Opinions

Vlees noch vis die het vooral aan de juiste en vooral pakkende toon ontbreekt voor een dergelijke verhaal. Laat Mel dan ook nog een totale, en vooral irritante, miscast zijn en dan snak ik na anderhalf uur toch naar het einde.

Het idee is opzich nog niet zo verkeerd. Een paranoïde taxichauffeur. Maar het door Gibson neergezette karakter is vooral erg druk en komt eerder kolderiek over dan dat ik mee ga in de spanning van de complottheorieën. De toon in combinatie met muziek is eveneens een totale mispeer. Regelmatig waan ik me door de flauwe muziek eerder in The Pink Panther dan een thriller die serieus genomen wil worden. Iets dat in pieken en dalen verder gaat omdat het allemaal wel iets mysterieuzer wordt maar aan kracht ontbeert door een abominabel slecht gekozen soundtrack van Carter Burwell nog wel die ik de afgelopen weken meerdere keren aangehaald heb als opvallend en goed

Het wordt allemaal iets beter met het verschijnen van de Men in Black om het zomaar te zeggen en uiteraard de aanwezigheid van Stewart. Toch wordt alles weer de nek om gedraaid door de koddige Gibson en relatie met Roberts die iedere chemie ontbeert en eerder een 'moetje' lijkt. De rolstoel scene doet even denken aan Jacob's Ladder's ziekenhuis scene, de koelkast en alle voorraadblikken op slot is een aardig detail, de bios waar Gibson invlucht draait Donner's Ladyhawke en het MK ULTRA verhaal is een aardige zijstap. Toch is het veel te laat en veel te weinig.

Conspiracy Theory strand in een poging vlotter en leuker te willen zijn dan passend voor een dergelijk verhaal. Wellicht dat de film dan ook een typerend jaren '90 product genoemd kan worden en vooral een mispeer met een acteur die in die fase garant stond voor succes.

'Betrayal, murder, genocide, call me provincial.'

Luchtige en sfeervolle comic verfilming die me iedere keer weer bijzonder vermaakt.

Vanaf het begin, de Mexiaan die geplet wordt door de auto en het merkwaardig wezen dat John uit het meisje haalt, is meteen duidelijk dat dit een comicverfliming is met bijzonder duistere inslag, zelfs licht horror-achtige elementen. Laat dit nu meteen het grote pluspunt van de film zijn, een vlotte film met actie, spanning en spektakel maar vooral met een duistere sfeer en een al net zo duister en somber hoofdpersoon.

Een prima en niet al te moeilijk verhaal ontplooit zich met verschillende personages en bijzonder karakters als Gabriel, Balthazar en vooral Lu uiteindelijk. De duistere sfeer gemixt met een bepaald luchtige humor doet het erg goed en maakt de film lekker verteerbaar. De CGI ziet er voor een 14 jaar oude film ook nog best goed uit, had verwacht dat vooral de hel niet meer zo best zou zijn, maar viel me alleszins mee.

Niet te vergeten de acteurs, Reeves als getroebleerde antiheld toch wel in een soort rol die hem het beste ligt en natuurlijke de buitengewone en ronduit hilarische vertolking van Lucifer door Peter Stormare, één woord, briljant. Pruitt Taylor Vince trouwens ook meer dan prima.

Vermaak, vermaak, vermaak...en nog best goed ook.

Weer zo'n herinnering aan, vermoedelijk, Jac Goderie en zijn programma Filmspot. Als titel bleef Contact altijd wel hangen, vooral met een bekende naam als Jodie Foster erin, van kijken kwam het nooit, tot vanavond dan eindelijk een keer en ondanks de behoorlijke waarderingen sloeg het bij mij niet echt aan.

Het verhaal moge duidelijk zijn, of beter gezegd niet. Weliswaar is Ellie druk op zoek naar een signaal of dergelijke uit de ruimte, toch neemt het eerste half uur tot drie kwart veel tijd voor andere zaken. De kleine Ellie, het overlijden van vader en bijbehorend gemis en schuldgevoel, het beëindigen van een ander project en de zoek naar andere sponsors en locatie te werken. En eerlijk gezegd interesseert het me geen zak, niet in de laatste plaats door Jodie Foster. Fraai is toch op zijn minst de opname/montage van het moment waar de jonge Ellie de medicijnen haalt voor haar vader, uitermate kunstig. Eenmaal het contact gevonden zit er toch wel verbetering in de film met een bepaalde prikkel omtrent hoe en waar. Redelijk is toch op zijn minst de boodschap omtrent geloof en wetenschap die geprobeerd wordt uit te dragen. Toch jammer dat dit niet voldoende slaagt, althans niet voor mij....

Pijnpunten zijn toch de aanzienlijke lengte en het trage tempo waar dit geheel zich in voortsleept. Dan is er uiteraard de kritiek die ik al eerder uitte, over dat men teveel wil met deze film. Niet alleen het dilemma van contact en hoe daar mee om te gaan maar tevens veel persoonlijke problemen rond Ellie, en eerlijk gezegd kon Arrival van Villenueve me nog een beetje aangrijpen maar deze contact gewoon niet. En dan is er het geval Jodie Foster. Op een enkele keer na kan de vrouw me eigenlijk niet boeien, sterker nog, ik vind haar een ronduit irritante vrouw met een ronduit boerse intonatie. En dan hangt er ook nog zo'n zweem om heen dat ze alles beter weet en kan. De aanwezigheid van Foster werkt in die zin niet mee.

Ik kan ook niet anders zeggen dat Contact me behoorlijk tegenviel. Degelijk is het in die zin wel te noemen met een behoorlijke en brede cast. De samenwerking tussen Silvestre en Zemeckis doet me vooral door de muziek regelmatig denken aan Forrest Gump. Maar als geheel biedt mij de film veel te weinig en dat ondanks de boodschap geloof en wetenschap. En dat is best jammer.

Een virus, startpunt Azië, een slachtofferaantal en verspreidingssnelheid van pandemische properties...uhm...dit klinkt na de afgelopen twee jaar toch wel erg bekend. Hoewel ik de film toch al zeker twee keer gezien had, en even zo vaak de film afdeed als een saaie misser, wilde ik de film toch wel weer eens proberen al was het alleen maar een cijfer en comment alhier. En potverdorie...verwachtte ik teleurgesteld te worden of is het de opgedane kennis door Corona dat ik de film nu plotseling toch wel indruk maakte...?

De schrik slaat me evenwel om het hart omdat ik eigenlijk Greengrass verwachte als regisseur maar plots opgezadeld zit met Steven Soderbergh, een man die zelden echt indruk maakt of het moet zijn oog zijn voor foeilelijke shots in combinatie met rare locaties en nog lelijkere kleurenfilters. Vooral in de Ocean's reeks heeft ie per film er twee of drie shots tussen zitten dat ik me afvraag of de man het expres doet. En ja...het is wel weer Soderbergh in die zin die we zien met weinig flatuleuze shots en grauwe of lelijke kleurenfilters. Toch lijkt het hier iets beter in de sfeer de passen dan in zijn andere films. Het is overigens één van de weinige slechte dingen die ik kan noemen.

