Opinions

De volgende film betrof deze Metal Lords mede mogelijk gemaakt door Netflix, en metal en hardrock valt altijd goed waar wellicht een concept als school of Rock voorbij zou komen in de vorm van een x-aantal buitenbeentjes die elkaar gaan vinden. Maar deze Metal Lords bleek toch uit iets anders hout gesneden te zijn.

Skullfucker it is met vooral Hunter als drijvende kracht die Kevin in die zin meezuigt wat vooral in het begin van de film vrijwel nergens toe leid buiten een prekende Hunter over wat metal is en Kevin die er nog weinig kaas van gegeten heeft. En vooral in die 'limbo' blijven we een tijdje hangen waar Skullfucker wel plotseling erg optimistisch aangemeld wordt voor een 'Battle of the Bands' waar we nog niet eens een complete bezetting hebben en Hunter regelmatig erg vervelend is waar hij ook nog de nodige ruzie moet zoeken met het populaire volk op school. Zoals gezegd lijkt de film vooralsnog veel te gaan rondom de karakters en hun issues, buiten dat is het aardig maar niet bijzonder.

Maar geleidelijk slaat de film toch om en wordt het een stuk leuker waar nog steeds gezocht wordt naar een extra bandlid, maar vooral het werk dat Kevin verzet achter zijn drumkit erg fijn is om te zien en te horen waar ik altijd erg geïnteresseerd ben in drumwerk. Grappige momentjes zijn het nieuwe kapsel van Hunter die wel degelijk veel van Jason Newsted heeft, maar ook dat Kevin bij de andere band invalt en serieus aan die facebookreels doet denken van een over qualified drummer op een kinderfeestje, of anders wel de verandering van bakvis Emily naar Gothqueen. Ook nog wel leuk het verschijnen van een viertal bekende artiesten in de vorm van Scott Ian, Kirk Hammett en Tom Morello waar ik de vierde man niet echt ken als een soort van moraal kompas.

Ondanks Hunter en zijn vervelende gepreek bouwt de film vervolgens toch op naar een meer dan leuk einde waar men helemaal los gaat op het podium als één of andere Goth/Metalband waarbij de toko bijna afgebroken wordt die daarna niet helemaal afloopt zoals gehoopt maar wel een leuke revanche in zit. Een hoogvlieger was Metal Lords niet bepaald maar smakelijk voor een keer absoluut wel.

Some kind of monster, hier was ik al heel lang nieuwsgierig naar, maar de kans deed zich maar niet voor tot nu en dankzij de kringloop. Tegenvallen deed de docu een heel klein beetje, toch verveelt de bijna tweeënhalf uur geen moment en krijgen we een interessant kijkje achter de schermen.

Ik was een jaar of zestien denk ik dat een oom me een cassette leende met The Black Album. Niet meteen super toegankelijk wat dat betreft, toch maakte The Unforgiven grote indruk en is dat nog steeds één van mijn favoriete zo niet mooiste nummer. De weg die Metallica insloeg met Load sprak mij toch iets meer aan met hun mainstream geluid. Reload was daar aardig vervolg op waarna ik met St. Anger eigenlijk vervreemde van de muziek. Wat volgens sommigen een stap terug naar de speed- en trashmetal van weleer was mij veel te hard en bruut. Tot ik een aantal jaren terug in een vervelende situatie op het werk kwam met veel woede en frustratie en een collega me oa St. Anger en Death Magnetic leende. En wat bleek? Ik kon me uitermate goed opladen met nummers als Frantic, St. Anger en Shoot me again. Opeens begreep ik de woede. Hierna raakte ik weer meer verslingerd aan Metallica en inmiddels heb ik alle muziek wel zo'n beetje in mijn collectie, ben ik de DJ op mijn nieuwe werk en op verzoek van collega's hebben we het laatste uurtje van de dag gebombardeerd tot Metallica uur. Sommige dingen komen terug blijkt maar weer, maar dit keer is er geen woede en komen de classics van Master of Puppets, Ride The Lightning en The Black Album vooral voorbij.

Mijn nieuwsgierigheid ging toch vooral uit naar het machtsevenwicht binnen de band en het gedonder dat er altijd rond de bassisten geweest is. Trujillo is na Newstadt, Burton en McGivney namelijk al de vierde en ondertussen degene die het langste mee gaat. Newstadt is reeds weg en hij komt nog aan het woord, dat hij zich nooit volledig geaccepteerd voelde is duidelijk en bekend, de nalatenschap van Cliff Burton is dan ook groot en het litteken nog groter vooral bij Hetfield. Toch wordt er opvallend weinig gezegd behalve de informatie die over het ongeluk gedeeld wordt. Wat er nu precies bij Hetfield speelt die bijna een jaar, gedurende de docu, weg geweest is komt ook niet echt naar buiten. Natuurlijk, drank, waarschijnlijk drugs...maar verder? Wat kwam eruit de therapie naar voren? Het verlies van Burton moet hem hoog gezeten hebben vermoed ik maar veel krijgen we daar niet van te weten. Net als het gaat gedoe rond de therapeut. Constructueel zegt de man regelmatig rake en interessante dingen, toch ontbreekt ook op dat vlak diepte. Wat zit Hetfield dwars? Wat Ulrich allemaal dwars zit ten opzichte van Hetfield komt er in één korte moment uit, de anekdote van vroeger hoe Hetfield zich meteen anders ging gedragen als er een ander bij was, Mustaine in dit geval. Hetfield is een macho, een baasje, controlfreak, maar nergens wordt hier echt iets me gedaan. Ondertussen komt Lars Ulrich er niet beter af. Hij durft wel dingen te zeggen maar komt vaak ook niet meer over dan een verveelt en mokkend kind. Dit lijkt uiteindelijk toch de kern, de twee baasjes die het voor het zeggen willen hebben maar elkaar weinig respect gunnen.

Wel interessant is de groepsdynamiek hoe die al was, gespannen met afspraken om niets van elkaars werk te zeggen. De dood van Burton, een groepsverwerking die er nooit geweest is en een vlucht in vooral drank. St. Anger is daarom ook met recht het album van de ontwenning, woede en verwerking te noemen, iets dat duidelijk te horen is. Net zo tragisch en interessant is het verhaal van Mustaine die wegens drank werd weggestuurd, zijn gedrag was onhoudbaar en het mocht kennelijk niet zo zijn. Schrijnend dat dit de man zijn leven kennelijk zo beheerst heeft, ook al heeft de beste man zijn succes inmiddels gehad met Megadeath. Het zal voor Mustaine toch zeker de wijze zijn waarop hij weggestuurd is.

Some kind of monster is een must see voor een Metallica fan en dus ook voor mij. Toch is het niet helemaal wat ik verwachte en krijgt de docu een dikke voldoende maar is het voor mij niet heel goed. Maar wat niet is kan nog komen.

Oorlogsfilm die zich het eerst uur in een te bombastisch en jeugdfilm-achtig perspectief lijkt te verliezen, maar zich gaande weg herstelt en op een aantal stijlmissers na een hele aardig indruk na laat.

