snel verder met de volgende film.

Bij het lezen van de titel en de synopsis had ik toch een erg sterk Evil Dead dejavu. Of dit nu een remake was werd me niet snel duidelijk. Maar ondanks de niet zo denderende commentaren en cijfers me toch maar even aangezet op deze vakantiemiddag.

Her begin loopt evenwel parallel met Evil Dead, een handjevol jeugd die voor een week/weekendje het bos in trekt naar een hut en daar behoorlijk in de problemen raakt. De eerste helft van de film ontwikkelt zich rond de oppervlakkige personages als gemiddeld puberaal gedrag met het stuitende en achterlijke personage Bert als hoogtepunt. Hoewel de wazige agent op de fiets daar niet voor onder doet. Fikkie stoken, dom schieten, kalverliefde, zuipen en drugsgebruik...het zal. Na de 'verschijning' wordt het geheel er niet beter op en zakt het gemiddelde niveau naar paniek, veel geschreeuw en veel domme keuzes en acties.

Toch zit er zowaar in de tweede helft iets verbetering in de film. De muziek was sowieso al goed en de Gore, kills en geweld trekt het geheel nog weer iets verder de positieve kant op. Sowieso zijn de dames in Cabin Fever beter dan in Evil Dead waar ik de film voor het gemak nog maar even mee blijf vergelijken. Maar redden doet het de film niet, meest belachelijk is nog wel om sex te hebben met iemand die hoogstwaarschijnlijk besmet is om daarna je leuter af te spoelen met mondwater. Tsja...wie verzint zoiets? Gewoon ronduit stupide.

Ondanks de nog aardige ontknoping blijft er dan ook redelijk weinig overeind van de film wiens titel ook nog vraagtekens oproept. Cabin Fever betekent vrij vertaald hutkoorts en wil zoveel zeggen als opgesloten zitten en doordraaien en is vooral psychologisch geladen. Iets wat mij betreft helemaal niet aan de orde is in deze film waar het gevaar toch duidelijk van buiten komt. Dan was Evil Dead meer Cabin Fever. Nee, dit is niet mijn ding en niet mijn genre.

Geen moment onder de indruk geweest van deze prent.

Hoewel het idee best interessant is, en sommige elementen me aan Lost Highway doen denken, kom ik geen enkel moment in de film. Het geheel wordt in mijn optiek te kil en afstandelijk gebracht. Veel sfeer is er in die zin niet, behalve de iet wat mysterieuze vondsten en soms rare shots. Enige moment dat ik even uit mijn stoel veer is het moment dat broer zichzelf de keel afsnijdt. De uiteindelijke clou ontgaat me ook totaal.

Al met al, niet mijn ding.

Een film die mede door de totale niet interessante liefdesrelatie en moedercomplex van Keith, nooit echt op 'stoom' lijkt te geraken, maar dan toch op het einde in de rechtszaal heel subtiel een aantal kritische noten kraakt die het geheel opeens in een heel ander daglicht stelt.

Behalve dat kabbelt het drama redelijk voort en moeten we maar liefst tot bijna anderhalf uur wachten voordat de daadwerkelijke muiterij een feit wordt. Iets wat op het schip overigens ook weinig afwikkeling krijgt. Mayrek neemt de leiding midden in de storm en dat is het. Niet hoe ging het vanaf daar? Kreeg Queeg arrest in zijn hut zoals gebruikelijk? Hadden ze nog veel moeite met de storm? Hadden ze veel schade? Neen, zo lang als de aanloop duurt om het paranoia en dubbelzinnige gedrag te laten zien van Queeg, zo gemakkelijk is de situatie van de daadwerkelijke muiterij ook beslecht. Tot dan zou ik zeggen een 2 of een 2,5.

Maar zoals eerder genoemd, het einde in de rechtszaal wint toch weer dan behoorlijk aan kracht voor de film. Meer dan prima gebracht hoe Keefer zich plotseling aan alles onttrekt, maar ook hoe Queeg zelf zijn eigen graf graaft na de verhoren van Greenwald. Kan me dan toch buitengewoon irriteren dat zo'n man vanwege zijn reputatie en 'vriendjes' wellicht beschermd wordt door zo'n psychiater, terwijl hij toch overduidelijk niet okselfris is en een gevaar vormde. Nog beter is de preek die Greenwald na die tijd houd en waarmee hij Keefer eigenlijk aan de schandpaal nagelt. Een meer dan prima dubbel gevoel wordt achter gelaten, dat de mannen inderdaad de situatie hadden kunnen voorkomen, dat er uiteindelijk ingegrepen moest worden staat wat mij betreft buiten kijf. Queeg was weliswaar niet lekker bij zijn kokosnoot, maar daar had de staf wel anders mee om kunnen gaan. Blijft de hypothetische vraag: zouden wij het anders gedaan hebben of de zelfde fouten gemaakt hebben?

Bijna lachwekkend maar ook ademt de storm in de badkuip een bepaalde charme uit voor de film. Prachtig. Altijd zo'n Thunderbirds are go! gevoel bij.

Maandagmiddag verder met deze Calamity Jane waar ik om de één of andere reden wel wat van verwachte. Waarom weet ik eigenlijk niet, waarschijnlijk vanwege de naam Calamity Jane die toch wel snel met andere grote western namen genoemd wordt, zeg maar een term in de westernwereld.

Maar toch is het eenmaal onderweg even stevig schrikken met de vreselijk drukke en aanwezige Doris Day in de hoofdrol en ook nog eens liedjes. En dat terwijl ik een serieuze western of klassieker uit het western genre verwachtte, dus dat is wel even schrikken en slikken want musical is absoluut niet mijn ding. Desondanks verkoopt Day het meer dan goed en blijkt de vrouw toch wel een geweldige performer in haar rol van de ruige tante Jane die nieuw vermaak gaat regelen en met Kate op de proppen komt.

En hoewel er vreselijk irritante momenten tussen zitten, zoals de veel te lang door gevoerde grap met het lachen rond de Indiaan en de baby waar Day iedere keer weer begint te hinniken, heeft het geheel toch wel wat. Het is duidelijk met zorg gemaakt, het heeft wel een bepaalde humor, saai is het ook niet, en als Day haar snavel dichthoudt is ze zeker het aan kijken waard waar McLerie ook zeker het aankijken waard is. En zoals DonLeone ook al stelt is het een beetje twijfelachtig of de problemen richting het einde draaien rond jaloezie of dat er lesbische gevoelens heersen. Maar fijn, uiteindelijk als geheel binnen het genre en als kleurrijke geheel best oké en daarom een voldoende.

En als Breaking Bad afsluiter dus de film El Camino die opzich niet heel erg goed scoort. Maar eens even kijken waar dat aan ligt.

Duidelijk is het beginpunt met de ontsnapping van Jessie na de interventie van Walter, en na de nodige hulp van Badger en vooral Skinny, is het niet alleen duidelijk dat Jessie zwaar getraumatiseerd is maar tevens wat de richting van zijn vlucht gaat worden. Vooralsnog mondt dat vooral uit in een zoektocht naar geld in het appartement van Todd om de stofzuigerman te kunnen betalen en het uit beeld blijven van de politie wat opzich niet verkeerd is.

