Opinions

En maar weer eens een Top250er meepakken en dat werd deze M die ik als full movie met Engelse ondertiteling wist te vinden op YouTube. En wat een verrassing bleek deze film op leeftijd te zijn wat logisch is vanwege het stemgemiddelde maar er iets mee hebben is de volgende vraag. En dat kon met volmondig ja beantwoord worden.

Het verhaal is uitermate simpel met een kindermoordenaar die het vooroorlogse Berlijn in de greep houdt. De politie staat ondanks stevige aanpak redelijk machteloos waarop de onderwereld, die te lijden heeft van iedere steen die door de sterke arm wordt omgekeerd, zelf op onderzoek gaat en ingrijpt. En eigenlijk geniet ik vanaf het begin al van het tijdsbeeld en een detail als de met pamfletten beplakte pilaar en zie ik moeiteloos Bernie Gunther, mijn favoriete karakter, van Philip Kerr, mijn favoriete schrijver, door de straten struinen opzoek naar aanwijzingen. De film gaat onverminderd voort en de scène met de nietsvermoedende moeder wachtend op haar dochter maakt net zoveel indruk. En eigenlijk houdt de film daar niet meer mee op.

Fraai wordt er gewerkt met de ontstane onrust, spanning en achterdocht, zit Lohman boven op de zaak maar laat de onderwereld er ook geen gras over groeien met de ontzettend sterke scène met de ingeschakelde zwervers die het doelwit achtervolgen. En eigenlijk ademt de film tal van kleine briljante momentjes uit zoals de eerder genoemde achtervolging, of hoe men het gebouw doorzoekt en zijn er ook nog geweldige momenten van humor zoals de wezenloze blik van Lohman als de gepakte crimineel over de kindermoordenaar begint. Niet te vergeten een bepaalde intensiteit die rond Beckert gevangen wordt en vooral de show steelt in de eindscène. Dan is er uiteraard nog het geweldige camerawerk met licht, donker, schaduwen en framewerk met achtergrond, gewoon geweldig, en dat voor een film uit '31.

Het mag duidelijk zijn dat deze film mij glansrijk heeft weten te verrassen en wat mij betreft geheel terecht in de Top250 staat, want dit zit héél goed in elkaar als je het mij vraagt met een welhaast tijdloze, humoristische en vooral spannende film. De achterliggende gedachte zal ongetwijfeld iets zijn dat criminelen en de onderwereld een vorm van eer en trots hebben. Maar ach, who cares, want wat een topfilm die geen moment verveelt.

Prima filmpje om er even in te gooien na het gamen op woensdagavond game-avond zo leek ons. Verwachten we er veel van? Neuh. Viel het toch tegen? Ja, een heel klein beetje wel. Maakt het uit? Nee, geen reet.

Wie Machete zegt heeft het uiteraard over Robert Rodriguez, en wie het over Rodriguez heeft denkt aan Planet Terror en From Dusk Till Dawn. Het mag dan ook geen verassing zijn dat de complete cast van Machete in beide andere films voorkomt. Het verhaal van Machete is simpel, een verketterde smeris die per ongeluk gecharterd wordt voor een zondebok missie om daarna vooral de pijp uit te gaan. En laat machete daar nu niet aan meewerken en een tegenstander van formaat blijken te zijn. De slachting die volgt is grandioos, het voornaamste wapen is niet moeilijk te raden.

Machete moet op één onderdeel beoordeeld worden en niet meer; en dat is geweld en bloedvergieten en zo creatief en veel mogelijk. Veel meer heeft dit grindhouse product ook niet. Zeker, het sfeertje is aardig, de dames fraai, de cast groot, de muziek sleazy...maar verder weet de film qua dialoog en acteren niet helemaal te overtuigen. Dit heeft Rodriguez toch veel beter voor elkaar in PT en FDTD waar het verhaal technisch ook nog overtuigd. Maar goed, Danny Trejo als leading man, tja, dan blijven de oscars wel uitzicht en wordt het inhoudelijk bij voorbaat al niet zo best.

Niet te min is Machete uitermate fijn vermaak, mits grof geweld en over de top actie je ding is, want dat levert Machete wel. Daarom lekker voor een keer.

Geniale film blijft dit toch. In het genre mysterie toch een van de beteren.

Film zet meteen al de toon met mysterieuze voorvallen en gebeurtenissen, gekke briefjes, rare verschijningen en een doodenge en tevens geniale Bale die behalve slaapgebrek en paranoia ook een paar neurotische tics heeft ontwikkeld. Eigenlijk is het een film die je achterste voren zou moeten kijken en is het de vraag, wordt het nu met iedere scene ónduidelijker of juist duidelijker?

Geweldig Hitchcock achtig sfeertje, fijne muziek, prima prestaties van Bale qua acteren en uiterlijk, en een fijne ontknoping.

Oude westerns zijn vaak wel te wagen gokjes bij de kringloop, pakken die altijd goed uit...? Nee, natuurlijk niet, maar de pareltjes die gevonden kunnen worden maken de gok wel waard. McKenna's Gold was vooral de gok wel waard vanwege de cast en regisseur die een aantal sterke titels achter de naam heeft staan. Dat dit toch zekere geen topproduct garandeert bleek wel weer.

Men neme een verborgen goudader in Indiaans bezit, we hebben een 'sympathieke' sheriff die zou weten waar deze ader zit en we hebben een hele horde boeven, gelukszoekers, avonturiers en ander niet te vertrouwen volk. Temidden van dit begint een niet bepaald oninteressante tocht over de dorre vlakten van uitgestrekt New Mexico, Utah en Arizona aldus Wikipedia wat de opname locaties betreft. En er moet heel wat overwonnen worden betreffende de aanwezigheid van soldaten, achterdocht, de natuur en niet in de laatste plaats twee ruziënde vrouwen, en die Hesh-ke is me nogal wat met haar zwemscene, en dat nog wel voor 1969.

De cast mag in die zin natuurlijk niet vergeten worden met houten klaas Gregory Peck, Sharif, Savalas, Eli Wallach, Lee J. Cobb, Anthony Quayle en Julie Newmar. Maar ergens wordt het potentieel van de film niet bereikt die er op het eerste oog wel in zit. Is het Peck die zoals wel vaker tegenvalt en als leading man te weinig brengt? Is het toch het tempo dat teveel op en neer gaat en scènes heeft die te lang duren met tot gevolg dat McKenna's Gold toch best een lange film is en niet altijd even interessant? Of is het toch de knulligheid in bepaalde zaken als de miniatuur aardbeving en montage op het vlot zoals Roger Thornhill ook reeds stelt...?

Toch ervaar ik McKenna's Gold niet als slechte film en krijgt de film een plekje binnen de collectie met als bedoeling op termijn een herkijk en definitieve stem. Voor nu 3 sterren.

Woensdagavond gameavond afgetrapt met een herkijk van Mad Max met het doel naar Fury Road en Furiosa toe te werken. Uiteraard is de low budget classic uit 1979 dan de logische eerste instantie de rij en ik moet zeggen dat ik de film al meerdere keren gezien heb en er nooit echt een hoge pet van op had met een waardering van 3 sterren. Maar daar komt nu toch verandering in.

Mad Max blijft natuurlijk een ultra low budget concept die verhaaltechnisch weinig om het lijf heeft, zeg gerust minimalistisch, is het acteren regelmatig op het randje en is vooral de botsing met de Night Rider waar alles tegen elkaar opveegt rond de caravan eerder slapstick dan serieus. Dan heb je nog zo'n buitenissig karakter als Fifi en vind ik het dom dat je in een wereld waar altijd brandstof gebrek is wel altijd volgas gereden wordt, vervolgens lijkt het geheel dan snel door zijn hoeven te zakken.