Om meteen met de punten van kritiek te beginnen valt de best wel relaxed sfeer in bezet gebied op. Dan vallen me op hoe goed doorvoed de Polen eruit zien, vrij nieuw ogende kleren en het vele verkeer op de weg. Dat terwijl de Duitsers in die fase van de oorlog bezet gebied meer dan uitknepen om aan eigen vraag te voldoen. Normaal zou alles op de bon zijn dus moeilijk te krijgen. Dan een best wel foutje wat mij betreft hoe schoon Alicja en Stefan zijn na hun vlees en bloed douche terwijl er nergens water is. Dan de stijl, vooral de muziek baart opzien. De moderne soundtrack doet het best leuk, toch de twee momenten van dance achtige muziek slaan minder aan. Dan de twee 'romantisch/verliefdheid' scenes die vrij misplaatst over komen en met meer nuance beter gebracht waren. Dan het wat jeugdig, jongensachtig aandoende perspectief. Tot minuut 45 wanneer het allemaal iets grimmiger wordt, heb ik door jeugdige koppies, het avontuurlijk sfeertje dat de groep uitstraalt en de misplaatste romantische scene toch het idee dat ik naar Divergent/Twilight in 1944 zit te kijken.

Gelukkig zit er vanaf minuut 45 een aardige kentering in de film en slaat zo rond 1uur 30 helemaal om naar een grimmige en nare vertoning. Iets dat we in die zin nog niet vaak gezien hebben en al helemaal niet over Warshau. Een uiterst droef beeld van een gruwelijke verdelgingsoorlog tussen de verzetslieden en naar ik meen de Hermann Goering SS-Divisie komt naar voren met Oskar Dirlewanger achtig praktijken. De gedragen maskers die we overigens zien was een kenmerk van de Dirlewanger-brigade. De zweem van die tienerfilm met de jeugdige koppies is er dan wel van af. Fnuikend zijn de Russische troepen aan de overkant van de rivier, iets waar verder weinig woorden aan vuil gemaakt wordt. Men was binnen bereik, maar kreeg opdracht van Stalin te wachten omdat Stalin niet zat te wachten op een dergelijk nest met onruststokers. Liever had hij dat de oproer door de Duitsers werd neergeslagen voordat hij de stad veroverde, waarvan akte.

Miasto '44 valt op als een bombastische krachttoer die naast een goede indruk in zijn ijver ook wel eens de plank misslaat, vooral qua muziek en verschillende stijlen. Toch vallen bepaalde gevechtscenes wel op qua spektakel en bijvoorbeeld best wel aparte camerastandpunten en mochten de twee dames, waar Stefan het nogal druk mee heeft, best genoemd worden. Op wat andere details na blijft deze film dan toch best wel staan als vermakelijk en boeiend product. Absoluut niet super, maar voor een keer met een aardige beeld van de opstand is deze film best wel te doen.

Nog nooit gezien en dat moest er vanwege de positieve commentaren toch maar eens van komen. Inlossen deed de film dit in eerste instantie nog niet, maar een zekere degelijkheid verraad het geheel wel.

De interesse is in eerste instantie wel gewekt met het 'tegen wil en dank' karakter Clayton die als een soort troubleshooter de buitendienst van een advocatenkantoor vormt en waarmee meteen een louche beeld gecreëerd wordt. De bom en de scene met de paarden zijn evene bevreemdend als intrigerend.

Toch heeft Michael Clayton in het vervolg moeite te boeien met een aantal zaken die doorelkaar lopen. Crowder en haar U-north, Arthur Edens meltdown en niet in de minste het privé leven van Clayton die gedurende de film verandert in moreel kompas. Hoewel goed geacteerd door een altijd boeiende Wilkinson is het toch zoeken waar dit nu precies heen gaat en wordt het voor mijn gevoel rommelig gemaakt met Clayton's broertje en Edens betrekkingen tot Anna. Pas een half uur voor het einde begint er meer lijn in het geheel te komen en wat de uiteindelijke bedoeling is.

Michael Clayton is daarmee een film die niet geheel oninteressant is, en in het geheel niet slecht te noemen is, toch ontbrak het mij aan wat extra feeling met Clayton of het verhaal. De wow-factor bleef voor mij in die zin uit. Toch intrigeert de film me genoeg om me mogelijk bij een tweede keer wel in te laten pakken, een kans die de film zeker gaat krijgen.

Zaterdagavond los met Micky 17 die toch wel een zekere interesse mocht genieten vanwege de regisseur en hoofdrolspeler. En waar ik toch eigenlijk iets anders verwachte, geen komedie in ieder geval, bleek het toch op zijn zachts gezegd een aparte film te zijn die je even moet liggen.

Mickey dus, die er om bekend staat dat hij niet uitblinkt in de beste keuzes en op de vlucht slaat voor schuldeisers en tekent als expandable op een ruimtemissie. En een expandable zal Mickey zijn die dus vooral als 'guinea pig' gebruikt gaat worden voor de meest afschuwelijke dingen waar men ook nog eens een planeet gevonden heeft die men wil gaan koloniseren. En je raadt het al, ook hier mag Mickey de spits afbijten in onderzoek naar het klimaat, leefomgeving, veiligheid, vijanden en virussen. En zo telt het al snel op naar de titel, nummer 17, wanneer er een kink in de kabel ontstaat wanneer deze bij toeval zijn dood ontloopt en terugkeert om geconfronteerd te worden met zijn opvolger. Iets dat een behoorlijke belangenverstrengeling, botsingen der karakters, protocol overtreding, maar ook snode plannen om het een en ander te veranderen aan de leiding, teweeg brengt.

En zo is het dus nogal wat met een dictator, zijn gestoorde vrouw, een donkere schertsende toon rond de expeditie, de bemanning die langzaamaan oproer kraait, en de bewoners van de planeet die een zekere vernietiging in het verschiet ligt en uiteraard lijdend voorwerp Mickey. En wat worden sommige dingen toch kostelijk gebracht niet in de laatste plaats de sullige Micky of anders wel de wijze waarop Nasha de doorgedraaide Marshall op zijn plek zet. Uiteraard is er dan nog de vraag wat nu eigenlijk de boodschap van de film is, en ik moet zeggen dat er nog wel thema's zijn die men loslaat. Namelijk de dadendrang van de mens/leiders met alle slachtoffers symbolisch gezien in de terugkerende Mickey, wellicht dat daarom de karakters regelmatig verschillen, tevens de moord op het individu voor het grotere belang, verder kan men kapitalisme, kolonialisme, machtsmisbruik en uitbuiting nog noemen in dat kader. De film kan in ieder geval niet enige thematiek ontzegd worden als je het mij vraagt.

Voeg daar een behoorlijke cast aan toe met andermaal een sterke prestatie van Pattinson en dan lijkt Mickey 17 toch heel wat te hebben behalve dat de film serieus te lang duurt. Wat mij betreft een half uur tot drie kwartier zelfs, en daar lijd de film wat mij betreft toch best pijn aan waar de film goed te doen is maar nu ook weer niet zo super dat ik dat gemakkelijk verteer. Daarom is wat mij betreft een 3,5 meer dan op zijn plaats.

We gained a few miles of European real estate...
and lost the beginnings to untold
generations of very bright people.
I think the army considered this a good deal

Buitengewoon mooie anti-oorlogsfilm die de waanzin en streberigheid van hogerhand niet alleen goed laat zien, maar ook de waanzin en totale verspilling. Die wordt met klem gebracht vanuit menselijkheid, de onschuld en naiviteit van deze betrekkelijke jongemannen. Gauke benoemt dat ook in zijn comment, ik denk dat er perse voor die nadruk gekozen is om te benadrukken hoe jong en onervaren deze knapen waren, vooral in die fase van de oorlog en dan met name in die regio. De Ardennen stond bekend als rustige sector waar onervaren of vermoeide troepen hun eerste schreden aan het front konden zetten of juist op adem konden komen.

