Opinions

Sterk is toch meteen het neergezette roesje, de spanning, rond Billie die in voorbereiding zit voor zijn smokkel en natuurlijk de hele toestand die daarna volgt op het vliegveld. Het is gemakkelijk meegaan in het wereldje van de naive en niet verkeerd bedoelende Billy die eigenlijk niet heel veel slecht in de zin heeft maar wel keihard wordt gestraft. Uitstekend is de elektronische soundtrack die bij tijd er wijlen echt van toegevoegde waarde is, tevens zijn daar de acteerprestaties. Brad Davis doet het mij inziens niet heel verkeerd, meer opzien baart Randy Quaid die we toch vaak als clown of paljas zien maar hier met verve de rol van de onvoorspelbare en heethoofdige Jimmy neerzet. Nog beter is natuurlijk John Hurt, en ik wil zeker niet Paul Smith vergeten die de sadistische hoofdcipier Hamidou op onvergetelijke wijze neerzet. Typisch zo'n rol die altijd bij dat gezicht blijft horen.

Maar het meeste draait Midnight Express toch om de miserabele omstandigheden in een dergelijke gevangenis mid jaren '70. Dat er het nodige bij is verzonnen door Oliver Stone die het script schreef mag inmiddels bekend zijn. Zo werd Billy nooit geslagen onder zijn voetzolen, was er even min een poging tot verkrachting zo zegt Billy zelf, en komt er evenmin een cipier om het leven bij een ontsnappingspoging. Toch is het beeld er niet minder om in een hard land en een harde tijd voor een buitenlander in gevangenschap, en dat geldt net zo goed voor andere landen op andere continenten als in dit geval Turkije. Bijzonder knap geacteerd en gefilmd is toch wel de woede uitbarsting van Billy aan het adres van Rifki, ook een prachtrol trouwens, fraai is dan natuurlijk ook weer zo'n locatie van zo'n oude gevangenis met de skyline van Istanbul, en werkelijk ontnuchterend en verschrikkelijk is het beeld van het gesticht. Billy zat maar iets van 5 jaar gevangen maar ik denk dat het aangevoeld heeft als het vijfvoudige onder dergelijke omstandigheden.

Midnight Express is en blijft een fraaie film die helemaal past in het tijdsbeeld van de jaren '80 qua muziek, en is daarmee een film die ik toch altijd met alle plezier kijk.

Bizarre en voor Europeanen onbegrijpelijke waanzin die iedere wet, grens en norm zoals wij die kennen met voeten betreedt. Toch helpt het wel relativeren dat wij het eigenlijk nog niet zo gek hebben.

Stressvolle beelden die in principe draaien om de handel die een ander zijn ellende heet, dendert een uur lang voorbij. Iets wat met dat uur ook eigenlijk meer dan genoeg is om een beeld van te krijgen. Er wordt letterlijk geraced tegen concurrentie en het is soms een wonder te noemen dat ze hulp kunnen verlenen in plaats van dat ze het zelf nodig hebben. Tevens te gek voor woorden is dat de chauffeur 17 jaar is en het jongste broertje hooguit van basisschool leeftijd ook overal bij is/boven op zit. Sterker nog, men lacht en het schijnt allemaal de normaalste zaak van de wereld ook al levert het zelden genoeg op om financieel zonder zorgen te zijn. Beklijvende scènes ook met het gevallen slachtoffer en de moeder die mee voorin zit en na afloop praktisch bedelen om geld.

Boeiend is deze waanzin echter wel en het geeft toch een aardig inkijk op andere werelddelen en het helpt dingen in perspectief te zien. Armoede, corruptie, slechte structuur en de ene zijn dood is de andere zijn brood. Het komt allemaal voorbij, ondertussen probeert de familie toch echt nog echte zorg te verlenen. Gewoonweg bizar en onwerkelijk.

Het weekend afsluiten maandavond met een heel klein beetje jeugdsentiment in het geval van deze Midnight Run. Maar heel veel wist ik daar niet meer van buiten het geintje met het autoportier en het feit dat Robert De Niro er in voor kwam. Dus gewoon maar even draaien met dit verhaal over een strijd tussen twee premiejagers om een specifiek target.

En eigenlijk houdt Midnight Run ook niet meer in dan dat, de strijd tussen twee premiejagers met als slachtoffer Mardukas en in hun kielzog een horde agenten, FBI en vooral maffia die er voor willen zorgen dat Mardukas voor eeuwig zwijgt. Het hoe en waarom, behalve dat hij geloof ik accountant was ofzo van een maffiabaas, drong niet tot me door, weet ik nu nog niet en doet er ook eigenlijk niet zozeer toe want zo werkt het plot ook wel. En het is best aardig hoe Jack en Marvin elkaar in de weg zitten en de loef af proberen te steken wat er soms stevig aan toe gaat.

En opzich is Midnight Run in die zin een typisch jaren '80 product die veilig binnen de lijntjes kleurt met voor ieder wat wils met een beetje actie, spektakel, humor, vlotheid en een toefje drama. En natuurlijk mag de cast niet vergeten wordt met een behoorlijke rits namen. Maar buiten het feit dat nooit saai wordt heb ik er eigenlijk niet zoveel mee, zeg eigenlijk maar helemaal niets. Is het slecht? Nee, absoluut niet, het is allemaal wel voldoende, ik heb er gewoon niets mee. Daarom wat mij betreft een 3 voor de moeite.

Toch nog eens voor de herkijk van deze Midnight Special die ik bij de kringloop tegenkwam en ik toch nieuwsgierig was of ik het nu ook beter vond. En het antwoord daarop wist ik al vrij snel, nee namelijk.

De sterke punten vallen andermaal op met een sterke cast en Driver en vooral Shannon die ik altijd erg kan waarderen. Tevens is het sfeertje in het begin goed en lekker duister, zijn de speciale effecten ook meer dan behoorlijk en zelfs spectaculair, en mag de muziek ook zeker benoemd worden als goed en stijlvol. Maar waar de goede punten andermaal opvallen doen de slechte punten dat ook en komen die nu nog erger over dan de vorige keer. Er zijn teveel toevalligheden en domme dingen, zoals bijvoorbeeld dat rijden in het donker met de indirecte betrokkenheid tot dat domme verkeersongeval tot gevolg. Zulke dingen vallen mij zo vaak op in films, dat het zaak is niet op te vallen maar dat men dan vooral dingen uithaalt die juist de aandacht trekt. Net zo'n goed voorbeeld is wanneer de twee mannen met dat jochie het hotel verlaten en naar de auto toelopen die praktisch voor het raam staat van de receptie waar overduidelijk iemand zit. Lekker tactisch jongens, lekker subtiel. Was het misschien handig geweest om de auto naar de deur van de kamer te rijden? Just saying...

Dan is de film bij tijd en wijlen aan de trage kant met de switch naar Calvin Meyer en zijn parochie, zijn de beweegredenen van Sevier nog steeds een raadsel waarom hij Alton zomaar opeens helpt ontsnappen, en is er niet alleen de zaak van de verdwenen kogelwond van Roy, tevens vind ik het heel knap wat Doak nog presteert met twee kogels in zijn buik. En dat is best spijtig allemaal, want mijn inziens was hier heel veel meer uit te halen geweest maar mondt Midnight Special uit in te grote mengelmoes en een onbevredigend einde. Gewogen en te licht bevonden, half cijfer er af.

Een veelbesproken titel de afgelopen jaren en een film die ik toch best wel graag eens wilde proberen. Maar de gok om er veel geld aan uit te geven durfde ik niet, gelukkig bood de tv uitkomst en het moet gezegd dat Midsommar op zijn zachtst gezegd bijzonder en apart is.

Zoeken is het de beginfase sowieso rond Christian en Dani met hun relatie besognes en wat er allemaal nog meer speelt in het geval van Dani. Duidelijk is al vrij snel, met de wetenschap wat er allemaal gaat gebeuren in Zweden, dat men met open ogen een val in loopt zorgvuldig opgezet door hun vriendje Pelle. En ja, zoals ik wil zei, het is even zoeken rond deze film die nou niet bepaalt uit de startblokken vliegt, dat men al aan de drugs zit voordat men überhaupt op locatie is, en uiteraard de sfeer binnen het Zweedse ritueel/kamp dat vooral omschreven kan worden als happy happy blij blij. Maar het is toch de trip na het drugsgebruik die subtiel de ware aard en richting van de film onthuld, namelijk die van een vluchtige koortsdroom, onwerkelijkheid, het niet begrijpen van dingen. Bevreemdend is dan ook het juiste woord binnen het trage tempo dat de regisseur kiest om de karakters, maar ook te kijkers, langzaam mee te trekken in een wereld vol twijfel.