Minpunten in mijn ogen betreffende deze El Camino zijn toch vooral de lange terugblikken en klusjes die hij met Todd aan het doen is. Ja ja, ik snap dat daar relevante informatie in naar voren komt waar Jessie later naar op zoek is maar van mij had dit niet zo opgebouwd hoeven worden want zo interessant is dat allemaal echt niet rond die Todd. Dan is de situatie rond de lasser waar Jessie zich in begeeft een stuk leuker. Buiten dat is er nog wel eens een momentje van humor zoals wanneer Ed de politie belt met Jessie in zijn winkel.

Eindresultaat is dan ook een film die niet perse verveelt maar in het geheel niets toevoegt aan de meer dan prima serie. Het geheel krijgt een voldoende voor de moeite maar had mijn inziens niet gemaakt hoeven worden.

Een tussendoortje tijdens de pauze op het werk en hoewel ik begreep dat dit een geprezen documentaire betrof vind ik dat allemaal reuze meevallen en wellicht wat overdreven.

PO BOX 1142 bestond, en ja, de Amerikanen kregen Von Braun in handen die hun veel knowhow betreffende rakettechnolegie opleverde. Waar het verslaan van Het Duizend Jarig Rijk primaire leek zal het vinden en inpikken van de Duitse technologie en geleerden minstens zo belangrijk geweest zijn en was daarmee de wapenwedloop die uitmondde in De Koude Oorlog in principe al ingezet. Wat de Russen buitmaakten is gissen want wat naar Rusland vertrekt, ingepikt wordt of daar gebeurt blijft in nevelen gehuld, want ja, dat is Rusland.

Derhalve kan de docu niet als oninteresant beschouwd worden, uiteraard is er weinig nieuwe info voor mij en zijn verhalen als Von Braun en gevolg aan het shoppen naar beha's en onderbroeken weliswaar humoristisch maar niet heel bijzonder. Dan is er het fenomeen animatie. Ik snap de keuze opzich wel, want van het vertelde zijn uiteraard geen of weinig beelden. Maar toch, ik persoonlijk vind animaties toch een teken van armoe, want we hebben niets. Had dan toch maar eens heel goed het archief uitgespit op zoek naar beelden die eventueel van betekenis hadden kunnen zijn of een lading aan het verhaal geven. Want hoe vaak zien we nu niet dat bepaalde beelden heel vaak gebruikt worden en door moeten gaan voor het Europese als het Aziatische slagveld?

Dus tja...sla maar over, je mist mijn inziens niet zo heel veel behalve dat Joden de opvang en beveiliging regelden van overlopers/gevangenen die gedwongen werdne over te lopen.

Cult? Klassieker? Horror? Of thriller? Of eigenlijk helemaal niet zo bijzonder...Zeg het maar bij deze Candyman die ik, ondanks dat ik vroeger totaal geen horror fan was, wel eens op een avondje heb meegepikt. Op horror vlak qua engheid viel de film mij toen wel erg mee en klasseerde ik de film toen vooral als thriller met een bovennatuurlijk randje. Mede door het uitgekomen van het veelvuldig bekritiseerde vervolg en dat ik de '92 versie in de kringloop tegen kwam kreeg ik toch wel weer eens trek de film te zien.

Het verhaal mag bekend zijn rond studente Helen die onderzoek doet naar Urban Legend The Candyman. Uiteraard wordt dit vanuit het perspectief gebracht dat de hele legende natuurlijk bullshit is...maar is dat wel zo? Onvervaard gaat Helen op pad in buurten en flats waar in eerste instantie Candyman niet het grootste gevaar lijkt maar eerder de buurt en haar bewoners. Fraai zijn de locaties en verlaten flats, maar dat is vooral mijn Urbex geïnteresseerd ik die dat zegt. Buiten kijf staat toch wel dat er net een naargeestig sfeertje uitermate goed opgebouwd wordt in een film die vooral op dat moment lijkt af te stevenen op de categorie psychologische thriller.

De toon verandert toch wel definitief naar een soort slasher na verschijning in de parkeergarage. Hoe dom ben je trouwens om op een plaats delict een moordwapen beet te pakken, dan laat je jezelf er ook wel grandioos inluizen. Maar toch is daar andermaal of alles wel is wat het lijkt.Is Candyman niet een onderdeel van een gespleten persoonlijkheid? Want in principe kan ze alle moorden zelf gedaan hebben. Even lijkt het gesprek met de gevangenisdirecteur de uitzondering aangezien ze vast zit tot Candyman haar los maakt wat onderdeel van haar fantasiewereld kan zijn. Een ander ziet Candyman niet en dus is er geen enkel bewijs dat hij er überhaupt is en moord. En vooral deze twijfel en mogelijk in het plot tilt de film van het niveau aardig naar best wel interessant. Iets wat tot op het einde doorgevoerd kan worden.

Candyman, naar een verhaal van horror koning Clive Barker, blijkt dan toch best een prima film die zo zijn iets mindere punten heeft maar ook best sterk en eigenlijk over de hele linie behoorlijk constant is. De muziek mag opzich nog wel even benoemd worden als passend en Tony Todd, zo'n acteur die je onbewust al heel vaak gezien hebt, past prima in de rol ook al wordt het nooit echt eng. Afijn, meer dan te doen is het verdict.

Voor een beetje vermaak op de late zaterdagavond maar weer eens een greep in de horror stapel, en soms heb je van die momenten dat je bewust iedere keer een film links hebt laten liggen en dan opeens er besluit voor te gaan, en dat werd dit keer dus Cannibal Holocaust die niet alleen als film opzienbaart maar ook qua nasleep met een opgepakte regisseur die zijn acteurs moest dwingen tot contractbreuk, een contract dat ze een jaar zouden verdwijnen om het 'found footage' concept extra kracht bij te zetten, om aan de politie te tonen dat het toch echt allemaal nep was en zelfs in de rechtbank zijn special effects moest toelichten.

En buiten het feit dat de dame, Faye, wel de moeite van het opeten waard lijkt ademt de film de eerste fase een ongekend goedkope cult sfeer uit en vraag ik me af waar de film heen moet temidden van gemakkelijke overacting. Chaco is nog tot daaraan toe maar hoe de eerste stam zogenaamde mensenvlees zit te eten is te slecht voor woorden. Verder op is er trouwens nog zo'n momentje hoe ze iemand erg nep aan het opensnijden zijn, goed dat moet misschien low budget, en in het tijdsbeeld, gezien worden. Het zijn echter wel momenten waarop het gevoel rond deze film, en of het iets gaat worden, richting het nulpunt zakt.