De film wordt uiterst bescheiden en in een overtuigende oorlogssetting gebracht. De film is wat mij betreft vergeven van de symboliek betreffende de soldaten die niet meer vechten willen en de ontberingen zat zijn, hogerhand wil echter resultaten. Dat geld net zo goed voor de moffen die verre van bloeddorstig zijn maar oude mannen blijken die kerst willen vieren, wat een uiterst merkwaardige en aandoenlijke scene oplevert. Daarnaast komen er ook meerdere parallellen met het geloof/de bijbel voorbij. De wapenstilstand, de overgave mag 'het wonder' van kerst genoemd worden, de dode Father wordt gewassen wat bijna een zalving lijkt, vervolgens op een kruis vastgebonden en meegenomen, niet te vergeten, de soms zweverige kerkachtige muziek met veel gezang. Het geheel heeft naast de aanklacht een bijna heilige toon. En de terugtocht lijkt bijna een soort bedevaart. Overigens een goede bedachte list als hospik, echter waar haalt men de witte verf weg waar het rode kruis in is geverfd? Een van de weinige dingen die niet kloppen.

Verder zijn er prachtige besneeuwde locaties, de acteurs doen het meer dan prima, de soundtrack is van een soort heilige klank tot een sinistere dreiging uitermate goed gekozen. McGinley zoals gewoonlijk overtuigend als oppereikel. Verder valt de film op qua toon en de aanvankelijke mysterieuze dingen die er in eerst instantie gebeuren, de lading lijkt eerst dreigend maar blijkt plots een complete ommezwaai te maken. Dramatisch is in die zin natuurlijk de afloop van het 'plannetje' en even steek daar heel overtuigend het monster dat oorlog heet zijn kop om de hoek in de vorm van de angst en pijn wanneer Father Mundy sterft maar hij toch vastbesloten is dat alles een offer is aan Mother. Typerend dat Mother juist aangeeft de Duitsers op afstand wil houden en niet als menselijk wil zien. Het einde benadrukt nogmaals de verspilling en waanzin. Gemiste kans overigens dat er op de dvd bijna aan 20 minuten weggeknipte scenes en momenten staan die sommige dingen nog net even wat meer lading had kunnen geven. Wat ook vertelt wordt is dat het script van deze film veelvuldig is gebruikt bij de audities van Saving Private Ryan.

Mooie film, bijzonder qua lading en verhaal, goed geacteerd en een prachtig geheel.

Sterk is toch meteen het neergezette roesje, de spanning, rond Billie die in voorbereiding zit voor zijn smokkel en natuurlijk de hele toestand die daarna volgt op het vliegveld. Het is gemakkelijk meegaan in het wereldje van de naive en niet verkeerd bedoelende Billy die eigenlijk niet heel veel slecht in de zin heeft maar wel keihard wordt gestraft. Uitstekend is de elektronische soundtrack die bij tijd er wijlen echt van toegevoegde waarde is, tevens zijn daar de acteerprestaties. Brad Davis doet het mij inziens niet heel verkeerd, meer opzien baart Randy Quaid die we toch vaak als clown of paljas zien maar hier met verve de rol van de onvoorspelbare en heethoofdige Jimmy neerzet. Nog beter is natuurlijk John Hurt, en ik wil zeker niet Paul Smith vergeten die de sadistische hoofdcipier Hamidou op onvergetelijke wijze neerzet. Typisch zo'n rol die altijd bij dat gezicht blijft horen.

Maar het meeste draait Midnight Express toch om de miserabele omstandigheden in een dergelijke gevangenis mid jaren '70. Dat er het nodige bij is verzonnen door Oliver Stone die het script schreef mag inmiddels bekend zijn. Zo werd Billy nooit geslagen onder zijn voetzolen, was er even min een poging tot verkrachting zo zegt Billy zelf, en komt er evenmin een cipier om het leven bij een ontsnappingspoging. Toch is het beeld er niet minder om in een hard land en een harde tijd voor een buitenlander in gevangenschap, en dat geldt net zo goed voor andere landen op andere continenten als in dit geval Turkije. Bijzonder knap geacteerd en gefilmd is toch wel de woede uitbarsting van Billy aan het adres van Rifki, ook een prachtrol trouwens, fraai is dan natuurlijk ook weer zo'n locatie van zo'n oude gevangenis met de skyline van Istanbul, en werkelijk ontnuchterend en verschrikkelijk is het beeld van het gesticht. Billy zat maar iets van 5 jaar gevangen maar ik denk dat het aangevoeld heeft als het vijfvoudige onder dergelijke omstandigheden.

Midnight Express is en blijft een fraaie film die helemaal past in het tijdsbeeld van de jaren '80 qua muziek, en is daarmee een film die ik toch altijd met alle plezier kijk.

Bizarre en voor Europeanen onbegrijpelijke waanzin die iedere wet, grens en norm zoals wij die kennen met voeten betreedt. Toch helpt het wel relativeren dat wij het eigenlijk nog niet zo gek hebben.

Stressvolle beelden die in principe draaien om de handel die een ander zijn ellende heet, dendert een uur lang voorbij. Iets wat met dat uur ook eigenlijk meer dan genoeg is om een beeld van te krijgen. Er wordt letterlijk geraced tegen concurrentie en het is soms een wonder te noemen dat ze hulp kunnen verlenen in plaats van dat ze het zelf nodig hebben. Tevens te gek voor woorden is dat de chauffeur 17 jaar is en het jongste broertje hooguit van basisschool leeftijd ook overal bij is/boven op zit. Sterker nog, men lacht en het schijnt allemaal de normaalste zaak van de wereld ook al levert het zelden genoeg op om financieel zonder zorgen te zijn. Beklijvende scènes ook met het gevallen slachtoffer en de moeder die mee voorin zit en na afloop praktisch bedelen om geld.

Boeiend is deze waanzin echter wel en het geeft toch een aardig inkijk op andere werelddelen en het helpt dingen in perspectief te zien. Armoede, corruptie, slechte structuur en de ene zijn dood is de andere zijn brood. Het komt allemaal voorbij, ondertussen probeert de familie toch echt nog echte zorg te verlenen. Gewoonweg bizar en onwerkelijk.

Het weekend afsluiten maandavond met een heel klein beetje jeugdsentiment in het geval van deze Midnight Run. Maar heel veel wist ik daar niet meer van buiten het geintje met het autoportier en het feit dat Robert De Niro er in voor kwam. Dus gewoon maar even draaien met dit verhaal over een strijd tussen twee premiejagers om een specifiek target.

En eigenlijk houdt Midnight Run ook niet meer in dan dat, de strijd tussen twee premiejagers met als slachtoffer Mardukas en in hun kielzog een horde agenten, FBI en vooral maffia die er voor willen zorgen dat Mardukas voor eeuwig zwijgt. Het hoe en waarom, behalve dat hij geloof ik accountant was ofzo van een maffiabaas, drong niet tot me door, weet ik nu nog niet en doet er ook eigenlijk niet zozeer toe want zo werkt het plot ook wel. En het is best aardig hoe Jack en Marvin elkaar in de weg zitten en de loef af proberen te steken wat er soms stevig aan toe gaat.

En opzich is Midnight Run in die zin een typisch jaren '80 product die veilig binnen de lijntjes kleurt met voor ieder wat wils met een beetje actie, spektakel, humor, vlotheid en een toefje drama. En natuurlijk mag de cast niet vergeten wordt met een behoorlijke rits namen. Maar buiten het feit dat nooit saai wordt heb ik er eigenlijk niet zoveel mee, zeg eigenlijk maar helemaal niets. Is het slecht? Nee, absoluut niet, het is allemaal wel voldoende, ik heb er gewoon niets mee. Daarom wat mij betreft een 3 voor de moeite.