Want zo onderweg met deze film valt toch veel goeds op en lijkt dit script toch bijna een profetie betreffende de coronacrisis een jaar of 10 later. Sterker, alles lijkt in die zin vertegenwoordigd zoals we dat in de afgelopen Coronacrisis ook gezien hebben. De twijfel, het gebrek aan nieuws en duidelijkheid, verdeeldheid, het typerende en negatieve beeld van de social media die ongefundeerde beweringen uit, chaos in alle geledingen van de president die onderduikt tot avondklok, rellen en plunderingen, de slechte naam en vriendjespolitiek binnen de medische en farmaceutische wereld tot aan de begrafenisondernemers die de doden niet willen begraven. Contagion is met recht een totaalbeeld waarvan in 2011 niet te bevroeden was hoe dicht het werkelijk bij de waarheid zou liggen en in die zin een caleidoscopisch beeld met alle mogelijke invalshoeken en alle bevolkingslagen en alle mogelijke niveau's die zoeken naar een oplossing.

Voeg daar toch een indrukwekkende cast aan toe waar van sommigen het maar doen met een klein rolletje en een prima soundtrack van Cliff Martinez die ook al fraai werk afleverde in samenwerking met Nicholas Winding Refn en dan maakt Contagion toch een uitermate sterke comeback. En dan heb ik het nog niet gehad over de aangrijpende wijze hoe verlies binnen een familie in beeld gebracht wordt, of de grauwheid en smerigheid van alle zieken en doden, of het tragisch besef van de zieke Dr. Mears. Het ouvre van Soderbergh kan op Traffic na zelden op een hoog cijfer van mij rekenen maar deze Contagion maakt nu toch plotseling wel een sterke indruk en doet dat vooral vanwege zijn script en plotseling liggen de vorige twee kijkbeurten met het oordeel saai en langdradig ver achter me. Ik kan dan ook niet zeggen dat deze Contagion me ontzettend verrast heeft deze derde keer.

Sodeju! Soms zie je een film waar je bij na afloop je nog eens achter het oor krabt en denkt; wtf was dit nu allemaal...? En begrijp ik het goed...? Natuurlijk begrijp ik het wel maar de koerswijzigingen zijn erg abrupt ook al weet je dat er iets niet in de haak is.De zoveelste Spaanse film in korte tijd was in ieder geval geen teleurstelling, zonder twijfel het tegenovergestelde.

Na een rustig begin, waar het nodige uit de doeken gedaan wordt, ontvouwd de film zich als een waar mysterie. Een kruising tussen Cluedo en Hitchcock. De mogelijkheden zijn talrijke, de verdachten eveneens, en hoewel iedere mogelijkheid toch lichtjes wringt, ook omdat de film nog niet afgelopen kan zijn, wordt iedere mogelijkheid toch met en bepaalde overtuiging gebracht. Subtiel wordt je iedere keer op het verkeerde been gezet, en hoewel ik meteen Adrian al als hoofdverdachte heb, ook omdat zijn verhaal iedere keer te mooi is, verwachte ik toch eigenlijk dat hij het in een vlaag van verstandsverbijstering of paranoia gedaan heet. Of wellicht in een soort van trance, vol schuldgevoel omtrent de gedane zaken. Klein beetje anders, het einde is prima en de extra pinch is juist dat ik denk damn, dit was best wel goed want ook bij Goodman had ik al zoiets van wie ben jij? Luis jij hem er in? Maar wie ze uiteindelijk bleek te zijn vond ik erg scherp bedacht.

Een mooie sfeervolle film, geweldig script, goede acteerprestaties, mooie vrouwen in het geval van Lennie en Yelamos, dus Laura en Sonja. Het sterke van de film is toch wel dat je zoekende bent en de film je constant een kant opstuurt die je toch niet helemaal verwacht. De vertelwijze van de film is je op briljante wijze de baas en bepaald wat je denkt of verwacht ook al weet je dat de hele zaak stinkt. Maar ja, maar hoe zit het precies...?

Contratiempo, toppertje hoor! Lekker en goed!

Mijn hemel wat een film! Sam Riley is Ian Curtis! Letterlijk overdonderend! De ogen, de uitdrukking, het dansje....Riley flikt het!

Mooie stemmige sfeer van begin tot het eind. Geweldige keuze om de film in het zwart-wit te doen. Benadrukt nog net even wat meer de leegte, de sfeer en de sobere flats en Engelse buurten en natuurlijk de zwaarmoedigheid van Curtis. Vervolgens ook een mooi tijdsbeeld met simpele dingen zoals hoe zijn vrouw de was ophangt. Verder bijzonder stijlvol, de radeloze voice overs de vooravond van hun Amerika tour

Heerlijke muziek verder, uiteraard van Joy Division zelf maar ook van David Bowie en The Sex Pistols.

Verder is het altijd een feest om Maria Lara in beeld te krijgen, prachtvrouw is dat toch, altijd weer. En ook nog wel noemenswaardig, Toby Kebbell, de grofgebekte en sarcastische manager.

Let wel zwaar drama in die zien, niet voor iedereen weggelegd.

In één woord: WOW! Slowburner van de bovenste plank waarvan ik me achteraf vagelijk herinner deze twintig jaar terug te hebben gezien en er toen niet echt van onder de indruk was vanwege het gebrek aan gebeurtenissen en tempo. Dingen die ik nu wel ten volste ervaar en op waarde schat.

Als een stoorzender gaat de film van start met alle vervormde woorden en zinnen van het gevolgde stelletje waarvan het in eerste instantie maar de vraag is of ze nu werkelijk het waard zijn te volgen en af te luisteren. Woorden, zinnen, opmerkingen, de toon...het zijn dingen waarvan veel te maken valt maar waar ook de context ontbreekt, dus is het dan wel wat we denken dat we horen? Caul wordt in de eerste plaats niet voor de interpretatie gevraagt maar voor het technische gedeelte, en waar Caul een professional lijkt die zich normaal niet met de zaken bemoeit kan hij dit geval kennelijk niet laten rusten en ontstaat er een verhaal gelijk aan Das Leben Der Anderen. De film vervolgd zich met beelden van een sobere en wantrouwige man die weinig meer in het leven lijkt te hebben dan zijn werk en de daar aan gekoppelde achterdocht waarvan hij weet wat mogelijk is. Het beeld van de conventie is één van het soort die definitief de angel uit het zogenaamde spannende werk haalt. Een plek waar men net als ieder andere bedrijfstak rotzooi probeert aan te smeren, reclame probeert te maken en het hoogtepunt is nog wel de domme blondine tijdens de presentatie van één of ander afluisterapparaat. Hier zullen we James Bond niet snel treffen of het moet voor de blondine zijn. Desondanks borrelt en kookt het bij Caul over de zaak, het feit dat hij gevolgd wordt maken dingen er niet beter op en bevestigt min of meer dat er toch wel wat aan de hand is. Het is het volgen van een broodkruimelspoor...

