Opinions

Één van de eerste actie/comic verfilmingen lijkt me, en met een prima stijl, sfeertje en neo neor achtergrond. De achtergrond betreffende Brandon Lee geeft de film ongewild toch iets extra's.

De alweer '94 stammende film doet het onverwacht met een mooie duistere sfeer in combinatie met muziek. Het geheel neigt naar Gothic in die zin. Voeg daarbij een aantal erg geslaagde opnames en shots, een Crow zelf die me erg aan The Sting van WWE doet denken met zijn make up, een aantal prima bad guys als Wincott met zijn lelijke bakkes, en je hebt best wel wat. Een aantal grappige dialogen en niet al te moeilijk verhaal maken het geheel af. De montage van de actie is soms niet altijd even goed maar dat zie ik door de vingers vanwege de mooie duistere en soms mythische sfeer.

Dat Lee niet overtuigd qua acteren is hem vergeven, het raadsel van de echte kogel blijft bestaan, zo ook het gerucht dat de opname waar hij geraakt wordt echt gebruikt is. Het geeft de film naast de prima sfeer en een beetje humor zo nu en dan wel iets extra's. Al met al een film die prima te doen is en vermaakt.

Op de BBC en zodoende de kans gegrepen, en vooral omdat de synopsis me deed denken aan Antony Trew's Two hours to darkness over de konvooien door de Barentszzee naar Moermansk, een boek dat ik inmiddels al meerdere keren las. Mogelijk dat Trew ooit de film zag want er zijn een aantal opmerkelijke parallellen.

Echt vlot komt de film niet uit de startblokken, iets dat te verwachten valt van een film uit '53, en na een kleine kennismaking kiest het schip het ruime sop voor de nodige training en oefening. The Cruel Sea valt daarna op met een erg tweeledig beeld. Zo wordt er voor vertrek al afscheid genomen van het meest interessante personage, en zijn alle andere karakters redelijk inwisselbaar en eigenlijk totaal niet interessant, op de kapitein na, maar dat is ook pas in de laatste fase.

Juist wel fraai is het toch behoorlijk kloppende beeld van de maritieme oorlogsvoering in de Tweede Wereldoorlog, en met name de konvooi escortes. Dagen van storm en zware zeegang, maar wel de zekerheid van veilig zijn. De angst voor pech, stil liggen en een schietschijf te zijn. Het monotone van gebroken nachten, talloze keren alarm, jagen op een onzichtbare vijand, en het verlies van al die schepen en mensenlevens. De opstelling van uitkijken, seinen, technologie van die tijd met asdic, protocollen, keuzes tussen het ene leven of het andere, kortom het eindeloze kat en muis spel met de vijand onder de golven en de barre omstandigheden. Dit samen met de montage van oude beelden maakt dit onderdeel van de film best wel goed.

De meeste pijn heeft de film juist door het ontbreken van een beetje extra aan verhaal en of uitwerking daarvan. Het maakt The Cruel Sea tot een behoorlijke droge en taai twee uren en dat terwijl de betere elementen van deze film meer verdiend hadden. Daarom is de film aardig voor een keer maar blijft ver verwijderd van Sink The Bismarck en komt ook niet in de buurt van Graf Spee; battle at the Rio de la Plata

Maar na The Burlesque Of Carmen kan het toch nog erger en vooral korter met deze triple box van Chaplin. Want ook deze Cruel Cruel Love kan op een enkele en redelijke slapstick grap na geen aanspraak maken op geslaagde commentaren als leuk of humoristisch. Ook in dit geval ben ik blij dat de speelduur er op zit terwijl het praktisch om een minuut of tien gaat.

Vanmiddag na lang aarzelen er in gedaan en mijn twijfel bleek helaas na tweeënhalf uur gegrond.

Het verhaal en de achtergrond zouden zich prima kunnen lenen voor een geweldige film. Toch helaas komt het er maar in fasen uit. Prima zijn uiteraard het verhaal rond Biko, zijn dood en de foto's in het mortuarium. Gemakkelijk te vinden op Google overigens. De achtergrond is ook interessant te noemen, Apartheid, de overheersing van het blanke gezag, het sporadische en willekeurige geweld, om vooral Washington niet te vergeten die andermaal een prima rol neer zet.