Toch nog eens voor de herkijk van deze Midnight Special die ik bij de kringloop tegenkwam en ik toch nieuwsgierig was of ik het nu ook beter vond. En het antwoord daarop wist ik al vrij snel, nee namelijk.

De sterke punten vallen andermaal op met een sterke cast en Driver en vooral Shannon die ik altijd erg kan waarderen. Tevens is het sfeertje in het begin goed en lekker duister, zijn de speciale effecten ook meer dan behoorlijk en zelfs spectaculair, en mag de muziek ook zeker benoemd worden als goed en stijlvol. Maar waar de goede punten andermaal opvallen doen de slechte punten dat ook en komen die nu nog erger over dan de vorige keer. Er zijn teveel toevalligheden en domme dingen, zoals bijvoorbeeld dat rijden in het donker met de indirecte betrokkenheid tot dat domme verkeersongeval tot gevolg. Zulke dingen vallen mij zo vaak op in films, dat het zaak is niet op te vallen maar dat men dan vooral dingen uithaalt die juist de aandacht trekt. Net zo'n goed voorbeeld is wanneer de twee mannen met dat jochie het hotel verlaten en naar de auto toelopen die praktisch voor het raam staat van de receptie waar overduidelijk iemand zit. Lekker tactisch jongens, lekker subtiel. Was het misschien handig geweest om de auto naar de deur van de kamer te rijden? Just saying...

Dan is de film bij tijd en wijlen aan de trage kant met de switch naar Calvin Meyer en zijn parochie, zijn de beweegredenen van Sevier nog steeds een raadsel waarom hij Alton zomaar opeens helpt ontsnappen, en is er niet alleen de zaak van de verdwenen kogelwond van Roy, tevens vind ik het heel knap wat Doak nog presteert met twee kogels in zijn buik. En dat is best spijtig allemaal, want mijn inziens was hier heel veel meer uit te halen geweest maar mondt Midnight Special uit in te grote mengelmoes en een onbevredigend einde. Gewogen en te licht bevonden, half cijfer er af.

Een veelbesproken titel de afgelopen jaren en een film die ik toch best wel graag eens wilde proberen. Maar de gok om er veel geld aan uit te geven durfde ik niet, gelukkig bood de tv uitkomst en het moet gezegd dat Midsommar op zijn zachtst gezegd bijzonder en apart is.

Zoeken is het de beginfase sowieso rond Christian en Dani met hun relatie besognes en wat er allemaal nog meer speelt in het geval van Dani. Duidelijk is al vrij snel, met de wetenschap wat er allemaal gaat gebeuren in Zweden, dat men met open ogen een val in loopt zorgvuldig opgezet door hun vriendje Pelle. En ja, zoals ik wil zei, het is even zoeken rond deze film die nou niet bepaalt uit de startblokken vliegt, dat men al aan de drugs zit voordat men überhaupt op locatie is, en uiteraard de sfeer binnen het Zweedse ritueel/kamp dat vooral omschreven kan worden als happy happy blij blij. Maar het is toch de trip na het drugsgebruik die subtiel de ware aard en richting van de film onthuld, namelijk die van een vluchtige koortsdroom, onwerkelijkheid, het niet begrijpen van dingen. Bevreemdend is dan ook het juiste woord binnen het trage tempo dat de regisseur kiest om de karakters, maar ook te kijkers, langzaam mee te trekken in een wereld vol twijfel.

En daar slaagt het klifmoment prachtig in met het oudere stel, want het gebeuren is uitermate bizar maar ook eenvoudig, toch is het meest interessant het psychologische aspect. Want zoals Christian op scherpe wijze vaststelt zij vinden het vreemd wat de Zweden doen, maar de Zweden vinden de Amerikaanse gebruiken wellicht raar. Het is net dat eenvoudig maar goed doordachte psychologische aspect dat de film echt interessant maakt, namelijk de vraag of je hier iets ziet dat niet door de beugel kan of een 'onschuldig' en naar Zweedse begrippen normaal ritueel. Niet alles dat je niet begrijpt hoeft per definitie fout te zijn, hoewel sommige dingen ver gaan. En die lijn die naar het ongemakkelijke neigt, naar twijfel, en zijn balans bewaard tussen wat het nu gaat worden, wordt prima doorgezet met de spanning en sfeer die langzaam toeneemt tot aan het paringsritueel en het gehuil van Dani met haar hofhouding. Het is definitief de opmaat naar meer en een ronduit bizarre sfeer en gebeurtenissen en een ongemakkelijke vibe. Het is het moment waar alles inclusief de lange aanloop op zijn plek valt.

Hoewel geïnteresseerd en dat ik Midsommar zeker niet vervelend vond heeft de film mij toch nog net niet helemaal in de greep, maar mogelijk dat daar verandering in komt met een nieuwe kijkbeurt rond deze bijzondere film die sterk lijkt op een kruising tussen The Wicker Man en 2000 Maniacs.

Een oudje, niet heel bekend, ook niet echt gewaardeerd vergeleken bij A Bridge To Far en The Longest Day, en er valt zeker het nodige aan op te merken. Toch vind ik het een meer dan acceptabele film over een sleutelmoment rond de strijd in de Pacific.

Laat ik maar meteen met de negatieve punten beginnen. De film heeft een aanzienlijke en niet altijd even interessante aanloop. Zo lijkt het gekibbel tussen pa en zoon Garth opvulling en niet belangrijk, net als de relatie tussen zoon Garth en de Japanse. Dat gecross van soldaten met jeeps en halftracks op het strand om ze bij luchtalarm te verlaten, dekking te zoeken en de voertuigen midden in de vuurlinie te laten staan is te dom voor woorden. De uiteindelijke montage tijdens de vliegtuig aanvallen met veel archiefmateriaal is een grote brei, zeg maar chaos. Dan heb je een Dauntless SBD, dan weer een Corsair om dan opeens weer iets voorbij te krijgen dat op een Wildcat lijkt. Maar goed dat terzijde, men gebruikt wat men gebruiken kan. Wel superslecht is de montage van een Iowa-klasse slagschip die schiet met zijn hoofd bewapening. Kolder omdat die schepen toen nog niet in de vaart was maar ook omdat dit totaal zinloos is tijdens een luchtaanval. Om als laatste het onzinnige feit te benoemen dat Garth senior in de laatste en beslissende aanval meevliegt. Zucht...

Veel op ter merken dus, maar om de film daarnu op af te serveren. Nee dus. Goede punten van de film zijn toch de rust waarin de film gebracht wordt dat eerste uur en waarin goed naar voren komt dat men met de rug tegen de muur stond. Dat iedere analyse toch gewoon gokwerk was en iedere actie en anticipatie zowel goed als heel slecht kon uitpakken in die fase. De aanval op het Midway is meer dan prima, net als de chaos rondom alle luchtaanvallen. Iemand anders Tom Selleck ook gezien? De gevoerde tactiek zoals ook in Emmerich's Midway komt goed naar voren met de vliegtuigen in de aanval op hun maximale bereik en amper kans op terugkeer. De uitrusting van de Japanners, hun tactiek en logica is interessant om te zien en uiteindelijk komt het beeld van de aanval waarin alles klopte voor de Amerikanen qua momentum, tactiek en een klein beetje geluk, prima over. De cast is ook prima met grote namen die soms maar even voorbij komen als Coburn en Mitchum.