Maar dan toch eenmaal onderweg in de jungle, en op het spoor van Allen en zijn team, maakt het kolderieke sfeertje plaats voor bevreemding, niet in de laatste plaats door de ontnuchterende slachting van verschillende dieren die met veel detail geworden vastgelegd, vooral de schildpad is een vrij onsmakelijk tafereel. Dit gaat gepaard met een onvoorspelbaars soort vibe die langzaam in de film sluipt, waar is het team van Allen mee bezig, waar geraken ze. Gaat dit wel goed of juist heel erg fout in deze bijzondere, bizarre en bevreemdende wereld te midden van het oerwoud. Tevens heeft de klassieke soundtrack vooral op de spannende momenten een hele fraaie terugkerende melodie die sfeerverhogend is op de juiste momenten. Het is de opmaat tot een soort van ontsporing van Apocalypse Now achtige proporties waar niemand meer veilig lijkt en een ontaarding wordt gepresenteerd met een ontnuchterende en bijna rechtvaardig voelende apotheose. Vreemd vind ik wel dat ik niet het einde zie dat op Wikipedia omschreven wordt bij de film, daar rept men over een ingrijpen met genocide van het leger waarop de professor verzucht wie nu de echte kannibalen zijn, toch blijft het bij mij bij het wissen van de films en alsnog de zucht van de professor wie nu eigenlijk de kannibalen zijn.

Het maakt op zich niet veel uit want Cannibal Holocaust komt even goed aan met een knal temidden van veel smerige beelden, verschillende martelingen, en iedere misdaad die de mens maar bedenken kan. En ik kan me maar al te goed voorstellen dat deze film in de jaren '80 veel, heel veel, heeft los gemaakt en zonder nu te zeggen dat ik Cannibal Holocaust heel erg goed vindt betrap ik mijzelf wel op een soort van fascinatie om het uit te willen kijken, want wat gebeurt er allemaal nog en hoe loopt het af...? Laten we vaststellen dat cannibal Holocaust een ronduit bizarre film is waar ik het lastig vind om daar meteen een label op te plakken of het slecht, heel slecht, of best wel oké of zelfs goed is. Wellicht met de tijdens voor een herkijk, voor nu een cijfer straight to the middle.

Dinsdag even wat onzinnigs en luchtigs erin samen met mijn vader, en wil je vermaak hebben zonder na te hoeven denken dan zit je met The Cannonball Run wel goed. En wat is dit een stuk beter dan de Cannonball met Carradine uit 1976 wat op zijn zachtst gezegd een flutfilm is, en ik maar denken dat de volgorde andersom was. Dat de film uit '76 een vervolg was op deze.

Het verhaal is in ieder geval duidelijk rond de race door Amerika met vooral het duo J.J. en Captain Chaos als voornaamste karakters en natuurlijk is dit na Smokey and the Bandit gesneden koek voor Reynolds waar het zaak is alle andere kleurrijke teams voor te blijven. Op hun hielen uiteraard de sterke arm van de wet en natuurlijk Foyt als milieu voorvechter die er veel aangelegen is de race te dwarsbomen. En zoals reeds gezegd, het kan allemaal maar en lijkt een 'free for all' voor de bedenkers te zijn geweest waar het motto kennelijk was dat het niet gek genoeg kan...

Want laten we eerlijk zijn met een gesprek op een powerboat, een vliegtuig met een pitstop voor bier landende midden in de hoofdstraat, een auto met raketaandrijving, een motor die de hele race op het achterwiel rijdt, een motor en een truck die dwars door een hotellobby denderen of een auto die een zwembad inraast, nee is niet te koop en lijkt de lijst eindeloos. Dit geld net zo goed voor de vet aangezette stereotype karakters met een Britse kakker, dolgedraaide Arabier, redneck hillibilly, en vrouwelijke charmes van het Lamborghini stel en kan ook allemaal niet fouter. Dan zijn er nog het stel prachtige vrouwen met onder andere Barbeau en natuurlijk Fawcett als interessant mee reis materiaal.

En zo komt de vermakelijke zit tot een einde met de nodige bloopers waar wel duidelijk is dat het maken van zo'n film niet bepaald een sinecure is aangezien het regelmatig lastig is een strak gezicht te houden. Dan rest uiteindelijk nog de vraag of Cannonball Run nu heel erg goed is maar dat valt best mee, toch levert de film prima als vermaak en humoristische film die vooral in het tijdsbeeld gezien moet worden.

Tussendoortje die ik geruime tijd geleden al eens meenam bij de kringloop met de twijfel of dit nu Cannonball Run betrof, maar helaas dus niet. Desalniettemin met die laatst genoemde in gedachte, en tevens Deathrace 2000 waar deze film erg veel op lijkt, toch gewoon geprobeerd, en ja...dit is niet echt een topper.

Hoe Cannonball Run gaat, vroeger ooit wel eens gezien, zou ik bij God niet meer weten. Deathrace 2000 daarentegen was voor mij een jaar of twee terug een ontdekking en is naar mijn mening een ondergewaardeerde film, tevens is het voor mij eigenlijk een raadsel hoe je een jaar na Deathrace eigenlijk met deze film op de proppen komt, een soort van slap aftreksel met hetzelfde concept en acteurs. Want andermaal is er een race met concurentie en gevaar. De eerste reden om de film te zien zijn de rits geweldige supercars met de Charger, Stingray, Firebird Transam, De Tomaso Pantera en Ford Mustang, ddt is een pluspunt nren opzichte de futuristische apparaten uit Deathrace. De andere reden betreft Veronica Hamel, Belinda Balaski, Mary Woronov en Louisa Moritz. En daar houdt het eigenlijk wel op met de goede punten.

Want bijzonder slechts is toch eigenlijk wel de opstapeling van auto's na de aanslag op Zippo, belachelijk en slecht hoe daar keer op keer auto's in vliegen, vervolgens rijdt Sandy er wel rustig om heen. Verder ontbreekt het mij aan de humor die Deathrace zoveel beter maakt, want dit is gewoon flauw met Perman Waters en zijn moeder als goed voorbeeld. Waarom neemt Cade die eigenlijk mee? Verder valt op dat de film zich richt op de weg en verder weinig vernieuwend is op dat vlak. Men blijft wat met elkaar bakkeleien en soms ontbreekt het ook nog aan echte haast. De Carmagedon achtige taferelen uit Deathrace, plus de zwarte humor, zien we hier evenmin als de kwalijke en bekritiseerde rol van de media. Het is toch daar waar een enorm verschil tussen beide films zit.

Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik hier niet warm van werd en Cannonball een matige film vind, snel verder met de volgende film en verdomd daar hebben we David Carradine alweer.

Twee decennia geleden eens gezien, de indruk die de film toen maakte zorgt dat bepaalde scènes en de titel nog altijd in het hoofd zitten. De kwaliteit van toen heeft de film niet meer, toch ondanks enkele gedateerde momenten maakt de film nog altijd een prima indruk.

Scorsese zoals we hem regelmatig kennen, een rustig opbouw met snelle montage, brengt het verhaal Cady versus Bowden. Iets dat kalm begint en steeds ergere vormen aanneemt. Subtiel is het gebrachte feit dat Cady in principe niets doet dat de wet overtreedt en Bowden zich steeds verder in het nauw gedreven voelt en juist met alle mogelijke middelen door wil pakken. Subtiel lijkt de voormalige raadsman er ingeluisd te worden om domme dingen te doen. Een cyclus die steeds dramatischere vormen aanneemt en steeds erger dingen inhoudt met een behoorlijke climax tot gevolg.