Toch boeit de film me hele gedeeltes totaal niet en is het grootste probleem aan de film de aanzienlijke duur die eigenlijk niets toevoegd. Het is gewoonweg te gezapig en ik persoonlijk heb toch soms moeite die Kline serieus te nemen. Daarnaast is de gebruikte muziek typerend voor het continent maar voegt qua sfeer en spanning weinig toe. Dan is er nog het manco dat Biko al vroeg sterft, de aanloop daar naar toe, weliswaar ook wat aan de tamme kant, is nog wel het meest boeiende. Het hele twee deel rond Woods zelf kan me gewoon echt niet boeien en kruipt voorbij.

Nee, Cry Freedom is niet bepaald mijn ding. Maar een liefhebber voor een rustige politiek geladen film naar ware gebeurtenissen, kan daar zo maar ander over denken.

Als weekend afsluiter nog even aan de Clint Eastwood met deze Cry Macho en hoewel er vaak wel het een en ander mankeert aan de films van Eastwood schept het toch ook altijd wel weer verwachtingen. Verbazing was er dan ook wel dat de algemene opinie erg laag is en er weinig positieve woorden zijn voor deze film. Zou de oude man dan toch zijn touch kwijt zijn of zijn de mensen een fossiel als Eastwood zat omdat het weinig vernieuwend is....?

Het verhaal is simpelzat wat dat betreft met Miko die aan de dijk gezet wordt door zijn baas om vervolgens een paar maanden later toch op een special assignment gestuurd te worden. Namelijk het terug halen van zijn zoon. Duidelijk is dan al dat Cry Macho toch vooral een soort verhaal gelijk aan The Mule is rond vergane glorie, een beeld van ouder worden en acceptatie, afgedankt worden en dat het leven op sommige momenten niet zo best kan zijn in the big US of A. Maar tot daar heeft Cry Macho de trage gang en dezelfde uitstraling als andere Eastwood film, is het ook zeker niet slecht maar hebben we het in feite ook allemaal al eens eerder gezien.

Maar helaas valt daarna de bom, een rare ex met avances naar een hoog bejaarde, een poging tot chemie met de jonge knaap die lijkt op een herhaling van Gran Torino maar daar mijlenver van in de beurt blijft, een joch ik de vorm van Rafa die niets toevoegt noch kan acteren, een zo mogelijk nog irritantere haan met terugkerende humor rond het dier die niet leuk is maar eerder schrijnend, een verhaal en tocht met gebeurtenissen en raar volk die eigenlijk nergens aanslaat, dit allen begeleidt door de typische trage pingel op de piano ook kenmerkend voor Eastwood films. En het is het gewoon allemaal niet, het is niet grappig, het is allemaal een kopie van en het is gewoon niet interessant.

Redelijk is dan nog wel het typerende cynisme en opmerkingen die Eastwood als karakter altijd heeft, dan is nog de gedachte dat het om de nodig morele kwesties gaat, het juiste doen en de wijsheid van het ouder worden. Maar het is allemaal veel te weinig, daarom wat mij betreft dan ook geen voldoende.

Een paar spaarzaam leuke momenten, verder wel een aardig 'vetkuiven' sfeertje met de auto's en de muziek, en die Amy Locane is best wel te pruimen, maar verder vooral veel te veel musical met enthousiast dansende mensen op straat enzovoort...en laat ik nu een vreselijke hekel aan musicals hebben en hysterische gedoe omtrent.

En maar weer eens een tussendoortje uit de donatie verhuisdoos van de collega, en daarmee dus deze Crying Freeman, een film die ik zelf nooit zou aanschaffen nog instarten maar op zich voldeed als hapklare brok tijdens het sporten.

Gebasseerd op een strip begrijp ik...? Ja, en dat verbaasd dan weer niet hé, Aziatisch geënt, Yakuza, een Hitman en het nodige aan actie. Geprobeerd wordt een duister en mystiek sfeertje te creëren, iets dat soms lukt maar soms ook niet. De actie is best oke en vooral de geweldsuitbarsting op het einde is best aardig met veel momenten die aan John Woo doen denken.

Toch is het verhaaltje ultradun, zo ook de bendeoorlog die losbarst en is het vooral Dacascos die het grootste pijnpunt van de film is. Als actieheld doet hij het prima, net als zijn martial arts kwaliteiten uiteraard, toch qua acteren is het hopeloos wat de beste man laat zien want hij weet het karakter geen enkele emotie of diepte mee te geven.

