Opinions

Zaterdagavond even lekker met de beentjes omhoog en deze Conclave erin die ik via een actie niet al te duur bij Bol had aangeschaft en sowieso op mijn interesse kon rekenen vanwege de vele nominaties bij de Oscars. Dus kom maar op...

Het verhaal is vrij snel duidelijk rond de overleden Paus en het aanstaande conclaaf om een nieuwe Paus te kiezen. Grappig detail vooraf is dat er verschillende bizar lange conclaven geweest zijn in het verleden waarin men er niet uitkwam om een paus te kiezen en dan spreken we over meerdere jaren in één geval zelfs meer dan 3 jaar. Gelukkig duurt dat tegenwoordig niet meer zo lang en in het geval van deze film ook niet waar hoofdpersoon Lawrence, belast met de voorbereidingen, al snel de druk voelt en van hot naar her vliegt om alles te regelen. En dan zou je kunnen zeggen; puh...blegh, saai! Want wat is er nu aan een paar geestelijken te zien die vergaderen en met een verkiezing bezig zijn? True...

Maar gelukkig loopt het verhaal dan ook al snel over van de intriges. Een topkandidaat die zwart gemaakt wordt met een jeugdzonde, gekonkel rond een andere kandidaat die niet goed ligt en veel te conservatief is. Een soort van mystery guest die zieltjes aan het winnen is, een door anderen vooruitgeschoven topkandidaat die eigenlijk niet wil, en een andere kandidaat waar geruchten over zijn dat hij uit zijn Ambt gezet zou worden. Laten we het zo zeggen dat er nogal wat lijken uit de kast vallen en vieze spelletjes gespeeld worden, het moet gezegd dat het wellicht allemaal niet heel erg realistisch is en eerder lijkt op een aflevering GTST qua ontwikkelingen, maar daar wordt vervolgens de film dan toch wel een beetje mee te kort gedaan.

Want Conclave wordt wel degelijk heel erg mooi opgebouwd. Het is een hele fijne rustige film, met een geweldige cast waar er verschillende mannen in topvorm zijn, dit allemaal begeleid door een fraaie soundtrack. Buiten de dreiging van terreur die dan misschien net weer wat teveel is en en de lichtelijk zoetsappige ontknoping was dit voor mij toch een film die meer dan prima smaakte en mij van begint tot einde geboeid heeft.

Nummertje twee vandaag, en nummertje vier van het weekend uit de top250. En dat terwijl nummer vijf klaar staat. Gaat lekker zo in mijn top250 quest. Met reeds het nodige aan klassieker en animatie vrijdag en vandaag viel de keuze op een gevangenisfilm uit de jaren '50 met deze A Man Escaped. En daarmee hoopte ik toch een film tegen te komen die beter zou voldoen dan Le Trou die ontegenzeggelijk kwaliteiten heeft maar mij persoonlijk niet heel erg kon bekoren. Eens kijken hoe dat met deze is die wel vaak in één adem genoemd wordt met Le Trou.

Interessant en voor het gevoel beter is toch meteen het startpunt Lyon, oorlogstijd en een karakter in de vorm van een opgepakte verzetsstrijder die bij de eerste gelegenheid al probeert te vluchten. Overigens niet de leukste plek om te zitten aangezien Lyon ook het werkterrein was van de gevreesde SS'er Klaus Barbie. Helemaal ongeschonden bereikt Fontaine zijn cel niet waarop de insteek van de film duidelijk wordt en de zielenroersels en vooral ontsnappingsplannen doormiddel van voice over begeleid wordt. We zien wat er vertelt wordt en er wordt vertelt wat we zien, wat opzich niet een slechte punt is binnen een film die daardoor uitermate simpel van opzet is. In het vervolg zijn we getuige van een minutieuze voorbereiding en uitvoering die zich kan meten met Le Trou maar ook Escape From Alcatraz. Rustig werkt Fontaine aan zijn plan en uitvoering.

Waar de opening mij al meer trok dan het stroeve en droge Le Trou vanwege de oorlog, is de lol er toch snel af en ervaar ik deze A Man Escaped toch ook weer als een droge, erg droge, en stroeve film waar Fontaine doorwerkt maar het geheel voor mij geen enkele spanning noch sfeer heeft aangezien er ook erg weinig muziek gebruikt wordt. Het is wachten op de medegevangene vanwege mogelijk extra dynamiek en het dilemma die het geheel vlot kunnen trekken, maar dit karakter verschijnt wel erg laat en brengt uiteindelijk niet waarop ik hoop. Het is uiteindelijk aan de ontsnapping om nog wat sjeu te brengen, en die heeft nog enkele aardige momenten hoewel natuurlijk alles uitermate behoedzaam en gecontroleerd gaat.

Ondanks de redelijke speelduur voelde dit uiteindelijk toch aan als lange film en kon het me niet in den bijzonder boeien. Daarom met drie sterren voor de moeite de laagst scorende film tot nu toe dit weekend en snel verder met de volgende Top 250

Filmpje die ik al even vaak bij de kringloop was tegengekomen als dat ik hem had laten liggen, de cast trok, het verhaal soort van...maar toch...Filmbox boodt uitkomst wat dat betreft en gelukkig maar want zelfs een euro was al teveel voor deze wazige film.

Het verhaal, synopsis, mag bekend zijn rond Chuck Barris, een man met een creatieve geest die enkele spelshows bedacht die zelfs in de jaren '90 nog populaire waren bij ons op tv zoals Op Goed Geluk met Carry Tefsen. Barris bedacht, presenteerde, produceerde en scheef zelfs liedjes, een begenadigd man tot hij met pensioen ging en zijn grootste en meest stoutste onthulling deed namelijk een autobiografie schrijven waarin hij beweert een CIA agent geweest te zijn die talloze 'hits' had uitgevoerd, maar klopt alles wel is de vraag aangezien de CIA altijd alles ontkent heeft, een standaard procedure uiteraard. Een A Beautiful Mind achtig idee ontstaat daarmee en Sam Rockwell maakt er het beste van, toch lijkt de film regelmatig het onwaarschijnlijke pad van bijvoorbeeld Soderbergh's The Informant in te slaan en daarmee vooral in een mislukte satire uit te monden.

De opening, ook al door anderen aangehaald, verraad al veel, een volgende hekele punt zijn de verschijning van zowel Drew Barrymore als Julia Roberts, twee dames waarvan ik nog nooit onder de indruk ben geweest en vaak zelfs een reden is om films te laten liggen. Dan de komisch gebrachte training, en de verschijningen van Jim Byrd die altijd iets twijfelachtigs hebben. Je zou vooral rondom Jim Byrd kunnen zeggen dat er genoeg is om een mysterieuze film van te maken a la A Beautiful Mind, maar A Dangerous Mind mondt toch vooral uit in net niet en gewoonweg niet interessant over de gehele duur. Aardig nog enkele momenten zoals wanneer de paranoia de overhand krijgt bij Barris terwijl hij een show aan het best presteren is.

Wat ook niet helpt is de rectificatie van Barris die tijdens een interview in 1984 zijn keutel terugtrok en vertelde alles verzonnen te hebben. Jaja, een poging je geloofwaardigheid te behouden of hebben we werkelijk naar een enorme lading bullshit zitten kijken? Het doet de film geen goed en ik kan dan ook niet anders dan een onvoldoende geven. Ik had hier helemaal niets mee.

Why do you want to climb it?

Because it's there.

Als tussendoortje even op Netflix aan de slag met dese documentaire over de eerste geslaagde beklimming van de Mount Everest. En dat bleek toch een meer dan prima programma te zijn waar een onderwerp als de Everest bij mij altijd wel op grote interesse kan rekenen. Dus een moeilijke keuze was het niet om aan zoiets als dit te beginnen.

Eén van de weinige minpunten, als het al een minpunt is, betreft de vrij lange aanloop naar de uiteindelijke klim en de ietwat droge vertelling met voice-over kenmerkend voor die tijd. Ergens haalt de monotone stem het tempo eruit, van de andere kant hoort het er ook weer soort van bij. Daar staat tegenover de uitgebreide voorbereiding van de mannen met de noviteiten van toen, daarnaast wordt er op mooie wijze de hoogteverschillen met bijvoorbeeld de St. Paul Cathedral en bekende bergen getoond op verschillende continenten. En dan is er nog de tocht zelf waar alles via Tibet moet gebeuren met behulp van kabelbanen plus het feit dat het überhaupt al een hele tocht is om aan de voet van de Everest te geraken.