Midway is daarmee toch een prima oorlogsfilm te noemen die zwaar leunt op archiefbeelden wat logisch is want in die tijd had men geen middelen om iets dergelijks in scene te zetten. Zo ook de crash van het laatste toestel dat overduidelijk een straaljager is. Dan licht de film nog een topje van de sluier betreffende de haat richting alles dat Aziatisch was. Begrijpelijk maar niet helemaal terecht, zo blijkt het beeld rond Haruko aan elkaar te hangen van vooroordelen en ingegeven door het niet begrijpen van de Japanse cultuur. Veel Japanners, 120.000, ook 2de en 3de generatie vermoed ik werden gedurende de oorlog opgesloten in kampen en raakten alles kwijt. Iets waar nooit excuses voor gekomen is slechts een kleine compensatie. Midway is daarmee toch een meer dan prima en acceptabele film te noemen die vooral in het tijdsbeeld van 1976 gezien moet worden en de mogelijkheden van toen.

Midway, een film waarvan we eigenlijk al wisten wat we gingen krijgen toen de naam van Emmerich er aan gekoppeld werd, en hoewel de film worstelt tussen twee genre's, is de film gewoon redelijk en degelijk te noemen maar verder weinig vernieuwend. De door sommige mensen benoemde Amerika verheerlijking zie ik niet echt terug.

Met een regisseur als Emmerich is het doel van de film bekend, vermaak. Het wordt een visueel gebeuren zonder weinig verhaal of diepgang, waarvan akte. Toch wordt er geprobeerd de film een zekere historische correctheid en lading mee te geven, iets wat lukt, want voor de gemiddelde domoor op geschiedenisgebied krijg je een zeer uitgebreid verslag van de hele aanloop en de meest noemenswaardige dingen die leiden tot de befaamde slag bij Midway mee. Er zijn weinig fouten te ontdekken en alles lijkt te kloppen. Toch mislukt de film lichtelijk op het vlak van een geschiedkundig verslag omdat de film te weinig diepgang en lengte heeft. De gebeurtenissen komen te propperig over en vooral te fragmentarisch zoals Doolittle en een onderzeeer. Dit aangevuld met een paar erg slechte dialogen waaronder een gebeurtenis tussen McCluskey en Best, maken het geheel houterig en maken niet veel indruk. Emmerich had uit zijn slof kunnen schieten door de film een half uur te verlengen, meer introductie tijd te nemen voor karakters en iets betere dialogen te fabriceren. Dan nog was het geen Oscar winnaar geworden maar was het wel een klassieke en overtuigende oorlogsfilm geworden.

Dan de stijl en het visuele. Bepaalde momenten van schepen en de vliegtuigen zien er oogstrelend uit. Bewust lijkt er zo nu en dan voor een stijl met een wat ruwe contrast gekozen te zijn waardoor sommige momenten een ingekleurde docu lijken, erg mooi trouwens, andere momenten wordt er gekozen voor zachte lijnen en fletse kleuren die het geheel een bijna getekende of geschetste stijl geven, ook erg mooi. Maar dan toch jammer genoeg zijn er vooral in die beginfase, de aanval op Pearl momenten dat de snoepkraam op de kermis lijkt te exploderen, te expressief, te veel en vooral felle kleuren. Echt matig, gelukkig herstelt zich dat richting het einde, dat ik me afvraag waarom is het vanaf het begin niet zo, en vooral tijdens de aanval met duikvlucht op de Japanse carriers zijn de beelden fenomenaal en oogstrelend mooi.

Verder nog te noemen, iets waar alleen een oorlogsgekkie zich druk om zal maken, toch een betrouwbaar, gedetailleerd en mooi beeld van de veranderende oorlogsvoering en tactiek. Eerder in de oorlog was men nog overtuigd van het belang van grote en zwaar bepantserde slagschepen, maar dat veranderde op slag in de Pacific nadat men elkaar met vliegdekschepen aanviel, iets waar de Jappen mee begonnen door de Prince of Wales en de Repulse, twee Britse slagschepen, binnen een uur naar de kelder te jagen. Het vliegdekschip bleek een wapen die veelzijdiger is, een enorme actieradius en met de nodige precisie en inzet een bijzonder effectief wapen is. Iets wat me in docu's ook altijd aanspraak, die enorme moed en opoffering om in zo'n kleretoestel te stappen, je door een kordon van AA vuur te storten, dan je torpedo of bom te lossen en half aan flarden geschoten maar af te wachten of je nog genoeg brandstof had voor een terugreis. Vaak werden de toestellen op hun uiterste limiet ingezet met meestal geen mogelijkheid tot terugkeer. De offers en moed die op die manier gebracht werd is ontstellend, je vloog praktisch een zekere dood tegemoet. De beelden van de eerste drie aanvallen die afgeslagen worden voordat Best en McCluskey het proberen vanaf grote hoogte is wel behoorlijk hoe het gegaan is en de intensiteit die de mannen in hun toestellen trotseerden qua afweervuur is uitstekend gebracht. Overigens wel erg spijtig van die laatste aanval met Dick Best, de bom en de explosie, het is allemaal to much. Een meer dan prima gebracht einde wordt daar toch praktisch om zeep geholpen door de scenarist. Overigens is een van de tot zinken gebrachte Japanse vliegdekschepen de Kaga, het schip dat zwaar geraakt werd door McCluskey, vorige maand gevonden

Midway, een film die tussen twee gedachten in hinkt en in beide niet helemaal slaagt, uitstekend beelden van de veranderen oorlogsvoering in The Pacific Theatre, en de meeste acteurs als Quaid, Harrleson en Wilson maken er het beste van waar Skrein toch helaas niet heel serieus te nemen is. Leuk een keer gezien te hebben en vooral een lust voor het oog op bepaalde vlakken, maar dat is het dan ook wel.

Zaterdagavond eerst aan de slag met deze Guerilla War ook wel bekend als La Milagrosa die ik in een Outlet op de gok had meegenomen met als enige optie gewoon even proberen. En hoewel het allerminst slecht was had ik er tevens onvoldoende vibe mee.

De intro laat in ieder geval al een dubbel beeld zien met betrekking tot het chaotische leven van een dergelijk land waar aanslagen, gevechten en verkrachting vrij normaal zijn. De stap naar het omhoog gevallen rijkeluis ventje Eduardo die in de klauwen valt van rebellen toont op zijn beurt ook weer verschillende facetten van leven in Colombia waar geen enkele ziel, arm of rijk, zijn leven zeker is. Het verhaal rond Eduardo is in ieder geval duidelijk met gevangenname en het afpersen van de familie. Wat daarna volgt is een langere fase van een vaak onthutsend beeld van strijd, de gevaren van de jungle en de stress en angst van de gegijzelde die soms hallucinante vormen aanneemt.

Mindere punten treft de film vooral in een bepaalde vorm van chaos, de film voelt namelijk regelmatig een beetje chaotisch aan mede door het camerawerk en de montage, tevens is er in het begin regelmatig een soort van storende overbelichting, en mis ik een klein beetje extra aan verhaallijn en diepte qua karakters waar het vooral een soort van momentopnames zijn. Maar dat zijn dingen waar de film niet perse heel erg onder te lijden heeft met het eindshot waar Eduardo wel fysiek uit de jungle is maar zijn hoofd/geest dat duidelijk nog niet is, nog wel even beklijfd.

La Milagrosa is daarom vooral een oké film te noemen waar echte binding en betrokkenheid met de film toch een beetje uitblijft. Daarom geen toppcijfer maar wel een goed gemiddeldcijfer wat mij betreft.

En verder met de top 250 gisteravond en dat werd in dit geval Mildred Pierce die ik er nog even snel door drukte voor het EK-voetbal. En ik moet zeggen dat ik wel zin had in deze film onder het genre drama/noir met het nodige aan 'who-dunnit' elementen. Toch kwam het er helaas niet uit voor mij in dit oudje.