Zoals gezegd valt Crying Freeman op met een aantal aardige sfeervol opgezette actie momenten maar behalve dat is het toch allemaal wel erg mager en niet voldoende voor mij. Afijn, op naar de volgende film.

Deze film stond al lange tijd op mijn lijstje en erg nieuwsgierig was ik dus wel naar wat deze film brengen zou. Veel nominaties sleepte de film in de wacht op de Oscars van '93 waarvan het achteraf maar één won, wat kan er misgaan zou je denken? Mwoah....

Het begin van de film is bekend, de ontvoering van de Engelse soldaat Jody door een IRA cel, de vriendschap die met bewaker Fergus ontstaat, en de noodlottige afloop. Gedreven door de belofte en schuldgevoel neemt Fergus inderdaad de wijk naar Engeland om Dill op te zoeken en hij had niet kunnen vermoeden wat hem te wachten stond. Helaas wist ik de grote onthulling al, dus dat was wel of verrassend, mogelijk dat het daarom voor mijn gevoel maar wat aanmoddert en ik me ook afvraag waarom Fergus niets door heeft. De zogenaamde club waar Dill komt en optreedt heeft met alle playback en andere artiesten van meer af aan de allure van een club als The Birdcage. En sowieso Dill zelf ook dat er toch de uitstaling en een bepaalde vibe vanuit gaat dat het allemaal niet 100% vrouwelijk is. Maar gaat dat is misschien gemakkelijk lullen als je het al weet.

Sowieso heeft The Crying Game een bijzondere opbouw en tendens die rustig voortkabbelt en je vervolgens met een onthulling of twist keihard wakker schud en verrast. Het einde van Jody is best heftig te noemen en de vraag is wat er verder allemaal speelt bij Fergus. Sowieso zien we het Stockholm Syndroom en zaken als schuldgevoel en gedwongen meewerken aan de zaken van de IRA. De film lijkt naar steeds te switchen van ontwerp en dilemma, maar er helemaal uitkomen doet het niet. Van The Troubles, ontvoering en geweld naar relationele besognes en weer terug naar de IRA. Het tweede deel lijkt de film vooral de draaien om het idee van eengeestelijke klik met het karakter terwijl het in de verkeerde verpakking zit, en wat dan te doen...? De woorden van Jody 'It's only a piece of meat' zijn welhaast profetisch te noemen. Het andermaal opduiken van Jude en Maguire zijn welhaast nodig om de film uit het slop te trekken en op te bouwen naar een aardige finale.

Faalt The Crying Game dan voor mij...? Nee, niet eens zo zeer want de film heeft zeker interessante fases. Toch had ik er niets meer en misschien iets anders van verwacht. Ongetwijfeld gaat de film op termijn nog wel een keer aan de beurt komen en wie weet hoe het geheel dan valt...

Titel altijd al gekend en meen me te herinneren dat de film omschreven werd als een nieuw soort semi-horror met psychologisch randje. Inmiddels 22 jaren oud eindelijk aan de beurt.

Wat meteen opvalt is de duistere setting met nu zo op het oog een beetje een cult-uitstraling. Wetende dat de film dermate oud is, er van een behoorlijk onbekende cast gebruik wordt gemaakt en tevens onbekende regisseur bezig met zijn eerste film, doet vermoeden dat het een erg low budget film is, dingen die eerder de reden zijn van de wat goedkope uitstraling. Toch is dat een beetje de cultsfeer die de film wel goed doet

De film uitkijken voor een duidelijk hoe en waarom kan gelaten worden, dit blijft in nevelen gehuld en slechts een eigen invulling voornamelijk gericht op een test hoe iedereen op elkaar reageert en dat het allemaal erg symbolisch gezien moet worden kan er aangegeven wordt. Voor het type film is het bijna exemplarisch te noemen hoe men elkaar in de haren vliegt, toch is een dergelijk verschijnsel redelijk gewoon te noemen. Goed, voor ons vanuit de luie stoel wellicht niet, maar weten wij hoe we ons gaan gedragen in een dergelijke situatie? In die zin wordt er best wel aardig geacteerd.

Cube kenmerkt zich als een psychologische griezelfilm met een paar behoorlijke smerige boobytraps en vooral de nadruk op de groepsdynamiek met ieder die bepaalde kwaliteiten heeft en tevens op een eigen manier met stress omgaat. Aardige film voor een keer, maar ook niet meer dan dat.