Wanneer de voet van de berg bereikt is lijkt dan toch eindelijk het echte werk te beginnen waar het opzienbarend is tot op welke hoogte men is blijven volgen en filmen. En wat een prachtige beelden levert dat op vol van nostalgie met al die ouderwetse kleren en enorme zuurstoftanks, niet te vergeten dat dit echte avonturiers zijn, mannen van staal, en niet het dagjesvolk dat tegenwoordig in de rij staat voor 'the summit '. Ik geef meteen toe dat dit nogal gechargeerd is, want die mensen kunnen wel degelijk klimmen en zijn fitter en durven meer dan ik, maar de charme van het speciale de top van de Everest te bereiken is er wel een beetje af door zulke praktijken.

Maar goed, dat heeft dan weer niets te maken met deze documentaire die meer dan goed te noemen is en het werkelijke risico's, lijden en ontberingen meer dan goed weet te vangen.

..and history will honor us...

Uitermate boeiende en intrigerende film over de beruchte vergadering waar we bijna nooit van geweten hadden, en in die zin verschillende de denkbeelden bevestigd.

Van oorlog en harde beelden moet de film het natuurlijk niet hebben, iets waar menig op afhaakt als ik bepaalde reacties lees. Het buitengewone van de film ligt juist aan dat gemis, en het contrasterende beeld van al die geleerde, welbespraakte, smaakvolle mensen, een beeld dat Jonathan Littlell net zo beschrijft in zijn De Welwillenden, die uiterst methodische en berekenend het lot van een volk bepaalden. Het zou echter een fout zijn intelligentie met empathie te vergissen en er kan ook niet anders gezegd worden dat dit gevolgen zijn van maatschappelijke verharding, ontmenselijking van de Joden en het gemakkelijke praat aan een vergadertafel en ver van de werkelijke executieplaatsen. Daarnaast kan er met het oog op Dr. Klopfer getwijfeld worden wat nu eenmaal onder de noemer Ubermensch valt, zijn een aantal gewoon een stel machtswellustelige bobo's en gaan sommige gedeelten erg luchtig, zeg maar gerust met de nodige spot en minachting.

Conspiracy geeft een interessante inkijk van de denkwijze en het beeld rond de Joden. Daarnaast refereert het subtiel naar een aantal andere debacles. De katholieke kerk, en de paus persoonlijk, wisten van de Holocaust maar er werd niets ondernomen. Roosevelt wist het ook al langer, maar het werd niet als een strategisch doel beschouwd. Daarnaast wordt er genoemd dat niemand de Joden wil, zelfs Amerika. Een feit dat triest en maar al te waar is. Iedereen hekelde de Joden. Dan de beruchte aanwezigen onder wie uiteraard 'Het blonde beest' ofwel Reinhard Heydrich. De 'Architect van de Holocaust' Eichmann uiteraard, maar ook Gestapo Muller, het hoofd van de Gestapo die als misdadiger zijn weerga niet kende, aan iedere vorm van berechting ontkwam en een waar raadsel wat er met hem gebeurd is na mei 1945. Dan 'Razende Roland' de totaal doorgedraaide showrechter, die vaak tegelijk voor aanklager en rechter speelde, Roland Freisler. Een schreeuwende en razende randdebiel die graag iedere die van defaitisme en misdaden tegen de staat werd beschuldigde publiek afbekte en afzeikte, en met zijn vertoningen en strafeisen regelrechte schijnprocessen opzetten. Overigens ook nooit een gerechtsgebouw gezien als beschuldigde, daar zorgde een geallieerde bom voor in '45.

Mindere punt van de film, als er dan toch iets genoemd moet worden, is dat de cast totaal niet lijkt op de hoofdpersonen. Tucci lijkt niet echt, McNeice, hoeveel kostelijk, is qua gelijkenis een totale misser, Branagh lijkt op zijn beurt ook totaal niet op de androgyne, bijna vrouwelijke, trekken van Heydrich. Teale had op zijn beurt prima voor Freisler door kunnen gaan mits zijn haardos was aangepast naar kaal. Maar goed, dit zijn details. Waar de film in de volle lengte in slaagt is dat hij boeit, intrigeert, onthutst en mij vooral doet afvragen hoe ver het zo kan komen om af te sluiten met het gebrachte contrast tussen de daden en deze beschaafde en ontwikkelde mensen en de stuitende zelfingenomenheid na afloop van de vergadering.

Conspiracy doet er toe, schetst een ongekend beeld en is van historisch belang wat mij betreft.

Vlees noch vis die het vooral aan de juiste en vooral pakkende toon ontbreekt voor een dergelijke verhaal. Laat Mel dan ook nog een totale, en vooral irritante, miscast zijn en dan snak ik na anderhalf uur toch naar het einde.

Het idee is opzich nog niet zo verkeerd. Een paranoïde taxichauffeur. Maar het door Gibson neergezette karakter is vooral erg druk en komt eerder kolderiek over dan dat ik mee ga in de spanning van de complottheorieën. De toon in combinatie met muziek is eveneens een totale mispeer. Regelmatig waan ik me door de flauwe muziek eerder in The Pink Panther dan een thriller die serieus genomen wil worden. Iets dat in pieken en dalen verder gaat omdat het allemaal wel iets mysterieuzer wordt maar aan kracht ontbeert door een abominabel slecht gekozen soundtrack van Carter Burwell nog wel die ik de afgelopen weken meerdere keren aangehaald heb als opvallend en goed

Het wordt allemaal iets beter met het verschijnen van de Men in Black om het zomaar te zeggen en uiteraard de aanwezigheid van Stewart. Toch wordt alles weer de nek om gedraaid door de koddige Gibson en relatie met Roberts die iedere chemie ontbeert en eerder een 'moetje' lijkt. De rolstoel scene doet even denken aan Jacob's Ladder's ziekenhuis scene, de koelkast en alle voorraadblikken op slot is een aardig detail, de bios waar Gibson invlucht draait Donner's Ladyhawke en het MK ULTRA verhaal is een aardige zijstap. Toch is het veel te laat en veel te weinig.

Conspiracy Theory strand in een poging vlotter en leuker te willen zijn dan passend voor een dergelijk verhaal. Wellicht dat de film dan ook een typerend jaren '90 product genoemd kan worden en vooral een mispeer met een acteur die in die fase garant stond voor succes.

'Betrayal, murder, genocide, call me provincial.'

Luchtige en sfeervolle comic verfilming die me iedere keer weer bijzonder vermaakt.

Vanaf het begin, de Mexiaan die geplet wordt door de auto en het merkwaardig wezen dat John uit het meisje haalt, is meteen duidelijk dat dit een comicverfliming is met bijzonder duistere inslag, zelfs licht horror-achtige elementen. Laat dit nu meteen het grote pluspunt van de film zijn, een vlotte film met actie, spanning en spektakel maar vooral met een duistere sfeer en een al net zo duister en somber hoofdpersoon.

Een prima en niet al te moeilijk verhaal ontplooit zich met verschillende personages en bijzonder karakters als Gabriel, Balthazar en vooral Lu uiteindelijk. De duistere sfeer gemixt met een bepaald luchtige humor doet het erg goed en maakt de film lekker verteerbaar. De CGI ziet er voor een 14 jaar oude film ook nog best goed uit, had verwacht dat vooral de hel niet meer zo best zou zijn, maar viel me alleszins mee.

Niet te vergeten de acteurs, Reeves als getroebleerde antiheld toch wel in een soort rol die hem het beste ligt en natuurlijke de buitengewone en ronduit hilarische vertolking van Lucifer door Peter Stormare, één woord, briljant. Pruitt Taylor Vince trouwens ook meer dan prima.

Vermaak, vermaak, vermaak...en nog best goed ook.

Weer zo'n herinnering aan, vermoedelijk, Jac Goderie en zijn programma Filmspot. Als titel bleef Contact altijd wel hangen, vooral met een bekende naam als Jodie Foster erin, van kijken kwam het nooit, tot vanavond dan eindelijk een keer en ondanks de behoorlijke waarderingen sloeg het bij mij niet echt aan.