Toch zag nu voor het eerst een andere kant waar ik toch overtuigd raakte van de knettergekke motorbende en hun leider Toecutter in deze botsing met vlees geworden Nemesis Max Rockatansky, ook al komt de dood van vrouw en kind wellicht te laat voor een echte 'rain' of terror en revenge onder de motorbende. Buiten dat, gezien de tijd van uitkomen in 1979, heeft de film toch een aantal keren een overtuigende en onplezierige kant met het stel, en met name het lot van het meisje, in de Chevrolet Bell Air en kan ik me voorstellen dat dit 45 jaar als schokkend ervaren werd. Buiten dat heeft het geheel een hoog gehalte verbrand rubber en benzine, is het spectaculaire, heeft een fijne soundtrack en veel dik aangezete karakters. En zo scoort deze minimalistische film toch opeens een stuk beter dan het voorheen deed en smaakte me deze Mad Max goed.

En op woensdagavond verder met de Mad max reeks wat resulteerde in het tweede deel die ik tot mijn eigen verbazing nog nooit beoordeeld had. Dus meteen de telefoon er maar even bij voor aantekeningen bij deze film waarvan ik dacht dat slecht beoordeeld werd maar toch zowaar een 3, 5 gemiddeld lijkt te scoren, iets dat mij niet verbaasd want zo slecht is het allemaal niet.

Er wordt namelijk naadloos voortgeborduurd op het eerste deel met Gibson die er in slechts drie jaar best wel een stuk mannelijker en ouder uitziet. En al snel wordt er met veel opgefokte paardenkrachten door de Australische woestijn gejakkerd op zoek naar 'peut', zijn er gevaren te over en richt de aandacht zich op een gegeven moment vooral op een soort van raffinaderij die onder constante aanval ligt van een heerschap genaamd Humungus. Een samenloop van omstandigheden doet Max intern belanden waar men eerst achterdochtig is maar er daarna vooral plannen tot ontsnapping ontstaan waar Max een bepaalde rol in moet gaan spelen.

En eigenlijk is het meer dan vermakelijk waar vooral de eindstrijd spectaculaire is, de soundtrack goed, de verschijning van Virginia Hey interessant is, andere bijzondere karakters kleur geven zoals Wez en de Gyro-captain en de rauwe post-apocalyptische sfeer prima is met rauwe momenten. Mindere punten zijn toch al snel zo'n raar karakter als The Ferel Kid, hebben de vele karakters en ander rapalje rond Lord Humungus een belachelijk hoog sexslaaf, bondage en s&m gehalte in hun leren pakjes met blote billen of maskers die 'the gimp' uit Pulp Fiction niet zou misstaan en heeft het geheel eigenlijk amper inhoudelijk dialoog en is verder weinig subtiel. Tevens kan ik dat stomme rondjes draaien rijden en gassen moeilijk begrijpen als je juist op zoek bent naar brandstof.

Maar goed, dat laatste is de kniesoor in mij waar Mad Max 2 toch zeker een goede indruk maakt en meer dan vermaakte.

Na het griezel uitstapje van vorige week weer terug in de normale doen met de Mad Max reeks en The Walking Dead. En in dit geval was Mad Max Beyond Thunderdome aan de beurt en daarmee naar het schijnt de slechtste film van de Mad Max reeks. En ergens heb ik de film wel een keer gezien veel wist ik daar echter niet meer van, maar het was wel vrij snel duidelijk waarom deze film niet zo heel goed beoordeeld wordt.

Duidelijk is te zien dat de reeks qua aandacht en naam in de lift zit aangezien het budget met de eerste film keer 12 is gegaan en de tweede film ongeveer tweeënhalf. En dat is het eerste half uur best te zien qua figuranten, een grotere setup en bijvoorbeeld de plaats Bartertown die wel wat centen en spijkers gekost heeft. Uiteraard is Gibson weer van de partij die er alweer iets ouder uitziet, en wordt de cast aangevuld met nog wat bekende gezichten zoals Tina Turner, George Spence als de piloot, komt Docter Standisch uit Flying Doctors voorbij en is Helen Buday een leuke verschijning. Dan is er nog de poging tot meer verhaal en meer dialogen dan in de andere twee delen die op dat vlak nog simpel te noemen zijn.

Maar helaas mislukt het volledig. En dan vooral vanwege bepaalde keuzes in het script want waar de vorige films juist goed zijn vanwege de rauw nihilistische sfeer met moord en verkrachting, lijkt de film zich op een breder en jonger publiek te richten vooral met de groep kinderen die Max op een gegeven onder zijn hoede neemt. En eerlijk gezegd is dat killing voor de film die op een gegeven saai is, zoetsappig en qua humor en gedoe rond die kinderen meer van een kinderfilm heeft dan dat dit nog vergelijkbaar is met de stijl en gebeurtenissen zoals we de Mad Max reeks tot op dat moment kennen. Dan voegt zo'n aanwezigheid van een Turner ook nog niets toe want acterenderwijs brengt ze in mijn ogen niets.

Waar ik vooraf verwachte dat het niveau wel mee zou vallen bewijst Beyond Thunderdome dan toch dat het de minste van de drie is. Geen voldoende wat mij betreft.

De game avond bracht ons weer terug bij de Mad Max reeks en in dit geval bij het vierde en voorlopig beste deel. En ik zal eerlijk zijn dat de eerste keer de film niet heel best overkwam en de keren daarna als voldoende beschouwde. Maar inmiddels kan ik dit deel goed waarderen en zie ik het als beste in de gehele reeks.

Kritisch zijn we natuurlijk altijd en er valt zat op te merken aan MMFR want het verhaal stelt natuurlijk bar weinig voor. Zo is er verschrikkelijk veel gedoe aan de hand zoals de vlammenwerpers terwijl brandstof juist een hot item is en is zo'n enorme kluisdeur ook erg bijzonder in een rots waar Joe de dames achter verstopt had. Om nog maar te zwijgen van zo'n dom karakter als Rictus en alle rare en domme keuzes van de opgejaagden onderweg. En ik moet zeggen dat ik vaak erg kritisch ben en meer van films dan een dergelijke dom verhaal wens. Toch in het geval van Fury Road ben ik mild en kijk ik naar andere dingen.

Want Fury Road is van begin tot einde een über gestyled geheel met fantastische voertuigen waar de productie terecht een Oscar voor heeft gekregen, iets dat net zo goed geld voor de omgeving en de CGI zoals in de storm, want het ziet er super gelikt en strak uit. Dan zijn er de ronduit kleurrijke en ontzettend vette karakters, is het eigenlijk alles ontzettend vet aangezet, hebben we een schare prachtige dames met Kravitz, Keough, Lee en Huntington, zijn ook de War Boys briljante verschijningen als ze hun pepmiddel gehad hebben en is er natuurlijk de ontzettend fijne soundtrack van onze eigen Tom Holkenborg. Maar het grootste punt en kenmerk van de film is toch wel dat het geen moment stilvalt, het denderend en davert aan één stuk door in een ongenadig tempo met aanvallen, achtervolging en zelfs belagers vanuit de lucht en het verveelt werkelijk geen moment.

Zwakke punten, tja, het reeds genoemde verhaal, maar dat was wel duidelijk dat het in een Mad Max film daar niet omdraait. Dan valt de inbreng van Tom Hardy uiteindelijk een beetje tegen, hij doet het prima als mannetjesputter maar qua karakter en tekst stelt het allemaal erg weinig voor en lijkt War Boy Nux meer airtime als karakter te krijgen. Afijn, ondanks een enkele kanttekening is duidelijk dat de film nog steeds in de lift zit want hij vermaakte nog weer meer dan vorige keren.

Morning. I'm a friend of Harry Luck's. He tells me you're broke.

Nah. I'm doing this because I'm an eccentric millionaire.

Dé western voor mij en een ongelooflijk stuk jeugdsentiment. Wat maakte deze film destijds en indruk met de hard maar faire leider Brenner en zijn vlotte oneliners uitspugende sidekick McQueen. En de film scoort wat mij betreft nog steeds goed en vermaakt altijd nog steeds in den bijzonder.

Hoewel de film met alle hedendaagse westerns verre van realistisch of grimmig over komt maakt dat bij The Magnificent Seven niet bepaald uit. TMS draait in die zin om het opgeleukte avonturenbeeld a la Arendsoog of De Mississippi Express die vooral een geromantiseerd beeld uitdraagt. De film is vlot, er zitten een aantal prima schietscenes in, er zitten veel humoristische oneliners en dialogen in, en de groep mannen valt op door de verscheidenheid aan karakters die erg uiteenlopen zijn en ieders voor zich opvallen. De harde leider, de vlotte sidekick, de jonge hond, de twijfelaar die zichzelf moet zien te hervinden, de vechter met het grote hart, de stille kracht....en ga zomaar door.