Andermaal een King verfilming die best te pruimen is na The Nightflier en Graveyard Shift. En ik vraag me toch waarom die verfilmingen zo vaak zo matig gewaardeerd worden. Super is het allemaal niet maar er zijn toch echt veel slechtere films. Het boek ligt trouwens klaar, toch één van de weinige van King die ik niet gelezen heb, dus ik kon me mooi laten verrassen.

Een lange aanloop heeft de film zeker met alle relationele besognes tussen het stel en de klusjesman, toch is de opbouw met de hond die steeds gekker wordt best aardig. Het is dan ook op drie kwartier dat de gekte definitief toeslaat dat de film echt op gang komt. Fraai is het gebeuren bij Gary thuis, hoe de hond daar door de hordeur breekt is al een fraai begin van wat komen gaat.

Het is dan ook de fase waarin Donna bij de garage arriveert waar het omdraait en de belegering en uitzichtloze situatie begint. Bijzonder fraai wordt het doorgedraaide dier getoond die de auto aanvalt en zo nu en dan heeft het geheel met het paniekerende jongetje iets ongemakkelijks over zich en kan daarom met recht psychologische horror genoemd worden. Erg knap gemaakt en ook gespeeld door de jonge Pintauro. Kleine dingetjes over poepen, plassen en dat er best wel een kans is om het huis te bereiken als Donna dat wat slimmer doet, bijvoorbeeld zonder hakken, daar gelaten, word er toch prima naar een apotheose toegewerkt. De soundtrack is best lekker jaren '80 en natuurlijk moet Jan de Bont even benoemd worden.

Cujo, nu toch ook wel erg nieuwsgierig naar het boek, de film vermaakte me meer dan prima eigenlijk.

Nog even een beetje griezelen/semi griezelen met deze Asiamania vondst die ik net zo vaak best goed zijn als tegenvallen. Daarom maar even proberen, maar helaas werd dit één voor het lijstje tegenvallers.

Hoewel de film eigenlijk typisch Aziatisch begint met een kolderiek muziekje dat ik meteen al mijn bedenkingen heb lijkt de basis niet verkeerd met een reeks bijzondere moorden waar een luchtje aanhangt. Het vervolgt zich met de rechercheur en psycholoog die de handen ineen slaan om te ontdekken wat er nu precies loos is. Ondertussen volgen we in een tweede verhaallijn de één of andere vreemde snuiter die altijd van te voren bij de 'soon to be killer' op bezoek is. Vervolgens is daarna te snel de aap uit de mouw wat er gebeurt en waarom de moorden plaatsvinden waarop het grote mysterie reeds uit de lucht is.

En ansich is dat best zonde omdat de film buiten het mysterie het daarna aan spanning en sfeerschepping ontbeert. Aardig is dan nog het bruggetje dat men met het verleden probeert te slaan, en de diepere betekenis rond de door Starbright Boy genoemde diepere fascinatie tot gewelddadig handelen, zijn er voorbij de helft van de film toch wel enkele momenten die aardige worden opgebouwd en is het de vraag of rechercheur Takabe ten slachtoffer gaat vallen en komen er verschillende mooie settings en Urbex locaties voorbij. Maar buiten dat ontbeert het Cure aan spanning, duurt het allemaal te lang en heeft het moeite te boeien. En zo schiet ook deze Asiamania te kort en komt deze Cure simpelweg onvoldoende uit de verf.

Verder met The Cure die volgens velen als goed aangemerkt wordt maar mij weer minder kon bekoren.

De snelheid en dynamiek uit The Adventurer wordt weer ingeruild voor wat flauwere kolder met enkele bekende gezichten uit de vorige films. Aardige is het idee met de drankvoorraad en waar die terecht komt, maar het leukst zijn toch de stevige massage en de draaideur in het begin. Dit vermaakte mij toch al weer iets minder dan The Adventurer maar desalniettemin een voldoende.

Oh my God, look at you! You're perfect!

Aparte film, die het vooral van zijn bijzondere fenomeen moet hebben, maar over de gehele lengte van de film niet krachtig genoeg overkomt.

De film begint uiteraard met een mooie aangekleed tijdsbeeld en het bijzondere geval van de oude baby die niet een lang leven beschoren lijkt. Toch zien we het eerste uur Benjamin opgroeien van oude baby naar puberende bejaarde. De kinderlijke ongedurigheid kostelijk weergegeven in de momenten aan tafel of in de rolstoel. De ontmoeting met Daisy volgt, en Benjamin doorgaat de eerste stadia van een jonge volwassene die zijn eerste stappen zet op bepaalde vlakken.