En dat laatste is nu juist wat de film zo boeiend maakt. De constant achterdocht van Caul die de kijker mee neemt in het zelfde schuitje. Het stinkt, het klopt niet, maar wat speelt er nu precies? Met de wetenschap dat het allemaal interpretatie is, dus het allemaal wel eens anders kan zijn, wordt er een boeiend soort wrijving gebracht tussen wat is, wat kan en wat lijkt. Iets waar je als kijker ook in mee gaat. En hoewel ik constant in het achterhoofd hield dat het allemaal wel eens mee kon vallen, en vooral zo lijkt, wordt toch op briljante wijze het evenwichtig gehouden tussen wel of niet op een uitermate dun koord waardoor eigenlijk niet te ontkennen valt dat er niets is maar er verder ook niet verraden wordt wat wel. De spanning en paranoia wordt prima opgevoerd met de verontrustende droom waarop de afluisterpoging volgt in de naburige hotelkamer. Een scene die zowel bevreemdend als beangstigend is en voor Caul ook duidelijk is dat hij dit wellicht niet had willen weten noch zich mee had moeten bemoeien. Het is echter de vervolgscene, waar het geheel plaatje doordringt tot Caul en waar de kijker en fragmentarische samenvatting krijgt waarin alles in perspectief en nuance geplaatst wordt en waar de film nog een keer op fenomenale wijze scoort met een kippenvel moment. Het is de kers op de taart die dit geheel een film maakt waar je na afloop nog eens met verbazing aan terug denkt en alles op een rijtje zet. Caul schiet er verder niets mee op, ondanks de geleerde les, en onthutsend is de minutieuze wijze waarop hij zijn huis doorzoekt en vervolgens met de botte bijl afbreekt.

Het zijn passende scenes in een uitermate interessante scene waarin Hackman schittert en als enige fout het saxofoon spelen imiteert. Harrison Ford passeert eveneens de revue, en enger dan ooit, dit geheel afgemaakt met prima muziek en aantal kleinere indringende scenes zoals de wc pot maken deze film tot een intrigerend en uitermate boeiende film. Wat rest, nogmaals: WOW!!!

Een klassieker volgens mijn collega de ex-vrachtwagenchauffeur, en dat ik deze dan nog nooit gezien had. Ik meende van niet, maar hoelanger ik over het einde nadenk hoe bekender me het voor komt. Afijn, gas op die lollie!!!

En het begin is wel even wat slikken met de muziek en dergelijke, en het moment waar Duck naast Melissa rijdt is wel duidelijk dat dit niet serieus gaat worden, maar gaat dit echt een hele flauwe bedoening worden...? Daar lijkt het wel op tot het afwimpelen van de agent waarop toch wel duidelijk is dat dit vooral allemaal humor gericht gaat zijn. Wat we vervolgens krijgen lijkt een mix tussen Smokey and the Bandit en Anywich way but loose. Een paar klappen hier, wat grappen daar, een achtervolging tussendoor en een woutenbak die van de weg gedrukt wordt.

Het gevoel dat het allemaal Gods allemachtig fout is blijft, maar onderweg toont Convoi toch een bepaalde charme. De cast is prima met Borgnine, Young en vooral Kristofferson als leading man. Natuurlijk is al het rijdend materieel goed, vooral het geluid van de motoren, is de Chevelle '71 een fantastische bak, zijn alle fouten bijnamen om je te bescheuren en is de finale, hoewel voorspelbaar, best oke. De ingreep op het politiebureau en hoe de trucks zich naast elkaar verzamelen is ook ronduit heerlijk, de herdenkingsdienst kan eigenlijk weer niet fouter.

Zoals reeds gezegd blijkt Convoi een zekere charme te hebben, moet veel in het tijdsbeeld van '78 gezien worden en heeft de film een bepaalde gunfactor die dit toch een behoorlijk leuke zit maakt.

Bekende titel met een nog bekender verhaal natuurlijk, 'losjes' gebaseerd op, en uit '93 alweer. De film kijken kwam er nooit van, maar echt interesse had ik er ook nooit voor want ik ben niet zo van de comedy en het imago dat me een beetje aan een kinder/familiefilm doen denken. Maar mede door de verhalen van collega's, dat dit zo'n leuke film was, dan toch maar eens geprobeerd.

En het moet gezegd dat het allemaal wel wat Disneyachtig begint en zelfs aan de flauwe kant is met de duwkar wedstrijd. De eerste ontmoeting met Blitzer is ook op het randje, uiteraard heeft hij geen zin maar natuurlijk laat hij zich wel over halen. De Jamaicanen worden in die scene wel erg dom en goedlachs afgeschilderd. Uiteindelijk blijkt er niet zo heel veel voor nodig om Blitzer over te halen waarop de training kan beginnen.

En het moet gezegd dat de film ondanks zijn voorspelbaarheid toch terrein wint en zowaar innemend genoemd kan worden. De trainingen gaan niet bepaald van een leien dakje en wordenet veel humor ingevuld, de bonding tussen de vier is best aardig te noemen. Hun aankomst in koudere oorden is ook best aardig, maar de eerste stappen op de baan is weer erg op het randje qua verschijning en mee gebrachte bob. Het is geen wonder dat ze belachelijk gemaakt worden, wel dat ze zo voor een proefrun naar beneden mogen. Wel aardig is hoe Blitzer, ondanks eigen sores en gemaakte fouten hé hoe onverwacht allemaal weer, toch een eenheid van die vier weten te maken en een 'bucket of rust' omtovert tot een blitse bob. Ach, vooruit...

Cool Runnings is niet helemaal mijn ding, zoveel is duidelijk en het is een kwestie van plusjes en minnetjes. Maar al met al is het best een aardige film voor een keer, maar daar is het dan ook wel mee gezegd.

Meer dan twintig jaar geleden voor het eerst en laatst gezien, en toen maakte de film best een behoorlijke indruk. Maar is dat inmiddels 25 jaar later nog steeds zo? Gezien sommige reacties verwachte ik wel een bepaalde datering, maar dat viel me alleszins mee.

Veel tijd om in te komen geeft Copycat echter niet want het traumatische verleden wordt meteen neergezet wat Helen betreft. Het is de opmaat naar een nieuwe zaak waar Hudson door eigen schuld in gevraagd wordt, haar spil maakt en doelwit van de seriemoordenaar. Iets dat op voorhand het doel was.. Langzaam maar spannend wordt naar een boeiend climax toegewerkt met een behoorlijke uitgenaste moordenaar.

Wie de moordenaar betreft is snel duidelijk, dat is dus geen verassing. Het draait vooral om het spel dat de moordenaar met Hudson speelt en de overschatting en arrogantie die daar in ligt, samen met de iet wat enge uitstraling die McNamara sowsieo heeft wat hem maakt tot een aardige bad guy. Weaver is degelijk, en Hunter lijkt de mispeer van het feest die met haar schattige stemmetje en pretoogjes totaal niet uit de verf komt als kille en coldhearted detective. Het is echter Connick Jr. die uitblinkt als vuilbekkende, trailertrash, southern seriemoordenaar die in het begin Hudson het vuur aan de schenen legt. Fijne rol van deze doorgaans knappe acteur die ook een knap staaltje zingen kan.

Copycat voldoet nog altijd als prima thriller die de spanning er aardig inhoudt. Ook al kan de film zich niet meten met de grootheden uit het genre als Silence of the Lambs, Zodiac en Se7en om maar eens wat te noemen. Degelijk dat is het.

Ooit eerder gezien als puber. Toen niet bepaald onder de indruk van dit drama/misdaad. Met de verwachting dat dit werk van Coppola me nu beter zou bevallen toch weer eens geprobeerd...maar helaas.

Het moet gezegd dat The Cotton Club zonder enige twijfel een bijzondere mix van geweld en heel veel muziek is. Een fraai tijdsbeeld komt naar voren en tevens het racisme van die tijd. Het verhaal last zich vertalen als een vicieuze cirkel van bazen die afdoen, voorbij gestreefd worden, mensen in vertrouwen aan tenemen om ze vervolgens niet meer te vertrouwen. De onderwereld en zijn volk zijn wantrouwig blijkt maar weer.