Brenner en McQueen geven zonder meer in het begin hun visitekaartje al af als duo dat elkaar aanvoelt, chemie heeft en voor de duivel niet bang. Zeer humoristisch is de aanloop naar het kerkhof waarna de ronselen voor de klus begint. Een aantal erg vermakelijke scenes trekt voorbij en de groep mannen overtuigd als huurlingen en vooral Brenner en McQueen doen het heel goed als duo. Vooral McQueen vind ik geweldig als de onderkoelde ladysman met zijn snedige grappen. Een aantal prima actiescenes komt voorbij waar toch prima gewerkt wordt voor die tijd met het nodige spektakel. De film rond zich in die zin prima af met de nodige offers, het feit dat ze er nauwelijks aan verdienen en de scene waarin de charme die Chico in het beroep lijkt te zien behoorlijk realistische en hard door de de mannen de grond ingeboord wordt. Het leven als huurling is wellicht avontuurlijk als je jong bent maar bied weinig perspectief op lange termijn.

De soundtrack van Bernstein is prima, mag je ook verwachten overigens, en de mannen doen het prima. Brenner overtuigend, Buchholz prima, net als Bronson en Vaughn, zelf vind ik McQueen het meest tot de verbeelding spreken. De chemie van de groep is prima, net als de locaties. The Magnificent Seven is ondertussen al heel wat jaartjes oud maar overtuigd mij nog altijd meer dan prima als heerlijke, vlotte, met humor doorspekte western die voor mij de standaard van het genre is. Heerlijke film.

Ooit bij uitkomst al eens gezien, veel was er niet van blijven hangen behalve dat het alleszins redelijk is maar niet in de schaduw kan staan van mijn jeugdsentiment, de versie uit '60 met Brenner en McQueen. Ik vraag me dan wel eens af wat de redenatie van zo'n remake is, de kans dat je het beter doet is niet groot. Is het liften op die grote naam...? Een remake van, ik zeg maar wat, Kelly's Heroes met Sharlton Copley als Oddball, Josh Brolin als Big Joe en Robert Pattison als Kelly lijkt lang niet verkeert maar waarom zou je het doen...? De oude film is perfect, net als The Magnificent Seven.

Anders is sowieso al de aanloop. Deze versie neemt veel meer tijd ter introductie van de karakters en in dit geval Sam Chisolm die ongetwijfeld op Bass Reeves de bekende gekleurde Marshall gebaseerd is. Op zich niet iets dat ten koste van de film gaat. Dan de keuze als 'leading man', Yul Brenner is natuurlijk weergaloos in de '60 versie en ieder acteur zou verbleken, maar met Washington heeft men toch net die klasbak gevonden die zich kan meten met Brenner en het op zijn manier invult en geen zwakke afspiegeling betreft. Met een wel erg bont gezelschap, iets om later op terug te komen, gaat men op pad naar het dorpje. De ontmoeting met de Indiaan is interessant, de eerste shoot out mag er ook zijn waarop het bekende het winnen van de bevolking en het trainen van die zelfde bevolking volgt.

De actie is in de twee helft meer dan prima, de soundtrack heeft aardige momenten, Halley Bennett is erg leuk voor het oog, Chris Pratt is wel redelijk te noemen in zijn rol net als Ethan Hawke, zijn er een aantal aardige grappen en komt de bekende one liner van McQueen voorbij. Maar The Magnificent Seven heeft toch tegen zich dat het soms te graag indruk wil maken, de karakters zijn voorbij het kleurrijke en zijn karikaturen, Horne bijvoorbeeld, en de film probeert te gelikt en gestyleerd over te komen. Een heel verschil met de '60 versie die authentieker aanvoelt.

The Magnificent Seven 2016 is best een aardige film en leuk voor een keer, en misschien dat er een betere waardering ingezeten had zonder zo'n goede voorganger. Maar ja, een vergelijking trekken gebeurt nu eenmaal of dat nu terecht is of niet.

Op de gok bij de kringloop wetende dat de film niet zo heel best scoorde, desalniettemin toch maar even geprobeerd en met een wisselend resultaat.

Nu moet ik zeggen dat ik de synopsis van de film niet gelezen had en verwachte alleen maar met Saint-Clair te maken zou krijgen, en jeetje, wat een hysterische en soms flauwe humor met een enkele geslaagde grap . Even vraag ik me af hoe ik dit anderhalf uur vol denk te gaan houden tot de switch met schrijver Merlin waarop ik plots het opgeklopte spionen beeld ook beter kan plaatsen. Dat Merlin verliefd is of raakt op de bovenbuurvrouw is uitermate voorspelbaar maar wel begrijpelijk, want amai...wat is dat toch een verrukkelijk mooie vrouw.

Vervolgens wordt er toch een aardig verhaaltje gebrouwen om dit verhaal met best nog een paar aardige discussiepunten. De ondankbare taak van Merlin bijvoorbeeld, uitgeknepen tot en met en met de nek aangekeken maar wel goed voor de kopij en smeuïge boekjes. Of de eeuwige discussie over de zogenaamde 'foute' vent, het roofdier, de versierder. Op grappige wijze neemt Merlin literaire wraak op een ieder waar hij onenigheid mee krijgt of op zijn eigen karakter als hij weer een blauwtje loopt. Kostelijk is toch wel het gestuntel en gesnotter van Bob als Merlin hem te grazen neemt na de zoveelste teleurstelling en verafgoding van Bob.

Kostelijk zijn de grap met de gifpil, de R op de typemachine die panne krijgt, of bijvoorbeeld het vest met alle wapens. Eigenlijk zijn er te veel om op te noemen. Maar zo nu en dan schiet het geheel ook wel eens uit de bocht zoals richting het einde waar het op het einde na toch echt een rommeltje wordt. Overduidelijk is Le Magnifique een persiflage op het James Bond genre en op het nodige aan Hollywood geweld. En het ene moment slaagt Le Magnifique met antiheld Belmondo daar beter in dan het andere moment. Want waar de film de eerste twintig minuten op een dikke onvoldoende afstevende kwam daar toch een behoorlijke verandering met het verhaal dat zich ontvouwde. Vooralsnog 3 sterren maar wie weet wat een herkijk met de tijd doet.

We maybe trough with the past, but the past ain't trough with us.

Drama die ooit wel eens meer indruk maakte, de sleet zit er in die zin niet op, toch maken onder andere Boogie Nights en There will be blood meer indruk.

Een tragisch drama die mede door zijn toevalligheden vaker als tragikomedie over komt dan heel serieus. Een film die subtiel het beeld uitdraagt dat iedere stap en handeling die we maken invloed heeft op wat anders, ofwel, het leven in die zin zou te vergelijken zijn met een complex uurwerk met op iedere gebeurtenis oorzaak en gevolg. In dit geval met de nadruk op fouten die gemaakt zijn tot betrekking tot anderen. De schade, psychologische valkuilen, de façade die vaak gebouwd wordt, of de slechte keuzes, wroeging, boetedoening, het maken van nieuwe keuzes en eventueel verder gaan komt allen voorbij. Magnolia lijkt naast de droog tragisch toon veelal een psychologische reden te benadrukt dat niets zonder reden gebeurt en alles vroeg of laat een prijs heeft.