En daar slaagt het klifmoment prachtig in met het oudere stel, want het gebeuren is uitermate bizar maar ook eenvoudig, toch is het meest interessant het psychologische aspect. Want zoals Christian op scherpe wijze vaststelt zij vinden het vreemd wat de Zweden doen, maar de Zweden vinden de Amerikaanse gebruiken wellicht raar. Het is net dat eenvoudig maar goed doordachte psychologische aspect dat de film echt interessant maakt, namelijk de vraag of je hier iets ziet dat niet door de beugel kan of een 'onschuldig' en naar Zweedse begrippen normaal ritueel. Niet alles dat je niet begrijpt hoeft per definitie fout te zijn, hoewel sommige dingen ver gaan. En die lijn die naar het ongemakkelijke neigt, naar twijfel, en zijn balans bewaard tussen wat het nu gaat worden, wordt prima doorgezet met de spanning en sfeer die langzaam toeneemt tot aan het paringsritueel en het gehuil van Dani met haar hofhouding. Het is definitief de opmaat naar meer en een ronduit bizarre sfeer en gebeurtenissen en een ongemakkelijke vibe. Het is het moment waar alles inclusief de lange aanloop op zijn plek valt.

Hoewel geïnteresseerd en dat ik Midsommar zeker niet vervelend vond heeft de film mij toch nog net niet helemaal in de greep, maar mogelijk dat daar verandering in komt met een nieuwe kijkbeurt rond deze bijzondere film die sterk lijkt op een kruising tussen The Wicker Man en 2000 Maniacs.

Een oudje, niet heel bekend, ook niet echt gewaardeerd vergeleken bij A Bridge To Far en The Longest Day, en er valt zeker het nodige aan op te merken. Toch vind ik het een meer dan acceptabele film over een sleutelmoment rond de strijd in de Pacific.

Laat ik maar meteen met de negatieve punten beginnen. De film heeft een aanzienlijke en niet altijd even interessante aanloop. Zo lijkt het gekibbel tussen pa en zoon Garth opvulling en niet belangrijk, net als de relatie tussen zoon Garth en de Japanse. Dat gecross van soldaten met jeeps en halftracks op het strand om ze bij luchtalarm te verlaten, dekking te zoeken en de voertuigen midden in de vuurlinie te laten staan is te dom voor woorden. De uiteindelijke montage tijdens de vliegtuig aanvallen met veel archiefmateriaal is een grote brei, zeg maar chaos. Dan heb je een Dauntless SBD, dan weer een Corsair om dan opeens weer iets voorbij te krijgen dat op een Wildcat lijkt. Maar goed dat terzijde, men gebruikt wat men gebruiken kan. Wel superslecht is de montage van een Iowa-klasse slagschip die schiet met zijn hoofd bewapening. Kolder omdat die schepen toen nog niet in de vaart was maar ook omdat dit totaal zinloos is tijdens een luchtaanval. Om als laatste het onzinnige feit te benoemen dat Garth senior in de laatste en beslissende aanval meevliegt. Zucht...

Veel op ter merken dus, maar om de film daarnu op af te serveren. Nee dus. Goede punten van de film zijn toch de rust waarin de film gebracht wordt dat eerste uur en waarin goed naar voren komt dat men met de rug tegen de muur stond. Dat iedere analyse toch gewoon gokwerk was en iedere actie en anticipatie zowel goed als heel slecht kon uitpakken in die fase. De aanval op het Midway is meer dan prima, net als de chaos rondom alle luchtaanvallen. Iemand anders Tom Selleck ook gezien? De gevoerde tactiek zoals ook in Emmerich's Midway komt goed naar voren met de vliegtuigen in de aanval op hun maximale bereik en amper kans op terugkeer. De uitrusting van de Japanners, hun tactiek en logica is interessant om te zien en uiteindelijk komt het beeld van de aanval waarin alles klopte voor de Amerikanen qua momentum, tactiek en een klein beetje geluk, prima over. De cast is ook prima met grote namen die soms maar even voorbij komen als Coburn en Mitchum.

Midway is daarmee toch een prima oorlogsfilm te noemen die zwaar leunt op archiefbeelden wat logisch is want in die tijd had men geen middelen om iets dergelijks in scene te zetten. Zo ook de crash van het laatste toestel dat overduidelijk een straaljager is. Dan licht de film nog een topje van de sluier betreffende de haat richting alles dat Aziatisch was. Begrijpelijk maar niet helemaal terecht, zo blijkt het beeld rond Haruko aan elkaar te hangen van vooroordelen en ingegeven door het niet begrijpen van de Japanse cultuur. Veel Japanners, 120.000, ook 2de en 3de generatie vermoed ik werden gedurende de oorlog opgesloten in kampen en raakten alles kwijt. Iets waar nooit excuses voor gekomen is slechts een kleine compensatie. Midway is daarmee toch een meer dan prima en acceptabele film te noemen die vooral in het tijdsbeeld van 1976 gezien moet worden en de mogelijkheden van toen.

Midway, een film waarvan we eigenlijk al wisten wat we gingen krijgen toen de naam van Emmerich er aan gekoppeld werd, en hoewel de film worstelt tussen twee genre's, is de film gewoon redelijk en degelijk te noemen maar verder weinig vernieuwend. De door sommige mensen benoemde Amerika verheerlijking zie ik niet echt terug.

Met een regisseur als Emmerich is het doel van de film bekend, vermaak. Het wordt een visueel gebeuren zonder weinig verhaal of diepgang, waarvan akte. Toch wordt er geprobeerd de film een zekere historische correctheid en lading mee te geven, iets wat lukt, want voor de gemiddelde domoor op geschiedenisgebied krijg je een zeer uitgebreid verslag van de hele aanloop en de meest noemenswaardige dingen die leiden tot de befaamde slag bij Midway mee. Er zijn weinig fouten te ontdekken en alles lijkt te kloppen. Toch mislukt de film lichtelijk op het vlak van een geschiedkundig verslag omdat de film te weinig diepgang en lengte heeft. De gebeurtenissen komen te propperig over en vooral te fragmentarisch zoals Doolittle en een onderzeeer. Dit aangevuld met een paar erg slechte dialogen waaronder een gebeurtenis tussen McCluskey en Best, maken het geheel houterig en maken niet veel indruk. Emmerich had uit zijn slof kunnen schieten door de film een half uur te verlengen, meer introductie tijd te nemen voor karakters en iets betere dialogen te fabriceren. Dan nog was het geen Oscar winnaar geworden maar was het wel een klassieke en overtuigende oorlogsfilm geworden.

Dan de stijl en het visuele. Bepaalde momenten van schepen en de vliegtuigen zien er oogstrelend uit. Bewust lijkt er zo nu en dan voor een stijl met een wat ruwe contrast gekozen te zijn waardoor sommige momenten een ingekleurde docu lijken, erg mooi trouwens, andere momenten wordt er gekozen voor zachte lijnen en fletse kleuren die het geheel een bijna getekende of geschetste stijl geven, ook erg mooi. Maar dan toch jammer genoeg zijn er vooral in die beginfase, de aanval op Pearl momenten dat de snoepkraam op de kermis lijkt te exploderen, te expressief, te veel en vooral felle kleuren. Echt matig, gelukkig herstelt zich dat richting het einde, dat ik me afvraag waarom is het vanaf het begin niet zo, en vooral tijdens de aanval met duikvlucht op de Japanse carriers zijn de beelden fenomenaal en oogstrelend mooi.

Verder nog te noemen, iets waar alleen een oorlogsgekkie zich druk om zal maken, toch een betrouwbaar, gedetailleerd en mooi beeld van de veranderende oorlogsvoering en tactiek. Eerder in de oorlog was men nog overtuigd van het belang van grote en zwaar bepantserde slagschepen, maar dat veranderde op slag in de Pacific nadat men elkaar met vliegdekschepen aanviel, iets waar de Jappen mee begonnen door de Prince of Wales en de Repulse, twee Britse slagschepen, binnen een uur naar de kelder te jagen. Het vliegdekschip bleek een wapen die veelzijdiger is, een enorme actieradius en met de nodige precisie en inzet een bijzonder effectief wapen is. Iets wat me in docu's ook altijd aanspraak, die enorme moed en opoffering om in zo'n kleretoestel te stappen, je door een kordon van AA vuur te storten, dan je torpedo of bom te lossen en half aan flarden geschoten maar af te wachten of je nog genoeg brandstof had voor een terugreis. Vaak werden de toestellen op hun uiterste limiet ingezet met meestal geen mogelijkheid tot terugkeer. De offers en moed die op die manier gebracht werd is ontstellend, je vloog praktisch een zekere dood tegemoet. De beelden van de eerste drie aanvallen die afgeslagen worden voordat Best en McCluskey het proberen vanaf grote hoogte is wel behoorlijk hoe het gegaan is en de intensiteit die de mannen in hun toestellen trotseerden qua afweervuur is uitstekend gebracht. Overigens wel erg spijtig van die laatste aanval met Dick Best, de bom en de explosie, het is allemaal to much. Een meer dan prima gebracht einde wordt daar toch praktisch om zeep geholpen door de scenarist. Overigens is een van de tot zinken gebrachte Japanse vliegdekschepen de Kaga, het schip dat zwaar geraakt werd door McCluskey, vorige maand gevonden

Midway, een film die tussen twee gedachten in hinkt en in beide niet helemaal slaagt, uitstekend beelden van de veranderen oorlogsvoering in The Pacific Theatre, en de meeste acteurs als Quaid, Harrleson en Wilson maken er het beste van waar Skrein toch helaas niet heel serieus te nemen is. Leuk een keer gezien te hebben en vooral een lust voor het oog op bepaalde vlakken, maar dat is het dan ook wel.