Herkenbaar is de genoemde stijle van Scorsese, iets dat in het begin wel wat pijn doet. Hij wil te vlot door de introductie heen, er wordt best wel matige gemonteerd en het spelen met omgekeerde kleuren of een scherm dat helemaal rood wordt is niet meer van deze tijd. Desondanks maakt de film eenmaal op gang nog altijd een uitstekende indruk en is De Niro toch geweldig op dreef als uitgenaste sadist. Daarnaast wordt er prima gespeeld met de spanning binnen het gezin en is de soundtrack even herkenbaar als memorabel.

Cape Fear is dan ook een must see als psychologische thriller die alweer op leeftijd is maar nog altijd hele sterke punten bezit. Wat ik betreft is CF nog altijd een prima film.

Behoorlijk onbekende titel die ik vanwege de goede waarderingen hier op MovieMeter begin van het jaar of zelfs vorig jaar opgenomen had en vanmiddag maar eens aangeslingerd heb voor een kijkbeurt. En poeh...Capharnaum is op zijn zachtst gezegd nog al wat.

Capharnaum betekent zoveel als chaos, en chaos is wat we te zien krijgen terwijl we over het schouder van de kleine Zaid meekijken en diens worsteling met het gezin waar hij uitkomt en probeert te overleven in het armoedige en vijandige Beiroet. Het zaadje van de meeste ellende wordt geplant met het uithuwelijken van het zusje genaamd Sahar, de kolder, hoe oud zal het kind zijn. De ruzie die vanwege deze actie in het trappenhuis ontstaat is intens en beklijvend van aard waarna Zaid de benen neemt.

Het beeld vol ellende dat daarna ontstaat was niet helemaal wat ik verwacht had maar maakt niet minder indruk. Zaid is brutaal en clever genoeg om zich een weg te banen door het gevaarlijke Beiroet waar een mensenleven weinig waard lijkt en dat van een kind nog minder. Ontstellend is tevens al die kinderen, leg er verdomme een knop in of hou op wippen, weer een mond om te voeden. Het lijkt praktisch een keuze om onverschillig en onverstandig te willen zijn op dat vlak en het uithuwelijken lijkt eerder een oplossing om een te voeden mond te schrappen dan dat er iets of iemand anders beter van wordt. De film heeft op dat vlak dan ook verschillende raakvlakken met bijvoorbeeld Angela's Ashes, slechts de tijd en het continent zijn anders, de problemen hetzelfde.

De jonge acteurs in de vorm Zain en zijn zus zijn sterk, net als Shiferaw in de rol als Afrikaanse vluchteling. De soundtrack is zo nu en dan prachtig. De aanklacht van Zaid tegen zijn ouders snijdt hout en de scene waarin Zaid gewapend met een mens de straat op snelt is net zo beklijvend en sterk als de trappenhal. Maar ergens gaat er halverwege wel het nodige mis voor mij. De stroom aan ellende, armoede en problematiek is zo groot dat ik het gevoel er voor op een gegeven moment kwijt raakt, een soort van overload als het ware, sowieso iets dat ik vaker heb met dergelijke films, plus het feit dat de fase waarin Zain op Yonas moet passen, en uiteindelijk opgezadeld raakt, erg lang duurt.

Maar met een aantal sterke scènes en goed acteerwerk maakt Capharnaum wel zeker indruk maar buitencategorie is het voor mij net niet. Desondanks interessant te zien en een wake up call hoe bedroevend slecht het is op andere plekken in de wereld.

Veel verwacht van deze film maar wat mij betreft niet ingelost. Zondermeer zet PSH met zijn stemmetjes en maniertjes een behoorlijk karakter neer, een karakter wat niet ver naast de werkelijkheid zal zitten. Toch vind ik het persoon Capote nu niet echt interessant maar eerder stuitend. Vind hem bij tijd en wijlen tijdens de feestjes naar het snobistische neigen, egocentrisch als hij eigenlijk naar mijn mening een advocaat levert om ze langer voor zijn boek uit te melken en wanneer de advocaat faalt noodkreet op noodkreet te negeren. Vervolgens worden de jongens opgehangen, maar het is Capote die het hardste huilt door de telefoon omdat hij zo'n traumatische ervaring heeft meegemaakt. Echt onvoorstelbaar. Het hele leventje rond hem en hoe hij de daders aan het lijntje houd....ja, het doet mij niet zoveel. Hoewel de moord natuurlijk niet over Capote zelf gaat vond ik dat eigenlijk interessanter. Had dat wat meer uitgezocht en belicht.

Niet mij ding, snel op naar de volgende film.

Derde en redelijk vermakelijke deel van de Captain America reeks.

Leuk invalshoek is zondermeer de onenigheid die tussen de Avengers ontstaat en de op zich interessante discussie, namelijk; dat ze teveel schade aanrichten. Een beetje een kip of het ei discussie. Uiteraard richten ze veel schade aan, welke superheld niet, maar is de reden van de schade in eerste instantie al niet te wijten aan het verschijnen van een bad guy? Net zo'n discussie als de politie die een nekklem te ver aanschroeft, tja, als je nu eerst eens de wet niet overtreedt hoeft de politie je überhaupt niet aan te houden, dat een idee misschien? Desondanks zorgt de discussie voor verdeeldheid, twijfel en opsplitsing. Beter dan dat ze weer in boy scout formatie aan komen marcheren.

Het teveel aan karakters gaat ten koste van wat extra diepte. Ik vind het op een gegeven moment allemaal wat teveel worden met Falcon en War machine, Iron man zelf die vliegen kan, de gemiddelde luchtleiding zou er de handen vol aan hebben, bovendien denk ik dan, lijken de meeste krachten uit het technologie te komen en hun pak, niet echt een superheld meer met buitengewone krachten.

Puntje bij paaltje, ziet er allemaal wel strak uit, genoeg spektakel en actie, helaas ondanks het brouilleren van de Avengers niet echt een duistere sfeer, wel wat grapjes van Iron Man...redelijk vermaak dat is het en meer niet. Waarom deze film dan een 7.8 krijgt op IMDB snap ik dan weer niet.

He's still skinny...

Met Steve Rodgers had ik reeds kennis gemaakt in andere films zoals de twee vervolgen op dit deel en de Avengers reeks. Het karakter sprak me in die films verre van aan, Steve Rodgers, brave broeder, Captain America, overgespierde padvinder en zeg maar gerust een saaie lul. Het eerste deel en het ontstaan rond zijn karakter had ik echter nooit gezien, of niet helemaal, en bleek dat er nu juist aan te ontbreken.

De essentie van Rodgers, de maatstaf van Captain America, krijgt toch heel behoorlijk gestalte in dat eerste half uur en wordt toch erg knap verwoordt door Doctor Erskine, de inhoud van het karakter plus karaktertrekken wordt voor mij een stuk begrijpelijker waarop ik meteen meer met het karakter heb als voorheen. En plots is Rodgers een stuk sympathieker waarop ik me meteen afvraag hoe de twee andere delen zullen vallen met deze verandering.