Kostelijk zijn de 'rare' toevalligheden, maar ook de bizarre uiteenzetting in het begin. Tevens is dat het karakter van Cruise, Mackey. De grootste façade met de meeste schade erachter. Iemand die een bizar gedrocht voor zichzelf gecreëerd heeft als compensatie. Vermakelijk, beschamend en stuitend zijn de lezing hoe de vrouw te temmen. Het interview dat langzaam aan spaak loopt en waar de zekere Mackey als sneeuw voor de zon smelt, is erg mooi opgebouwd. Stuitend overigens ook hoe hij zich zelf vol overtuiging staat te verkopen, zijn hielenlikkende assistent Captain Muffy op de achtergrond grijnzend, wat een lul, en wat een heerlijk afloop wat het interview betreft waar Mackey zich als een kind gedraagt. Zo is de koffie scene tussen Claudia en de agent ook best wel kunstig en goed geacteerd zo heen en weer lopend naar de keuken. Wat overigens aan Earl opvalt is dat de uiteindelijk relativering, spijt en inzicht pas op het laatst komt, tenminste in zijn geval. De problemen voor iedereen lijkt alleen maar te groeien naar mate de film vordert en tevens opvallendde onzekere Mackey bij zijn vader, van de vrouwen temmende compensatie façade is niets meer over.

Naadloos lopen de verhalen in elkaar over en vervelen geen moment. De veel te serieus en onhandige agent, stresskip Claudia, Linda en haar geweten, het slecht behandelde slimme kind, de naar erkenning hunkerende Donny, allen prima rollen overigens van Walters, Reilly, Moore, Macy en Blackman. Cruise spant uiteraard de kroon, terechte prijs overigens, en valt Hoffman juist op als buitenstaander die met recht een toevalligheid en buitenstaander genoemd kan worden. Maar is dat wel zo? Want hij is de juiste man op de plek om de wens van Earl te realiseren. Iets waardoor de cirkel wat dat betreft weer rond is. Een contrast overigens met de andere verhaal lijn rond Gator. Niet alleen stort zijn wereld in, zo lijkt zijn dochter ondanks haar schade eerder toe aan goede keuzes dan Mackey dat dan weer is. Een erg aparte spiegelwerking in die zin. De muziek mag ook met recht genoemd worden die zo nu en dan burgerlijk qua toon is, iets dat in eerste instantie in alle tragiek contrasterend lijkt. Maar daar zit wellicht ook weer een nuance in, want kennen alle levens niet dergelijke tragiek? In principe zien we de gebruikelijke stress, spanning en problematiek de we allen van tijd tot tijd doormaken.

Magnolia is tragisch, droog, pijnlijk, vermaakt, geeft een inzicht in wat we veroorzaken, hoe we zelf zijn geworden, hoe voor jezelf op te komen of het juiste doen, en heeft vooral een relativerende werking. Iedere huis heeft zijn kruis blijkt maar weer. Maar waarom nu die titel...Magnolia..iemand?

Gebruikelijke harde politiefilm, kwalitatief iets minder dan Smerige Klabak, maar daarom niet minder vermakelijk.

Harry is terug en impopulairder dan ooit. Ditmaal wordt er voor een andere opzet gekozen en een iets ingewikkelder plot dan de eerste, waar we vanaf het begin weten wie de dader is. Hoewel, na de kennismaking met de vier motormuizen is het wat mij betreft vrij duidelijk. Slechts de betrokkenheid van Halbrook blijft tot het laatste wat schimmig.

Verder is het veel van hetzelfde, vrouwen die zich praktisch aan zijn voeten werpen, valt me in de eerste niet zo heel erg op, het zware gedreun van een Magnum .357, achtervolgingen, geknok en uiteraard een grumpy Eastwood.

Leuk voor het vermaak.

Een sentimentele krachttoer met een suikerzoet laagje van Frank Darabont, die bij mij iedere keer wel een snaar weet te raken. Altijd eigenlijk altijd al een zwak voor deze prent gehad.

Een prachtige speelfilm, wat mij betreft geen drama, die uiterst rustig maar niet minder aandoenlijk zijn weg zoekt met veel feel good en sentimentele momenten. Hoewel ik snap dat mensen het over the top zullen vinden, klopt het wat mij betreft precies, met de nostalgische uitstraling en de fijne '50 sfeer, maar vooral het verhaal dat exemplarisch geweest zal zijn voor steden, dorpen en zelfs families doet mij wel wat. Het slaapstadje schud wakker wanneer een van de meest gedenkwaardige karakters lijkt terug te keren en dat terwijl het stadje haar meeste toekomst verloren leek te hebben door het offer aan WO2. Aandoenlijk is toch te zien hoe graag ze één van de verloren zonen zo graag weer in de armen willen sluiten, wat eigenlijk alleen nog maar andermaal benadrukt wat voor litteken al dat verlies is van jonge mensenlevens. Luke wordt onmiddellijk opgenomen en ik moet zeggen dat het me geenszins een slecht plekje lijkt, vooral als je Laurie Holden zo nu en dan eens van de hik af mag helpen. Naast zijn eigen twijfel en ontdekkingen, vind zijn verleden hem letterlijk, en ontpopt hij zich voor de commissie alsnog nog tot iemand die hij dacht niet te durfde te zijn en waar de mensen in het dorp hem juist wel voor zagen.

Bijzondere sobere en prima rol van Carrey, vallen de vele bekende gezichten op met Landau, Whitmore die heerlijk scherp is in het begin, Stiers, DeMunn, Rifkin, Balaban en Holbrook. Daarnaast is Holden erg prettig voor het oog. De soundtrack werkt overigens aanvullend mooi op de film met kwetsbare doch mooie melodieën. En als laatste toch een verscheidenheid aan boodschappen die je uit de film kan halen zoals bijvoorbeeld naastenliefde, hoop en vooral de breuk en keuze van Peter met het eerdere leven van roem, geld en ego om in een slaapstadje een bioscoop te gaan bestieren. Niet bepaald een droombestaan maar wel iets met voldoening en gevoel. Ik vind daar weinig verkeerds aan, wellicht wat te zoet voor sommigen maar ik vind het geheel absoluut een bepaalde charme hebben.

Gewoon een mooie film.

Klassiekerzondag bracht ditmaal Major Dundee, en Peckinpah gaat in die hoedanigheid nog enkele malen voorbij komen aangezien ik nog wat films van de man samen met Major Dundee vond bij de kringloop. Duidelijk is dat dit zijn eerste grote film schijnt te zijn en als soort van warm up voor The Wild Bunch gezien wordt. Nou, kom maar op dan aangezien die wel beviel.

De film winst er ansich geen doekjes om waar we vooral de nasleep van een overval op een nederzetting zien waar niet veel in leven gelaten is. Even slikken is altijd het moment dat Charlton 'from my dead cold hands' Heston in beeld komt maar vooruit dit is in een tijd waar hij met zijn wapenwet beter zou passen. Niettemin zet hij alles op alles zich op de indianen te wreken en de kinderen die ze mee zouden hebben genomen te bevrijden. En dit doet hij met een bijzonder raggidy ass bunch bestaande uit veroordeelde soldaten, criminelen, kleurlingen en wie hij maar kan ronselen op dat vlak. De tocht die daarna ondernomen wordt toont veel natuurschoon, levert enkele schietpartijen op maar leggen vooral de onderlinge verhoudingen bloot.

En laat op dat laatste nu net de nadruk in de film liggen, want wie grootse epische slagvelden verwachten tussen soldaten en indianen zal toch bedrogen uitkomen. Want het draait toch echt om de verschillen tussen de mannen, wit of zwart, noord of zuid, waar het broeit, waar menig discussie oplaait gevolgt door knokkerij. En in principe ligt daar de nadruk van de film, de vorming van een eenheid die elkaar langzaam gevormd wordt waar wrevel en openstaande rekeningen worden gladgestreken. Interessant zijn sowieso altijd Richard Harris en James Coburn, is er een bepaalde vorm van humor die wel aardig is en kleurt Major Dundee vooral veilig binnen de lijntjes zonder dat het spectaculaire of goed wordt want duidelijk is dat The Wild Bunch wel next level is. Een 3,5 voor de moeite, vanwege de mooie filmposter en omdat ik niet krenterig ben vanavond. Wellicht dat er op termijn met een herkijk nog geschaafd wordt aan dat cijfer.

Een behoorlijke lange zit van 3 uren waar zeker de tijd genomen wordt om een bepaald beeld van de situatie destijds te schetsen, de ontwikkeling van Malcolm en de hele afloop en de kwaliteit druipt er in die zin af. Dat het in die tijd erg onrustig was blijkt ook wel uit de gemiddelde Vietnam-docu of anders Detroit van Bigelow. Goede vertolking natuurlijk van Washington, Malcolm X is zeker in de houding en mimiek en kleine gebaartjes te herkennen. Toch duurt de film mij te lang om de hele tijd te boeien. Ik heb bij tijd en wijlen echt moeite mijn aandacht erbij te houden een al te hoog cijfer gaat de film dan ook niet krijgen.