En verder met de top 250 gisteravond en dat werd in dit geval Mildred Pierce die ik er nog even snel door drukte voor het EK-voetbal. En ik moet zeggen dat ik wel zin had in deze film onder het genre drama/noir met het nodige aan 'who-dunnit' elementen. Toch kwam het er helaas niet uit voor mij in dit oudje.

Mysterieus gaat het geval in ieder geval wel van start met een aantal vage gebeurtenissen. Het betreft de start up naar een onderzoek door de politie waar de verdachten onderzocht worden en Mildred zelf aan de tand gevoeld. Het is de aanloop naar een wel erg lange voorgeleide waar alle karakters, verhoudingen en verbanden uit de doeken worden gedaan over oude relaties, nieuwe relaties, ondernemerschap, de financiële betrokkenheid van anderen en vooral de kwalijke noot die de verwende dochter speelt. Interessant? Mwoah. Lang? Ja, heel erg. Saai? Verschrikkelijk!

Natuurlijk is het geheel goed onderbouwd en plottechnisch goed doordacht toch kon het mij niet minder boeien dan nu, want het sleept en het is traag aan alle kanten en er gebeurt eigenlijk geen reet. Het duurt dan ook best wel lang voordat de ware essentie van de film zich onthuld met de echte dader, maar tegen die tijd heb ik deze film al lang afgeschoten. Natuurlijk begrijp ik dat het in het tijdsbeeld gezien moet worden, Het is aan de brave kant en dat past in die zin bij een film uit 1945. Een van de weinigen pluspunten te benoemen is de degelijk acterende en knappe Crawford en de erg droge Arden als Ida. Maar verder had ik hier helemaal niets mee. Afijn, weer een vinkje op het lijstje en snel verder met de volgende.

Stop monologuing you bipolar fuck.

Vooral eens geprobeerd omdat het een film van Peter Berg is die met Patriot's Day, Deepwater Horizon en Lone Survivor toch films aflevert die mij wel wat doen. Bij voorbaat was in ieder geval al duidelijk dat dit niet bepaald een hoogvlieger is.

Op de spectaculaire opening na, met de inval op het huis, is het niet bepaald het begin waar 22 mile het van moet hebben. Tussen alle hi-tec toestanden, problemen in thuis sferen, iets met een radioactieve stof en een onverwachte bezoeker is het toch vooral Wahlberg die op geheel eigen wijze een erg negatieve en storende invloed heeft met zijn tirades. Oké, mooi dat die Silva zo'n bijzondere jongen is, maar wordt dit verder ergens uitgediept...? Leidt dit ergens toe? Nee, totaal niet. Dus wat is dan de toegevoegde waarde van zijn storende aanwezigheid? Een enkele keer zorgt zijn sarcasme en cynisme nog voor een lachje, maar over het geheel is het karakter Jimmy Silva een valse noot. Dit temidden van een eerste fase waar de film zich kenmerkt als middelmatig en niet boeiend, met uitzondering van de knokpartij in de ziekenboeg. De meeste personages zijn eendimensionaal, op Alice na hoe cliché haar thuis problemen ook mogen zijn.

Maar eenmaal onderweg en met de eerste problemen opdoemende in de achteruitkijkspiegel maakt 22 mile toch plotseling een redelijke inhaalslag en kenmerkt de film zich in het tweede deel als een behoorlijk actiespektakel. Kogels vliegen in het rond, vrouwen en kinderen eerst en de smerige kills zijn talrijk. Eigenlijk wist ik niet dat Berg dit in zijn mars had, want goed gebracht is het allemaal wel, en even doet de film denken aan Serbuan Maut maar ook aan 13 Hours. Verder valt Lauren Cohan op als pittige dame en is Iko Uwais sterk te noemen.

Vraag blijft dan toch waarom men niet eerder overschakeld naar de actie, want die is nu redelijk kort. Dan is er dat eerste bedenkelijke uur en de rol van Wahlberg die aan de rol slechts een harde blik kan toevoegen maar niet het vermogen heeft meer toe te voegen. Hier was wel wat meer van te maken geweest en het is de sterke actie op het einde die de film enigszins overeind houdt. Een voldoende zit er echter niet in.

Harvey Milk zag ik al een keer eerder vlak na uitkomst, boeien of interesseren deed de film me echter totaal niet, ondanks het goede ontvangst en de prijzen die de film verdiende. De afgelopen tijd kwam ik de film regelmatig tegen tijdens kringloop tochten en begon ik me toch af te vragen hoe ik nu naar de film zou kijken. De eerste keer zou een kwestie van wrong place wrong time geweest kunnen zijn, maar dat bleek achteraf toch niet helemaal het geval.

Degelijk, kundig, mooi gemonteerd met authentieke beelden, vooral dat laatste kan ik altijd goed waarderen. Behalve dat valt Milk op als Sean Penn speciale die als geen ander een rol zich eigen kan maken, begeisterd kan zijn en er vol voor gaat zoals we ook zagen in I Am Sam, Dead Man Walking en verschillende andere films. En dan te bedenken dat hij een uitermate lastig man op de set schijnt te zijn. Het is toch al meer dat me opvalt de tweede kijkbeurt. Uiteraard is er het tijdsbeeld met een land dat al jaren in rep en roer is, een goede cast met Franco, Hirsch en Brolin en een goede soundtrack.

Maar dat is het dan ook snel, want echt boeien of raken doet Milk mij nergens, hoewel er natuurlijk wel een schrijnend beeld naar voren komt rond verdraagzaamheid. En het is de boodschap van verdraagzaamheid en liefde voor iedereen, ook al is hij of zij anders, die Gus van Sant wil uitdragen en daar is weinig mis mee. Het is echter de fase waar Milk zich meer en meer opwerpt als activist en zich verkiesbaar stelt waar ik afhaak. Polls, verkiezingen, besturen, concurrenten en tegenstanders, politiek in het algemeen en de hele rimram, ik heb er helemaal niets mee. Wie dit natuurlijk wel interessant vind zal geramd zitten met een dergelijke film.

Milk is voor mij dan ook een kwestie van vlees noch vis, want slecht is het niet maar boeien doet de film evenmin ook al maakte de film een betere indruk dan de eerste keer. Om als laatste aan te halen dat de Oscar voor Penn wel terecht was. Verder is dit gewoon niet mijn ding.

Degelijk en goed, zijn de eerste worden die er te binnen schieten. Niet helemaal wat ik in eerste instantie verwachte want ik vond de echte problematiek tussen Leo en Tom erg lang op zich wachten en zo mistte ik ook de wat kenmerkende humor die gebruikelijk is voor de Coen Brothers.

Desondanks is het verre van een vervelende film en staat de film garant voor een goed misdaad drama, prima acteerprestaties en meer dan behoorlijke sfeer. Het aardige maar ook voorspelbare aan het plot is hoe Tom eigenlijk het vuile werk voor Leo opknapt, had alleen wel verwacht dat de laatste er van op de hoogte/plotje was. Nu lijkt het een geslaagde poging van Tom zich weer naar binnen te werken.

Miller's Crossing kenmerkt zich vooral als een traag maar redelijk sfeervol drama waar niemand te vertrouwen is, een paar aardige momenten van stevig geweld, en de gebruikelijke Coen gang voorbij komt met Tuturro, Buscemi en Mcdormand. Erg aardig voor een keer en wellicht zit er bij herziening een cijfer verhoging in.

What 'd I do wrong?
Two things, first you asked me a question, then you asked another one.

Oscarwinnend drama dat al weer een tijdje op de nominatie stond voor een herkijk. Gebaseerd trouwens op een verhalenbundel van een echte 'cutman' uit de bokswereld die onder het pseudoniem F. X. O'Toole zijn werk uitbracht. Mede daardoor heeft de film toch een bepaalde realiteit en authenticiteit voor mijn gevoel.

De film begint met een mooi beeld van een licht verlopen maar veel bezochte trainingsaccommodatie waar de vaste bezoekers hun rondjes maken, de zaak gerund door Frank en Scrap die elkaar om het minste of geringste op sarcastische wijze afbekken, Frank gedumpt wordt door zijn vechter en dus uiteindelijk maar het uitzichtloze karwei aan gaat met Maggie. Mooi is de uitleg van de nodige techniek, filosofie en psychologie van het boksen maar tevens de verandering van Maggie zelf qua techniek. Waar ze in eerste instantie als een statische zoutzak wat uit staat te delen naar de bokszak krijgt ze gaande weg beter voetenwerk, fighting stance, leert ze combinatie, anticiperen en bobbing and weaving, ofwel constant op en neer gaan en onder stoten door duiken. Iets dat heel moeilijk aan te leren is samen met alle andere motoriek weet ik uit eigen ervaring. Lucia Rijker zelf schijnt de training gedaan te hebben. De transformatie is dan ook best wel impressive te noemen.