Verder mag natuurlijk de cast genoemd worden met Stan, Jones en Weaving die in zijn element is. Is de humor bij tijd en wijlen ook prima vooral bij de obligaties promo, heeft de nostalgie ook wel wat met zijn jaren '40 beeld en Uncle Sam posters en zit de actie ook wel snor. Captain America The First Avenger is daarmee een prima film te noemen die me eigenlijk aangenaam verraste omtrent het karakter Steve Rodgers. Wat me dan weer verbaasd is het lage cijfer van de film, waarom is dat? Kwaliteit? Doet het karakter de echte strip geen recht aan?

Deel 2 van Captain America, niet in chronologische volgorde bezig, dit op Fantastic Four na de meeste oninteressante stripverfilming en na het verschijnen van de tegenstander met de bionische arm tot de conclusie gekomen dat ik het einde al eens gezien had.

En het moet gezegd, hoewel het natuurlijk in het tijdsperspectief gezien moet worden met iemand van voor de oorlog en andere normen en waarden, Steve Rodgers is saai. Captain America is geen aansprekende persoonlijkheid en dat heeft niets met Amerika te maken zoals er hier gesuggereerd wordt door sommigen. En de andere karakters doen er ondanks de grootse cast ook niet echt toe.

Maakt dit allemaal veel uit? Mwoah...het verhaal en complot is nog wel aardig zodra de film over de helft is. Vooral het verschijnen van een verloren kameraad en de daarop volgende strijd is aardig. Waar de film dan toch echt mee scoort is knalgave actie, überhaupt ook de enige echte reden om de film te zien. De andere reden is Johansson in zwart leer. Vooral de aanval op Fury en daaruit voortvloeiende achtervolging is grandioos. Net als de fraaie aanval op de snelweg. Zoals gezegd, voor goede actie zit je geramd. Voeg daar nog enkele snedige oneliners aan toe en andere humoristische momenten en dan is het meeste gezegd.

Top is het allemaal net niet, vermakelijk wel. Aan vele andere comic verfilmingen kan dit dan ook niet tippen en de aanzienlijke IMDb score vind ik dan ook onbegrijpelijk. Oftewel; redelijk voor een keer.

Tot voor korte een onbekende titel maar door het tv-overzicht bij me in beeld gekomen en daarom maar eens geprobeerd. Wat te verwachten wist ik niet helemaal, dat het een aparte film was vermoedde ik wel en dat levert Captain Fantastic dan ook wel.

Het verhaal moge bekend zijn en is wellicht vergelijkbaar met het door mij onlangs geziene The Ballad of Jack and Rose. Een gezin, zelfvoorzienend, hun way of life, eigen logica en begrip omtrent. En dat toch wel op harmonieuze en innemende wijze. Maar zoals zo vaak in dergelijke films valt er uiteraard iets waardoor de familie de veilige habitat moet verlaten voor een ontmoeten met de echte wereld. En het moet gezegd, dat leventje, niet met zoveel kinderen, maar wel het simplistische er van, lezen bij een kampvuur in plaats van hersenloos naar je iPhone staren, ik snap die gezochte idylle van Ben en Leslie wel, en uiteraard ook nog in een prachtige omgeving wat dat betreft.

Eenmaal onderweg krijgen we natuurlijk een heel ander beeld te zien en wordt er aangestuurd op vervreemding van de maatschappij. Maar is die maatschappij die algemeen geaccepteerd is nu zoveel beter? Ik betwijfel het. Toch valt de wereld massaal over Ben met machtswellust schoonvader Jack als eerste die Ben wel erg graag een kopje kleiner zou zien. Het moet gezegd dat Ben in bepaalde zaken ook niet echt genuanceerd is en op het botte af eerlijk en direct. Maar ook daar valt weer van te zeggen dat het tenminste eerlijk is in tegenstelling tot anderen. En Ben heeft een stuk slimmere en fatsoenlijke kinderen groot gebracht dan die twee kinderen van zijn schoonzus

Wat een nare, verwende, ongeïnteresseerde kutkotters zijn dat joh. Verpest door een te slap handje en de geneugten van welvaart. En dan hem vertellen dat hij niet goed met zijn kinderen om gaat en dat de kinderen naar school moeten. Het einde kan ook niet anders omschreven worden als een ode aan familie, de band die je smeed, de liefde en normen en waarden die je als ouders bij brengt aan je kinderen. En niet de individuen die je bij ontbijt of avondeten toevallig aan tafel tegen komt.

Humoristisch is toch wel de wijze waarop de agent wordt afgewimpeld. Of dat koppie van de jongste als het boek The Joy Of Sex cadeau krijgt. Net zo bijzonder is ook de begrafenis. Hallo begrafenis, dag begrafenis! Sowieso bezit de film een eigenzinnige sfeer en muziek, een mix die het prima doet. En behalve een blik op de dromen, hoop en idealen van deze bijzondere familie, houd deze film misschien ook wel een beetje een spiegel voor met betrekking hoe de mens vroeger was. Zelfredzaamheid, autodidactisch en creatief om maar eens wat noemen terwijl we nu lui, gemakzuchtig en ongeïnteresseerd zijn. Ja achteraf schuilt er in Captain Fantastic nog heel wat meer dan gedacht en daarom is dit een aparte en bijzondere film.

Aan de herkijk, en hij is er zeker niet slechter op geworden, in andere woorden heb ik me prima vermaakt en dat terwijl ik me een paar jaar terug toch echt niet als superheldenfilm fan zag en zelfs vermeed. Maar dat is toch wel veranderd en het genre spreekt me steeds meer aan.

Andermaal brengt Jackson de sjeu, is Mendelsohn best oke en is Larson natuurlijk om te smullen en een goed reden om te kijken, buiten dat vult ze de rol prima in. Er is zat humor, andermaal prima gelachen om de flerken, en is de actie en zijn speciale effecten en CGI prima. Het verhaaltje met de Kree en Skrulls blijft een punt dat bij aanvang niet interessant is, maar gelukkig verbetert het geheel bij aankomst op aarde mid jaren '90. En het door sommige gehekelde feministische powervrouw toontje maakt mij niet zoveel uit, Larson kan bij mij wel een potje breken. Een halve ster erbij wat mij betreft.

Het was wel eens tijd voor een herziening wat Captain Phillips betrof, voor het gemak dan ook maar even mijn oude comment aangehaald.

Zoals gezegd, hoe spannend kan het leven zijn op zo'n enorm bakbeest dat zich aan de hand van computers ook nog praktisch zelf kan besturen? De klok rond, eten, werken, slapen, altijd dezelfde gezichten en omgeving. Toch wordt er in de haven meteen al heel subtiel een scherp randje qua gevaar gevormd, Phillips is al in gedachten met een risicoberekening bezig terwijl de rest in de routine van de dag lijkt te zitten. Eenmaal onderweg wordt toch in de tweemaal dat het schip benadert wordt de spanning op fijne wijze opgebouwd. Erg mooi in zulk soort gevallen de rust waarin Phillips en zijn rechterhand hun werk blijven doen en keuzes maken. Geen enkele vorm van paniek wat dat betreft.