Desondanks is het zo nu en dan een meer dan interessant beeld. In het begin de hilarische en schreeuwerige pakken van zowel Spike Lee als Washington, de redelijk kolderieke momenten met de inbraak en de samenwerking met Delroy Lindo die een hele aardige rol neerzet. Maar dat is wat mij betreft opvulling want afgezien van wat achtergrond voegt het weinig toe. Pas wanneer hij zich in de gevangenis in bepaalde literatuur en leer gaat interesseren begint het wat mij betreft echt te leven. Dan zijn we wel inmiddels al anderhalf uur onderweg en heeft de film al enigszins verloren op zijn lange aanloop. Interessant blijft wel het beeld wat geschapen wordt over de situaties en maatschappelijke onrust. Hierboven wordt stereotypering genoemd, alle blanken slecht, alle zwarten goed. Ik geloof dat je dan juist helemaal de plank mis slaat. Dit is wat ik juist sociaal gezien en maatschappelijk interessant vind, namelijk dat het hele gedrag en verdeling in die zin een groot grijs gebied is ingegeven door een eeuwenoud leer van hiërarchie, een voorgeprogrammeerd idee van verschil tussen beide wellicht aangesterkt door angst voor elkaar. De blanken zijn niet perse verkeerd, natuurlijk wel in hun behandeling, maar vooral in een eeuwenoude kolossale denkfout die terug gaat naar de slavernij. Dit aangevuld met dat de gemiddelde Amerikaan nu niet bepaald een ontwikkeld burger van de wereld was, lijkt het meeste gedrag en gedachtengoed toch puur uit verschrikkelijke domheid te komen. Is het Malcolm zelf niet terug komt op zijn gedachtengoed na zijn trip naar Mekka? Hij betrapt zichzelf juist ook op racisme en stereotypering. Maar goed, terug naar de film.

Zo nu en dan erg kundig gebracht, mooi tijdsbeeld, Malcolm X maakt zelfs gespeeld door Washington indruk en het gebruikelijke gekonkel leid tot een einde niet veel anders dan ML King en Kennedy. De wereld willen veranderen komt tegen een prijs en het zou me niet verbazen dat hier ook weer een overheidsdienst een dikke vinger in de pap had. Prima film die toch krachtiger en pakkender gekund had mits hij iets compacter geweest was.

Tenslotte maandagavond nog even los met deze Valley of the Dead als weekendafsluitertje, en een zombiefilmpje smaakt wat dat betreft altijd prima mede mogelijk gemaakt door Netflix. En Valley of the Dead deed eigenlijk weinig verkeerd.

Men nemen de Spaanse Burgeroorlog met de beide strijdende partijen die geconfronteerd worden met uit de hand gelopen Nazi experimenten, en inderdaad de Nazi's lijken zo weggelopen uit Indiana Jones maar dat geldt wel voor meer uit deze film. Niet dat dit erg is, integendeel, want Valley of the Dead is toch best een vermakelijk geheel met vetre karakters, het nodige aan gekibbel, een beetje humor, soms wel wat flauw, en natuurlijk de nodige actie met Gore en kills.

Even slaat de film in het midden een beetje dood als men een langere tijd ergens ondergedoken zit en het veelal dialoog betreft. Maar dat is de film vergeven die zich met haar karakters uiteraard ook weer schuldig maakt aan de gebruikelijke do's and dont's wat inherent is aan het genre, heel erg realistisch is de scene niet met de gewonde die beide armen mist maar kennelijk nergens last van heeft, maar goed, het is een zombiefilm dus tja, realisme. Verder is er wel eens een detail die niet helemaal klopt zoals het machinegeweer van de Duitsers in de opening waar duidelijk te zien is dat er losse flodders in de patroonband zitten. Maar dat maakte de pret niet minder in een vlot en gestyled geheel die geen buitencategorie is maar meer dan acceptabel.

Zondagavond klassiekeravond stond in teken van een tweetal herkijken, en de eerste betrof deze The Maltese Falcon waar ik nog wel eens voor een herkijk en definitieve mening wilde gaan zitten. Hoewel degelijk en bij tijd en wijlen kunstig viel het toch een heel klein beetje tegen in zoverre dat het een gemiddelde cijfer kreeg en geen topcijfer. En helaas veranderde daar niets aan tijdens de kijk beurt.

Desalniettemin blijft het een degelijke en goed gemaakte film met Bogart als King of Cool die zich niet een moment gek laat maken, iedereen te snel of te slim af is en geen moment paniekeerd. Hij is gehaaid tot op het bod met spitsvondig en soms erg humoristische dialogen en komen er heel wat koddige en aparte karakters voorbij met als inzet het beruchte beeldje. Maar net zo goed blijven de minpunten ook aanwezig met het kleffe gedoe rondom Brigid, buiten dat is het voorspelbaar en niet echt spannend, maar moet veel in het tijdsbeeld gezien worden. Desondanks maakt het niet iets los bij mij, daarom geen cijferverbetering.

En op klassiekerzondag verder met mijn Italiaanse stapel waar gelukkig het einde van in zicht komt want de Italiaanse cinema is toch niet helemaal mijn ding, en dat bevestigde deze Mamma Roma maar weer.

Interessant zoals altijd het tijdsbeeld van kansen en armoede, fraai zoals altijd de mooie maar oh zo sombere zwart wit stijl, Magnani is net als in Nella città l'inferno van de partij en sowieso mag de soundtrack er zijn. Het verhaal is zo simpel als het maar kan, een dame van de straat die het roer omgooit omwille van haar jongen en zijn kansen. Simpel maar interessant rond moeke die natuurlijk 'streetwise' is, haar portie ellende en slechte keuzes al heeft meegemaakt en zoals het de gemiddelde ouder betaamt het kind daar voor wil behoeden in de vorm van foute vriendjes en verkeerde relaties. Daarnaast valt de spreekwoordelijke vlucht voor het oudste beroep ter wereld nog niet mee en draagt de naam van een reputatie kennelijk snel.

Maar in het geval van deze film, die nog niet eens zo lang duurt, heb ik in de openingsfase al bijna buikpijn waar men vrij lang bij een trouwerij vertoeft en Mamma Roma haar aanwezigheid en geschreeuw een behoorlijke irritatie is. Tja, dat zal bij het karakter horen, een dame met een scherpe tong en voor de duivel niet bang en qua manieren aan de platte kant. Goed geacteerd? Vast, een irritatie? Zeker! En dat is iets dat mij de hele film parten blijft spelen, een bepaalde mate van volume, aanwezigheid en Italiaanse hysterie. Mag ik dat laatste zeggen? Vast niet, maar ik doe het wel, en daarom ligt de Italiaanse cinema mij waarschijnlijk niet waar ik in het verleden ook heel erg veel moeite had met die woordenstroom van Benigni in La Vita e Bella.

Het idee verder gaat ongetwijfeld om de weinige kansen die een mens krijgt in die tijd, dat een reputatie je altijd achtervolgt, dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan en je niet een ander zijn leven kunt invullen en beslissen met jouw ervaring. Een mens, zoonlief, moet zelf meemaken, referentiekaders opbouwen en wellicht de verkeerde keuzes maken. Het is de pech van het leven die sommigen treffen om het zomaar te zeggen. Maar zoals reeds gezegd, ik kan er in dit geval weinig mee, vond de film langdradig en vervelend, zelf ondanks de maar anderhalf uur om nog maar te zwijgen van verschillende scenes die erg lang duurden en voor mijn gevoel weinig toevoegden. Afijn, snel op naar de volgende film.

Subliem en visueel pareltje die vooral op blu-ray een ervaring is om te kijken en daarnaast nog de nodige andere dingen te bieden heeft.