Het verhaal moge duidelijk zijn, of beter gezegd niet. Weliswaar is Ellie druk op zoek naar een signaal of dergelijke uit de ruimte, toch neemt het eerste half uur tot drie kwart veel tijd voor andere zaken. De kleine Ellie, het overlijden van vader en bijbehorend gemis en schuldgevoel, het beëindigen van een ander project en de zoek naar andere sponsors en locatie te werken. En eerlijk gezegd interesseert het me geen zak, niet in de laatste plaats door Jodie Foster. Fraai is toch op zijn minst de opname/montage van het moment waar de jonge Ellie de medicijnen haalt voor haar vader, uitermate kunstig. Eenmaal het contact gevonden zit er toch wel verbetering in de film met een bepaalde prikkel omtrent hoe en waar. Redelijk is toch op zijn minst de boodschap omtrent geloof en wetenschap die geprobeerd wordt uit te dragen. Toch jammer dat dit niet voldoende slaagt, althans niet voor mij....

Pijnpunten zijn toch de aanzienlijke lengte en het trage tempo waar dit geheel zich in voortsleept. Dan is er uiteraard de kritiek die ik al eerder uitte, over dat men teveel wil met deze film. Niet alleen het dilemma van contact en hoe daar mee om te gaan maar tevens veel persoonlijke problemen rond Ellie, en eerlijk gezegd kon Arrival van Villenueve me nog een beetje aangrijpen maar deze contact gewoon niet. En dan is er het geval Jodie Foster. Op een enkele keer na kan de vrouw me eigenlijk niet boeien, sterker nog, ik vind haar een ronduit irritante vrouw met een ronduit boerse intonatie. En dan hangt er ook nog zo'n zweem om heen dat ze alles beter weet en kan. De aanwezigheid van Foster werkt in die zin niet mee.

Ik kan ook niet anders zeggen dat Contact me behoorlijk tegenviel. Degelijk is het in die zin wel te noemen met een behoorlijke en brede cast. De samenwerking tussen Silvestre en Zemeckis doet me vooral door de muziek regelmatig denken aan Forrest Gump. Maar als geheel biedt mij de film veel te weinig en dat ondanks de boodschap geloof en wetenschap. En dat is best jammer.

Een virus, startpunt Azië, een slachtofferaantal en verspreidingssnelheid van pandemische properties...uhm...dit klinkt na de afgelopen twee jaar toch wel erg bekend. Hoewel ik de film toch al zeker twee keer gezien had, en even zo vaak de film afdeed als een saaie misser, wilde ik de film toch wel weer eens proberen al was het alleen maar een cijfer en comment alhier. En potverdorie...verwachtte ik teleurgesteld te worden of is het de opgedane kennis door Corona dat ik de film nu plotseling toch wel indruk maakte...?

De schrik slaat me evenwel om het hart omdat ik eigenlijk Greengrass verwachte als regisseur maar plots opgezadeld zit met Steven Soderbergh, een man die zelden echt indruk maakt of het moet zijn oog zijn voor foeilelijke shots in combinatie met rare locaties en nog lelijkere kleurenfilters. Vooral in de Ocean's reeks heeft ie per film er twee of drie shots tussen zitten dat ik me afvraag of de man het expres doet. En ja...het is wel weer Soderbergh in die zin die we zien met weinig flatuleuze shots en grauwe of lelijke kleurenfilters. Toch lijkt het hier iets beter in de sfeer de passen dan in zijn andere films. Het is overigens één van de weinige slechte dingen die ik kan noemen.

Want zo onderweg met deze film valt toch veel goeds op en lijkt dit script toch bijna een profetie betreffende de coronacrisis een jaar of 10 later. Sterker, alles lijkt in die zin vertegenwoordigd zoals we dat in de afgelopen Coronacrisis ook gezien hebben. De twijfel, het gebrek aan nieuws en duidelijkheid, verdeeldheid, het typerende en negatieve beeld van de social media die ongefundeerde beweringen uit, chaos in alle geledingen van de president die onderduikt tot avondklok, rellen en plunderingen, de slechte naam en vriendjespolitiek binnen de medische en farmaceutische wereld tot aan de begrafenisondernemers die de doden niet willen begraven. Contagion is met recht een totaalbeeld waarvan in 2011 niet te bevroeden was hoe dicht het werkelijk bij de waarheid zou liggen en in die zin een caleidoscopisch beeld met alle mogelijke invalshoeken en alle bevolkingslagen en alle mogelijke niveau's die zoeken naar een oplossing.

Voeg daar toch een indrukwekkende cast aan toe waar van sommigen het maar doen met een klein rolletje en een prima soundtrack van Cliff Martinez die ook al fraai werk afleverde in samenwerking met Nicholas Winding Refn en dan maakt Contagion toch een uitermate sterke comeback. En dan heb ik het nog niet gehad over de aangrijpende wijze hoe verlies binnen een familie in beeld gebracht wordt, of de grauwheid en smerigheid van alle zieken en doden, of het tragisch besef van de zieke Dr. Mears. Het ouvre van Soderbergh kan op Traffic na zelden op een hoog cijfer van mij rekenen maar deze Contagion maakt nu toch plotseling wel een sterke indruk en doet dat vooral vanwege zijn script en plotseling liggen de vorige twee kijkbeurten met het oordeel saai en langdradig ver achter me. Ik kan dan ook niet zeggen dat deze Contagion me ontzettend verrast heeft deze derde keer.

Sodeju! Soms zie je een film waar je bij na afloop je nog eens achter het oor krabt en denkt; wtf was dit nu allemaal...? En begrijp ik het goed...? Natuurlijk begrijp ik het wel maar de koerswijzigingen zijn erg abrupt ook al weet je dat er iets niet in de haak is.De zoveelste Spaanse film in korte tijd was in ieder geval geen teleurstelling, zonder twijfel het tegenovergestelde.

Na een rustig begin, waar het nodige uit de doeken gedaan wordt, ontvouwd de film zich als een waar mysterie. Een kruising tussen Cluedo en Hitchcock. De mogelijkheden zijn talrijke, de verdachten eveneens, en hoewel iedere mogelijkheid toch lichtjes wringt, ook omdat de film nog niet afgelopen kan zijn, wordt iedere mogelijkheid toch met en bepaalde overtuiging gebracht. Subtiel wordt je iedere keer op het verkeerde been gezet, en hoewel ik meteen Adrian al als hoofdverdachte heb, ook omdat zijn verhaal iedere keer te mooi is, verwachte ik toch eigenlijk dat hij het in een vlaag van verstandsverbijstering of paranoia gedaan heet. Of wellicht in een soort van trance, vol schuldgevoel omtrent de gedane zaken. Klein beetje anders, het einde is prima en de extra pinch is juist dat ik denk damn, dit was best wel goed want ook bij Goodman had ik al zoiets van wie ben jij? Luis jij hem er in? Maar wie ze uiteindelijk bleek te zijn vond ik erg scherp bedacht.

Een mooie sfeervolle film, geweldig script, goede acteerprestaties, mooie vrouwen in het geval van Lennie en Yelamos, dus Laura en Sonja. Het sterke van de film is toch wel dat je zoekende bent en de film je constant een kant opstuurt die je toch niet helemaal verwacht. De vertelwijze van de film is je op briljante wijze de baas en bepaald wat je denkt of verwacht ook al weet je dat de hele zaak stinkt. Maar ja, maar hoe zit het precies...?

Contratiempo, toppertje hoor! Lekker en goed!

Mijn hemel wat een film! Sam Riley is Ian Curtis! Letterlijk overdonderend! De ogen, de uitdrukking, het dansje....Riley flikt het!

Mooie stemmige sfeer van begin tot het eind. Geweldige keuze om de film in het zwart-wit te doen. Benadrukt nog net even wat meer de leegte, de sfeer en de sobere flats en Engelse buurten en natuurlijk de zwaarmoedigheid van Curtis. Vervolgens ook een mooi tijdsbeeld met simpele dingen zoals hoe zijn vrouw de was ophangt. Verder bijzonder stijlvol, de radeloze voice overs de vooravond van hun Amerika tour

Heerlijke muziek verder, uiteraard van Joy Division zelf maar ook van David Bowie en The Sex Pistols.

Verder is het altijd een feest om Maria Lara in beeld te krijgen, prachtvrouw is dat toch, altijd weer. En ook nog wel noemenswaardig, Toby Kebbell, de grofgebekte en sarcastische manager.

Let wel zwaar drama in die zien, niet voor iedereen weggelegd.

In één woord: WOW! Slowburner van de bovenste plank waarvan ik me achteraf vagelijk herinner deze twintig jaar terug te hebben gezien en er toen niet echt van onder de indruk was vanwege het gebrek aan gebeurtenissen en tempo. Dingen die ik nu wel ten volste ervaar en op waarde schat.