Ondanks de fijne muziek sfeer en een apart gekozen middelpunt, The Cotton Club, blijft de film mij teveel hangen in een geheel waar niet een duidelijke keuze door Coppola gemaakt wordt. Vooral de eerste fase van de film waan ik me regelmatig in een musical of iets soortgelijks. Vooral wanneer Sandman zijn dame meeneemt naar The Hoover Club waar vervolgens iedere zijn kunstje mag opvoeren. Iets dat voor mij bitter weinig aan de film toevoegt. Net als het einde overigens net het afscheid van Vera en Dixie dat ook weer musical achtige vormen aan neemt.

Het is aan het toenemende geweld in het tweede gedeelte te danken dat de film er nog met een voldoende afkomt. Het wekt in ieder geval op zijn minst de schijn van criminaliteit en een halve bendeoorlog. Maar het is te weinig voor een topfilm, zeker voor mij.

Jeugdsentiment van de bovenste plank en erg leuk de film weer eens te kunnen zien. Net als het geval Jason Bourne, is er voor mij ook maar één Edmond Dantes en dat is Chamberlain.

De film laat met zijn bijzonder korte speelduur, voor een verhaal dat bijna 1000 blz beschrijft, er weinig gras overgroeien en zonder veel kennismaking komt het brave pikje Dantes in beeld gevolgd door al zijn haters die hem een oor aannaaien. Binnen de kortste keren zit hij op Chateau D'if grenzend aan de waanzin wachtend op ontdekking van zijn compagnon. Zijn kruistocht eenmaal buiten de gevangenis wordt in rap tempo gebracht maar wijkt niet veel af van het ware verhaal.


In een lekker snel tempo trekt alles aan je voorbij en wat mij betreft is de rol van Chamberlain prima. Vind het altijd nog beter dan dat slap aftreksel met Caviezel en Pearce. Maar dat zal het sentiment zijn dat opnieuw de kop op steekt.

Na even pittig gesport te hebben vanmorgen vond ik dat ik wel een bankhangdag verdiend had met een stuk of wat films. En de eerste op het menu betrof deze Courage under Fire en daarmee een film die ik al eens gezien had maar bitter weinig meer van wist, desalniettemin was de film best te doen voor een beoordeling en comment al hier.

Opvallend van meet af aan de behoorlijke cast, het toneel de eerste golfoorlog, een shit load M1 Abrams tanks en het nodige aan geweld waarop er vervolgens doorgeschakeld wordt naar de kern van het verhaal. Namelijk luitenant-kolonel Serling amper zelf vrij van trauma en twijfel rond zijn eigen ervaringen die vervolgens de heldendaden van een ander mag gaan beoordelen. En even is er de twijfel wat het probleem gaat zijn rond deze voordraging waar de politiek zich ook ernstig mee bemoeit. Is het een opgedrongen signaal vanuit de politiek terwijl er niets bijzonders is gebeurt? Of gaat het draaien om tegenwerking vanuit de macho mannenwereld die het leger is? Het is vervolgens de spanning thuis aan de etenstafel rond Serling dat ik het wel wat kwijt ben en niet helemaal snapt wat er nu eigenlijk allemaal speelt qua spanningen en eventueel trauma. Maar gelukkig blijkt vrouw Serling daarin een bondgenoot.

Maar gelukkiger herpakt de film zich redelijk wanneer Serling op onderzoek uitgaat en de bemanning van de Huey spreekt over wat er allemaal gebeurd is. En al vrij snel is duidelijk dat de zaak stinkt te midden van details en verhalen die afwijken, neem bijvoorbeeld het verhaal dat de kapitein een lafbek zou zijn geweest, natuurlijk was ze dan nooit zo ver gekomen als dit waar was en daarmee wel een beetje voorspelbaar. Maar Serling blijft peuren en vragen met grote consequenties tot gevolg waar in eerste instantie de twijfel alleen maar groter wordt, waarop toch langzaam het verhaal naar buiten komt. En daarmee lijkt Courage under Fire toch een prima beurt te maken, daarnaast ziet het geweld en de scènes rond de Huey er ook best wel goed uit. Dat de opening met de tankslag een heel hoog game/simulator/oefeningachtig gehalte heeft neem ik dan maar even voor lief.

En zo scoort Courage under Fire op alle vlakken een voldoende zonder echt super te worden of uit de blinken of het moet het reeds genoemde gevecht zijn zoals rond de Huey die er best goed uitziet. Buiten dat is het toch allemaal net iets te voorspelbaar en te cliché en sluit het stemgemiddelde wel prima aan bij mijn cijfer. Daarom een 3 plus wat mij betreft

De Duitsers praten Engels lees ik als bezwaar, en de Polen ook...toch? Dat geen bezwaar?

Anyway, vanmiddag er door geramd en hetzij met moeite afgemaakt. Kon maar niet in het verhaal komen en op de een of andere manier kwam het me allemaal wat te matjes en te tam over. Een bescheiden verhaal die in die zin niet op de gruwelijkheden van het getto hoeft te drijven, toch wil het mij niet echt boeien en allerminst indruk maken. Een tv film op zijn best en dan ook niet meer dan redelijk. Paquin zou dan een goede prestaties neerzetten en een nominatie gehad hebben voor haar rol, ik vind haar bij tijd en wijlen geforceerd over komen in haar mimiek met haar Engels met Poolse klank.

Niet mijn ding.

Zaterdagavond met deze Guy Ritchie aan de slag waar dit qua onderwerp en stijl toch wel een behoorlijke stap buiten zijn normale metier ligt. Namelijk een dood serieuze oorlogsfilm en geen humoristische en schmierende gangsters. De film blijkt overigens een kern van waarheid te bevatten in de zin van dat het een mix is van verschillende ervaringen en belevenissen rondom tolken en leden van de Special Forces.

Om overigens meteen maar over de Special Forces te beginnen waar deze erg goed schieten en er vervolgens commentaar is dat zij altijd raak schieten en de Taliban niet. Uhm...joh, mischien dat je daarom Special Forces bent, een commando die uitblinkt in zuiver schieten en goed handelen terwijl de Taliban in die zin een opgetrommeld militie is? Ze weten hoe een wapen werkt en hebben wellicht eens geoefend en een primitief stormbaantje gelopen maar deze mensen zijn totaal niet met elkaar te vergelijken. Buiten dat heb je de wapens en het wapengebruik nog, kijk naar het verschil tussen de beheerste salvo's en schoten van Kinley en de Taliban die letterlijk staat te sproeien. Niet te vergeten dat de AK een zwaar kaliber wapen is die hoogst wispelturig is tegenover het licht en preciezere kaliber van Kinley. Dus is het niet zo raar dat de Amerikanen beter schieten dan de Taliban. Tevens lees ik ook weer het gewraakte woord patriottisch. Uhm...ook daar zoiets van wat dan? Waar dan? Het is gewoon een verhaal van een Amerikaan en zijn vertaler met een behoorlijk nasleep. Dat het karakter uit Amerika komt is dan kennelijk alweer genoeg voor mensen omdat soort termen te bezigen.