Prachtig beeld wordt in die zin geschapen rond de gebruiken en tradities van die tijd. Wat een poespas eigenlijk, maar wel uitermate interessant om te zien. Net als de bijna hysterische inrichting en kleuren van het paleis zelf in dit geheel. Wat een bijzondere pracht en praal. Dat de midden van dit paradijs het allemaal niet zo botert tussen de familie komt langzaam naar voren. De aanleiding is echter nog niet helemaal duidelijk...

Subtiel wordt de onvrede en onbalans gebracht, tevens de manier van wraak die ronduit gemeen te noemen is. Voeg daar nog het geval van twee geliefden, die min of meer broer en zus van elkaar zijn, aan toe en het levende lijk, spreekwoordelijk, dat stiefmoeder heet die uit de kast rolt en het drama is compleet. Een drama overigens dat vanaf de helft in een coup verandert met ronduit spectaculaire vechtscenes richting het einde.

Vermakelijk, spectaculaire, een lust voor het oog zijn omschrijvingen die me te binnen schieten. Toch heb ik een klein beetje moeite met alle pracht en praal, het drama en de futuristische ogende vechtscenes. Iets dat voor mijn gevoel toch niet helemaal in de mix lekker past. Maar wellicht dat ik daar een tweede keer anders over denk.

En op de zondagmiddag na The Devil's Brigade van gisteren alweer aan de William Holden met deze The Man From Colorado. Een film die ik op de gok mee had genomen bij de kringloop want buiten de naam Holden was het een onbekende film voor me.

En The Man From Colorado maakt toch van meet af aan een sterke indruk met het einde van de burgeroorlog en een aantal impopulaire beslissingen en de conclusie dat niet iedereen even fris uit de oorlog komt. En ik moet zeggen dat ik de film best wel zwaar van onderwerp vind voor een film uit '48 met het karakter Devereaux die worstelt met de oorlog, wroeging, trauma en doorslaat in straffen waarschijnlijk met vlaggen, partijen en uniformen nog in gedachten, want hij heeft het voornamelijk op oud soldaten voorzien. En langzaam stijgt de spanning met de naweeën van de oorlog en de oneerlijke behandeling van de soldaten die gaan rebelleren. En laat daar de kneep zitten met Devereaux die duidelijk de wet wil handhaven maar muiterij subiet de kop in wil drukken en niet zomaar zijn hoofd verliest.

En zo ontwikkeld The Man From Colorado zich toch als een film met western elementen die vooral alles van een modern soort drama met zich mee draagt zoals de naweeën van de oorlog in de vorm van psychologische problemen, maar ook wantrouwen, jaloezie, liefdesperikelen en een strijd tussen goed en kwaad. En het wordt toch allemaal prima gebracht en er wordt ook prima geacteerd met name door Holden. Sterk is sowieso de wrijving die langzaam tussen Devereaux en Stewart ontstaat met hoogspel tot gevolg en een behoorlijke en vrij grote finale voor een film uit '48. En zo verrast The Man From Colorado me meer dan en krijgt de film een stabiele 3,5 en staat de film zeker op de nominatie voor een herkijk op termijn.

'Absolutly hated working with you, Peril.'

'You're a terrible spy, Cowboy.'

Bij lange na niet Guy Ritchie's beste, maar ook niet zijn slechtste. The Man From U.N.C.L.E. heeft veel, waaronder stijl en een prima cast, maar ook een aantal minpunten. Probleem bij een regisseur als Ritchie, zelfde fenomeen als waar Tarantino met te maken heeft met Once Upon A Time in Hollywood, is hoe die vorig topfilms te overtreffen. Als de Magnum Opus er al reeds uitgerold is, in het geval Ritchie met Snatch en zijn Lock en Stock, is alles wat daar na nog komt op zijn hoogst redelijk. Zo ook The Man From UNCLE.

In ieder geval gaat de film vlot van start in een meteen al vermakelijk wedloop tussen de Amerikaanse gentlemen spy Solo en de Russische bruut Illya. Iets dat zich meteen al kenmerkt als stijlvol, humoristisch en spectaculaire. Hammer en Cavill lijken geknipt voor hun rol en zijn in hun gekissebis tegen elkaar prima aan elkaar gewaagd. Een prima chemie en lekker droog komisch wat dat betreft. Voeg daar prima muziek aan toe, die ergens het midden houdt tussen de soundtrack van Snatch en Morricone achige klanken, en de aankleding is wat dat betreft geslaagd.

De film valt daarna vooral op met zijn prachtige tijdsbeeld en het verhaal doet mij persoonlijk een beetje denken aan The Wrekers en The Saint en hun luchtige spionage verhalen. Grappig is het voortdurende gehakketak tussen Peril(gevaar) en Cowboy met nadruk op de discussie bv in het modehuis, maar vooral de scene waar ze oom Rudy op de stoel zetten. Één woord, hilarisch. Maar na de ontknoping, verrek nog een geheime dienst die zich er mee bemoeit, en de uitstekende achtervolgingsscène met buggy en motor is dat het ook wel een beetje. Het verhaal is opzich prima, de samenwerking en de zoektocht naar de bom, maar heel veel gebeurt er eigenlijk niet. Op die enkele grappige dingen na, en dat is wellicht ook het zwakke punt van The Man From UNCLE.

Desalniettemin is deze film een genietbaar product voor een keer, al is het alleen vanwege de swung en fraaie stijl.

Vrijdagavond maar eens aan de slag met deze The man in the iron mask, en daarmee een film waar ik niet van weet of ik die al eens had gezien. Ik weet in ieder geval dat ik na Titanic wel een beetje DiCaprio moe was mede ook door de hoeveelheid die hij destijds in de media genoemd werd en vooral neergezet werd als een vervelend en verwend blaag. Inmiddels kijk ik wel anders tegen DiCaprio met verschillende top rollen achter zijn naam. Maar goed, The Man In The Iron Mask dus...

Als ik het goed begrijp is het een verhaal geschreven door Alexandre Dumas die de basis van deze film vormt, met de kanttekening dat er daadwerkelijk een gevangen met een fluwelen makser van gevangenis tot gevangenis ging zo rond 1670. Wie dit geweest is zal altijd een raadsel zijn waar de theorieën vanzelfsprekend talrijk zijn. Maar in het geval van de film weet men het wel en leidt dit tot een soort van bevrijdingsactie en staatsgreep, uiteraard met de nodige hindernissen. In principe is dat het wel een beetje qua verhaal dat verder vooral draait om loyaliteit, verraadt, keuzes en verzet tegen een tiran.

De diepte gaat het natuurlijk niet in en is het geheel opzich wel een beetje te vergelijken met The Three Musketeers en Robin Hood, toch bereikt TMITIM niet dat niveau of kwaliteit want die zijn toch mijn inziens iets beter. Slecht is het toch allerminst met een behoorlijk cast in de vorm van Byrne, Malkovich, Depardieu, een sterke Irons, een erg jonge Sarsgaard en DiCaprio in een prima dubbelrol. De locaties en decors spreken voor zich net als de aankleding en kostuums en verveeld het geheel ansich geen moment. Zoals reeds gezegd, eerder genoemde genre genoten is het niet de baas maar een voldoende krijgt het wel.

Een aantal jaartjes terug al eens gezien en niet echt bijzonder van onder de indruk, maar voor de comment al hier er toch maar weer even doorgedraaid, en een wisselend gevoel overheerst na afloop. Van de strips weet ik inhoudelijk vrij weinig, wel zag ik ooit de vier films met Reeve, maar daar weet ik ook weinig meer van. Wel meen ik me te herinneren dat van de level of destruction zoals hier geen sprake was, wat dan uiteraard ook mijn grootste struikelblok betreft.

En dat is met de introductie al niet anders, de planeet en de familie El, tijd voor een beetje diepgang, maar nee. Dit wordt ook weer snel overschaduwd door een explosie aan geweld en speciale effecten. Jezus... wat een gedoe allemaal, wordt ik oud? Mogelijk. De vraag is dan ook of we snel naar aarde en superman kunnen, wat dan gelukkig ook gebeurt, en het moet gezegd dat te midden van Kevin Costner en Diane Lane de film inhoudelijk met sprongen vooruit gaat. Geen gerold met spieren, speciale effecten of bizarre stunts maar levenslessen en discussies die draaien rond de verantwoordelijkheid van zoveel macht en kracht. Boeiend en goed gebracht in bepaalde fasen met Cavill als beheerst en ingetogen middelpunt.