Eenmaal aanboord krijgt de film een bijna onvoorspelbare en onaangename vibe. De spanning is bij tijd en wijlen te snijden rondom de Somaliërs die behalve op het randje van doordraaien lijken te staan toch zeker niet achterlijk zijn. Andermaal is daar de rust van Phillips die met zijn optreden erger doet voorkomen en daarna de pogingen van de crew het schip op een intelligente manier weer in handen te krijgen met het voordeel dat de zij uiteraard de boot van binnen en buiten kent.

Maar de film krijgt met de derde episode nog een behoorlijke dessert voorgeschoteld en wellicht dat dit toch de kers op de taart betreft. Want wat bouwt Greengrass toch op briljante wijze de spanning op naar het einde in de oververhitte reddingsboot met zoveel elementen die in een mooie dynamiek samen verweven worden met in dit geval de Somaliërs, Phillips, de boot, de Seals en de claustrofobische sfeer... Greengrass heeft heel wat ballen in de lucht en houdt ze daar op vakkundige wijze.

Meest aangrijpende scene is toch vervolgens wel de marinehospik die zich over Richards ontfermt, je voelt Phillips als het ware leeglopen na dit oordeel en langzaam instorten, en wat blijft die vrouw rustig en behoudt ze een bepaald contact met hem, prachtig. Zo ook de rust van de Seals die na de opdracht weglopen zo van 'another day at the office'. Het maakt van Captain Phillips als film een rush qua spanning, met perfect opgebouwde momenten. Maar Greengrass vergaloppeert zich niet alleen daaraan en heeft ook momenten waar gevoel, emotie en rust overheerst. Voeg daar de typerende Greengrass camera stijl aan toe, een soundtrack die heel veel op Inception lijkt ook al horen we geen Zimmer, en een heel klein inkijkje wat de uitzichtloze situatie van de Somaliërs betreft die zich onder het motto beter iets proberen dan verrekken voor de kar laten spannen en je hebt toch best wat. Daarom een geslaagd herkijk en de vier sterren die ik de vorige keer had gegeven sluiten nog prima aan.

Toch altijd al twee keer gezien en de laatste keer kan niet heel lang geleden zijn. Maar dat was dan toch voor dat ik hier weer begon want achteraf kon ik geen cijfer en beoordeling vinden. En dit is al zo mijn genre maar niet heus, maar ja, zonder een recente kijk geen cijfer en comment, dus vooruit met de geit. En hoe verrassend, de film viel me toch minder tegen dan hij in het verleden deed en ik nu ook verwachte dat hij zou doen. Een topbeoordeling en cijfer zit er nog steeds niet maar de film beviel me beter dan The Godfather reeks, Goodfellas, The Irishman, Scarface en die hele reutemeteut.

Want wat dat toch is met het maffia/ misdaad genre. Maar het kan me negen van de tien keer gewoonweg niet boeien. Begrijp me goed dat de kwaliteit er met bakken afdruipt hoor, dat zie ik wel, dat is het probleem niet. Alleen het zegt mij gewoon niets. Ik heb niets met dat wereldje, al dat geslijm, de dialogen, vaak oneindig veel karakters, alle klusjes, lijntjes en betrokkenen. En dat gevoel verwachte ik ook te treffen bij Carlito's Way en het moet gezegd dat er regelmatig vertraging optreed rondom dingen die net wat te lang duren. Maar een goed punt is dan wel weer dat Carlito's Way wel dicht bij het hoofdkarakter blijft. Interessant is toch de houding ten opzichte van het oude leventje, Carlito wil anders. Dan is er ook nog een licht maatschappelijk kritische ondertoon met betrekking tot kansen die het leven biedt en dat een carriere in de misdaad eerder een vlucht is dan een keuze.

En zo heeft Carlito's Way toch wel een paar aardige punten met uiteraard een Pacino op zijn Pacino's. Leguiziamo is ook eens wat minder irritant en acteert redelijk, en vooral Mortensen vind ik wel sterk in zijn korte rol, niet te vergeten natuurlijk Sean Penn die altijd goed is. Knap is de korte geweldsuitbarsting in de biljartzaal en er is regelmatig sprake van reflectie waar Carlito zich bewust is van de schade en mislukte dingen in het leven door zijn carriere als crimineel. Buiten alle gladde criminelen en het zogenaamde rijke leven dat men aan alle zaken overhoudt speelt er toch een trieste ondertoon van gevaar en ondergang. En zoals verwacht kan worden is het moeilijk voor Carlito om uit het wereldje te blijven en niet in de problemen te raken, hoewel hij zelf ook verwijtbaar is, want hoe graag hij zelf ook uit het wereldje wil, en niet meer denkt als iemand uit het wereldje betreft het toch pure arrogantie hoe hij met de zaak Benny Blanco omgaat. Vragen om problemen als je het mij vraagt.

Carlito's Way is een meer dan behoorlijk drama te noemen over de strijd van een man om op het rechte pad te blijven en is best wel een goed uitgebalanceerd geheel qua muziek, stijl en tijdsbeeld. En goed geacteert wordt er natuurlijk ook. Helemaal mijn ding is het niet en zal het nooit worden maar een dikke voldoende zit er wel in voor een prima film.

Titel die ik vooral meenam bij de kringloop vanwege de naam Carnera en de interesse die ik vaak heb naar vechtsport en dergelijke bekende figuren. En hoewel ik niet precies wist of ik nu veel of niets moest verwachten viel het door de gelezen comments toch best wel een beetje tegen.

En uiteraard heeft deze film natuurlijk zowel goede als slechte punten, en de goed punten zijn ontegenzeggelijk de gevoerde kleurenstijl en het oude gevoel dat men goed weet over te brengen met deze film die zich grotendeels in de jaren '30 afspeelt. Fraai zoals altijd natuurlijk de training en het betere afbeulwerk, zijn de meeste gevechten op de eerste na montagetechnisch oké, is de acteur Andrea Laia fysiek een goede match, en is een beeld zoals rond de trein waar een milde volkshysterie ontstaat als men Carnera in de buurt ontdekt best kenmerkend.

Maar daar is het toch wel een beetje mee gezegd en vind ik Carnera The Walking Mountain toch vooral een beetje tegenvallen. Want buiten het fysiek is Laia niet bepaald best in acteren ofzo. Ook vind ik de gevechten, vooral de eerste echt wel matig en benadert de gespeelde Carnera nergens de echte Carnera die als stijl veel afstand hield, veel met en vlijmscherpe linker jab werkte en technisch sterk lijkt, terwijl de acteur niet verder komt dan wild om zich heen maaien en veel clinchen. Dan komt de beste man ook nog eens erg onsympathiek over maar kan ik ook vooral niet de woede uitbarsting in de ring rijmen, we waar hij niet te bedaren is, met later de reactie rond het Ernie Schaaf incident. De beste man is toch geen kleuter ofzo, want ik vind dit allemaal zo voorspelbaar, clichematig en knullig qua gedrag en reactie. Het geheel neigt daarom ook regelmatig naar het melodramatisch met veel overacting. En dan lees ik in het eindverhaaltje, noch in de film, niets over de diabetes die hem al behoorlijk vroeg een nier koste.