Als een stoorzender gaat de film van start met alle vervormde woorden en zinnen van het gevolgde stelletje waarvan het in eerste instantie maar de vraag is of ze nu werkelijk het waard zijn te volgen en af te luisteren. Woorden, zinnen, opmerkingen, de toon...het zijn dingen waarvan veel te maken valt maar waar ook de context ontbreekt, dus is het dan wel wat we denken dat we horen? Caul wordt in de eerste plaats niet voor de interpretatie gevraagt maar voor het technische gedeelte, en waar Caul een professional lijkt die zich normaal niet met de zaken bemoeit kan hij dit geval kennelijk niet laten rusten en ontstaat er een verhaal gelijk aan Das Leben Der Anderen. De film vervolgd zich met beelden van een sobere en wantrouwige man die weinig meer in het leven lijkt te hebben dan zijn werk en de daar aan gekoppelde achterdocht waarvan hij weet wat mogelijk is. Het beeld van de conventie is één van het soort die definitief de angel uit het zogenaamde spannende werk haalt. Een plek waar men net als ieder andere bedrijfstak rotzooi probeert aan te smeren, reclame probeert te maken en het hoogtepunt is nog wel de domme blondine tijdens de presentatie van één of ander afluisterapparaat. Hier zullen we James Bond niet snel treffen of het moet voor de blondine zijn. Desondanks borrelt en kookt het bij Caul over de zaak, het feit dat hij gevolgd wordt maken dingen er niet beter op en bevestigt min of meer dat er toch wel wat aan de hand is. Het is het volgen van een broodkruimelspoor...

En dat laatste is nu juist wat de film zo boeiend maakt. De constant achterdocht van Caul die de kijker mee neemt in het zelfde schuitje. Het stinkt, het klopt niet, maar wat speelt er nu precies? Met de wetenschap dat het allemaal interpretatie is, dus het allemaal wel eens anders kan zijn, wordt er een boeiend soort wrijving gebracht tussen wat is, wat kan en wat lijkt. Iets waar je als kijker ook in mee gaat. En hoewel ik constant in het achterhoofd hield dat het allemaal wel eens mee kon vallen, en vooral zo lijkt, wordt toch op briljante wijze het evenwichtig gehouden tussen wel of niet op een uitermate dun koord waardoor eigenlijk niet te ontkennen valt dat er niets is maar er verder ook niet verraden wordt wat wel. De spanning en paranoia wordt prima opgevoerd met de verontrustende droom waarop de afluisterpoging volgt in de naburige hotelkamer. Een scene die zowel bevreemdend als beangstigend is en voor Caul ook duidelijk is dat hij dit wellicht niet had willen weten noch zich mee had moeten bemoeien. Het is echter de vervolgscene, waar het geheel plaatje doordringt tot Caul en waar de kijker en fragmentarische samenvatting krijgt waarin alles in perspectief en nuance geplaatst wordt en waar de film nog een keer op fenomenale wijze scoort met een kippenvel moment. Het is de kers op de taart die dit geheel een film maakt waar je na afloop nog eens met verbazing aan terug denkt en alles op een rijtje zet. Caul schiet er verder niets mee op, ondanks de geleerde les, en onthutsend is de minutieuze wijze waarop hij zijn huis doorzoekt en vervolgens met de botte bijl afbreekt.

Het zijn passende scenes in een uitermate interessante scene waarin Hackman schittert en als enige fout het saxofoon spelen imiteert. Harrison Ford passeert eveneens de revue, en enger dan ooit, dit geheel afgemaakt met prima muziek en aantal kleinere indringende scenes zoals de wc pot maken deze film tot een intrigerend en uitermate boeiende film. Wat rest, nogmaals: WOW!!!

Een klassieker volgens mijn collega de ex-vrachtwagenchauffeur, en dat ik deze dan nog nooit gezien had. Ik meende van niet, maar hoelanger ik over het einde nadenk hoe bekender me het voor komt. Afijn, gas op die lollie!!!

En het begin is wel even wat slikken met de muziek en dergelijke, en het moment waar Duck naast Melissa rijdt is wel duidelijk dat dit niet serieus gaat worden, maar gaat dit echt een hele flauwe bedoening worden...? Daar lijkt het wel op tot het afwimpelen van de agent waarop toch wel duidelijk is dat dit vooral allemaal humor gericht gaat zijn. Wat we vervolgens krijgen lijkt een mix tussen Smokey and the Bandit en Anywich way but loose. Een paar klappen hier, wat grappen daar, een achtervolging tussendoor en een woutenbak die van de weg gedrukt wordt.

Het gevoel dat het allemaal Gods allemachtig fout is blijft, maar onderweg toont Convoi toch een bepaalde charme. De cast is prima met Borgnine, Young en vooral Kristofferson als leading man. Natuurlijk is al het rijdend materieel goed, vooral het geluid van de motoren, is de Chevelle '71 een fantastische bak, zijn alle fouten bijnamen om je te bescheuren en is de finale, hoewel voorspelbaar, best oke. De ingreep op het politiebureau en hoe de trucks zich naast elkaar verzamelen is ook ronduit heerlijk, de herdenkingsdienst kan eigenlijk weer niet fouter.

Zoals reeds gezegd blijkt Convoi een zekere charme te hebben, moet veel in het tijdsbeeld van '78 gezien worden en heeft de film een bepaalde gunfactor die dit toch een behoorlijk leuke zit maakt.

Bekende titel met een nog bekender verhaal natuurlijk, 'losjes' gebaseerd op, en uit '93 alweer. De film kijken kwam er nooit van, maar echt interesse had ik er ook nooit voor want ik ben niet zo van de comedy en het imago dat me een beetje aan een kinder/familiefilm doen denken. Maar mede door de verhalen van collega's, dat dit zo'n leuke film was, dan toch maar eens geprobeerd.

En het moet gezegd dat het allemaal wel wat Disneyachtig begint en zelfs aan de flauwe kant is met de duwkar wedstrijd. De eerste ontmoeting met Blitzer is ook op het randje, uiteraard heeft hij geen zin maar natuurlijk laat hij zich wel over halen. De Jamaicanen worden in die scene wel erg dom en goedlachs afgeschilderd. Uiteindelijk blijkt er niet zo heel veel voor nodig om Blitzer over te halen waarop de training kan beginnen.

En het moet gezegd dat de film ondanks zijn voorspelbaarheid toch terrein wint en zowaar innemend genoemd kan worden. De trainingen gaan niet bepaald van een leien dakje en wordenet veel humor ingevuld, de bonding tussen de vier is best aardig te noemen. Hun aankomst in koudere oorden is ook best aardig, maar de eerste stappen op de baan is weer erg op het randje qua verschijning en mee gebrachte bob. Het is geen wonder dat ze belachelijk gemaakt worden, wel dat ze zo voor een proefrun naar beneden mogen. Wel aardig is hoe Blitzer, ondanks eigen sores en gemaakte fouten hé hoe onverwacht allemaal weer, toch een eenheid van die vier weten te maken en een 'bucket of rust' omtovert tot een blitse bob. Ach, vooruit...

Cool Runnings is niet helemaal mijn ding, zoveel is duidelijk en het is een kwestie van plusjes en minnetjes. Maar al met al is het best een aardige film voor een keer, maar daar is het dan ook wel mee gezegd.

Als weekendafsluiter maandag nog even aan de slag met Copland die bij uitkomst veel aandacht kreeg en geroemd werd vanwege de 'anders dan anders' rol van Stallone. Zien deed ik de film onderweg wel eens maar heel erg bijzonder vond ik het destijds niet, ik had er toen wel iets meer van verwacht. Maar anno 2026 zie ik toch anders tegen de film aan.

Het verhaal is uiteindelijk vrij simpel met een gemeente vlak buiten New York waar vooral smerissen wonen en een plek bij uitstek voor criminelen en inbrekers om weg te blijven. Maar het blijkt maar weer eens dat het kwaad in vele gedaanten komt, zeg maar gerust wolf in schaapskleren, waar de ondankbare taak om de boel een beetje in goede banen te leiden ligt bij antiheld Freddie Heflin. Beetje apart en niet zo overtuigend is het incident waar superboy Babitch zich in de problemen werkt, is het daarna ook wel eens een beetje voorspelbaar, met Harvey Keitel als 'ringleader' en de tragische niet serieus genomen Freddy die het allemaal met leden ogen aanziet en weet dat er een behoorlijk onderzoek loopt vanuit interne zaken.