Maar helaas ontspoord de film dan toch best wel weer naar het einde in het gevecht met Zod en zijn troepen. Zuchtend aanschouw ik de enorme verwoestingen in gevecht met vooral Faore. Ja, ik weet het, een superheldenfilm noemen ze dit, en in sommige gevallen wil ik wel een oogje toeknijpen of past het er wel bij. Maar in dit geval vind ik her niet passen en eerder een excuus om met cgi spierballen te rollen en de film te rekken dan dat het wat toevoegt en het is toch het idee dat Superman zich in Metropolis behoort af te spelen maar nu opeens wel heel breed getrokken wordt. Batman gaat opeens ook niet de hele wereld redden, want Gotham is zijn wereld.

Super is deze Superman dan ook niet, hoewel de film zeker aardige momenten heeft zoals bv de humor met de vrachtwagen en de boomstammen. Maar als geheel valt het geheel tegen, doordat het teveel leunt op alle actie, spektakel en verwoesting, en is toch wel een beetje Snyder zoals gewoonlijk voor mij. Of ik vind het geweldig, of ik vind het niet bijzonder, en deze Superman valt overduidelijk in de laatste.

...what are we going? To fucking War?

Nummertje 6 en de afsluiter van de dag werd deze Man on Fire uit 1987 waar ik uiteraard erg nieuwsgierig naar was. De adaptatie van Tony Scott kennen we uiteraard allemaal en is weergaloos, daarnaast heb ik jaren terug het boek van A. J. Quinnell al eens gelezen waarop ik toch erg nieuwsgierig was of deze versie dichterbij het boek blijft. Want daar zat nogal een beetje verschil tussen...

Glen Scott dus als Creasy, uitgeblust, getraumatiseerd, klaar met het wereldje en op zoek naar iets rustigers. De Balletto's is de volgende stop, gesitueerd in Italië met als voornaamste taak de bescherming en het chauffeuren van de jonge Samantha. Eigenlijk niets dat we nog niet gezien hadden in de andere versie, zo ook de stroperige relatie die langzaamaan beter wordt, dit keer niet met zwemmen maar met hardlopen als inzet. En Scott en de jonge Jade Malle verkopen de chemie tussen het tweetal meer dan leuk. Het is wellicht iets trager, minder flashy, maar daar staat een heerlijke soundtrack tegenover met elementen die sterk doen denken aan het einde van Die Hard, ook al is er geen connectie tussen beide componisten.

De ontvoering is even plotseling als bruut waarop het wachten is tot dat Creasy de wapens pakt bijgestaan door heethoofd Joe Pesci die is zoals zo vaak en dat prima doet. En de aanloop naar de strijd is ook goed met de eerste die hij genadeloos in de val lokt en eigenlijk niet veel anders aanpakt dan Washington dat doet in de andere versie, het enige verschil is dat het hier tot op zekere hoogte uit beeld gelaten wordt. Andere tijden zullen we maar zeggen, toch is dit voor mij absoluut niet minder, het is gewoon anders. Het is vooral ouder waar Scott meer dan voldoet en het geheel mooi opbouwt naar een goede finale waar het tijdsbeeld sterk is met de duistere en morsige straatjes, en de ontknoping op het lugubere af is en even het ergste doet denken wat de film nog sterker gemaakt had vooral omdat het meisje het in het boek niet overleeft.

Maar zoals reeds gezegd is deze versie verre van slecht, vind ik de film toch erg ondergewaardeerd met dit cijfer gemiddelde, en kan de film wat mij betreft op een goed cijfer rekenen want dit was allerminst en tegenvaller.

A bullet always tells the truth...

Na een jaar of drie was het wel weer eens tijd voor een herkijk en vooral een betere comment, want waar ik Man On Fire vroeger top 10 materiaal vond was de film de laatste jaren toch wat weggezakt in het geheugen en stond hij vanwege kritiek die ik me niet zo goed kon herinneren nog maar op vier sterren. Tijd voor een herkijk en mogelijke revival, en wat voor een. Want waar ik onlangs de film puur op gevoel een halve ster had opgeschaald is er na deze opfrisbeurt slechts plek voor een dikke vijf sterren. Want wat een weergaloze film is dit toch want dit is toch ontegenzeggelijk Tony Scott's beste. '... he's about to paint his masterpiece...' en so he did.

Het verhaal is simpel met de verlopen ex-huurling Creasy die zijn laatste strohalm vindt in een bodyguard baantje te Mexico City met in eerste instantie een nogal haperende cliënt/werknemer relatie. En onder het motto 'I am the sheep that got lost madre' ontvouwt zich het getormenteerde karakter Creasy op weergaloze en emotionele wijze neergezet door Washington. Is dit zijn beste rol ooit? Voor mij wel, want de man klinkt in gesprek met Rayburn zelfs verlopen en beroerd alsof hij met een kater en te weinig slaap op de set is verschenen. Aangrijpend de momenten met de fles in de hand, vol twijfel, vechten met zijn demonen en met hem zelf met die ene kogel die de waarheid vertelt als slotsom. Het is de opmaat voor verbetering en de aandoenlijke groei met het meisje, de band die daaruit voortvloeit zal fungeren als brandstof in de laaiende woede waarin Creasy ontsteekt, zeg maar gerust verandert in vleesgeworden Nemesis, na de dramatische en slechte afloop van het geheel. En oh boy, wat acteert dat kind, Dakota Fanning, geweldig en wat ziet die kleine uk er terrified uit gedurende de kidnapping. Waanzinnig geschoten, geacteerd en geregisseerd, wauw!

De film vervolgt zich daarna met een eerste klas wraakoefening in het hallucinante en stresserige Mexico City, overigens op mooie wijze gebracht en vooral in balans met de rest van de film. Diezelfde overdreven stijl van flitsen, knallende muziek, en hysterische bewegende camera hanteert Scott ook in Domino. Doch in Man On Fire is het van toegevoegde waarde, maar in Domino blaast hij er de film mee op. Onder goedkeuring van moeder Lisa die niet veel meer woorden nodig heeft dan 'kill them all' begint Creasy zijn oefening en daarmee iets waar zelfs de Mexicaanse politie en met name inspecteur Manzano perplex staat. '..he's about to paint his masterpiece...' en dat doet Creasy op weergaloze, rauwe, brute, cleane en doortastende wijze. Briljant is de scène met de chauffeur en zijn vingers, fantastisch het moment met de RPG, hilarische de mini bom en vol haat, woede en beklijvend tot op het bot het moment waar hij de broer van Daniel te pakken heeft. Voeg daar een nagenoeg perfecte cast aan toe, een soundtrack waar Trent Reznor een hele dikke vinger in heeft, prachtig ook het gezongen stukje met Lisa Gerrard van Dead Can Dance iets dat kippenvelwaardig is, een geweldige regie, montage en ontzettend pakkend de omgeving en zijn stress en hectiek.

Dit alles maakt Man On Fire tot een hoogst emotionele en beklijvende film die enkele keren op grootse wijze opbouwt naar een moment en vooral een toneel biedt voor karakter Creasy die weer een doel in het leven krijgt en uiteindelijk rust vind. Man On Fire is in dat kader niet gewoon een film maar eerder een gevoelsmatige beleving die mij toch elke keer weer bij de strot grijpt. Waarom ik deze film ooit naar beneden geschaald heb naar vier sterren is me een raadsel.

Werkelijke waar kostelijke film over Andy Kaufman, de komiek of zoals hij zelf zei: 'song-and-dance-man' die je loved to hate of hate to love.