Maar goed, Kinley, Achmed en het nietsontziende Afghanistan, en binnen een oogwenk zitten de Special Forces in de shit en zijn Kinley en Achmed als enige over waarop de vlucht door vijandig terrein kan beginnen waarop de film een beetje een Lone Survivor achtige vibe heeft. En zoals valt te verwachten wordt het toch nog vele malen zwaarder waar Achmed zich ontfermt over Kinley en zich al eerder behoorlijk streetwise toonde door zijn achtergrond maar in de vlucht zich andermaal onderscheidt als doorpakker. En het is heel wat dat de mannen mee maken. Maar wie denkt dat het daar op houdt komt bedrogen uit want er gebeurt nog heel wat meer in de vorm van een soort nasleep waar de PTSS van Kinley aangrijpend is net als de pogingen om op zijn beurt Achmed weer te helpen.

En in die zin is The Covenant in zowel positieve als negatieve zin een verrassende film want wie een lekkere oorlogsfilm verwacht komt toch enigszins bedrogen uit. Want eigenlijk vliegt het met The Covenant qua verhaal alle kanten uit met eerst een missie, de vlucht, thuis met de PTSS om vervolgens weer naar Afghanistan te gaan voor een soort van commando actie. Iets dat niet echt heel erg reëel aanvoelt maar daar lijkt The Covenant zich dan ook niet op te richten maar lijkt eerder te draaien op een collectief schuldgevoel rondom hulpvaardige mensen die daarna door bureaucratie aan hun lot overgelaten werden met alle mogelijke wraak en problemen tot gevolg.

En zo heeft The Covenant opzich de nodige pluspunten waar de film in overtuigd maar is er ook een ander niet helemaal definieerbaar gevoel dat de film een beetje teleurstelt en waar wellicht een tweede kijk beurt voor nodig is om over heen te raken en de film definitief in te schatten. Voorlopig een 3,5.

Tja...poeh...wat moet je hier nu van zeggen? Een zeer onwaarschijnlijke combinatie van aliens in het wilde westen. Tja, waarom ook niet? Maar helaas, het verhaal is toch wel erg mager. Het gaat allemaal maar om goud, de altijd verrukkelijke Olivia Wilde blijkt een buitenaards wezens met een wederopstanding die zijn weerga niet kent, het plan van aanpak is ook bedroevend trouwens, terwijl de enige met een wapen die de aliens aankan naar binnen gaat mag de rest als kanonnenvoer dienen. Dan Ford in de rol als klootzak die hem niet zo ligt daarentegen die enge Paul Dano wel weer in de rol van gluiperd die hem goed ligt. Het is allemaal niet veel, maar ach, vooruit, een redelijk avondje vermaak met het nodige geknal is het wel en ja Olivia Wilde is altijd erg prettig om naar te kijken.

Gezien en beoordeelt.

Een film die ik tegenkwam bij de kringloop en vorig weekend al aan zou beginnen om teleurgesteld tot de conclusie te komen dat wat ik gekocht had een HD-DVD bleek te zijn en niet afspeelbaar op mijn apparaat. Iets met een vergrendeling ofzoiets. Maar gelukkig kwam ik vorige week een oude dvd van de film tegen bij de kringloop dus dan maar op de simpele manier wat dan gisteravond eindelijk lukte. Van het begin en de titel moet de film het niet hebben. Wayne zoals zo vaak, een nietszeggende titel, en jongetjes...? Uhm...waar moet dit heen? Gaat dit wel leuk en spannend worden is de vraag die mij die eerste 20 minuten regelmatig door het hoofd schiet terwijl ik dacht lekker voor een westen te gaan zitten net als ik deed de vrijdagavond voor het Paasweekend met Old Henry, en dan blijkt deze The Cowboys toch niet helemaal waar ik op hoopte.

Maar na de Crazy Alice Challenge, en het verschijnen van het opstandige karakter Cimarron, komt er gelukkig het nodige vuur in het geheel en de karakters, en krijgt de film toch in die zin mijn hernieuwde interesse en veranderd de film in een tocht waar niet alleen het jonge gepeupel zijn levenslessen ontvangt maar waar oude rot Wayne ook zijn lesje nog leert. Fraai uiteraard de landschappen, aardig de acteerprestaties van het jonge grut, kostelijk de ontmoeting tussen Homer en de lichtekooi, is het dorpje waar ze het vee heen brengen prachtig gemaakt en mag de grote finale er zeker zijn en is die absoluut niet onnodig.

Want de finale schud de boel gelukkig wel even op, want buiten dat dit een degelijke 'coming of age the hard way' film betreft dut het gebeuren toch regelmatig in en voelt de film best wel een aantal keren saai en oubollig aan, alsof de film de tand des tijds toch niet zo heel best doorstaan heeft. Vandaar dat de actie op het einde best wel even nodig was en gelukkig is die best wel goed gemaakt. Het maakt van The Cowboys vooral een redelijke film met veel ingrediënten, toch slaat bij mij deze mix net niet helemaal aan voor een topwaardering mogelijk mede omdat ik er bij aanvang iets anders van verwacht had. Maar wie weet brengt een herkijk met de tijd verandering. Tot die tijd een degelijke 3,5.

Vermoeiend klef en cliché eigenlijk. En jeetje wat heb ik dat slappe nummer van Lee Ann Rhymes destijds verfoeid. Nee, best is dit overdreven beeld van huppelende dames op de bar niet, en een muurbloempje dat niet voor publiek durft te zingen maar zich wel staande houdt in deze chaos, tegenwoordig zou dit product afgedaan worden als seksistisch. Als er dan toch redenen zijn om te kijken is het wel de schare mooie dames in de vorm van Perabo, Bello en Moynahan. Tevens wordt er in de bar zelf uitstekende muziek gedraaid en daar is het dan ook wel mee gezegd.

En weer een filmpje uit de verhuisdoos van de collega terwijl ik me het schompus ramde op de crosstrainer. Is dit normaal een film die ik zou gaan zien...? Uhhh...nee, maar vooruit. Jaren terug zag ik al eens deel 2 die bij aanvang, mogelijk de trailer, best leuk leek maar waar ik halverwege toch zoiets had van wat is dit en waarom. Een gevoel die ik ook deels verwachtte bij de eerste maar opzich nog meeviel.

Begrijp me goed dat ik dit geen geweldige film vind ofzo, het verhaal stelt uiteraard niets voor en het idee is natuurlijk absurd. Toch is waar men naartoe wil met de 'rush' aan gebeurtenissen, adrenaline, geweld en opwinding best aardig, en dat is natuurlijk waar de film omdraait. Tempo, spektakel, en mannetjesputter Statham die het in die zin opneemt tegen de hele wereld, is het geen waar het omdraait. Het is recht toe recht aan en behoorlijk hyper met het nodige aan schmierende karakters en foute humor, en dan vergeet ik nog bijna de zalige Amy Smart te benoemen.

Crank bewijst dat het een kunst is over the top te zijn maar ook dat daar een zekere balans in te vinden is, een balans die de film toch wel redelijk vasthoud. Goed, mijn ding is het niet helemaal en tussen die twee gedachten zal mijn cijfer inhangen. Een dikke voldoende zit er niet in omdat het mij niet zoveel biedt maar een voldoende kan er zeker af voor het getoonde.

En verder met deze ongein, want kennelijk zat deze ook nog in die verhuisdoos gedoneerd door mijn collega. Duidelijk mag inmiddels zijn dat dit mijn genre niet bepaald is en ik normaal een film als dit nooit in zou starten ware het niet dat ik de film toch tijdens een zwak moment al eens meegepakt had tijdens een verloren avondje inmiddels wel een jaar of zes terug vermoed ik zo. Deed het me toen wat? Nee. Zal het me nu wat doen? Waarschijnlijk niet.