Zoals reeds gezegd, het verhaal is überhaupt niet eens zo heel bijzonder, toch wordt er een meer dan noir sfeertje gecreëerd, is Copland een stemmige en langzame film te noemen, en is het daarna vooral de cast die de aandacht trekt met héél véél bekende namen. Ray Liotta zit zowaar eens in het goede team, komt de mooie Alexandra Adi zelfs nog heel eventjes voorbij, Debbie Harry is me daarin tegen niet opgevallen, is Peter Berg wel goed, Arthur Nascarella kenmerkend en Robert Patrick zelfs geweldig waar Stallone erg ingetogen is. Spannend is de film ook niet zozeer hoeveel je op een gegeven moment wel met Freddy mee gaat leven omdat hij altijd gekleineerd wordt.

Eindconclusie is dan ook dat Copland een oerdegelijke film is die qua verhaal niet ver boven het maaiveld uitsteekt maar vooral next level is vanwege de cast, de goede acteerprestaties en de opbouw rond het karakter Freddy. Daarom wat mij betreft een meer dan prima cijfer voor deze kwaliteitsfilm.

Meer dan twintig jaar geleden voor het eerst en laatst gezien, en toen maakte de film best een behoorlijke indruk. Maar is dat inmiddels 25 jaar later nog steeds zo? Gezien sommige reacties verwachte ik wel een bepaalde datering, maar dat viel me alleszins mee.

Veel tijd om in te komen geeft Copycat echter niet want het traumatische verleden wordt meteen neergezet wat Helen betreft. Het is de opmaat naar een nieuwe zaak waar Hudson door eigen schuld in gevraagd wordt, haar spil maakt en doelwit van de seriemoordenaar. Iets dat op voorhand het doel was.. Langzaam maar spannend wordt naar een boeiend climax toegewerkt met een behoorlijke uitgenaste moordenaar.

Wie de moordenaar betreft is snel duidelijk, dat is dus geen verassing. Het draait vooral om het spel dat de moordenaar met Hudson speelt en de overschatting en arrogantie die daar in ligt, samen met de iet wat enge uitstraling die McNamara sowsieo heeft wat hem maakt tot een aardige bad guy. Weaver is degelijk, en Hunter lijkt de mispeer van het feest die met haar schattige stemmetje en pretoogjes totaal niet uit de verf komt als kille en coldhearted detective. Het is echter Connick Jr. die uitblinkt als vuilbekkende, trailertrash, southern seriemoordenaar die in het begin Hudson het vuur aan de schenen legt. Fijne rol van deze doorgaans knappe acteur die ook een knap staaltje zingen kan.

Copycat voldoet nog altijd als prima thriller die de spanning er aardig inhoudt. Ook al kan de film zich niet meten met de grootheden uit het genre als Silence of the Lambs, Zodiac en Se7en om maar eens wat te noemen. Degelijk dat is het.

Ooit eerder gezien als puber. Toen niet bepaald onder de indruk van dit drama/misdaad. Met de verwachting dat dit werk van Coppola me nu beter zou bevallen toch weer eens geprobeerd...maar helaas.

Het moet gezegd dat The Cotton Club zonder enige twijfel een bijzondere mix van geweld en heel veel muziek is. Een fraai tijdsbeeld komt naar voren en tevens het racisme van die tijd. Het verhaal last zich vertalen als een vicieuze cirkel van bazen die afdoen, voorbij gestreefd worden, mensen in vertrouwen aan tenemen om ze vervolgens niet meer te vertrouwen. De onderwereld en zijn volk zijn wantrouwig blijkt maar weer.

Ondanks de fijne muziek sfeer en een apart gekozen middelpunt, The Cotton Club, blijft de film mij teveel hangen in een geheel waar niet een duidelijke keuze door Coppola gemaakt wordt. Vooral de eerste fase van de film waan ik me regelmatig in een musical of iets soortgelijks. Vooral wanneer Sandman zijn dame meeneemt naar The Hoover Club waar vervolgens iedere zijn kunstje mag opvoeren. Iets dat voor mij bitter weinig aan de film toevoegt. Net als het einde overigens net het afscheid van Vera en Dixie dat ook weer musical achtige vormen aan neemt.

Het is aan het toenemende geweld in het tweede gedeelte te danken dat de film er nog met een voldoende afkomt. Het wekt in ieder geval op zijn minst de schijn van criminaliteit en een halve bendeoorlog. Maar het is te weinig voor een topfilm, zeker voor mij.

Jeugdsentiment van de bovenste plank en erg leuk de film weer eens te kunnen zien. Net als het geval Jason Bourne, is er voor mij ook maar één Edmond Dantes en dat is Chamberlain.

De film laat met zijn bijzonder korte speelduur, voor een verhaal dat bijna 1000 blz beschrijft, er weinig gras overgroeien en zonder veel kennismaking komt het brave pikje Dantes in beeld gevolgd door al zijn haters die hem een oor aannaaien. Binnen de kortste keren zit hij op Chateau D'if grenzend aan de waanzin wachtend op ontdekking van zijn compagnon. Zijn kruistocht eenmaal buiten de gevangenis wordt in rap tempo gebracht maar wijkt niet veel af van het ware verhaal.


In een lekker snel tempo trekt alles aan je voorbij en wat mij betreft is de rol van Chamberlain prima. Vind het altijd nog beter dan dat slap aftreksel met Caviezel en Pearce. Maar dat zal het sentiment zijn dat opnieuw de kop op steekt.

Na even pittig gesport te hebben vanmorgen vond ik dat ik wel een bankhangdag verdiend had met een stuk of wat films. En de eerste op het menu betrof deze Courage under Fire en daarmee een film die ik al eens gezien had maar bitter weinig meer van wist, desalniettemin was de film best te doen voor een beoordeling en comment al hier.

Opvallend van meet af aan de behoorlijke cast, het toneel de eerste golfoorlog, een shit load M1 Abrams tanks en het nodige aan geweld waarop er vervolgens doorgeschakeld wordt naar de kern van het verhaal. Namelijk luitenant-kolonel Serling amper zelf vrij van trauma en twijfel rond zijn eigen ervaringen die vervolgens de heldendaden van een ander mag gaan beoordelen. En even is er de twijfel wat het probleem gaat zijn rond deze voordraging waar de politiek zich ook ernstig mee bemoeit. Is het een opgedrongen signaal vanuit de politiek terwijl er niets bijzonders is gebeurt? Of gaat het draaien om tegenwerking vanuit de macho mannenwereld die het leger is? Het is vervolgens de spanning thuis aan de etenstafel rond Serling dat ik het wel wat kwijt ben en niet helemaal snapt wat er nu eigenlijk allemaal speelt qua spanningen en eventueel trauma. Maar gelukkig blijkt vrouw Serling daarin een bondgenoot.

Maar gelukkiger herpakt de film zich redelijk wanneer Serling op onderzoek uitgaat en de bemanning van de Huey spreekt over wat er allemaal gebeurd is. En al vrij snel is duidelijk dat de zaak stinkt te midden van details en verhalen die afwijken, neem bijvoorbeeld het verhaal dat de kapitein een lafbek zou zijn geweest, natuurlijk was ze dan nooit zo ver gekomen als dit waar was en daarmee wel een beetje voorspelbaar. Maar Serling blijft peuren en vragen met grote consequenties tot gevolg waar in eerste instantie de twijfel alleen maar groter wordt, waarop toch langzaam het verhaal naar buiten komt. En daarmee lijkt Courage under Fire toch een prima beurt te maken, daarnaast ziet het geweld en de scènes rond de Huey er ook best wel goed uit. Dat de opening met de tankslag een heel hoog game/simulator/oefeningachtig gehalte heeft neem ik dan maar even voor lief.

En zo scoort Courage under Fire op alle vlakken een voldoende zonder echt super te worden of uit de blinken of het moet het reeds genoemde gevecht zijn zoals rond de Huey die er best goed uitziet. Buiten dat is het toch allemaal net iets te voorspelbaar en te cliché en sluit het stemgemiddelde wel prima aan bij mijn cijfer. Daarom een 3 plus wat mij betreft

De Duitsers praten Engels lees ik als bezwaar, en de Polen ook...toch? Dat geen bezwaar?