De opmars is kostelijk en opmerkelijk, kostelijk hoe Frank de pastoor iedere keer loopt te jennen, schrijnend de toestand met haar 'trailertrash' familie, en beide vinden in die zin iets dat ze al lang kwijt waren. Maggie een vader, Frank een dochter, de opdruk op de robe is ook niet anders dan een adoptie en acceptatie. Het ondenkbare gebeurt in het gevecht met Billy, van hemelbestormer naar kasplant. Een wel erg pijnlijk en contrasterend beeld volgt vanaf daar. In eerste instantie houd ze zich sterk maar diep van binnen weet je dat dit nooit lang goed kan gaan aangezien ze zo'n vechter is en hier weinig tegen te vechten valt. Andermaal verliest Frank zijn 'dochter' maar dit keer wel door een bewuste en goedbedoelde actie. De filosofie zal te maken hebben met schuldgevoel, boete, een nieuwe kans, bang voor hechting en uiteindelijk het ultieme offer zowel als daad als verlies.

Million Dollar Baby is aan het einde van de rit een behoorlijk emotionele en droevige film die je niet in de koude kleren gaat zitten, tevens gaat over de vergankelijkheid van het leven, en Eastwood levert hiermee een van zijn betere films af die het toch vooral moet hebben van de wisselwerking tussen Eastwood en Freeman die vaak ronduit humoristisch is. Op de soundtrack valt veel aan te merken die inwisselbaar lijkt voor die van Flags of our Fathers, in beide gevallen schreef hij het zelf en in beide gevallen doet het weinig tot niets.

Als afsluiter gisteravond nog effe aan de griezel met deze maar al te bekende titel in de vorm van Mimic uit de jaren '90 die toen de nodige aandacht kreeg in de filmprogramma's. Van een kijkbeurt kwam het nooit, of ik moet het glad vergeten zijn, en ik liet de film ook al even vaak liggen als dat ik hem tegenkwam bij de kringloop. Maar de laatste keer moest het er dan toch maar eens van komen.

En opzich heeft de film toch een aantal aardige ingrediënten qua setting in het regenachtige New York, met een nare ziekte en cure, een aardige cast en verbaasd het me dat de film van Del Toro is. Geinig zijn de jonge Brolin en Reedus in kleine rolletjes net als de speurtocht in de riolen en metrotunnels van The Big Apple met een redelijke duistere sfeer. En in die zin heeft Mimic heel veel om een goede film te zijn en is het moment van Chuy in het kerkje best goed opgebouwd. Niet te vergeten de onwijs mooie Mira Sorvino, alleen spijtig dat haar acteren nooit zo heel best is.

Maar daar is het positieve toch wel een beetje mee gezegd binnen een film die veel heeft, erg graag wil en ook erg zijn best doet, maar het gewoon allemaal te mager is met richting het einde in de metro een overdaad aan gedoe en monsters temidden van karakters die nooit interessant worden en een spanningsboog die nooit van de grond komt. Afijn, geen voldoende en snel op naar de volgende wat dat betreft.

Eeny, meeny, miney, mo. Who's the next motherfucker to go?

Vroeger wel eens meer van onder de indruk geweest, nu slechts vermaak waar niet bijster veel bij nagedacht dient te worden.

Harlin weet wel hoe hij een filmisch mooi plaatje moet schieten, tevens is bepaalde actie, de spanning en de lugubere kills goed gebracht net als het hele 'profiler' gebeuren met trainingsprogramma's. Toch valt de film een beetje door de mand met zijn inwisselbare en platte karakters, het vergezochte plot, en komt die film toch het meeste in de buurt bij een uitgerekte aflevering van een CSI serie. De psychologische thriller die het ooit was en nog steeds pretendeert te zien is het allang niet meer door de simpele gedachte dat de moordenaar ieder moment door de mand kan vallen of misschien zelf iets kan overkomen waardoor alles mislukt. Bovendien is de wijze waarop J.D. zo snel de pijp uitgaat kolder. Zo koud is dat spul echt niet, zou niet best zijn.

Mindhunters is vooral geinig, met een spannend en luguber randje, en leuk voor een keer.

Ondanks de negatieve kritieken toch maar de kans gegrepen toen hij op tv was, maar ondanks enkele redelijke dingen toch een vieze tegenvaller die veel te lang duurt.

Bij de opening van de film, en dan vooral de missie, vraag ik me serieus af wat zo'n scenarioschrijver heeft gedacht en vooral wat zijn kennis is over oorlogsvoering. Of deze twee soldaten zijn ontzettende klunzen of de schrijvers hebben geen idee waar ze het over hebben. Waar The Wall met Aaron Taylor-Johnson soms ongeloofwaardig was, is dit prutswerk. De positie van deze sluipschutter klopt niet, de dekking deugd niet, waar is de befaamde Ghillie-suit, en dan dat gezwaai met zijn geweer waar hij zijn positie mee verraadt. De afleidingsmanoeuvre is een aardig momentje om vervolgens weer in domme dingen te verzandden. Zonder navigatie in een zandstorm een 'extractpoint' zoeken? Nee dat zal nooit zo gaan. Dan ogen de mannen slecht voorbereid, want waar is verdere hoofdbedekking? Dit zal een 'speciale forces' nooit overkomen. Waar is hun eten en drinken? Het lijkt karrig, te karrig, voor een missie achter de linies. Dan het gegeven van de morfine, wel het laatste in te nemen als je zo ligt te bloeden. Morfine vertraagd namelijk de hartslag waardoor je nog sneller weg bent en Mike nog minder heeft aan de laatste momenten van Tommy.

Even lijkt er na de eerste explosie verbetering in het geheel te zitten, behalve onprofessioneel is Tommy ook ontzettend irritant. Het oogt allemaal even gruwelijk, een aardig momentje van trauma en shock, om dan meteen op te vallen met ontzettend weinig bloed terwijl er wel twee benen missen. Toch lijkt er dan weer een beetje verbetering in te zitten. De film lijkt daarna vooral psychologisch te gaan en op het geestelijk vlak af te spelen waarin Mike flashbacks heeft naar andere 'explosieve' situaties. Iets dat niet heel verkeerd is en wel een bepaalde verbetering geeft.

Toch blijft Mine daarna nog steeds valse noten produceren. De radio waait wel weg, maar zijn andere spullen dan? Een dikke zandstorm stelt Mike op de proef maar toch ziet hij er schoon uit na afloop. De scènes met de inlander komen eerder koddig over dan het iets toevoegd. Om iets ridicuuls als de Shuman manoeuvrere maar gewoon te vergeten, om nog wel even aan te stippen dat hij zoiets wel had kunnen proberen met het lichaam van Tommy. Maar op dat idee komt hij niet.

Mine heeft daarnaast vooral last van zijn lengte en gebrek aan richting. Wat willen de makers nu precies? Is de film gericht op suspense of gaat dit om psychologische drama? De film lijkt overal wat van mee te pikken zonder serieus een richting te krijgen en dat is jammer want qua potentie had hier meer ingezeten.

Voor vrijdagavond viel de keuze op deze Ritchie die weliswaar niet op hele hoge cijfers kan rekenen maar toch de interesse trok, dus kopen op Pathe en lekker kijken, waar het blijkt om een verhaal met een ware kern te gaan, maar iedereen ook vast wel beseft dat het in de handen van Ritchie behoorlijk vet aangezet gaat worden en zo geschiedde.

Een groepje renegades eerste klas vergelijkbaar met Inglorious Basterds en de A-Team wordt opgetrommeld voor een speciale opdracht a la The Guns of Naverone. Voegt daar nog een toefje James Bond aan toe met de ingrediënten als Ian Fleming en een dame die als Bondgirl niet zou misstaan en je bent al een heel eind met het recept waar ook nog een soundtrack bij zit die aan de betere spaghetti western doet denken. En dat is opzich een hele mix waarvan je kan afvragen of het allemaal niet een beetje to much is, en het moet dan ook onmiddellijk gezegd dat de film zich niet kan meten met de beteren van Tarantino, die zich wel het beste laat lenen voor een vergelijking. Maar maakt dat veel uit? Nope, want The Ministry of Ungentlemanly Warfare is een kostelijke film die in mijn ogen absoluut slaagt en waarschijnlijk komende zaterdag weer op het menu staat voor een leuk avondje.

Want wat een heerlijke opening vol branie en uitbarsting van bruut geweld. Het kan allemaal niet droger qua humor en cooler qua opmerkingen en dialoog, is Gus geweldig in zijn geconfisqueerde leren SS jas en pet, is die zogenaamd Deen Alan Ritchson, in werkelijkheid een Amerika, een beest en geweldig in de actie scènes als hij zijn mes hanteert maar is de Mexicaanse Gonzales niet minder vet met haar schietvoorstelling. En zo gaat het maar door met strakke oneliners, vette karakters, heerlijke schietpartijen, droge humor, wordt er heerlijk geschmierd, is het allemaal typische Engels en des Ritchies en straalt het er af dat de cast ontzettend veel lol gehad heeft tijdens het maken van de film.