De eerste Crank kon me eigenlijk ook al niet echt boeien, maar buiten persoonlijke smaak was het idee van de film wel zichtbaar. Een vlotte, actievolle rush. En dat werd in die zin nog niet eens zo verkeerd uitgevoerd. Het wachten was dan ook hoe deel 1 vervolg zou krijgen en opgeschraapt en wel hebben ze het weer op Chev voorzien die in zijn eentje half Los Angeles met al zijn bendes en criminelen tegenkomt. Los Angeles...toch? Opvallend is toch wel meteen de andere toon die vanaf de ontsnapping aan de Aziatische slagers duidelijk wordt. Dit is allemaal veel flauwer, men heeft geprobeerd er veel meer humor in te krijgen en dat werkt vanaf het begin averechts. Had de toon vastgehouden van het eerste deel, die was simpeler, iets meer to the point en slaagde in die zin meer als 'rush', want dat fenomeen zien we ook veel minder.

Aardig zijn zeker de momenten waar Chev weer eens een jumpstart nodig heeft, de filters, de montage en de rush die er op volgt zijn meteen alweer van het goede soort. Sowieso is het leuk om Amy Smart weer te zien en zijn er nog een aantal andere grappige verschijningen in de vorm een onherkenbare Carradine, Manyard James Keenan de zanger van onderandere Tool en A Perfect Circle als de hondeneigenaar, zien we Chester Bennington op de paardenracebaan en MMA vechter Keith Jardine een man wiens naam ik afgelopen weekend nog tegenkwam in een artikel over de Techno Viking omdat men ooit dacht dat hij de man in kwestie was. Het zijn kleine dingetjes die eerder verbazen dan verder veel kwaliteit brengen.

Want de zogenaamde 'rush' wordt te vaak gebroken met zijweggetjes en karakters als Venus die er weinig toe doen of bijvoorbeeld de hoogstirritante Ria. Veel te flauw is het Dr. Phil momentje met een jonge Chev in een studio en zo zijn er zat dingen die allemaal net te flauw zijn en niet genoeg toevoegen. Dan zijn er nog van die rare overgangen met muziek. Het is letterlijk hollen of stilstaan met deze film en dat komt het beoogde idee niet ten goede, dat het kan bewijst deel 1. Het mag duidelijk zijn dat dit Crank deel een stuk minder is en ondanks het open einde geeft het te denken waarom er niet een derde is gekomen want daar is Hollywood wel goed in zelfs als het niet zo best is.

Waarom weet ik niet precies maar ik had eenmaal uit twijfel de film laten liggen bij de kringloop waarna toch een soort van interesse ontbrandde. En natuurlijk kwam ik de film daarna niet meer tegen, waarom de film me nu juist trok weet ik niet en meerdere keren had ik de twijfel om er dan maar iets meer voor te betalen. Maar dat kwam er niet van waarop ik de film toch bij een kringloop vond en achteraf blij was dat ik er niet meer voor betaald heb. Want zo best vond ik dit allemaal niet.

Duidelijk en tegelijk apart is het door Cronenburg gecreeerde concept rond een tweetal overlevers van een auto ongeluk die daarna een fetisch ontwikkelen en zich bij een groep lotgevallen aansluiten met de bijzondere hobby ramptoerist uit te hangen en de ongelukken van overleden sterren na te spelen met alle gevaren van dien. En opzich is het uitgangspunt niet raar met de psychologie van de bijna doodervaring of bijvoorbeeld gevaar in combinatie met adrenaline, het is een samenspel van stoffen in de hersens die ongetwijfeld dicht bij seksuele opwinding zullen liggen. Dit in combinatie met enkele broeierige scenes, een prima cast en aparte karakters zoals Vaughan zou toch moeten volstaan voor een degelijke en spannend film afgeladen met sfeer en spanning.

Maar nee, want Crash mondt voor mij toch vooral uit in een slappe soft-porno film en dat is dan nog bijna een pluspunt want de scenes met Kara Unger zijn best oké, dat geld ook voor Arquette die best lekker is. Maar Ballard wordt nooit echt interresant, blijft Helen vooral op de achtergrond, is het me een raadsel waar die Vaughan nu precies op uit is maar ontbeert de film vooral spanning en richting, want wat gebeurt er nu eigenlijk...? Waar wil de film nu eigenlijk heen met de fetisch? Het is in mijn ogen iets waar de karakters, net als de kijkers, net zo zoekende in zijn. De uiteindelijke afloop komt aan mij dan ook niet vroeg genoeg, gelukkig duurde de film niet heel lang, en ben ik gelukkig de helft alweer vergeten en kom ik toch langzaam tot de conclusie dat ik Cronenberg ondanks zijn in de basis interessante films toch vaak vind tegenvallen.

Ontroerend, intelligent en verwarrend...sinds lange tijd weer eens gezien en waar ik de film de eerste keer ontving als saai slaat de film nu in als een bom en raakt me meer dan behoorlijk.

Een uitermate boeiend beeld wordt gecreëerd rond de smeltkroes die een grote stad is, een stad vol vooroordelen, angst, intimidatie en frustratie. Maar zelfs achter het meest onwaarschijnlijke zit een verhaal. Iedere frustratie en vooroordeel heeft een oorsprong of zekere vorm van logica. Het is juist zo vaak dat we een momentopname zien en niet het voortraject. Dit is waar de film wat mij betreft in uitblinkt, het herkenbaar maken van de boosheid die tot haat leid. Tevens slaagt de film erin je volkomen op het verkeerde pad te brengen met je eigen vooroordelen, vooroordelen waar jezelf in mee gaat, iets waar de film dus ook in slaagt.

Een bizarre cirkel vormt zich in sommige gevallen en het leven wordt gebracht als een ragfijne spinnenweb waar alles invloed op elkaar heeft. Zowel goed als kwaadschiks. De moraalridder in de fout, de racist als levensredder, het verwaande rijkeluisvrouwtje die een lesje onderdanigheid krijgt, een crimineel het goede pad op en een als gangmember ogende slotenmaker als moreelkompas en tussendoor nog een wonder. De redding uit de gecrashte auto is erg goed gebracht, net als het wonder en de daadwerkelijke last die Officer Ryan meesleept.

Crash dekt de lading waar hij voor staat, namelijk een niet af te stoppen reeks botsingen waarmee mensen met elkaar in aanraking komen, chaos veroorzaken, problemen brengen, vooroordelen creëren maar soms ook het licht zien en goed doen. Chaos ontroert, prikkelt, is rauw, direct, uitgebalanceerd maar werkt tevens verwarrend. Wat mij betreft daarmee een topfilm waar veel acteurs zich van hun beste kant laten zien met voor mij toch wel interessantste en beste Matt Dillon.

Christ almighty!

Na The Devil's Brigade op de na-avond nog even aan de griezel en daarbij viel de keuze op The Crazies die ik bij de kringloop al even vaak tegen was gekomen als had laten liggen, maar het kwam er dan eindelijk toch van zonder dat ik wist wat te verwachten van deze film.