Nee, dit was best een tegenvaller en ga ik dan ook weer snel vergeten hoewel ik hier toch een klein beetje meer van verwacht had.

These are Godless times...

Tja, als King collector kon deze niet aan de verzameling ontbreken maar tegenkomen bij de kringloop wilde maar niet, dus dan maar via marktplaats samen met een paar andere titels voor een zacht prijsje. Zien deed ik de film al eens heel lang geleden, net als het lezen van het boek, wat ik er destijds van vond zou ik zo niet meer weten behalve dat het waarschijnlijk bevreemdend was. Het zien van de remake met Grace Moretz en het lezen van het boek vorig jaar werkte als katalysator om deze versie in handen te krijgen want dan eindelijk lukte.

Wat een verhaal trouwens, als het waar is waar het wel op lijkt, het eerste boek van King die hij eigenlijk weg gegooid had, zijn vrouw stuurde het manuscript echter achter zijn rug om naar een uitgever die er brood in zag ondanks dat er niet een brede markt leek voor dit soort horror. Maar verdomd, wat een succes, en binnen twee jaar een film. Het verhaal mag verder bekend zijn hoewel de film ten opzichte van het boek wel iets meer met begin en einde een eigen koers kiest. Saliant detail uit het boek is toch wel dat de drie jarige Carrie het al eens stenen op het huis liet regen. Het is een reden waarom moeder gekker dan een godsdienst waanzinnige is en het meisje zo hard straft. Toch iets waar net wat te gemakkelijk aan voorbij wordt gegaan. Het geheel begint zoals bekend onder de douche met deze maar al te bekende scene and things to come. Het kind valt niet te benijden met de hardheid van het puberleven in volle omvang, om vervolgens thuis van de regen in de drup te geraken want moeder is toch wel next level met haar straffen en ideeen. En het moet meteen gezegd dat Spacek de rol van het rare meisje uitstekend past maar dat Piper Laurie mogelijk de beste rol van haar leven speelt als doorgedraaide moeder.

Het konijn omtrent Carrie en haar mogelijkheden is vrij snel uit de hoge hoed komt, daar tegenover staat de geste van een aantal leerlingen met gewetenswroeging die een goede daad willen doen richting Carrie en daar alleraardigst inslagen ware het niet dat het tussen Carrie en de grootste mispunt Chris een kwestie blijft wanneer deze bom precies afgaat. Ondertussen bouwt de film rustig verder op verschillende punten zoals de verandering van sommige mensen ten opzichte van Carrie en uiteraard de veranderende machtsverhouding tussen moeder en dochter met natuurlijk een fenomenale, zeg maar gerust fantastische finale, en wat wordt dat toch goed opgebouwd. Wat een shot druipend van het bloed met die waanzinnige blik in de ogen, bizar! Dit allen begeleid door een meer dan mooie soundtrack van Pino Donaggio, derde keer dat ik deze man tegenkom deze week, om andermaal het erg goede acteerwerk van Spacek en Laurie te benoemen waar Travolta en Nancy Allen vooral gedurende de scene in de auto als hersenloos overkomen, valt mogelijk ook te wijten aan scenario en regie en is wellicht één van de echte minpunten in de film.

En zo bevalt mij deze versie van Carrie meer dan, en vind ik het echt een sterke film ondanks het stukje karakterontwikkeling dat we in het begin missen en dat Carrie de halve stad na de tijd ook nog met de grond gelijk maakt om tenslotte in de armen van Sue te overlijden waarvan ze voelt dat die het toch zeker niet verkeert bedoelde, maar goed dat zijn keuzes en daar lijdt de film op zich niet ontzettend veel pijn aan want deze film is lekker zat want de regelmatig gehandhaafde sinistere toon is heerlijk.

Ik veronderstelde dat het de oude Carrie was met Spacek, helaas bleek het deze, desondanks er toch even door gejast en ik moet zeggen dat ik weinig meer weet van de '76 versie dus ook weinig referentie in die zin had.

Meteen valt natuurlijk de moderne setting en media op. De semi-griezel met de telekinese ziet er knap uit en heeft een mooi dreiging. Toch slaat men met Morertz een beetje de plank mis, ja ze is een beetje te knap, maar ik struikel vooral in de beginfase over haar schrikachtigheid die vooral lachwekkend overkomt en dus slecht geregisseerd. Daarnaast ontwikkelt de film zich toch wat teveel in een soort tiener horror voor publiek als Divergent of Twilight. Heel serieus is het allemaal niet te nemen. Elgort als altijd een beetje te glad, Moore voegt echter wel het nodige toe aan haar karakter.

Carrie, aardig voor een keer maar doet het boek nog de voorganger niet echt eer aan.

Gisteravond tussen de nodige gamerij en Boardwalk Empire seizoen 3 nog even een filmpje, en dat werd deze Carriers op Netflix waar ik achteraf concludeerde dat ik deze film al eens gezien had. En wellicht dat ik de film toen, 15 jaar terug ergens, best wel aardig vond, nu vind ik het een ronduit imbeciele film.

Heeft de film sterke punten? Mjoah...dat zeker, en daar zijn we opzich snel klaar mee. Want behalve een paar aardige geregisseerde momenten wanneer men door verlaten straten rijdt en een dumptruck vol lijken ziet inclusief een naargeestig muziekje, Chris Pine overduidelijk de beste acteur is binnen het geheel en zowel Perabo als VanCamp prettig zijn voor het uitzicht, zijn we daar snel door heen. Wat overblijft zijn toch wel een stel buitengewoon domme karakters, afschuwelijke beslissingen en nog dommer gedrag, laat ik het zo zeggen dat ik 80 procent van het getoonde ronduit achterlijk vind. En dan spreek ik nog niet eens over de zogenaamde maatregelen tegen besmetting, want tegenwoordig is iedereen kennelijk expert maar is het beeld van het viertal best logisch. Want men improviseert, men heeft geen kennis dus zijn de ideeën er best wel met ontsmetten, de mondkapjes en handschoenen, maar is het dan wel weer erg dom om een auto te gaan delen.

Maar dat buiten beschouwing gelaten, echt hele grote zucht, waarom doe je de motor van de auto uit bij de blokkade in het begin? Ja ja, benzinebesparing, maar je wil toch snel weg kunnen zoals nu? Sowieso mis ik een beetje de urgentie waar men al bier drinkend en surfplankjes op het dak onderweg is alsof men eerder springbreak heeft dan dat er sprake is van een rondgrijpende epidemie. Kogels verspillen, gekluns op de duikplank, rondracen op de golfbaan...wil je een ongeluk krijgen met ernstige blessure of verwonding? Ziekenhuis en dokters zijn er niet meer in die hoedanigheid. En dan de gebruikelijke fouten zoals niet bijelkaar blijven, of op zijn minst een team up voor controle en veiligheid, of het in het donker buiten ronddwalen. En dan hoe men de andere auto voor brandstof tot stoppen dwingt. Het is regelmatig de vraag of men nu met levensbehoud bezig is of juist zo snel mogelijk naar de tering wil want het is allemaal zo dom mogelijk.