Tot slot nog zo'n onwijs droge dialoog tussen Marjorie en Mr. Herron dat de uitkomst van de oorlog, Duits of Engels, in beide gevallen een ramp voor het eten betreft om tenslotte nog maar eens aan te halen dat de soundtrack geweldig is. Afijn het mag duidelijk zijn dat dit mij wel lag, verraste de film me op fijne wijze en vermaakte net zo. Een fijne film dus en mogelijk op erg korte termijn al een cijferverbetering.

Don't worry. I could cut open your chest and sew a dead cat in there...you wouldn't get an infection. Not with the antibios I'll shoot into you.

De eerste keer dat ik deze prent zag vond ik het helemaal niets. Of ik een tos verloren had en dat we niet gingen zien wat ik wilde is goed mogelijk. Toen stond ik er niet echt voor open, maar had ik ook vooroordeel omdat ik niet bepaald onder de indruk van de keuzes van de andere partij was in die tijd. Maar....ik moet zeggen dat ik me wat deze film betreft toch behoorlijk vergist heb. Hoewel er het nodige aan het script valt op te merken zijn er ook zat goede dingen.

Om meteen maar met de deur in huis te vallen wat de slechte punten betreft, draait dat vooral om het bijzondere en hypocriete systeem. Hoe kun je mensen straffen die feitelijk nog niets gedaan hebben? Ik zou nooit weer het daglicht zien als we daarop gingen anticiperen. Ik wil wel zoveel mensen de nek omdraaien. Een interessante discussie volgt tussen Anderton en Witwer in die beginfase: dat je ingrijpt wil niet beteken dat het ook echt gebeurt was. Dan is het vervolgens wel een beetje dubbel dat Anderton, vlees geworden Nemisis voor ieder die aan moord denkt en resoluut straft, zichzelf wel de mogelijkheid toe-eigent om te vluchten en onderzoek te plegen. Zonder meer een plotfoutje is het feit dat de moord van Anderton als voorbedachte rade voorspelt wordt, toch lijkt het mij, op het moment tegenover Crow, een impuls, een impuls die hij beheerst en uiteindelijk sterft Crow ongelukkig door een worsteling wat weliswaar doodslag is maar geen moord. Dan zou de poging van Lamar op John ook veel eerder voorspelt moeten worden. Dit lijkt me een paradox, ze voorspellen iets dat hij beheerst en niet gebeurt, dus dan kunnen ze het ook niet voorspellen toch? Hoe hij uiteindelijk Crow op het spoor komt is ook opmerkelijk. Uberhaubt gaat hij pas zoeken na de voorspelling, en zonder de voorspelling en het gezicht op de billboard zou hij hem ook nooit gevonden hebben en geen moord gepleegd hebben. Ergens blijft dit heel vaag en tegenstrijdig, als ze hem wil naaien hoe hebben ze dat vooruit kunnen koken? Hoe hebben ze de voorspelling in Agatha kunnen programmeren? Het systeem deugd niet kunnen we concluderen, om overigens nog maar te zwijgen van die drie gedrogeerde Pre-cogs waar natuurlijk nogal wat haren over te splijten vallen zoals onmenselijkheid en eigen wil.

Ondanks de bovengenoemde tegenstrijdigheden slaagt Spielberg er toch met verve in een hele aardige en spannende thriller neer te zetten. De stijl is modern, mysterieus en neigt met de overdaad aan grijs, blauw en felle overbelichting een grauwe en trieste bedoening ondanks het feit dat er geen moorden meer gepleegd worden. De wapens zijn grappig, de voertuigen ook, de Spiders hebben wel een erg hoog War of the Worlds gehalte, de billboards en reclames doen erg aan de Bladerunners denken en dat stomme pak cornflakes is humoristisch. De scene met de spiders die iedereen in de flat scannen is erg mooi gemaakt, de scene met de ogen is hilarisch, geweldige gespeeld door Stormare en net als Tim Blake Nelson jammer dat ze er niet meer in voorkomen. Colin Farrell voor zijn doen ook best wel goed, overigens een rol waarvan je lang in het ongewisse blijft. Hoe Lively vermoord wordt vind ik plottechnisch wel weer goed bedacht en ook wel erg goed is dat de focus eerst vooral ligt op de problemen rond Anderton, pas later schuift de balans naar een veel groter probleem zeg maar smeerlapperij.

Al met al een overtuigend sci-fi thriller met een heel aardig verhaal die overigens niet helemaal waterdicht is. Hier en daar toch wat van die Spielbergiaanse humor en koddigheden maar vooral een stijlvol gebracht geheel die prima vermaakt.

God, I love you...

Film die ik als tiener zag waarop ik spontaan ook de boeken van King begon te waarderen met destijds deze Misery, Christine en Pet Sematary als meest herkenbaar. En wat vond ik dit toch een goed verhaal en goede film, zonder de horrorkant op te gaan maar juist in het psychologische te blijven.

Het verhaal mag bekend zijn, schrijver Paul Sheldon verongelukt en wordt 'bij toeval' gevonden door zijn No. 1 fan. Hoewel aardig en goedig qua uitstraling, vallen tussen de regels door alle kleine dingetjes te lezen rond haar gedrag. De zorg slaat definitief in gijzeling om als haar favoriete personage in Paul's boekenreeks sterft. Een behoorlijke duistere en angstaanjagende kant lijkt plotseling op te staan in het karakter van Annie. Een dubbele persoonlijkheid die behalve opvliegend ook bepaald sadistisch is en aangeeft dat ze niet van plan is Paul gemakkelijk te laten gaan.

Voor ik de loftrompet steek toch enkele punten van kritiek, nu staat het boek me niet heel helder meer voor geest, behalve dat Paul's enkels niet gebroken worden maar een voet geamputeerd wordt en dichtgebrand met een lasbrander. Toch vind ik het ongeluk niet heel sterk gebracht, vind ik de reanimatie enigszins misplaatst en vind ik het onzin dat hij zo ernstig zijn benen gebroken heeft terwijl de auto weinig tot niet in de kreukels ligt. Dingen die niet perse heel erg afbreuk doen aan het geheel, maar wel iets beter uitgewerkt had kunnen worden.

Misery slaagt vooral wel in het laten ontsporen van een gewone situatie, met gemoedelijke sfeer, naar een psychologische situatie waarbij het slachtoffer min of meer overgeleverd is aan de zorg en de grillen van Annie. Annie wordt op haar beurt uitstekend gebracht door Kathy Bates, een rol die voor altijd aan haar gelinkt zal worden mede door de geniaal gespeelde tweedeligheid. De goedige, onschuldig en verzorgende Annie, maar ook die tweede persoonlijkheid die vooral de kop opsteekt als ze zich opwindt of iets ziet dat ze ontoelaatbaar vind. Dat ze voor deze rol een Oscar won is dan ook geen wonder. In combinatie met een fraai opgebouwde spanning, een martelscene die iedereen weet als hij hem ooit gezien heeft, en soms een humoristische noot zoals wanneer hij sarcastisch is of zijn middelvinger opsteekt, maakt Misery tot een uitstekende film en zelfs klassieker binnen het genre psychologische thriller.

Kortom, heerlijke film!

Vive le mort!

Tja, dit moest ik natuurlijk een keer zien. Als tiener verslond ik meermaals de omnibus en tevens het debuut van Sven Hassel in de vorm van Het bataljon der verdoemden om jaren later beetje bij beetje alle boeken via Marktplaats aan te schaffen. Iets dat me toch meerdere honderden euro's kostte omdat de prijs van goede exemplaren als Krijgsraad en Vuur en Staal rond de 50 a 60 euro lagen. Inmiddels zijn dat soort prijzen gehalveerd en heb ik veel te veel uitgegeven maar goed, een prachtige verzameling is het niettemin waar alleen The Commisar nog aan ontbreekt, het boek dat nooit in Nederlands is uitgegeven, een boek dat uiteraard nog altijd op mijn wishlist staat.

Toch is het even wennen in inkomen, want kloppen de namen en de gebeurtenissen wel? Zou de film daarom zo matig scoren? Maar eenmaal Pantsers des Doods bij de hand verbaas ik me toch over alle personages, buiten Sven, de Ouwe, Porta, Kleintje en de Legionaire, die allemaal wel behoorlijk kloppen, idem voor de gebeurtenissen. De beginfase in de kapotte stad is in het boek een stuk dramatischer aangezien met de talloze burger lijken van een brandbom aanval mag opruimen, iets dat gezien moet worden in de droogkomische satire achtige film die men voor ogen had en daarom een andere draai krijgt. Buiten dat klopt het dat men een enorme hekel had aan de SS en die even graag beschoot als de vijand, net als de eerste moeizame en behoorlijk vijandige ontmoeting tussen Legionaire en Kleintje, net als de kolder van laatst genoemde. Fijn is het tempo van de film en kostelijk de sarcastische ondertoon van de film waar weinig ruimte is voor heilige huisjes en een scène als de chaos rond Kleintje in het bordeel een verrukkelijk hoogtepunt betreft. Net als het onderonsje met de Russische infanterie die zich om de tank heeft verzameld.