Wat mij op bepaalde momenten opvalt, en vooral in het tijdsbeeld met alle wereld beslommeringen naar voren komt als de recessie, de Tweede Wereldoorlog, de 'Spacerace' en bijvoorbeeld The Beatles, is de overeenkomst met Forrest Gump. Een apart personage die de wereld op soms koddige wijze ontdekt met een 'liefde' die niet altijd even gemakkelijk verloopt. De poging om een Forrest Gump-achtige geheel te creëren strand sowieso al wat mij betreft bij het karakter Button zelf. Waar Forrest een en al in innemendheid is blijft Button een onbekende voor het publiek en leef je veel minder met hem mee. Aardig zijn de momenten op de grote vaart, de marine en zijn zwerftochten, maar ongewild voelt het aan alsof de film onnodig gerekt wordt en eigenlijk afdwaalt van het echte onderwerp. Namelijk het verschil met Daisy en hoe om te gaan met zij die ouder wordt en hij jonger. De keuze om weg te gaan, vergelijkbaar met Jenny die de andere met het kind achterlaat net als in Forrest Gump, lijkt voor Button de niet zo sympathiek oplossing voor alles. Midlife crisis? Gebrek aan zelfacceptatie? Het zal vast ergens op slaan...toch groeit bij mij niet de sympathie voor Button.

TCCoBB is dan ook een apart verhaal met een bijzonder gimmick, de film lijdt echter het meest pijn onder zijn eigen hoofdpersoon en het vele te lange verhaal dat rond hem gesponnen wordt van bijna twee uur en drie kwartier. Bevreemdend zijn de eerste beelden, en tevens de laatste Daisy en Benjamin andermaal als baby die wel een bepaalde tragiek bezit. Toch is het to little to late om de film die te flets, lang en niet heel boeiend is, te redden. Wel aardig nog te benoemen is Blanchett als prachtige vrouw, en vooral Jared Harris die op heerlijke wijze Captain Mike neerzet. Verder is TCCoBB aardig voor een keer en vooral degelijk.

Op late avond nog even aan de Wes Craven, iets dat ik meestal wel redelijk kan waarderen maar dit viel toch wel heel erg tegen en was vaak ronduit stompzinnig.

Het verhaal mag duidelijk zijn weerwolf verschijningen in Los Angeles met het nodig aan gebijt, geklauw en besmetting. Zo ook voor broer en zus genaamd Jimmy en Ellie wiens leven plotseling op de kop staat. Wordt daar vervolgens verder iets mee gedaan? Nee, eigenlijk geen sodemieter. Want het is een uitermate cliché beeld van de gemiddelde jong volwassene die nog op high school zit of aan een baantje begonnen is in beide gevallen onderhevigd aan pesterijen door de school bullebak of de jaloerse prinses op de afdeling. En temidden van heimelijke verliefdheid en relationele besognes is er ook nog het gevaar van een weerwolf, we zouden het bijna vergeten.

Een ding doet Wes Craven wel goed, en dat is de schare ontzettende mooie vrouwen in de vorm van Ricci, Greer, Portia De Rossi, Shannon Elizabeth en Kristina Anapau. Aan uitzicht geen gebrek, aan al het andere wel. Want spannend wordt het nergens, van horror of gruwel is net zo weinig sprake. En met een acteur als Eissenberg die toch eigenlijk altijd hetzelfde flauwe niet mannelijke personage speelt vraag ik me toch regelmatig af of dit nu horror of comedy moet zijn. Beide niet want eng is het nergens en grappig wordt het ook niet. En zo komt Cursed, ondanks dat er misschien best wel wat potentie in het verhaal zat, geen moment uit de verf en is zelfs saai te noemen. Het einde kwam dan ook geen moment te vroeg waarop ik alleen maar kan zeggen geen voldoende en snel naar de volgende film.

Any difficulties?

Nothing unusual.

Als weekend afsluiter even wat luchtigs met deze Cutthroat Island die ik vooral nog kende uit de filmmagazines en van een leuke poster die ik vroeger hangen had. Van de film had ik evenwel geen weet buiten de aanwezigheid van Geena Davis, en waren de waarderingen en cijfers niet al te best. Daarom was een uitzending op tv een mooie uitkomst om toch eens even te proberen.