Een welkome verrassing is toch wel de uitstraling van een film die iets gekost heeft, een behoorlijk serieuze sfeer en de verworven wetenschap dat er Zombies gaan komen, iets waar ik meestal wel voor te porren ben. En The Crazies ontwikkelt zich dan ook op een interessante en gebruikelijke wijze met de sheriff, het standaard slaapstadje of streek en de opbouw naar problemen waar men moeilijk vat op krijgt. En het eerste incident wordt toch prima opgebouwd op het honkbalveld met Olyphant waar ik normaal de kriebels van krijg maar die hier toch behoorlijk zijn rol als sheriff neerzet.

Leuk zijn een x-aantal jumpscare momentjes, maar de film verraadt met zijn satellietbeelden al veel te snel wat er aan de hand is en gaat gebeuren, gelukkig is dat niet een te groot punt. Radha Mitchell is natuurlijk altijd een pluspunt en de behoorlijk onbekende Joe Anderson als Russell vind ik ook niet verkeerd. Leuk is ook dat we eens een ander soort zombie hebben, geen bijtende schuifelaars maar een bepaalde bloeddorst en het instinct omdat met wapens en adequaat uit te voeren. Sheriff David die het mortuarium uitkamt en tegen allerhande problemen aanloopt is best sterk net als de babykamer. Maar uiteraard zijn er dan toch ook weer de gebruikelijke 'do's and dont's', blijf dan verdorie toch bij elkaar, en ontstaan er irritaties en is er gebrek aan vertrouwen.

En zo is deze The Crazies, geschreven door zombie master Romero himself, best wel oke maar heeft de film zo tussen de interessante scènes toch enkele dode punten, is dat regeringsgedoe allemaal niet zo heel interessant en zijn er uiteindelijk te weinig zombies. Daarom zit een topwaardering er zeker niet in maar de 2.9 is net iets te laag. Geinig voor een keer is dan ook de eindconclusie.

Been drunk most of my life, lost a hell of a lot...

Meer dan prima drama, die me de eerste keer erg tegenviel, en de tweede keer niet raakt maar wel boeit.

Centraal lijkt vooral te staan het willen en kunnen veranderen na het maken van vele fouten. Blake is vooral het vertrouwen in zichzelf kwijt na een leven vol slechte keuzes, Jean is vooral het vertrouwen in mannen kwijt na veel slechte keuzes. Iets dat een aantrek afstoot reactie teweeg brengt en zowel het slechtste als het beste in elkaar wakker maakt. Interessant is de wisselwerking tussen de twee vooral wanneer het mis lijkt te gaan en er een keuze moment komt, further down the rabbit hole of toch bewustwording...? De film draait vooral uiteindelijk, met de countrysetting op de achtergrond, rond het krijgen van een tweede kans, in dit geval niet eens perse voor iemand of om iemand in je leven te houden, maar voor jezelf, om eindelijk in de spiegel te kijken en eerlijk tegen jezelf te zijn. Boeiend is de wisselwerking tussen Jean en Blake, maar ook de scenes met Buddy zijn kostelijk, op de vermissing na dan. Bridges bijna als vanzelfsprekend sterk in een dergelijke verlopen, ongemanierde, hauwknauwerige rol, Oscar wel terecht dacht ik. Farrell niet veel in beeld maar wel op zijn plaats als de te gladde en gemaakte ster.

Crazy Heart is een alleraardigst drama over de puinhoop die een mens kan maken, veranderen is desondanks altijd een optie zo blijkt, een tweede kans is er altijd. Op de achtergrond spelen zaken als een verslaving en het soms zieltogende bestaan van sommige artiesten die door eigen doen of managers een hondenleven leiden op een dergelijke manier. Crazy Heart is daarmee een hard maar eerlijk drama met een sprankje hoop...het is namelijk nooit te laat.

Tot mijn verrassing kwam ik deze The Creator tegen bij de kringloop die toch behoorlijk recent en dus nieuw is, en ik kon de film niet laten liggen ondanks dat het bij voorbaat mijn genre niet helemaal is. Dus ja, gewoon dan toch maar proberen. En mja, er valt veel van te zeggen zowel positief als negatief.

Opvallend zijn toch wel de oude beelden waarin de strijd met Azië en AI wordt aangekondigd en ik toch een erg hoog gehalte Vietnamoorlog meen te bespeuren, iets dat nog eens kracht wordt bijgezet door McBride en zijn gedragingen in het dorp die op haar beurt weer een hoog Platoon Sergeant Barnes gehalte heeft. Maar goed, dat terzijde in een film die toch wellicht een reëel probleem en wellicht angst toont omtrend de mogelijkheden van AI met het nodige aan morele kwesties in zijn kielzog. En ansich kleurt The Creator veilig binnen de lijntjes en heeft voor ieder wat wils, namelijk een beetje tempo, actie, humor, een toefje drama en veel CGI en sci fi shit. Uiteraard ziet het er allemaal wel mooi uit qua wereld en technologie en mag de muziek best genoemd worden met Radiohead en verschillende keren Deep Purple. En wat begint David overigens veel op Denzel te lijken die toch regelmatig dezelfde intonatie en lach heeft.

Maar buiten dat allemaal is het toch gewoon niet mijn ding. Inhoudelijk is het allemaal niet erg sterk en gaat naar mijn smaak onvoldoende de diepte in, duurt de film eigenlijk te lang en zijn er van die kleine dingetjes zoals Drew die twee keer in dat oor van die kleine kijkt en beweert dat hij deze technologie nog nooit eerder gezien heeft maar wel het meest geavanceerde ooit, tja, maar hoe weet je dat dan als je het nog nooit gezien hebt? The Creator komt puntje bij paaltje op mij over als heel veel gescheer maar te weinig wol terwijl het niet perse een slechte film is. Dit moet denk ik vooral je genre zijn. Drie sterren voor de moeite wat mij betreft.

Op tv en de kans gegrepen. Aardig maar niet overtuigend is het eerste dat ik denk.

Vooral de schare acteurs trok me over de streep deze film er eens bij te pakken want het genre zelf zegt me niet zoveel. De acteurs zijn overigens wat dat betreft goed bezig, toch heb ik wel altijd wat moeite met Charlie Hunham in een serieuze rol. Verder valt de film op als visueel, en qua kleuren, mooi gemaakt.

Toch weet de film op enkele spanningsmomenten na me vrij weinig te boeien en oogt het script wel erg voorspelbaar en cliché. De film moet het echt hebben van zijn soms aardig sfeer, en vooral visuele pracht en praal. Nee, een topfilm is Crimson Peak niet bepaald. Aardig voor een keer is het wel, maar dat is het dan ook wel...

Typisch jaren '90 filmpje in die zin, met de licht aangedikte heroïsche muziek en sfeer á la The Rock en dat soort lawaaiige over the top jaren '90 producten. Hackman en Washington in de voor hun gebruikelijke rollen. De eerste als de brallerige harde macho, de tweede als de beheerste intellectueel. Het verschil tussen de twee personages, en hun aanpak, wordt dan ook onmiddellijk aangegrepen en de situatie tussen de twee wordt meteen op scherp gezet, eigenlijk allemaal erg voorspelbaar maar het verveelt op zich niet. De daar op volgende strijd en muiterij tussen beide is hier en daar voorspelbaar, heeft ook wel een aardig wending, maar ontbeert in ieder geval geen spanning Vermakelijke film in die zin, goede spanning, aardige acteerprestaties. De sfeer en het niveau van bv Hunt for the Red October mag hij dromen, dat trekt ie niet. Desalniettemin een vermakelijk filmpje.