Anyway, vanmiddag er door geramd en hetzij met moeite afgemaakt. Kon maar niet in het verhaal komen en op de een of andere manier kwam het me allemaal wat te matjes en te tam over. Een bescheiden verhaal die in die zin niet op de gruwelijkheden van het getto hoeft te drijven, toch wil het mij niet echt boeien en allerminst indruk maken. Een tv film op zijn best en dan ook niet meer dan redelijk. Paquin zou dan een goede prestaties neerzetten en een nominatie gehad hebben voor haar rol, ik vind haar bij tijd en wijlen geforceerd over komen in haar mimiek met haar Engels met Poolse klank.

Niet mijn ding.

Zaterdagavond met deze Guy Ritchie aan de slag waar dit qua onderwerp en stijl toch wel een behoorlijke stap buiten zijn normale metier ligt. Namelijk een dood serieuze oorlogsfilm en geen humoristische en schmierende gangsters. De film blijkt overigens een kern van waarheid te bevatten in de zin van dat het een mix is van verschillende ervaringen en belevenissen rondom tolken en leden van de Special Forces.

Om overigens meteen maar over de Special Forces te beginnen waar deze erg goed schieten en er vervolgens commentaar is dat zij altijd raak schieten en de Taliban niet. Uhm...joh, mischien dat je daarom Special Forces bent, een commando die uitblinkt in zuiver schieten en goed handelen terwijl de Taliban in die zin een opgetrommeld militie is? Ze weten hoe een wapen werkt en hebben wellicht eens geoefend en een primitief stormbaantje gelopen maar deze mensen zijn totaal niet met elkaar te vergelijken. Buiten dat heb je de wapens en het wapengebruik nog, kijk naar het verschil tussen de beheerste salvo's en schoten van Kinley en de Taliban die letterlijk staat te sproeien. Niet te vergeten dat de AK een zwaar kaliber wapen is die hoogst wispelturig is tegenover het licht en preciezere kaliber van Kinley. Dus is het niet zo raar dat de Amerikanen beter schieten dan de Taliban. Tevens lees ik ook weer het gewraakte woord patriottisch. Uhm...ook daar zoiets van wat dan? Waar dan? Het is gewoon een verhaal van een Amerikaan en zijn vertaler met een behoorlijk nasleep. Dat het karakter uit Amerika komt is dan kennelijk alweer genoeg voor mensen omdat soort termen te bezigen.

Maar goed, Kinley, Achmed en het nietsontziende Afghanistan, en binnen een oogwenk zitten de Special Forces in de shit en zijn Kinley en Achmed als enige over waarop de vlucht door vijandig terrein kan beginnen waarop de film een beetje een Lone Survivor achtige vibe heeft. En zoals valt te verwachten wordt het toch nog vele malen zwaarder waar Achmed zich ontfermt over Kinley en zich al eerder behoorlijk streetwise toonde door zijn achtergrond maar in de vlucht zich andermaal onderscheidt als doorpakker. En het is heel wat dat de mannen mee maken. Maar wie denkt dat het daar op houdt komt bedrogen uit want er gebeurt nog heel wat meer in de vorm van een soort nasleep waar de PTSS van Kinley aangrijpend is net als de pogingen om op zijn beurt Achmed weer te helpen.

En in die zin is The Covenant in zowel positieve als negatieve zin een verrassende film want wie een lekkere oorlogsfilm verwacht komt toch enigszins bedrogen uit. Want eigenlijk vliegt het met The Covenant qua verhaal alle kanten uit met eerst een missie, de vlucht, thuis met de PTSS om vervolgens weer naar Afghanistan te gaan voor een soort van commando actie. Iets dat niet echt heel erg reëel aanvoelt maar daar lijkt The Covenant zich dan ook niet op te richten maar lijkt eerder te draaien op een collectief schuldgevoel rondom hulpvaardige mensen die daarna door bureaucratie aan hun lot overgelaten werden met alle mogelijke wraak en problemen tot gevolg.

En zo heeft The Covenant opzich de nodige pluspunten waar de film in overtuigd maar is er ook een ander niet helemaal definieerbaar gevoel dat de film een beetje teleurstelt en waar wellicht een tweede kijk beurt voor nodig is om over heen te raken en de film definitief in te schatten. Voorlopig een 3,5.

Tja...poeh...wat moet je hier nu van zeggen? Een zeer onwaarschijnlijke combinatie van aliens in het wilde westen. Tja, waarom ook niet? Maar helaas, het verhaal is toch wel erg mager. Het gaat allemaal maar om goud, de altijd verrukkelijke Olivia Wilde blijkt een buitenaards wezens met een wederopstanding die zijn weerga niet kent, het plan van aanpak is ook bedroevend trouwens, terwijl de enige met een wapen die de aliens aankan naar binnen gaat mag de rest als kanonnenvoer dienen. Dan Ford in de rol als klootzak die hem niet zo ligt daarentegen die enge Paul Dano wel weer in de rol van gluiperd die hem goed ligt. Het is allemaal niet veel, maar ach, vooruit, een redelijk avondje vermaak met het nodige geknal is het wel en ja Olivia Wilde is altijd erg prettig om naar te kijken.

Gezien en beoordeelt.

Een film die ik tegenkwam bij de kringloop en vorig weekend al aan zou beginnen om teleurgesteld tot de conclusie te komen dat wat ik gekocht had een HD-DVD bleek te zijn en niet afspeelbaar op mijn apparaat. Iets met een vergrendeling ofzoiets. Maar gelukkig kwam ik vorige week een oude dvd van de film tegen bij de kringloop dus dan maar op de simpele manier wat dan gisteravond eindelijk lukte. Van het begin en de titel moet de film het niet hebben. Wayne zoals zo vaak, een nietszeggende titel, en jongetjes...? Uhm...waar moet dit heen? Gaat dit wel leuk en spannend worden is de vraag die mij die eerste 20 minuten regelmatig door het hoofd schiet terwijl ik dacht lekker voor een westen te gaan zitten net als ik deed de vrijdagavond voor het Paasweekend met Old Henry, en dan blijkt deze The Cowboys toch niet helemaal waar ik op hoopte.

Maar na de Crazy Alice Challenge, en het verschijnen van het opstandige karakter Cimarron, komt er gelukkig het nodige vuur in het geheel en de karakters, en krijgt de film toch in die zin mijn hernieuwde interesse en veranderd de film in een tocht waar niet alleen het jonge gepeupel zijn levenslessen ontvangt maar waar oude rot Wayne ook zijn lesje nog leert. Fraai uiteraard de landschappen, aardig de acteerprestaties van het jonge grut, kostelijk de ontmoeting tussen Homer en de lichtekooi, is het dorpje waar ze het vee heen brengen prachtig gemaakt en mag de grote finale er zeker zijn en is die absoluut niet onnodig.

Want de finale schud de boel gelukkig wel even op, want buiten dat dit een degelijke 'coming of age the hard way' film betreft dut het gebeuren toch regelmatig in en voelt de film best wel een aantal keren saai en oubollig aan, alsof de film de tand des tijds toch niet zo heel best doorstaan heeft. Vandaar dat de actie op het einde best wel even nodig was en gelukkig is die best wel goed gemaakt. Het maakt van The Cowboys vooral een redelijke film met veel ingrediënten, toch slaat bij mij deze mix net niet helemaal aan voor een topwaardering mogelijk mede omdat ik er bij aanvang iets anders van verwacht had. Maar wie weet brengt een herkijk met de tijd verandering. Tot die tijd een degelijke 3,5.

Vermoeiend klef en cliché eigenlijk. En jeetje wat heb ik dat slappe nummer van Lee Ann Rhymes destijds verfoeid. Nee, best is dit overdreven beeld van huppelende dames op de bar niet, en een muurbloempje dat niet voor publiek durft te zingen maar zich wel staande houdt in deze chaos, tegenwoordig zou dit product afgedaan worden als seksistisch. Als er dan toch redenen zijn om te kijken is het wel de schare mooie dames in de vorm van Perabo, Bello en Moynahan. Tevens wordt er in de bar zelf uitstekende muziek gedraaid en daar is het dan ook wel mee gezegd.

En weer een filmpje uit de verhuisdoos van de collega terwijl ik me het schompus ramde op de crosstrainer. Is dit normaal een film die ik zou gaan zien...? Uhhh...nee, maar vooruit. Jaren terug zag ik al eens deel 2 die bij aanvang, mogelijk de trailer, best leuk leek maar waar ik halverwege toch zoiets had van wat is dit en waarom. Een gevoel die ik ook deels verwachtte bij de eerste maar opzich nog meeviel.