Is er dan niets op te merken...? Ja zat. Spijtig komt het karakter Joseph Porta, in de boeken als drankorgel, sjacheraar, rokkenjager, grapjas, joker, technisch genie en de beste tankbestuurder van het regiment, en daarmee het kleurrijkste figuur uit de boeken totaal niet uit de verf. Dan is er qua voertuigen weinige sprake van authentiek Duits materiaal, wel geinig dat ik van de SU-100 die ze mee krijgen een bouwpakket heb. Tevens klopt de eindopdracht niet met de aanslag op de trein waar de eenheid van Sven toch vooral van brandhaard naar brandhaard trekt en dat bovendien in de sneeuw en ontbering. En wat is dat met de artcover waar Carradine en Reed voorop staan alsof ze het hoofdrol hebben maar waar Reed vooral pas de laatste minuten in beeld komt, uiteraard wel een markant persoon.

Toch waarom deze film zo slecht scoort snap ik niet helemaal, want de benadering is helemaal niet gek gezien de feiten en met het tijdsbeeld in gedachten. Had men de rauwe toon uit de boeken één op één gekopieerd, iets dat mij in '87 niet te doen leek, dan had dit een combinatie tussen Fury, Stalingrad en Come And See opgeleverd vermoed ik. Iets waar de gemiddelde regisseur zich niet aan wilde branden laat staan dat er een producent geïnteresseerd geweest was. Wheels of Terror lijkt mij dan ook op deze wijze het hoogst haalbare en daarmee meer dan voldoende en meer dan vermakelijk, want ik heb me geen moment verveeld met deze combinatie van Kelly's Heroes en Inglourious Bastards.

Het eerste gedeelte van de film lijkt een soort toneel waar Chastain een glansrol neerzet als een wel hele dominante dame die een beetje narcisme en egocentrisme niet schuwt, zelf aangeeft dat zij alle reden van bepaalde successen is, mensen haar dankbaar mogen zijn dat ze mee mogen liften op haar kunde. Een behoorlijk killerbitch dus.

De Onemanshow zet zich voort terwijl 'de zaak', waar ze voor ingehuurd wordt, belangrijker zou moeten zijn, desondanks drijft ze met haar gedrag 'de zaak' naar de achtergrond, wat tot 1 uur en 15 minuten een film oplevert die vooral erg sarcastisch en soms ook humoristisch gebracht wordt maar niet te min vooral draait om de strapatsen van mejuffrouw Sloane. Het tv-debat waar ze haar hand lijkt te overspelen, raakt ze wat mij betreft toch wel even een gevoelige snaar, wat nu met die stomme amendement's als die een fatsoenlijke controle en enige vorm van wapenbeheersing en het voorkomen van onschuldige doden tegen gaat? Zo snap ik de discussie rond de aanslag op Esme niet helemaal. Opeens valt iedereen over elkaar het geweldig te vinden dat de redder een wapen heeft omdat dat nu eenmaal mag. Maar kan het ook niet erg simpel omgedraaid worden? Dat de aanslag mogelijk niet gebeurd had met scherpere regels en de aanslagpleger dan waarschijnlijk geen wapen gehad had? Daar begint het toch?

Daarna lijkt er een omslagpunt te komen wanneer Sloane toch kwetsbaarder lijkt dan ze laat blijken en ze voor een commissie moet zitten die iets gevonden lijkt te hebben. Langzaam brokkelt zichtbaar haar onaantastbare houding en air af. De film neemt weer een andere toon aan en lijkt nu te koersen op hoogmoed voor de val. Toch komt er andermaal een nieuwe switch en ik moet zeggen, dat door het constant op anticiperen, en als een laatste een troef uit willen spelen, hameren, is het konijn uit de hoed best wel heel aardig maar niet heel onverwacht. Dan toch lijkt het eindelijk om de zaak te gaan en ze lijkt daar een behoorlijke prijs voor te betalen. Maar wat Sloane nu precies drijft kom niet naar voren. Wilde ze de zaak koste wat koste winnen met een straf als prijs of zit er onder dat pantser toch een diepere ideologie? Dat ze issues heeft staat buiten kijf maar daar krijgen we verder geen inzicht in.

Goed, eerste helft kon me niet zo boeien ondanks het feit dat het Chastain betreft en goed speelt, de tweede helft met de toon- en plotveranderingen maakt veel goed en de laatste troef voor de commissie al helemaal. Erg aardig voor een keer.

Film die al erg lang op het lijstje stond, een filmposter die ik me overigens uit mijn jeugdtijd herinner, en gisteravond van gekomen en de verwachtingen werden deels wel deels niet ingelost.

Een prima drama ontvouwt zich het eerste half uur a drie kwartier wanneer Irons zich de jungle in waagt, en De Niro zijn woede, zoals wel vaker, weer eens niet kan beheersen. Het gesprek en bijna handgemeen, wanneer De Niro Irons bij de kraag grijpt, komt wel erg gespeeld en slapjes over. De strijd die De Niro vervolgens voert met zijn 'burden', het net met harnas en andere uitrusting is aandoenlijk en mooi. Nog mooier hoe een indiaan hem bevrijdt, vergeeft en met dat gebaar verlost. Erg jonge Liam Neeson trouwens.

Vervolgens slaat de film wat mij betreft wat dood in het midden gedeelte. Het geouwehoer rond de overdraagt tussen de twee landen, slavenhandel en het bemoeien van de kerk duurt te lang en is gewoon niet boeiend genoeg wat mij betreft. De aanloop naar de strijd duurt ook allemaal net wat te lang. De muziek vind ik ook wat misplaatst tijdens de gevechten. Het einde daarentegen is wel weer goed, hetzij onrealistisch en op het gevoel, de mensen blijven bij elkaar onder het mom van het geloof, Irons voorop en wanneer hij sneuvelt wordt zijn taak overgenomen door iemand van de indianenstam. Een goed einde was misplaatst geweest en bovendien geeft het de film die vooral door het middengedeelte wat afvlakt weer een scherp randje.

Redelijk drama, erg mooie muziek, prachtig natuur, maar daar is het dan ook wel mee gezegd.

Jeetje, is die film alweer zo oud? Ik begin me plots oud te voelen.

Anyway, prettige vlotte actiefilm, met prima plot en verhaal. Dat was het toen al en dat is het nog steeds. Doet hier en daar toch wel lichtjes gedateerd aan. Goede cast, vooral de jeugdige en energieke Tom Cruise kan me erg bekoren, die draagt de film. Latere films vond ik hem steeds minder, of beter gezegd, mocht ik Cruise niet meer zo.

Wel grappig hoe er aan het einde in het gesprek van Cruise en Rhames geknipt wordt. Cruise neemt een slokje bier, maar wanneer de scene vanuit andere oogpunt verder gaat slikt hij kennelijk niets door, even min was het glas leeg. Maar opnieuw wordt de scene vervolgd vanuit een ander oogpunt en verrek nog aan toe het bierglas is leeg!

Catchy theme natuurlijk, niet orgineel van Clayton en Mullen uiteraard maar wel leuk.

Na het destijds spectaculaire en leuke Mission Impossible hoefde ik er niet lang over na te denken om ook deze in de bios mee te pakken, en wat een deceptie was deze film destijds. Het ontnam me de verdere interesse voor de andere delen. Maar met een trilogie box die me letterlijk in de schoot geworpen werd was er toch weer de interesse en dan met name voor de volgende delen, en tja...dan moet je toch even door de zure 'tweede' appel heen bijten, en dat viel nog niet mee.

En van het begin af aan is het eigenlijk al mis met een overhysterische mix van de MI tune. Verschrikkelijk! Net als de zogenaamde klimscene van Cruise, tja...dan wil je gewoon graag indruk maken. Lukt dat? Nee. Net als met die achterlijk gadget van een bril. In vier jaar van zelfontbrandende cassettebandjes naar een zonnebril met projectie, geluid en een selfdestruct. Je moet dit ook niet serieus nemen, het is een spionagefilm met gadgets, zal een ander zeggen. Opnieuw, tja...de film is nog geen vijf minuten onderweg maar staat al bijna op onoverbrugbare achterstand. Woo slaagt er vervolgens in om er echt niéts van te maken. De film lijkt ontzettend vlot, hip en gelikt te willen zijn maar mist werkelijk als. Langdradig, saai en inhoudsloos zijn enkele woorden, zo is de film op een gegeven moment 45 minuten onderweg en is er praktisch niets belangrijks gebeurt. De romance tussen Hunt en Nyah is het gewoon niet, net als de meeste vechtpartijen met die rare salto's van Hunt. Dan die achtervolging op het einde, toch wonderlijk dat een heli en motor zoveel kogels kan hebben en het gewoon blijven doen, dat zien we meestal wel anders. Dan zijn er kluns en kluns in de helikopter en een werkelijk dom eindgevecht tussen Hunt en de bad guy. Nogmaals, tja....ook verschrikkelijk slecht is de scène op de paardenrenbaan waar Hunt contact zoekt met Nyah en praktisch onder de ogen van de bad guy en handlangers Hunt gaat staan bekijken door de verrekijker. Spionenles één lijkt mij, zoek nooit oogcontact, kijk niet naar iemand, vestig niet de aandacht op iemand die de bad guy in dit geval kent en de hele zaak kan verraden. Hoe ongelooflijk dom is dat....