Godsamme wat zijn sommige delen van die muziek irritant.

Op de gok deze Black cat, white cat meegenomen, hoewel ik wel wist van de overwegend goede beoordelingen, en me daarna maar eens ingelezen in de film om vervolgens te ontdekken dat het een satire betrof. En nu laat ik me graag verrassen, daarom dus met deze beste bedoelingen gisteren ingestart, toch sloeg bij mij de verbazing al snel om in irritatie.

Desondanks mag vanaf het begin het vet aangezette kolderieke en kleurrijke beeld er zijn vol doldwaze karakters die de gemiddelde slapstick, en inderdaad de vergelijking met Benny Hill of een stel kippen zonder kop, niet zouden misstaan. En aanvankelijk wint de nieuwsgierigheid en de verbazing rond de familie Destanov waar een meesterplan en de hormonen aangaande Ida de boventoon voeren. En zoals gezegd mag de dik aangezette sfeer en kolder er zijn, wordt sterk en natural geacteerd het geheel begeleid door een fraaie Klezmer achtige soundtrack. Geinig zijn toch vooral de scènes zoals de handel met de Rus over de wasmachine, of het vette varken dat de auto staat kaal te vreten gedurende de film of een sfeervol geheel zoals de band die opa komt ophalen uit het ziekenhuis. Het is een kleurrijk circus in die zin waar geen normaal figuur of karakter in voor komt en buiten dat veel gelijkenissen toont met het betere Guy Ritchie werk.

Maar na zo'n drie kwartier begin ik die kolder, hysterie en chaos wel een beetje zat te worden en vraag ik me zowel af of ik een Theo en Thea film beland ben en of al deze poespas nog ergens heen gaat. Want buiten het zoals te verwachten mislukte meesterplan en de kalverliefde tussen Ida en Zare is het weliswaar een komen en gaan van karakters en subplotjes maar wil de echte lijn en richting mij niet duidelijk worden. Maar misschien komt dit ook wel omdat ik de film dan inmiddels al opgegeven heb als zijnde niet iets voor mij. En wat vliegt die eindfase alle kanten op, de hysterie en chaos is mij dan regelmatig te veel en snak ik al geruime tijd naar het einde van deze veel te lange film met de constatering dat ik niets van de titel terug zie, want een zwarte en witte kat zouden eventueel voor balans staan maar ik zou niet weten hoe in deze chaotische en kleurrijke draaimolen.

Begrijp me goed dat het verre van slecht is, je moet het bovendien maar kunnen maken en uiteraard zullen er mensen zijn die hiervan smullen en hier wel iets in zien, maar dit is overduidelijk not my cup of tea.

Een of andere dubbel dvd liggen met deze Crocodile Dundee en 2001 A Space Travisty, verwachte ik daar in beide gevallen veel van? Nee, niet bepaald, hoewel ik beide toch wel de kans wilde geven omdat de eerste Crocodile Dundee best oke is en Naked Gun me een week of wat terug ook positief verraste.

Maar waar ik dacht te maken te hebben met deel 2, in New York, blijkt dit dus een graadje erger en verder. Desondanks krijgt het aanvankelijk de voordeel van de twijfel met kleurrijke karakters en dat Australische accent is nu eenmaal geweldig, daar moet je toch gewoon van houden. En de gebruikelijke Dundee voodoo heeft het ook weer naast een bepaalde humor dat niet alles van een leijen dakje gaat, niet te vergeten dat die Hogan toch maar een krasse 60er is. Het is een soort van stoere Freek Vonk in die zin.

Maar Afijn, volgende stop Los Angeles dus, waar de bushwacker de gebruikelijke botsing heeft met de moderne wereld, gewoontes en uiteraard de 'lingo' niet begrijpt. Niets nieuws op dat vlak, geinig is op zijn minst nog wel het lesje dat het geteisem in de cabriolet krijgt van Dundee en Ome Jacko, en is Jonathan Banks toch altijd wel een verschijning, en is het wel grappig dat het als acteur/figurant niets wordt maar als dierentrainer wel. Oh...en dan die cameo van Tyson die ongetwijfeld heel grappig moet zijn maar juist heel erg slecht is.

Einde van verhaal is dus niets nieuws, we hebben het allemaal al eens eerder gezien en niets dat echt goed is. Hoewel ik de eerste en de tweede nog moet zien voor een beoordeling zal het nooit slechter zijn dan deze.

Oudje waarvan het alweer erg lang geleden is dat ik hem gezien heb. En potdikke, wat viel de film me toen eigenlijk tegen. Een reden waarom ik er zeker niet te veel voor wilde betalen bij aanschaf enkele weken terug. Maar nu bij herziening ontvang en accepteer ik de film toch stukken beter als voorheen.

Opvallend is toch meteen de erg clean en strak uitgevoerde actie waar Steiner en zijn groep een mortierstelling overvalt. De film vervolgt zich daarna als anti oorlogsbeeld die enerzijds de rauwe realiteit toont en anderzijds de waanzin van het geheel met als dieptepunt uiteraard de eremetaal jagers die over lijken gaan om een goede beurt voor thuis te maken. Want zonder het ijzeren kruis hoef ik niet thuis te komen, aldus de kapitein. De uniformen en wapens zijn top, zo ook de vee oorlog en fraai is bijvoorbeeld de vele actie rond de fabriek met de T-34's. Een scene overigens die me doet denken aan Kelly's Heroes, hoewel deze film natuurlijk een stuk serieuzer is.

Één van de grote debacles vroeger toen de film tegenviel, en nog steeds wel een opvallend dingetje, is de extreme oude kop van Coburn. Steiner kan in die zin nog als oude beroepsmilitair gezien worden maar de rest heeft ook oude koppen van dertigers en veertigers, terwijl de gemiddelde leeftijd tijdens de tweede wereldoorlog 26 jaar was. Iets jonger ogende acteurs had misschien wel beter gepast. Dan de slowmo die Peckinpah in veel actiescènes toepast, ook geen fan van. Het feit dat we aan het oostfront zitten en geen sneeuw zien is overkomelijk, net als het gebrek aan Duitse voertuigen waarop er aangepast Amerikaans materiaal wordt gebruikt. Om dan de laatste irritatie op te noemen die me ook erg tegenviel in het boek van Willi Heinrich, het zogenaamde spelletje dat Dietz loopt te spelen door van wolk naar wolk te springen. Iets dat ik echt niet serieus kan nemen als je achter de vijandelijke linies zit, honger, moe, dorst en opgejaagd wordt. Niet te vergeten de jarenlange kadaverdiscipline van het harde leven voor de oorlog, Hitlerjugend, het leger en oostfront zelf. Gelukkig is het moment minimaal. Het zijn kleine dingen, en grotere dingen, toch zie ik het gemakkelijker door de vingers dan 15 jaar terug.

Cross of Iron kenmerkt zich als een actievolle cynische oorlogsfilm die eigenlijk meer dan voldoet en ook nog best een smerige kant laat zien in de scene rond de vrouwelijke soldaten die overvallen worden door Steiner zijn groep. Het spottende kindergezang maakt het geheel toch wel af en ik hoef niet veel van de fragmentarisch opening en aftiteling te zien met echte beelden om te zien dat dit een stukje inspiratie geweest is voor David Ayers Fury.