En Cutthroat Island laat er wat dat betreft geen gras over groeien die met een razend tempo van start gaat met een pittige leading lady, spektakel, snelheid en een schiemerende bad guy. Tot daar eigenlijk weinig mis in dit vlotte actie vehicle van Renny Harlin die maar al te goed actie kan brengen zoals hij al deed met Cliffhanger en Long Kiss Goodnight. En dat zien we dan ook terug in fraaie actie, mooie plaatjes zoals bijvoorbeeld de ondergaande zon achter een schip in de beginfase, een beetje humor en toch ook een redelijk cast. Want Modine heeft dan al lang naam gemaakt, is Langella sterk op dreef als slechterik en is Geena Davis natuurlijk ontzettend lekker. En dan heb je toch heel wat zou je zeggen...

Maar het is Harlin in combinatie met het script waardoor er zand in de motor geraakt. Waarom de cijfers zo slecht zijn...? Neem de scène waar Shaw met paard en wagen bijgehouden wordt door Morgan die door een bovenverdieping rent en van alles en nog wat tegenkomt, volstrekt belachelijk natuurlijk. Dan het schip dat het vuur opent op die zelfde koets, kolder. Om nog maar te zwijg van veel continuïteits- en montage fouten. Om nog maar te zwijgen van het karakter Shaw die een Jack Sparrow achtige swung moet tonen in de beginfase maar dat iets blijkt waar Modine hopeloos in faalt en simpelweg uitstraling voor mist.

Deze film zou bijna het piraten genre de nek om gedraaid hebben lees ik dan, een bewering die ik redelijke onzin vind, want Cutthroat Island toont zich als een voorloper die helemaal zo gek nog niet is, en best vermakelijk, maar waar de mix en details allemaal net niet kloppen. Daarom ga ik ook niet te hard zijn voor deze Cutthroat Island waar ik veel slechter van verwachtte en me alleszins is meegevallen. Best vermakelijk is dan ook het oordeel en zouden we ook nog bijna vergeten dat dit een jaren '90 product is.

Titeltje meegenomen in de veronderstelling dat het Universal Soldier betrof, per slot van rekening is van Damme daar ook een soort van cyborg. Toen ik de film instapte toen bedacht ik me pas dat die film Universal Soldier betrof. Desalniettemin geprobeerd, maar veel soeps is het niet.

Tja, waar moet je eigenlijk beginnen met dit magere verhaal, belachelijke ogende settings en slecht acteerwerk. Het is over de gehele linie wel erg low budget. En ja, dat is het eigenlijk wel met soms nog een beetje redelijke actie van JCVD maar buiten dat is het om te huilen. Snel vergeten en naar de volgende, wel een gave filmposter overigens.

Na alle kolder van Naked Gun ook nog op de serieuze toer en dat werd deze Cyrano die ik op de gok had meegenomen bij de kringloop. Heel erg warm liep ik er bij voorbaat al niet voor maar ja, het is natuurlijk een bekende titel en hoofdrolspeler, dus toch maar proberen. Een succes werd dit niet bepaald.

Waar Cyrano ook alweer over ging moest wel weer even opgefrist worden want het verhaal kennen doe ik zeker, waarom en hoe zou ik uiteindelijk niet weten. Dat de dichter met grote neus een ander als spreekbuis gebruikt richting zijn droomvrouw Roxanne, is algemeen bekend. En het moet gezegd, het is sierlijk, het is stijlvol, het heeft een fraaie soundtrack en is groots van opzet met veel figuranten, en het heeft Gerard Depardieu larger than life. Veel goeds dat zeker.

Maar heb ik er iets mee? Geen enkel f*cking moment want godsamme zeg, dat duurt en dat duurt met van die eeuwenlange wollige en natuurlijk Franse dialogen, dus dat is drie keer plus zo ongeveer, en kan het wat mij betreft niet anders omschreven worden dan uitermate traag en vermoeiend. Het is dan ook de acteurs tenspijt die alle ruimte krijgen in lange scènes en takes, en bij tijd en wijlen spitsvondige reacties, toch is dit verre van mijn cup of tea en was ik blij dat deze twee uur durende marteling er op zat. En dat is jammer want de film heeft toch zat goede punten ik kan er alleen niets mee. Een drie voor de moeite.