Mysterieus gaat het geval in ieder geval wel van start met een aantal vage gebeurtenissen. Het betreft de start up naar een onderzoek door de politie waar de verdachten onderzocht worden en Mildred zelf aan de tand gevoeld. Het is de aanloop naar een wel erg lange voorgeleide waar alle karakters, verhoudingen en verbanden uit de doeken worden gedaan over oude relaties, nieuwe relaties, ondernemerschap, de financiële betrokkenheid van anderen en vooral de kwalijke noot die de verwende dochter speelt. Interessant? Mwoah. Lang? Ja, heel erg. Saai? Verschrikkelijk!

Natuurlijk is het geheel goed onderbouwd en plottechnisch goed doordacht toch kon het mij niet minder boeien dan nu, want het sleept en het is traag aan alle kanten en er gebeurt eigenlijk geen reet. Het duurt dan ook best wel lang voordat de ware essentie van de film zich onthuld met de echte dader, maar tegen die tijd heb ik deze film al lang afgeschoten. Natuurlijk begrijp ik dat het in het tijdsbeeld gezien moet worden, Het is aan de brave kant en dat past in die zin bij een film uit 1945. Een van de weinigen pluspunten te benoemen is de degelijk acterende en knappe Crawford en de erg droge Arden als Ida. Maar verder had ik hier helemaal niets mee. Afijn, weer een vinkje op het lijstje en snel verder met de volgende.

Stop monologuing you bipolar fuck.

Vooral eens geprobeerd omdat het een film van Peter Berg is die met Patriot's Day, Deepwater Horizon en Lone Survivor toch films aflevert die mij wel wat doen. Bij voorbaat was in ieder geval al duidelijk dat dit niet bepaald een hoogvlieger is.

Op de spectaculaire opening na, met de inval op het huis, is het niet bepaald het begin waar 22 mile het van moet hebben. Tussen alle hi-tec toestanden, problemen in thuis sferen, iets met een radioactieve stof en een onverwachte bezoeker is het toch vooral Wahlberg die op geheel eigen wijze een erg negatieve en storende invloed heeft met zijn tirades. Oké, mooi dat die Silva zo'n bijzondere jongen is, maar wordt dit verder ergens uitgediept...? Leidt dit ergens toe? Nee, totaal niet. Dus wat is dan de toegevoegde waarde van zijn storende aanwezigheid? Een enkele keer zorgt zijn sarcasme en cynisme nog voor een lachje, maar over het geheel is het karakter Jimmy Silva een valse noot. Dit temidden van een eerste fase waar de film zich kenmerkt als middelmatig en niet boeiend, met uitzondering van de knokpartij in de ziekenboeg. De meeste personages zijn eendimensionaal, op Alice na hoe cliché haar thuis problemen ook mogen zijn.

Maar eenmaal onderweg en met de eerste problemen opdoemende in de achteruitkijkspiegel maakt 22 mile toch plotseling een redelijke inhaalslag en kenmerkt de film zich in het tweede deel als een behoorlijk actiespektakel. Kogels vliegen in het rond, vrouwen en kinderen eerst en de smerige kills zijn talrijk. Eigenlijk wist ik niet dat Berg dit in zijn mars had, want goed gebracht is het allemaal wel, en even doet de film denken aan Serbuan Maut maar ook aan 13 Hours. Verder valt Lauren Cohan op als pittige dame en is Iko Uwais sterk te noemen.

Vraag blijft dan toch waarom men niet eerder overschakeld naar de actie, want die is nu redelijk kort. Dan is er dat eerste bedenkelijke uur en de rol van Wahlberg die aan de rol slechts een harde blik kan toevoegen maar niet het vermogen heeft meer toe te voegen. Hier was wel wat meer van te maken geweest en het is de sterke actie op het einde die de film enigszins overeind houdt. Een voldoende zit er echter niet in.

Harvey Milk zag ik al een keer eerder vlak na uitkomst, boeien of interesseren deed de film me echter totaal niet, ondanks het goede ontvangst en de prijzen die de film verdiende. De afgelopen tijd kwam ik de film regelmatig tegen tijdens kringloop tochten en begon ik me toch af te vragen hoe ik nu naar de film zou kijken. De eerste keer zou een kwestie van wrong place wrong time geweest kunnen zijn, maar dat bleek achteraf toch niet helemaal het geval.

Degelijk, kundig, mooi gemonteerd met authentieke beelden, vooral dat laatste kan ik altijd goed waarderen. Behalve dat valt Milk op als Sean Penn speciale die als geen ander een rol zich eigen kan maken, begeisterd kan zijn en er vol voor gaat zoals we ook zagen in I Am Sam, Dead Man Walking en verschillende andere films. En dan te bedenken dat hij een uitermate lastig man op de set schijnt te zijn. Het is toch al meer dat me opvalt de tweede kijkbeurt. Uiteraard is er het tijdsbeeld met een land dat al jaren in rep en roer is, een goede cast met Franco, Hirsch en Brolin en een goede soundtrack.

Maar dat is het dan ook snel, want echt boeien of raken doet Milk mij nergens, hoewel er natuurlijk wel een schrijnend beeld naar voren komt rond verdraagzaamheid. En het is de boodschap van verdraagzaamheid en liefde voor iedereen, ook al is hij of zij anders, die Gus van Sant wil uitdragen en daar is weinig mis mee. Het is echter de fase waar Milk zich meer en meer opwerpt als activist en zich verkiesbaar stelt waar ik afhaak. Polls, verkiezingen, besturen, concurrenten en tegenstanders, politiek in het algemeen en de hele rimram, ik heb er helemaal niets mee. Wie dit natuurlijk wel interessant vind zal geramd zitten met een dergelijke film.

Milk is voor mij dan ook een kwestie van vlees noch vis, want slecht is het niet maar boeien doet de film evenmin ook al maakte de film een betere indruk dan de eerste keer. Om als laatste aan te halen dat de Oscar voor Penn wel terecht was. Verder is dit gewoon niet mijn ding.

Herkijkweek vond zijn afsluiter in deze Millers Crossing waar deze film vooral een herbeoordeling verdiende voor een iets uitgebreidere comment. Veel leverde deze week overigens niet op buiten My Left Foot die verder overtuigd heeft en The Girl on the Train die ook een betere comment verdiende. En zo scoorde deze Millers Crossing ook beter waar hij overigens de eerste keer niet bepaald had teleurgesteld, alhoewel, het misdaaddrama wat ik verwacht had kwam er aanvankelijk niet uit, maar daar zie ik inmiddels met andere ogen naar.

Opvallend van meet af aan is de sterke cast, en met de openingsscène is er meteen en reminder waarom deze film teleurstelde, namelijk de lange en scherpe discussie tussen Casper en Leo met Tom en Dane die de boel proberen te sturen. Want wie een guns blazing, moordende en grove gangsterfilm verwacht komt bedrogen uit, want Millers Crossing richt zich vooral op de politiek, de vele fouten die gemaakt worden, en het leven van consigliere Tom die veel slimmer en scherper dan zijn baas blijkt te zijn en deze voor erger probeert te behoeden. En dat is hoe de film zich verder ontwikkelt met de weinig subtiele Leo met zijn drieste acties, een velerlei aan karakters en betrokkenen, veel belangen, een dreigende bendeoorlog, en draait het verder nog om issues als macht, tanende macht, vriendjes en bescherming.