Aardig is op zijn minst de mooie Thandi Newton die er wat verloren bij loopt. Rhames is leuk als terugkerend karakter en is Roxburgh niet gek als bad guy Stamp. Ook nog wel aardig is de wijze waarop McCloy erin geluisd wordt. Maar verder is deze Tom Cruise show, die weer even lekker wat stunts uit kan voeren en op een motor racen, echt wel slecht te noemen en duidelijk is dat aan dit deel de klasse van bijvoorbeeld De Palma ontbreekt. Het is hopen op beterschap met de volgende delen wat dat betreft.

En verder met de MI revival waar ik sinds het verkrijgen van een trilogie vorige week in zat. En dan ook meteen de conclusie na deze film dat de reeks verder mijn interesse verloren heeft als dit de standaard is.

Pluspunten heeft de film wel als snel ten opzichte van het tweede deel, maar die was ook zo slecht dat dit amper een prestatie te noemen valt. Gelukkig zijn de wuivende haartjes weg, is de exploderende bril vervangen voor een iets geloofwaardigere wegwerpcamera en voelt het geheel sowieso aan als iets normaler. De MI theme klinkt een stuk beter in de oren dan de hysterische John Woo versie, en het binnen dringen van het Vaticaan is best aardig net als de scene op het toilet met Davian die bijna ouderwets Mission Impossible aanvoelt. Helaas duurt dit niet lang en kan ik behalve de altijd sterke Phillip Seymour Hoffman, mooie Moynahan en exotische verrassing Maggie Q alleen maar minpunten opdreunen.

De relatie voegt niets toe en aangezien dit iemand buiten The Agency om is roept het alleen maar vragen op dan dat het logisch is. Uiteraard kent ze geen collega's, zullen er geen bedrijfsuitjes zijn maar plots einde van de film kan ze wel midden in het IMF kantoor staan en een coming together momentje hebben met de collega's. Niet alleen krom en raar maar ook lekker geheim enzo. 'Ja, hoi, ik ben collega. Ja ik ben ook geheim agent. Niet doorvertellen hoor, wink!' Dan de bijzondere eigenschap van het masker dat je lichaamsbouw ook meeverandert. Nogal een verschil hé, Cruise en Hoffman. Om nog maar te zwijgen van het waanzinnig slechte nummer van Kanye West waarmee afgesloten wordt. Het doet toch echt vermoeden dat men met Hunt en de MI reeks daadwerkelijk een James Bond klone heeft of denkt te hebben.

Die zaken buiten beschouwing gelaten is het toch het zogenaamde genre van de vlotte spionage actiethriller waar de film de meeste pijn van heeft. Want net als in de Bourne trilogy beschouw ik het plot als semi slap excuus voor een spionage verhaaltje met wat stunts, snel gedoe met wagens, motoren, en of achtervolging, en veel geschiet. En dat is met deze derde film van de MI reeks niet anders. Waar is de subtieleteit van het eerste deel gebleven vraag ik me meerdere keren af tijdens de over the top uitbarsting van geweld rond de bevrijding van Lindsey. Iets dat ook geld voor de helicopter achtervolging. Spectaculaire? Vast. Voeg het wat toe? Nee, het is eerder voorspelbaar en stupide. Net als de schietscene op de brug die ook overdadig aanvoelt. En dan te bedenken dat ik vroeger toch wel te porren was voor wat actie, het niveau dat De Palma qua sfeer en stijl weet te creëren zonder zo veel wapengekletter is toch bijzonder te noemen.

Het zal dan ook niet verrassend dat ik blij was dat de film afgelopen was, een film waar het lijkt dat men al begint te schieten voor de regisseur 'rolling' roept en ophoudt met filmen als de munitie op is. Wat een gedoe en wat staat dit ver van de stijl die juist de eerste zo sterk maakt. Is de eerste dan zo goed? Nee, de rest is zo nietszeggend. Wordt ik oud? Wellicht, want dit genre zegt me gewoon helemaal niets of het moet vernieuwend of met een dikke vette knipoog zijn. Maar verder...of zou ik volwassenen aan het worden zijn...? Ik heb in ieder geval voor mijn komende vakantie een stapel Hitchcock films klaar liggen en klassiekers als Mutiny On The Bounty, Rebel Without A Cause, Sunset Boulevard en The Maltese Falcon onderweg. I rest my case...

Where does it come from, all this hatred?

Bevreemdend, absurd, schokkend...en walgelijk. Het zijn woorden die me te binnen schiet daags na dat ik de film eindelijk eens tegen kwam in een Kringloop, en jongens wat stond deze film al lang op het verlanglijstje en er daarom dus meteen door gedraaid gisteravond.

En behalve de titel en Dafoe wist ik eigenlijk vrij weinig over de film, dat het verhaal de raciale kwesties aan de kaak stelt ontdekte ik na het lezen van de synopsis, tevens ook dat enkele personage op waar zijn gebaseerd, en de film heeft met een brandend huis weinig tijd nodig om op gang te komen. Hoewel de beide FBI mannen nieuw zijn in de zaak en omgeving, is duidelijk dat de omgeving van het onderzoek reeds alle kenmerken van een kruitvat heeft bereikt. Een toch wel bijzonder ontstellend beeld van oud gedachtengoed, straffeloos gedrag, een politiemacht die ook doet wat het wil, en een raar soort lethargie komt daarna naar voren. Te midden van deze onwetendheid, onwillendheid en onverdraagzaamheid proberen Anderson en Ward het beste van de zaak te maken en beide op een verschillende manier en instelling, een stel dat me overigens erg doet denken aan het duo Bud White en Edmond Exley uit LA Confidential.

Het is Gene Hackman die de show steelt met zijn rol als Anderson en dit met een heerlijke sjeu doet. Behalve goed lullen en zich enigszins inleven, plakt hij daar ook een bepaalde charme aan vast en lijkt hij voor de duivel niet bang. Een heel verschil met de stijve en correcte Ward die geen enkel begrip of benul heeft van de omgeving waar hij verkeert en alleen maar tegenwerking mee aantrekt. Andermaal moet de bizarre wereld benoemd worden van nachtelijk jachten, lynchpartijen, afgebrande huizen en volk dat verder van een kleurling afstaat dan de gemiddelde Duitser van een Jood dat deed. Het is ook een bepaalde weerzin waarmee ik dit tot mij neem, en hoewel ik voldoende gelezen heb van die tijd en eerdere behandelingen van kleurlingen, dit ervaar als een verbijsterende en soms afstandelijke ervaring. Het blijft moeilijk te begrijpen. Kunstig weet Parker van dit intense en gruwelijke onderwerp een uitermate stijlvolle en boeiende film te maken met een grootse cast en een passende jaren '80 soundtrack.

Mississippi Burning is daarmee een verbijsterende film te noemen die net als de redevoering van de sheriff, die geen enkel goed argument aandraagt behalve excuses om kleurlingen zo slecht mogelijk te kunnen behandelen, na blijft sudderen. Een wonder dat de film overigens niet meer dan de terechte Oscar voor het camerawerk kreeg, en ik vraag me eerlijk gezegd ook af hoe de film in '88 ontvangen werd. Het is in ieder geval een interessante toevoeging tot mijn collectie en één die ik zeker nog wel eens ga kijken.

Boeiende en fijn film van Darabont die al meerdere boeken van King meer dan goed tot film heeft kunnen verwerken.

Wat vooral opvalt, en dat is eerder de hand van King dan Darabont, is de verscheidenheid aan karakters en de wisselwerking op elkaar. King laat zich weer van zijn best zien door binnen de supermarkt een mini-samenleving met alle gebruikelijke ruzies, dwarsheden en reacties te creëren en Darabont brengt dit op zijn beurt weer prima in beeld. De spanning is in die zin ook prima, hoewel je als kijker tot op een bepaald moment nog in het duister tast wat er dan is, komt de dreiging en spanning meer dan goed over. Verder valt vooral Marcia Gay Harden op met een glansrol. En het einde is dan wel weer heel goed bedacht door Darabont. Waar het boek een open einde heeft en de suggestie gewekt wordt dat ze zijn blijven rijden, breid Darabont er een bijzonder beklijvend en sneu einde aan. Dit gecombineerd met de zweverige en beklemmende muziek van Dead can dance is erg zwaarmoedig.

Zijn er dan geen minpunten? Ja zeker wel. De beesten zien er soms niet heel goed uit. Dan de keuze voor Jane, die zijn best doet en vooral op het einde zijn beste momenten heeft. Daarnaast blijven de mensen heel stom staan in een soort panische lethargie lijkt zoals in de apotheek en dan valt me op dat niemand echt doortastend is of de leiding neemt. Desondanks, vind ik niet dat op dat soort dingen de nadruk moet liggen en de film op ander vlak uitblinkt. Zoals gezegd, dat is die chemie van al die mensen. Hoe ze reageren op wat er gebeurt en vooral ook op elkaar. Iedereen zoekt een bepaalde logica of antwoorden. Hoe snel mensen dan ook doorslaan en extreem reageren bijvoorbeeld. Fascinerend en tegelijk behoorlijk spot on.