Begrijp me goed dat ik dit geen geweldige film vind ofzo, het verhaal stelt uiteraard niets voor en het idee is natuurlijk absurd. Toch is waar men naartoe wil met de 'rush' aan gebeurtenissen, adrenaline, geweld en opwinding best aardig, en dat is natuurlijk waar de film omdraait. Tempo, spektakel, en mannetjesputter Statham die het in die zin opneemt tegen de hele wereld, is het geen waar het omdraait. Het is recht toe recht aan en behoorlijk hyper met het nodige aan schmierende karakters en foute humor, en dan vergeet ik nog bijna de zalige Amy Smart te benoemen.

Crank bewijst dat het een kunst is over the top te zijn maar ook dat daar een zekere balans in te vinden is, een balans die de film toch wel redelijk vasthoud. Goed, mijn ding is het niet helemaal en tussen die twee gedachten zal mijn cijfer inhangen. Een dikke voldoende zit er niet in omdat het mij niet zoveel biedt maar een voldoende kan er zeker af voor het getoonde.

En verder met deze ongein, want kennelijk zat deze ook nog in die verhuisdoos gedoneerd door mijn collega. Duidelijk mag inmiddels zijn dat dit mijn genre niet bepaald is en ik normaal een film als dit nooit in zou starten ware het niet dat ik de film toch tijdens een zwak moment al eens meegepakt had tijdens een verloren avondje inmiddels wel een jaar of zes terug vermoed ik zo. Deed het me toen wat? Nee. Zal het me nu wat doen? Waarschijnlijk niet.

De eerste Crank kon me eigenlijk ook al niet echt boeien, maar buiten persoonlijke smaak was het idee van de film wel zichtbaar. Een vlotte, actievolle rush. En dat werd in die zin nog niet eens zo verkeerd uitgevoerd. Het wachten was dan ook hoe deel 1 vervolg zou krijgen en opgeschraapt en wel hebben ze het weer op Chev voorzien die in zijn eentje half Los Angeles met al zijn bendes en criminelen tegenkomt. Los Angeles...toch? Opvallend is toch wel meteen de andere toon die vanaf de ontsnapping aan de Aziatische slagers duidelijk wordt. Dit is allemaal veel flauwer, men heeft geprobeerd er veel meer humor in te krijgen en dat werkt vanaf het begin averechts. Had de toon vastgehouden van het eerste deel, die was simpeler, iets meer to the point en slaagde in die zin meer als 'rush', want dat fenomeen zien we ook veel minder.

Aardig zijn zeker de momenten waar Chev weer eens een jumpstart nodig heeft, de filters, de montage en de rush die er op volgt zijn meteen alweer van het goede soort. Sowieso is het leuk om Amy Smart weer te zien en zijn er nog een aantal andere grappige verschijningen in de vorm een onherkenbare Carradine, Manyard James Keenan de zanger van onderandere Tool en A Perfect Circle als de hondeneigenaar, zien we Chester Bennington op de paardenracebaan en MMA vechter Keith Jardine een man wiens naam ik afgelopen weekend nog tegenkwam in een artikel over de Techno Viking omdat men ooit dacht dat hij de man in kwestie was. Het zijn kleine dingetjes die eerder verbazen dan verder veel kwaliteit brengen.

Want de zogenaamde 'rush' wordt te vaak gebroken met zijweggetjes en karakters als Venus die er weinig toe doen of bijvoorbeeld de hoogstirritante Ria. Veel te flauw is het Dr. Phil momentje met een jonge Chev in een studio en zo zijn er zat dingen die allemaal net te flauw zijn en niet genoeg toevoegen. Dan zijn er nog van die rare overgangen met muziek. Het is letterlijk hollen of stilstaan met deze film en dat komt het beoogde idee niet ten goede, dat het kan bewijst deel 1. Het mag duidelijk zijn dat dit Crank deel een stuk minder is en ondanks het open einde geeft het te denken waarom er niet een derde is gekomen want daar is Hollywood wel goed in zelfs als het niet zo best is.

Waarom weet ik niet precies maar ik had eenmaal uit twijfel de film laten liggen bij de kringloop waarna toch een soort van interesse ontbrandde. En natuurlijk kwam ik de film daarna niet meer tegen, waarom de film me nu juist trok weet ik niet en meerdere keren had ik de twijfel om er dan maar iets meer voor te betalen. Maar dat kwam er niet van waarop ik de film toch bij een kringloop vond en achteraf blij was dat ik er niet meer voor betaald heb. Want zo best vond ik dit allemaal niet.

Duidelijk en tegelijk apart is het door Cronenburg gecreeerde concept rond een tweetal overlevers van een auto ongeluk die daarna een fetisch ontwikkelen en zich bij een groep lotgevallen aansluiten met de bijzondere hobby ramptoerist uit te hangen en de ongelukken van overleden sterren na te spelen met alle gevaren van dien. En opzich is het uitgangspunt niet raar met de psychologie van de bijna doodervaring of bijvoorbeeld gevaar in combinatie met adrenaline, het is een samenspel van stoffen in de hersens die ongetwijfeld dicht bij seksuele opwinding zullen liggen. Dit in combinatie met enkele broeierige scenes, een prima cast en aparte karakters zoals Vaughan zou toch moeten volstaan voor een degelijke en spannend film afgeladen met sfeer en spanning.

Maar nee, want Crash mondt voor mij toch vooral uit in een slappe soft-porno film en dat is dan nog bijna een pluspunt want de scenes met Kara Unger zijn best oké, dat geld ook voor Arquette die best lekker is. Maar Ballard wordt nooit echt interresant, blijft Helen vooral op de achtergrond, is het me een raadsel waar die Vaughan nu precies op uit is maar ontbeert de film vooral spanning en richting, want wat gebeurt er nu eigenlijk...? Waar wil de film nu eigenlijk heen met de fetisch? Het is in mijn ogen iets waar de karakters, net als de kijkers, net zo zoekende in zijn. De uiteindelijke afloop komt aan mij dan ook niet vroeg genoeg, gelukkig duurde de film niet heel lang, en ben ik gelukkig de helft alweer vergeten en kom ik toch langzaam tot de conclusie dat ik Cronenberg ondanks zijn in de basis interessante films toch vaak vind tegenvallen.

Ontroerend, intelligent en verwarrend...sinds lange tijd weer eens gezien en waar ik de film de eerste keer ontving als saai slaat de film nu in als een bom en raakt me meer dan behoorlijk.

Een uitermate boeiend beeld wordt gecreëerd rond de smeltkroes die een grote stad is, een stad vol vooroordelen, angst, intimidatie en frustratie. Maar zelfs achter het meest onwaarschijnlijke zit een verhaal. Iedere frustratie en vooroordeel heeft een oorsprong of zekere vorm van logica. Het is juist zo vaak dat we een momentopname zien en niet het voortraject. Dit is waar de film wat mij betreft in uitblinkt, het herkenbaar maken van de boosheid die tot haat leid. Tevens slaagt de film erin je volkomen op het verkeerde pad te brengen met je eigen vooroordelen, vooroordelen waar jezelf in mee gaat, iets waar de film dus ook in slaagt.

Een bizarre cirkel vormt zich in sommige gevallen en het leven wordt gebracht als een ragfijne spinnenweb waar alles invloed op elkaar heeft. Zowel goed als kwaadschiks. De moraalridder in de fout, de racist als levensredder, het verwaande rijkeluisvrouwtje die een lesje onderdanigheid krijgt, een crimineel het goede pad op en een als gangmember ogende slotenmaker als moreelkompas en tussendoor nog een wonder. De redding uit de gecrashte auto is erg goed gebracht, net als het wonder en de daadwerkelijke last die Officer Ryan meesleept.

Crash dekt de lading waar hij voor staat, namelijk een niet af te stoppen reeks botsingen waarmee mensen met elkaar in aanraking komen, chaos veroorzaken, problemen brengen, vooroordelen creëren maar soms ook het licht zien en goed doen. Chaos ontroert, prikkelt, is rauw, direct, uitgebalanceerd maar werkt tevens verwarrend. Wat mij betreft daarmee een topfilm waar veel acteurs zich van hun beste kant laten zien met voor mij toch wel interessantste en beste Matt Dillon.

En van de lucht naar het water met een film van bijna dezelfde leeftijd en dat leverde dus deze Crash Dive op. Dus kom maar op, maar helaas leed deze film aan dezelfde ziekten als The War Lover en werd het zelfs nog erger.