En temidden van dit alles Tom die vooral te slim is om slechts adjudant of raadgever te zijn en zich op politieke wijze tussen alle strijdende partijen door laveert. En het moet gezegd dat dit kunstig in elkaar zit. Voeg daar een fraaie sfeer aan toe, is de soundtrack van een bepaalde stijl die bij het oude beeld past, is er een uitmuntende cast bijelkaar gescharreld met veel bekende gezichten uit de andere Coen films, is de aanslag op Leo en hoe de oude man terugslaat erg goed en heeft het geheel ook nog mooi details zoals het geluid van een stoomlocomotief die op een gegeven moment te horen is. Het kan dan ook niet anders dan dat Miller's Crossing beter scoort dan de eerste keer en een cijferverbetering krijgt.

What 'd I do wrong?
Two things, first you asked me a question, then you asked another one.

Oscarwinnend drama dat al weer een tijdje op de nominatie stond voor een herkijk. Gebaseerd trouwens op een verhalenbundel van een echte 'cutman' uit de bokswereld die onder het pseudoniem F. X. O'Toole zijn werk uitbracht. Mede daardoor heeft de film toch een bepaalde realiteit en authenticiteit voor mijn gevoel.

De film begint met een mooi beeld van een licht verlopen maar veel bezochte trainingsaccommodatie waar de vaste bezoekers hun rondjes maken, de zaak gerund door Frank en Scrap die elkaar om het minste of geringste op sarcastische wijze afbekken, Frank gedumpt wordt door zijn vechter en dus uiteindelijk maar het uitzichtloze karwei aan gaat met Maggie. Mooi is de uitleg van de nodige techniek, filosofie en psychologie van het boksen maar tevens de verandering van Maggie zelf qua techniek. Waar ze in eerste instantie als een statische zoutzak wat uit staat te delen naar de bokszak krijgt ze gaande weg beter voetenwerk, fighting stance, leert ze combinatie, anticiperen en bobbing and weaving, ofwel constant op en neer gaan en onder stoten door duiken. Iets dat heel moeilijk aan te leren is samen met alle andere motoriek weet ik uit eigen ervaring. Lucia Rijker zelf schijnt de training gedaan te hebben. De transformatie is dan ook best wel impressive te noemen.

De opmars is kostelijk en opmerkelijk, kostelijk hoe Frank de pastoor iedere keer loopt te jennen, schrijnend de toestand met haar 'trailertrash' familie, en beide vinden in die zin iets dat ze al lang kwijt waren. Maggie een vader, Frank een dochter, de opdruk op de robe is ook niet anders dan een adoptie en acceptatie. Het ondenkbare gebeurt in het gevecht met Billy, van hemelbestormer naar kasplant. Een wel erg pijnlijk en contrasterend beeld volgt vanaf daar. In eerste instantie houd ze zich sterk maar diep van binnen weet je dat dit nooit lang goed kan gaan aangezien ze zo'n vechter is en hier weinig tegen te vechten valt. Andermaal verliest Frank zijn 'dochter' maar dit keer wel door een bewuste en goedbedoelde actie. De filosofie zal te maken hebben met schuldgevoel, boete, een nieuwe kans, bang voor hechting en uiteindelijk het ultieme offer zowel als daad als verlies.

Million Dollar Baby is aan het einde van de rit een behoorlijk emotionele en droevige film die je niet in de koude kleren gaat zitten, tevens gaat over de vergankelijkheid van het leven, en Eastwood levert hiermee een van zijn betere films af die het toch vooral moet hebben van de wisselwerking tussen Eastwood en Freeman die vaak ronduit humoristisch is. Op de soundtrack valt veel aan te merken die inwisselbaar lijkt voor die van Flags of our Fathers, in beide gevallen schreef hij het zelf en in beide gevallen doet het weinig tot niets.

Als afsluiter gisteravond nog effe aan de griezel met deze maar al te bekende titel in de vorm van Mimic uit de jaren '90 die toen de nodige aandacht kreeg in de filmprogramma's. Van een kijkbeurt kwam het nooit, of ik moet het glad vergeten zijn, en ik liet de film ook al even vaak liggen als dat ik hem tegenkwam bij de kringloop. Maar de laatste keer moest het er dan toch maar eens van komen.

En opzich heeft de film toch een aantal aardige ingrediënten qua setting in het regenachtige New York, met een nare ziekte en cure, een aardige cast en verbaasd het me dat de film van Del Toro is. Geinig zijn de jonge Brolin en Reedus in kleine rolletjes net als de speurtocht in de riolen en metrotunnels van The Big Apple met een redelijke duistere sfeer. En in die zin heeft Mimic heel veel om een goede film te zijn en is het moment van Chuy in het kerkje best goed opgebouwd. Niet te vergeten de onwijs mooie Mira Sorvino, alleen spijtig dat haar acteren nooit zo heel best is.

Maar daar is het positieve toch wel een beetje mee gezegd binnen een film die veel heeft, erg graag wil en ook erg zijn best doet, maar het gewoon allemaal te mager is met richting het einde in de metro een overdaad aan gedoe en monsters temidden van karakters die nooit interessant worden en een spanningsboog die nooit van de grond komt. Afijn, geen voldoende en snel op naar de volgende wat dat betreft.

Eeny, meeny, miney, mo. Who's the next motherfucker to go?

Vroeger wel eens meer van onder de indruk geweest, nu slechts vermaak waar niet bijster veel bij nagedacht dient te worden.

Harlin weet wel hoe hij een filmisch mooi plaatje moet schieten, tevens is bepaalde actie, de spanning en de lugubere kills goed gebracht net als het hele 'profiler' gebeuren met trainingsprogramma's. Toch valt de film een beetje door de mand met zijn inwisselbare en platte karakters, het vergezochte plot, en komt die film toch het meeste in de buurt bij een uitgerekte aflevering van een CSI serie. De psychologische thriller die het ooit was en nog steeds pretendeert te zien is het allang niet meer door de simpele gedachte dat de moordenaar ieder moment door de mand kan vallen of misschien zelf iets kan overkomen waardoor alles mislukt. Bovendien is de wijze waarop J.D. zo snel de pijp uitgaat kolder. Zo koud is dat spul echt niet, zou niet best zijn.

Mindhunters is vooral geinig, met een spannend en luguber randje, en leuk voor een keer.

Ondanks de negatieve kritieken toch maar de kans gegrepen toen hij op tv was, maar ondanks enkele redelijke dingen toch een vieze tegenvaller die veel te lang duurt.

Bij de opening van de film, en dan vooral de missie, vraag ik me serieus af wat zo'n scenarioschrijver heeft gedacht en vooral wat zijn kennis is over oorlogsvoering. Of deze twee soldaten zijn ontzettende klunzen of de schrijvers hebben geen idee waar ze het over hebben. Waar The Wall met Aaron Taylor-Johnson soms ongeloofwaardig was, is dit prutswerk. De positie van deze sluipschutter klopt niet, de dekking deugd niet, waar is de befaamde Ghillie-suit, en dan dat gezwaai met zijn geweer waar hij zijn positie mee verraadt. De afleidingsmanoeuvre is een aardig momentje om vervolgens weer in domme dingen te verzandden. Zonder navigatie in een zandstorm een 'extractpoint' zoeken? Nee dat zal nooit zo gaan. Dan ogen de mannen slecht voorbereid, want waar is verdere hoofdbedekking? Dit zal een 'speciale forces' nooit overkomen. Waar is hun eten en drinken? Het lijkt karrig, te karrig, voor een missie achter de linies. Dan het gegeven van de morfine, wel het laatste in te nemen als je zo ligt te bloeden. Morfine vertraagd namelijk de hartslag waardoor je nog sneller weg bent en Mike nog minder heeft aan de laatste momenten van Tommy.