Een klassieker met een ontzettend bekende titel waar ik opzich wel naar uitkeek deze eens te proberen, en de film stelt gelukkig niet te teleur.

De film trapt op degelijke wijze af en de typerende oude uitstraling past ongelooflijk goed bij de film. De film is alweer 66 jaar oud en hoewel dat volgens sommigen te zien is vind ik dat ontzettend meevallen. Sterker nog, ik vind het de sfeer verhogen, en dat de film met zijn miniatuur bootjes en walvis een ontzettend gun factor krijgt. Ziet het er matig uit? Ja, voor deze tijd natuurlijk wel. Maar in het tijdsbesef van '56 was dit toch gewoon knap gemaakt. Fraai is trouwens de scene in de kerk met Orson Welles als pastoor/dominee die een wel heel bijzonder spreekgestoelte bestijgt. De zee geeft en de zee neemt, zoveel is duidelijk na de preek en anders vertellen de vele gedenkstenen dat wel. Vroeger, toen schepen van hout waren en mannen van staal zou mijn fysiotherapeut wel zeggen...

Het schip is bijzonder met zijn ornamenten bestaande uit walvis onderdelen, de bemanning een rariteiten kabinet, toch blijft de blikvanger en weirdest of allemaal kapitein Ahab nog even uit beeld. De film begint toch echt te draaien met het verschijnen van Moby Dick's nemesis. Samen met dat zien we toch een overtuigend en realistisch beeld van de walvisvaart gedurende die tijd. Moet toch een beangstigende ervaring geweest zijn om op zo'n manier speelbal te zijn in een roeibootje tegenover een enorme walvis. Een sublieme fase qua sfeer is die waar een bemanningslid overboord is gevallen en men last heeft van de hitte, windstilte en paranoia. De voice over is haast poëtisch en Ahab laat merken tegen het waanzinnige aan te zitten en maar één ding op de agenda te hebben. Minstens net zo mooi is de scène waar ze in hun bootjes zitten, Moby Dick ondergedoken, en er talloze meeuwen rond de mannen zweven als een soort van onheilsteken. Zo wordt ook fraai opgebouwd naar de finale clash.

Moby Dick stelde dan ook niet teleur en is wat mij betreft een uitermate kunstige film voor '56 met een uitstekende rol van leading man Gregory Peck en eerlijk gezegd kan ik weinig minpunten bedenken. Fijn film dit hoor.

Are you mad?

Deze lag al een tijdje te wachten en wat te verwachten wist ik eigenlijk niet. Een film over een kunstenaar, met Modigliani in dit geval als redelijk onbekend, is toch vaak onderhevigd aan dingen als de kwaliteit of bekendheid van zijn werk, of bijvoorbeeld de tijd waarin hij leefde, en natuurlijk nog het meeste zijn karakter en het leven dat degene leefde. En met vooral dat laatste zit je goed, want een karakter was Modi, en zijn leven tegelijk bijzonder als treurig.

De film opent meteen met de prachtige donkere straten van Parijs, prachtig camerawerk trouwens, Modigliani liederlijk op de tekst, en meteen de anemositeit tussen Modi en Pablo. De toon is gezet en Modi zet zich zelf verder op de kaart als uitermate charmant en romanticus van het zuiverste water. Modi is met recht een innemende persoonlijkheid te noemen, maar dat geld net zo goed voor de film die ook overloop van van een bepaalde warmte en charme. Hier moet je wel haast voor vallen. De rivaliteit tussen Modi en Picasso wordt verder opgebouwd en heeft grimmige momenten maar ook kostelijke zoals tijdens het autoritje naar Renoir, om tenslotte nte eindigen in de reeds benoemde wedstrijd.

Het is toch Modi die de interesse blijft trekken met zijn Bohemianse levensstijl, iets dat veel vraagtekens en commentaar oplevert en een wonder dat de mooie Jeanne zo standvastig is en niet van zijn zijde wijkt. Jeugdtrauma? Het lot van een Jood? Aanleg tot alcoholist? Of zelfs gewoon een ziekelijk paranoia achtige delerium? Want Modi heeft soms maar rare waanbeelden. Of is het toch de op en top romanticus die we zien, een man die wel ziet hoe hij de dag doorkomt en vooral zijn kunsten en kwaliteiten laat zien wanneer hij dat wil. De tragiek van het niet anders willen of niet anders kunnen. Het lijkt Modi op het einde toch ook niet mee te zitten of is het toch allemaal een keuze? De film blijft wat dat betreft in het midden, hoewel er op Wikipedia staat dat er veel geromantiseerde verhalen rond zijn dood zijn maar hij kennelijk toch gewoon aan TBC overleed waarop Jeanne zich uit het raam stortte.

En zo intrigeert deze Modigliani op aparte wijze niet in de laatste plaats met zijn mooie muziek maar vooral met het dubbele beeld van de romantische en sfeervolle tijd en daartegen over het spook van de armoede, dat het met wat minder fortuin een tragische tijd was om in te leven. Daarom wat mij betreft een treffende en erg mooie film.

I wasn't really listening

Weinig boeiende film over een ex-olympier die een organisatorische rol krijgt binnen het pokerwereldje. De aanloop met het ski ongeluk is aardig hoewel op de echte beelden nergens een ski los schiet, maar dat terzijde. De beelden van de arrestatie en de gesprekken met Elba zijn prima en Chastain is sowieso altijd een goede rol om te kijken. De hele uitleg en beschrijvingen met die pokeravonden zeggen me daar en tegen weer helemaal niets met al de spelers die de revue passeren. Even wordt het interessant met de inmenging van de Russische maffia en de homeinvasion om daarna naar een bijzonder nulpunt te storten met psycholoog vaderlief die vijftien jaar therapie in vijftien minuten propt. Give me a break! Wat een lul de behanger sowieso die man. Hij is dan psycholoog maar doet hij er ook iets mee?

Net als de bovenstaande quote van Elba had ik ook van die momenten dat ik even weg was. Onnodig te zeggen dat de film me matig kon boeien en films over de financiële en gokwereld me zoiezo niet liggen, maar dat is uiteraard geheel persoonlijk. Gezien en snel naar de volgende.

Ik was 14 jaar dat ik in de crypte van de Sint Antoniuskerk te Leuven kennismaakte met het verhaal rond Vader Damiaan en daarmee iets was dat mijn verstand te boven ging. Hoe gek moest je wel niet zijn om vrijwillig er voor te kiezen in een kolonie vol met ernstig zieken te gaan leven om voor hun te zorgen. Nobel natuurlijk maar wat beweegt een mens er toe...? Van verdere verdieping kwam het nooit hoewel de naam Damiaan wel altijd in het geheugen bleef hangen. Lang hoefde ik dan ook niet na te denken over deze kringloopvondst waar ik vandaag voor ging zitten.

Men neme 1865, de geneeskunde op een lachwekkend niveau, de meeste onzinnige dingen die gezegd worden, op een enkel verstandig iemand na, en een probleem dat met een kolonie zonder toezicht wordt opgelost want wie wil daar nu werken of controle op uitoefenen? Het is het moment dat de katholieke kerk opstaat en met name Damiaan die het als zijn plicht ziet de mensen steun te bieden op welke manier mogelijk waarop de geestelijke zich snel onderweg bevind en op locatie een armoedige bende aantreft met een naargeestig sfeertje.

Het is het moment dat Damiaan zijn schouders er onder zet en de gemeenschap bijna eigenhandig opbouwt met gevraag en gebedel naar middelen en materialen. En het moet gezegd dat de beste man er echt iets van maakt door de jaren heen.

Ik las als kritiek dat de film niet genoeg de diepte in gaat en Damiaan een onbekende blijft en er valt iets van te zeggen, maar wellicht is dat inherent aan het karakter Damiaan die zichzelf volledig wegcijfert voor de medemens en buiten de epidemie en kolonie is dat toch waar de film en vader Damiaan omdraait. Namelijk niet om het geloof maar het bijstaan van de medemens in zijn donkerste uren, woorden als eenzaamheid en wanhoop vallen met de wetenschap dat lepra niet dodelijk is en dus een echte lijdensweg. Het zijn momenten die ik met een brok in de keel tot mij neem vooral wanneer Damiaan de grens van geen fysiek contact overschrijd en daarmee eigenlijk zijn eigen lot bezegeld. En even waan ik me terug in de kerk bij dat graf met de vraag hoe een mens zoveel opofferinggezindheid voor de dag kan leggen.

Molokai: The story of Father Damian beschikt daarnaast over een uitstekende cast met Wenham, die Damiaan prima neerzet, Jacobi, Wilkinson, Sam Neill, Peter O'Toole en Kristofferson om maar eens wat te noemen. Geen Jan Declair gezien trouwens. Shocking zijn trouwens de echte lepralijders, geen fraaie plaatjes wat dat betreft en de schrijnende omstandigheden van het gekkenhuis. Het maakt de film regelmatig tot een ontluisterend geheel waar zorg en liefde voor de medemens centraal staat en daarmee een sterke en indrukwekkende film te noemen is. 4 sterren wat mij betreft.