En ik moet zeggen dat ik zelf op dat vlak ook nogal een switch gemaakt heb. De eerste keer dat ik de film zag, en dat is onderhand alweer even geleden, vond ik het onbegrijpelijke humor en hekelde ik de man met zijn aanstootgevende acts behoorlijk. Echter zoveel jaar later, en wetende wat me te wachten stond, kijk ik er zelf ook nogal anders tegen aan. Aparte humor blijft het wel, die toch vooral is om te shockeren en het creëren van ongemakkelijke situaties. Groot voorbeeld in die zin het stuitende personage Tony Clifton, een figuur dat me erg aan Jake La Motta doet denken.
De bizarre humor die hij ontwikkelt met zijn maatje Zmuda heeft uiteraard het effect dat niemand op een gegeven moment meer weet wanneer hij nu wat meent of gespeeld is, zoals de onruststokerij richting de vrouwen en de daarop volgende gevechten. Dat de hele zaak met Lawler doorgestoken kaart was lag voor de hand, al was het alleen maar vanwege het feit dat Andy dat nooit aan het toeval over zou laten. Alles was geregisseerd, maar het moment dat hij weggestemd werd was het kwaad al geschied. 'ik zeg wel dat het doorgestoken kaart is en biedt mijn excuses aan.' Forget it, wie gelooft je nog? Als zelfs de familie denkt dat het slechts nieuws in het ziekenhuis een act is heeft alle humor zijn trieste dieptepunt wel bereikt. Tja...wat je zaait is wat je oogst. En uiteraard voorstelbaar dat heel veel mensen bleven geloven dat hij niet echt ziek was. Sterker, Andy had gezegd dat hij na 20 jaar terug zou keren en na 20 jaar werd er een feestje gehouden waar ook Toni aanwezig was. Van één kant dan toch wel weer geniaal, dat hij allang onder de zoden ligt maar toch dat karakter zijn geest in leven houdt en je toch onwillekeurig denkt, zou het hem zijn? Natuurlijk niet, maar toch. Ook bijzonder het filmpje dat ze afspelen tijdens zijn begrafenis en ook al ligt hij daar dood in de kist, toch krijgt hij ze in beweging en bespeelt hij ze. Geniaal. Bizar gewoon.

Mooi is natuurlijk alle oude sterren van Taxi die in de film voorkomen voor de scenes van de serie, grote ontbrekende daar is toch wel Tony Danza. Waarom zou dat geweest zijn? Verder bijzonder goed geacteerd door Carey die andermaal laat zien meer dan gekkenbekken te kunnen trekken. Andermaal dus een rol met veel diepte, goed nagebootst, met name natuurlijk Caspian en Latka.

Bizarre en bijzondere film, bijzonder vermakelijk mits je door die soms stuitende humor heen kan kijken en een geweldige rol van Jim Carey.

Net als de boeken lange tijd genegeerd omdat de populariteit rond Millennium mij teveel een hype leek net als het The Davinci Code circus. De films deden me daarbij eerder aan een miniserie denken, en laat ik nu niet zo'n serie kijker zijn. Maar vergiste ik me toch daar toch behoorlijk in film en boek...

Heel toegankelijk voelt de film in eerste instantie met de vele personages die de revue passeren, drie verschillende verhaallijnen, niet aan. De zaak Wennerstrom lijkt eigenlijk helemaal niet ter zake te doen en boeit mij niet. Pas wanneer Blomqvist in dienst treedt van Vanger wordt het al een stuk interessanter waar het nog gissen blijft naar de lijn die met Salander gevolgd wordt. Een lijn die gezien haar achtergronden belevenissen bijna interessanter is dan de zaak Vanger. Bruut is de toestand met Bjurman, terecht en kostelijk de wraak. Het is echter pas na de samenwerking tussen Salander en Blomqvist wanneer de omvang van de zaak Vanger zijn ware omvang laat zien en tevens de gevaren daar aan vast.

De film die tot op dan al rauw was krijgt daarna een wel heel sinister en duister sfeertje, en de zaak lijkt ingewikkelder en complexer dan vooraf gedacht werd. Op boeiende wijze zoekt en ontrafeld Blomqvist steeds verder het raadsel en blijft de ontknoping tot het einde uit waarna er nog een ander konijn uit de hoed komt. Het plot mag dan ook groots en veelomvattend genoemd worden en een boeiend kunststuk van Larsson, zijn boeken wordt overigens praktisch tot op de letter gevolgd.

Zoals al gezegd de sfeer is geweldig in het koude Zweden, de acteerprestaties net name van Rapace zijn uitmuntend als de kleine dondersteen Salander die niet voor een gat te vangen is, en het blijkt dat men in Scandinavië ook meer dan de kunst verstaat een meer dan boeiende thriller neer te zetten.

Poeh...dat was wel even schrikken aangezien ik op deze klassiekerzondag James Stewart verwachte in de '56 versie want die meende ik besteld te hebben. Dat bleek niet het geval en moest ik met deze '34 versie doen. Maar gelukkig bleek dit ondanks het lage cijfergemiddelde nog niet eens zo'n gekke film.

Van het begin moet de film het vooralsnog niet hebben want hemeltje, wat ziet het zogenaamde skisschans ongeluk er slecht uit wat op zich begrijpelijk is voor een leeftijd van 89 jaar. Maar ik was op dat moment nog in de veronderstelling dat ik naar Stewart en zijn '56 versie zat te kijken. Het vervolg kan het beste als houterig benoemt worden ook al komt het verhaal wel op gang met de moord, boodschap en chantage. Droog blijft het allemaal wel.

Gelukkig zit er verbetering in na het tandarts bezoek waar het nodige aan droge humor voorbij komt en zowaar een doelwit om te achtervolgen. Even snel als er gang komt in het geheel beslaat dat ook weer om naar vaag met het gebeuren in de kerk. Regelmatig vraag ik me af wat dit nu allemaal weer is. En de film lijkt ook weer enigszins weer in te zakken nadat Bob gevangen genomen wordt.

Vervolgens komt de film met de belegering van de kerk weer met een klap tot leven, want wat een finale, met veel geweld voor die tijd. Het maakt deze The Man Who Knew To Much tot een film die zo nu en dan erg schommelt maar best wel vermaakt en erg sterke momenten heeft. Bovendien moet het geheel in het tijdsbeeld van 1934 gezien worden. En dat blijkt deze TMWKTM toch best een hele aardige film.

It's the most outrageous, disgusting, not to say barbaric idea. But work out details for the war cabinet offic tomorrow!

Een aantal weken terug opgenomen op de BBC, en uiteraard heeft een film als deze mijn interesse als zijnde oorlog, dat er onlangs een film over het zelfde onderwerp is uitgekomen en niet heel goed ontvangen is maakt deze film des te interessanter want hoe is deze dan...?

Veel tijd verspilt men niet en al vrij snel ligt het basisprincipe op tafel voor het te ontwikkelen plan. Uiteraard is er het typische Engelse beeld van always a gentleman en een bepaalde correctheid gepaarde met de nodige conservativiteit. Echt spannend wordt het nooit, echt oorlog of drama is dit geheel ook niet te noemen, en The Man Who Never Was kan wat mij betreft het best betiteld worden als speelfilm. Maakt dit allemaal veel uit...nee, wat mij betreft niet.

Want spannend of niet, de ontwikkeling van het plan rond Majoor William Martin verloopt toch op uitermate gedetailleerde en interessante wijze. Het voelt regelmatig wat zakelijk aan maar krijgt dan met het ontstaan van de liefdesbrief toch weer een interessante en menselijke toon mee die voor heel veel stellen, geliefden en mensen in de oorlog herkenbaar geweest zal zijn. Überhaupt is het hele plan van Operation Mincemeat briljant, net als de uitvoering en de oog voor detail. Toch neemt de Abwehr het niet zomaar voor lief en stuurt de Ier op pad wat weer voor kostelijke situaties zorgt met een opmerkelijke en sterke scene rond de twee dames en O'Reilly.

Het maakt deze The Man Who Never Was voor mij toch wel tot een sterke film diee ondanks zijn hoofdzakelijk zakelijke vertelstijl geen moment verveelt om nog even de scène aan te halen waar het lichaam klaargemaakt wordt met de geluiden van een terreur bombardement binnen gehoorsafstand. Plan, inzet en het geen dat op het spel staat kon niet subtieler of beter in beeld gebracht worden dan op deze wijze. Bijna onnodig te zeggen is dat deze The Man Who Never Was mij ontzettend goed is bevallen.