En daar kan zelfs een goed opgebouwd moment als het achterlaten van Bobby niet veel meer aan doen. Toch is er regelmatig de hand van een regisseur die opzich wel een dingetje kan bouwen, en zeker oog heeft voor gevoel en plaatjes, jammer dat het geheel dan zo ontzettend lijdt aan dommige karakters en een slecht script. Geen voldoende wat mij betreft.

Na een teleurstellende avond met Shallow Grave en Jason X op zoek naar een beetje beter vertier in de vorm van een Argento, en hoewel het de vermakkelijkste film van de avond was bleek dit ook geen hoogvlieger.

En pak de Argento checklist er maar weer bij want vergis je niet dat het allemaal wel weer des Argento's is. Uiteraard is er een Amerikaan of een Engelsman bij betrokken, er is de soundtrack, een schare mooie vrouwen, een aantal sterk opgebouwde scenes, moord en Gore achtige scènes zoals het onderzoek aan de eerste dode en uiteraard de locaties met duistere straten.

Maar buiten dat kenmerkt Il Cartaio zich vooral als onevenwichtige en wisselvallig. Neem bijvoorbeeld de soundtrack die goede met slechte momenten afwisselt, zo is het verhaal raar met de pokerspelletjes om nog maar te zwijgen van sommige acteerwerk met teenkrommende dialogen en vreemde logica in dingen. Stefania Rocca is een aardige op pleister op de wonde maar ontkomt ook niet aan de malaise met een plotje waar het voorspelbaar is dat de dader dichtbij huis gezocht moet worden. Sterk daarentegen wel weer, en Argento's kenmerk dan toch wel weer, zo'n scène qua opbouw en sfeer waar Anna Mari alleen thuis is. Maar het is allemaal veel te weinig en kan zich overduidelijk niet meten met het betere Argento werk met geen voldoende als eindoordeel.

Casablanca, de naam, Bogart, het duo dat naar het schijnt niet door één deur kon, en de bijzondere roerige tijd dat het opgenomen werd en zich afspeelt. Genoeg om een klassieker te zijn, en een klassieker kan ik wel waarderen, toch blijft deze film voor mij alleen bij naam een klassieker.

Behoorlijk is het begin waar de film zeker de uitstraling heeft van een film die met veel zorg gemaakt is. Rick als uitbater lijkt ook best interessant en in plaats van een oorlogsfilm lijkt het in het begin vooral een beetje naar een misdaad achtige maffia geval te neigen waar Rick de meeste dingen bepaald en aanstuurt. The plot thickens wanneer de moffen en Ricks oude liefde arriveren waarna het langzaam in een romantisch drama veranderd.

Hoewel de film zich in een uitermate interessant tijdvak afspeelt met alle angst en spanning van dien komt dat er maar sporadisch uit en lijkt het vooral ondergeschikt aan het drama die tussen Rick, Ilsa en Victor opgezet wordt. Iets dat voor mij niet echt werkt, het acteren vooral tussen Bogart en Bergman is interessant vanwege de zogenaamde wrijving die er kennelijk tussen de twee zou zijn, meeleven met de karakters doe ik echter geen moment, net als de stijve Victor. Dan is vooral het tempo in het middendeel met de flashbacks trager dan traag, iets dat natuurlijk in het tijdsbeeld van '42 gezien moet worden, toch heb ik daar al de conclusie getrokken dat dit hem niet gaat worden voor mij en Casablanca je kennelijk moet liggen.

Casablanca blijft daarom voor mij bij een aardige poging, waar het nog wel leuk is de rol van Dooley Wilson als pianist Sam en de bekende regel: play it again Sam te benoemen. Verder zal ik dit erg snel vergeten verwacht ik. Jammer maar helaas.

Een degelijke maffia/onderwereldprent die vooral erg aan Goodfellas doet denken. Een nogal breed en lang verhaal, centraal rond De Niro, wordt uit de doeken gedaan. Omtrent zijn leven en vermogen dat hij opbouwt in zijn tijd daar, daarom heen de karakters van Stone en Pesci en alle sinistere figuren, handeltjes en criminele activiteiten erom heen.

Ondanks de lange duur verveelt de film nooit echt, de foute pakken en colberts van RDN zijn bij tijden wijlen om te schuddebuiken en er zitten ook een paar lekkere gruwelijke martel/afrekenmethode's in. Vooral de uitleg van bepaalde dingen in het casino, hoe men elkaar allemaal in de gaten houdt, en bv valsspelers ontmaskert en aanpakt zijn mooi gebracht.

Iedereen speelt een prima rol, Woods natuurlijk weer als sleazbag, en eigenlijk valt er weinig aan op te merken. Een prima en stijlvolle film mits het je genre is. Ik ben niet van het genre, dus mijn kijkbeurt in die zin is ter kennisgeving.

Even snel er doorgejast in een zondag die verder vooral door Tour en EK overheerst gaat worden, en ik ben achteraf blij dat ik geen Prime Time aan deze film verspilt heb. En dat ondanks dat ik toch wel erg nieuwsgierig was naar deze film en ongetwijfeld een onbekende film voor velen, daarom was ik ook best wel blij deze bij de kringloop te vinden.

Van meet af aan druipt de satire er vanaf waar de echte Bond dus kennelijk reeds met pensioen is en naam en het nummer aan de womanizer gegeven is zoals we die nu kennen en huishoudt dit tot afschuw van James met pensioen. Grappig overigens dat er zoveel kritiek is en een spion niet als een vrouwen versierdende rauwdauwer te keer kan gaan en daar zit best wat in. Toch slaat de humor in de opening nergens echt aan en is het allemaal wel eens wat to much zoals het bombardement. De soundtrack van Bacharach kan mij ook niet bepaald bekoren en met de wetenschap van een twee uur durende speelduur vrees is reeds het ergste.

Aardig is op zijn minst nog de poging om de gentleman spy in huize McTarry temidden van vele fraaie vrouwen tot een misstap te verlokken. Grappig de aanwezigheid in de badkuip van Angela Scoular die in On her Majesty Secret Service een andere Bond probeert te verleiden in de vorm van George Lazenby. Maar geleidelijk aan ontspoort de film totaal in rare Schotse tradities en later in een nieuwe lichting agenten, verleiding en vrouwen centraal staan, en een wirwar van karakters en namen. Opgegeven heb ik de film op dat moment allang omdat ik het allemaal zo bijzonder flauw en gedateerd vind en eigenlijk een saaie en veel te lange, soort van Austin Powers vind die totaal niet van de grond komt, want eigenlijk gebeurt er ook nog eens niets.

Goede en enige reden om uit te kijken zijn überhaupt de dames waarvan Cardinale er voor mij toch even uitspringt. Buiten dat wordt vooral alles op de hak genomen waar een Bond film om bekend staat van de gadgets tot en met de vrouwen en dan te bedenken dat de echt overdreven tijden van het vrouw schaken nog lang niet was aangebroken maar nog moest aanbreken met Roger Moore. Afijn, ik vond hier geen klap aan en heb het dan ook met moeite uitgekeken.