Aan de opening zal het niet liggen met de innemende luitenant Stewart en diens overplaatsing naar de onderzeebootdienst en ontmoeting met Jean. Vanuit het tijdsbeeld gezien braaf maar gelukkig geeft Tyrone Power het geheel de nodige kleur. Uiteraard moet de film het daarna hebben van de missies op het water met een aanvaring met een Duitse kaper en zijn de momenten onder water en onder aanval knap gemaakt met een leuke list om van de aanvaller af te komen. Tot dan lijkt het allemaal niet zo verkeerd...

Maar vervolgens wordt net als in de vorige film erg veel tijd opgesoupeerd aan de romance die qua spanning ook nog eens niets toevoegt want de conclusie dat beide mannen met dezelfde vrouw omgaan duurt veel te lang en komt pas een half uur voor het einde aan het licht. Vervolgens proef ik aanboord weinige spanning tussen de twee maar wordt de film vervolgens nog eens volledig ondermijnd en naar de tering geholpen doordat de commandant verwordt tot een waaghals, wat nog tot daar aan toe is, maar om vervolgens een commandomissie met zijn bemanning op te zetten is complete kolder. Hier zijn die mensen niet voor getraind, straks sneuvelt er een cruciaal bemanningslid, en men heeft nooit zoveel wapens en explosieven aanboord om dit te doen. Totale onzin wat dat betreft.

En dat is andermaal jammer net als in het geval van The War Lover waar ook in dit geval de focus alle kanten opwappert, het geheel in clichématigheden eindigt en als klap op de vuurpijl met iets totaal ongeloofwaardigs komt. Eindresultaat is dan ook een dikke onvoldoende wat mij betreft.

"The brave may not live forever, but the cautious do not live at all"

Wat kon ik nu beter gaan kijken dan deze documentaire op de eerste dag van de Olympische Spelen terwijl er zelfs snowboard en Freestyle voor was op het moment van kijken? Zien deed ik dit al meerdere keren, iets waar ook verschillende keren menig traantje bij is gepinkt omdat ik eind 2012 met een zwaar ongeluk binnen de schoonfamilie werd geconfronteerd en tevens met een nasleep en revalidatie te maken kreeg waar veel in te herkennen viel. Neem bijvoorbeeld die doodse blik, dat emotieloze gezicht en lethargische staat, het is zelfs 14 jaar later nog voldoende om mij kippenvel te bezorgen.

Maar goed, Kevin Pearce, The Crash Reel, en een aangename vibe met een stel van die nozems living the life, living the dream, doing what they love. Een hekel heb ik dan bij voorbaat al aan een ieder die veilig vanaf de bank dit gedrag, en een vergelijkbare parallel als Isle of Man coureurs, veroordeelt als gekken en maniaken en zelf kennelijk als 100-jarige in bed wil sterven aan ouderdom. Zoals mijn vader altijd roept als het om bergbeklimmen, deepzeeduiken of iets anders gevaarlijks gaat,' ik heb daar niets verloren en dus niets te zoeken'. Hij is afgelopen week 86 geworden waar wat heeft ie bereikt of gedaan? Heeft ie geleefd? Begrijp me goed dat ik buiten de nodige urbex, dat de gemiddelde al doodeng vind, ook niet bepaald een waaghals ben maar ik begrijp zeer zeker wel wat een ander drijft in de vorm van 'the sky is the limit'. In plaats van te veroordelen heb ik juist een ontzettende bewondering dat zij al die remmingen die een ander heeft voor angst en pijn uit kunnen schakelen omdat te doen wat ze graag doen, liever één dag goed geleefd dan een heel leven amper. Buiten dat houden ze er een bepaalde psychologie op na die eenieder er ook op na houdt die bij het leger tekent, mij schieten ze niet dood, ik krijg geen PTST. Mij overkomt dat niet...net zo toepasselijk als de val van Lindsay Vonn vandaag waar ook iedereen alweer een mening over had. Een gebroken been in dit geval, of de rest van je leven de twijfel van had ik toch wel moeten gaan. Het verschil is; zij twijfelen niet, zij doen het gewoon. En dat vind ik razend knap, liever alles verloren dan nooit gegokt.

Maar afijn, terug naar de docu waar het mij niet helemaal duidelijk is of Kevin al gevolgd werd door een documentairemaker en dat het ongeluk simpelweg gebeurt, of dat het beginpunt toch het ongeluk is met een terugblik naar eerder. En Pearce blijkt een opgewekte, aanstekelijke en intelligente jongen, past in het profiel van de langharige nozem, met een leuke vriendengroep, die doen wat ze willen met de Spelen in het verschiet, maar dan slaat het noodlot toe. En wat is het allemaal herkenbaar, het wachten aan het bed, hopen op een wonder zoals wij dat deden een week voor de kerst en zowaar op kerstavond de verbetering inzette. En het is niet mals, met een hele lange weg te gaan waar alles opnieuw geleerd moet worden, die lege duistere blik en dat emotieloze gezicht en de wetenschap dat je met een heel ander iemand te maken gaat krijgen, in zoverre er nog 'iemand' terugkeert waar je iets mee kan. Buiten Kevin zelf is de saamhorigheid hartverwarmend wat heel veel zegt over de community die een bijzonder slag mensen bevat. Maar de documentaire trekt zich daarna nog veel breder met de revalidatie, de wens tot terugkeer, de discussie binnen de familie rond 'trust and risk' waar de aandoenlijke broer David regelmatig doorslaggevend is.

Maar eerst worden we nog even verrast met beelden van X-Game stunts die écht voorbij alle menselijk logica gaan zoals bijvoorbeeld het stunten met sneeuwscooters waar het een wonder mag heten dat die Adam Taylor nog niet in een dwangbuis zit of hartstikke dood is, en nog een aantal momenten wat gewoon helemaal nergens over gaat. Dat is opzettelijk de dood tarten waar een verlamde sporter, wiens naam ik kwijt ben, beweert dat dit is wat het publiek wil, dat de sporters vallen en verongelukken. Nee beste jongen, men wil heldendaden zien, spektakel en sprookjes, ik geloof niet dat men ongelukken wil zien terwijl het geschreeuw van Lindsay Vonn duidelijk te horen was op tv en me nog in de oren galmt en misselijkmakend was. Maar goed, terug naar Kevin waar het verhaal inmiddels is overgegaan in een wederopstanding en de wens weer op de board te staan. En andermaal zit daar een discussie van grote omvang aan te komen, want poeh hé, dan moet je toch wel gek zijn...? Integendeel als je het mij vraagt.

In een wereld waar alles op zijn kop staat, niets nooit meer is zoals het was of zal zijn, een schemerwereld van gevoelens, angst en keuzes waar rede ondergeschikt is, heeft die jongen één wens en dat is terugkeren waar hij goed in was. Het is psychologisch juist heel begrijpelijk dat hij dat terug wil en op zijn minst wil proberen, daar was hij de baas, daar was hij in zijn element, dat biedt hem een gevoel van vertrouwen, hij wil terug in dat gevoel wat hij begrijpt. Zoals hij op een gegeven zegt, snowboarden was op een gegeven een uitweg en het is maar al te begrijpelijk dat hij die uitweg weer zoekt. Ik snap dit best wel ondanks de bezwaren van de familie, die ik net zo goed begrijp, waar hij dan ook de ruimte krijgt om het te proberen, even weer zichzelf is, tot hij er vanzelf achter komt dat het toch nooit weer hetzelfde gaat worden en op natuurlijke wijze afstand kan nemen en het kan accepteren. Begrijp me goed dat ik de stress van de familie echt ontzettend goed snap, anderzijds vind ik het een lastige discussie om iemand op te leggen dat hij maar ergens mee moet stoppen terwijl dat zijn passie is. De krokodillentranen van vriendinnetje Ellery vind ik dan weer ontzettend vals en onuitstaanbaar met de uitspraak dat hij niet weet wat hij hun heeft aangedaan. Zeg juf, je snowboard zelf ook stop jij dan ook even?

Afijn, The Crash Reel was wat mij betreft een mooi weerzien waar een ontzettend breed beeld wordt uitgetekend over een sport en passie die zeker niet zonder gevaar is, waar je soms ontzettend veel geluk moet hebben, maar waar vervolgens ook de onverzettelijkheid van de menselijke geest en het lichaam getoond wordt. De film gaat in die zin over heel wat meer met alle processen rond Kevin en zijn familie in de vorm van een bijzondere wederopstanding, waar de familie naar elkaar toe groeit en een ieder, Kevin niet in de laatste plaats, een stukje wijzer wordt. Prachtig!