Even lijkt er na de eerste explosie verbetering in het geheel te zitten, behalve onprofessioneel is Tommy ook ontzettend irritant. Het oogt allemaal even gruwelijk, een aardig momentje van trauma en shock, om dan meteen op te vallen met ontzettend weinig bloed terwijl er wel twee benen missen. Toch lijkt er dan weer een beetje verbetering in te zitten. De film lijkt daarna vooral psychologisch te gaan en op het geestelijk vlak af te spelen waarin Mike flashbacks heeft naar andere 'explosieve' situaties. Iets dat niet heel verkeerd is en wel een bepaalde verbetering geeft.

Toch blijft Mine daarna nog steeds valse noten produceren. De radio waait wel weg, maar zijn andere spullen dan? Een dikke zandstorm stelt Mike op de proef maar toch ziet hij er schoon uit na afloop. De scènes met de inlander komen eerder koddig over dan het iets toevoegd. Om iets ridicuuls als de Shuman manoeuvrere maar gewoon te vergeten, om nog wel even aan te stippen dat hij zoiets wel had kunnen proberen met het lichaam van Tommy. Maar op dat idee komt hij niet.

Mine heeft daarnaast vooral last van zijn lengte en gebrek aan richting. Wat willen de makers nu precies? Is de film gericht op suspense of gaat dit om psychologische drama? De film lijkt overal wat van mee te pikken zonder serieus een richting te krijgen en dat is jammer want qua potentie had hier meer ingezeten.

Voor vrijdagavond viel de keuze op deze Ritchie die weliswaar niet op hele hoge cijfers kan rekenen maar toch de interesse trok, dus kopen op Pathe en lekker kijken, waar het blijkt om een verhaal met een ware kern te gaan, maar iedereen ook vast wel beseft dat het in de handen van Ritchie behoorlijk vet aangezet gaat worden en zo geschiedde.

Een groepje renegades eerste klas vergelijkbaar met Inglorious Basterds en de A-Team wordt opgetrommeld voor een speciale opdracht a la The Guns of Naverone. Voegt daar nog een toefje James Bond aan toe met de ingrediënten als Ian Fleming en een dame die als Bondgirl niet zou misstaan en je bent al een heel eind met het recept waar ook nog een soundtrack bij zit die aan de betere spaghetti western doet denken. En dat is opzich een hele mix waarvan je kan afvragen of het allemaal niet een beetje to much is, en het moet dan ook onmiddellijk gezegd dat de film zich niet kan meten met de beteren van Tarantino, die zich wel het beste laat lenen voor een vergelijking. Maar maakt dat veel uit? Nope, want The Ministry of Ungentlemanly Warfare is een kostelijke film die in mijn ogen absoluut slaagt en waarschijnlijk komende zaterdag weer op het menu staat voor een leuk avondje.

Want wat een heerlijke opening vol branie en uitbarsting van bruut geweld. Het kan allemaal niet droger qua humor en cooler qua opmerkingen en dialoog, is Gus geweldig in zijn geconfisqueerde leren SS jas en pet, is die zogenaamd Deen Alan Ritchson, in werkelijkheid een Amerika, een beest en geweldig in de actie scènes als hij zijn mes hanteert maar is de Mexicaanse Gonzales niet minder vet met haar schietvoorstelling. En zo gaat het maar door met strakke oneliners, vette karakters, heerlijke schietpartijen, droge humor, wordt er heerlijk geschmierd, is het allemaal typische Engels en des Ritchies en straalt het er af dat de cast ontzettend veel lol gehad heeft tijdens het maken van de film.

Tot slot nog zo'n onwijs droge dialoog tussen Marjorie en Mr. Herron dat de uitkomst van de oorlog, Duits of Engels, in beide gevallen een ramp voor het eten betreft om tenslotte nog maar eens aan te halen dat de soundtrack geweldig is. Afijn het mag duidelijk zijn dat dit mij wel lag, verraste de film me op fijne wijze en vermaakte net zo. Een fijne film dus en mogelijk op erg korte termijn al een cijferverbetering.

Don't worry. I could cut open your chest and sew a dead cat in there...you wouldn't get an infection. Not with the antibios I'll shoot into you.

De eerste keer dat ik deze prent zag vond ik het helemaal niets. Of ik een tos verloren had en dat we niet gingen zien wat ik wilde is goed mogelijk. Toen stond ik er niet echt voor open, maar had ik ook vooroordeel omdat ik niet bepaald onder de indruk van de keuzes van de andere partij was in die tijd. Maar....ik moet zeggen dat ik me wat deze film betreft toch behoorlijk vergist heb. Hoewel er het nodige aan het script valt op te merken zijn er ook zat goede dingen.

Om meteen maar met de deur in huis te vallen wat de slechte punten betreft, draait dat vooral om het bijzondere en hypocriete systeem. Hoe kun je mensen straffen die feitelijk nog niets gedaan hebben? Ik zou nooit weer het daglicht zien als we daarop gingen anticiperen. Ik wil wel zoveel mensen de nek omdraaien. Een interessante discussie volgt tussen Anderton en Witwer in die beginfase: dat je ingrijpt wil niet beteken dat het ook echt gebeurt was. Dan is het vervolgens wel een beetje dubbel dat Anderton, vlees geworden Nemisis voor ieder die aan moord denkt en resoluut straft, zichzelf wel de mogelijkheid toe-eigent om te vluchten en onderzoek te plegen. Zonder meer een plotfoutje is het feit dat de moord van Anderton als voorbedachte rade voorspelt wordt, toch lijkt het mij, op het moment tegenover Crow, een impuls, een impuls die hij beheerst en uiteindelijk sterft Crow ongelukkig door een worsteling wat weliswaar doodslag is maar geen moord. Dan zou de poging van Lamar op John ook veel eerder voorspelt moeten worden. Dit lijkt me een paradox, ze voorspellen iets dat hij beheerst en niet gebeurt, dus dan kunnen ze het ook niet voorspellen toch? Hoe hij uiteindelijk Crow op het spoor komt is ook opmerkelijk. Uberhaubt gaat hij pas zoeken na de voorspelling, en zonder de voorspelling en het gezicht op de billboard zou hij hem ook nooit gevonden hebben en geen moord gepleegd hebben. Ergens blijft dit heel vaag en tegenstrijdig, als ze hem wil naaien hoe hebben ze dat vooruit kunnen koken? Hoe hebben ze de voorspelling in Agatha kunnen programmeren? Het systeem deugd niet kunnen we concluderen, om overigens nog maar te zwijgen van die drie gedrogeerde Pre-cogs waar natuurlijk nogal wat haren over te splijten vallen zoals onmenselijkheid en eigen wil.

Ondanks de bovengenoemde tegenstrijdigheden slaagt Spielberg er toch met verve in een hele aardige en spannende thriller neer te zetten. De stijl is modern, mysterieus en neigt met de overdaad aan grijs, blauw en felle overbelichting een grauwe en trieste bedoening ondanks het feit dat er geen moorden meer gepleegd worden. De wapens zijn grappig, de voertuigen ook, de Spiders hebben wel een erg hoog War of the Worlds gehalte, de billboards en reclames doen erg aan de Bladerunners denken en dat stomme pak cornflakes is humoristisch. De scene met de spiders die iedereen in de flat scannen is erg mooi gemaakt, de scene met de ogen is hilarisch, geweldige gespeeld door Stormare en net als Tim Blake Nelson jammer dat ze er niet meer in voorkomen. Colin Farrell voor zijn doen ook best wel goed, overigens een rol waarvan je lang in het ongewisse blijft. Hoe Lively vermoord wordt vind ik plottechnisch wel weer goed bedacht en ook wel erg goed is dat de focus eerst vooral ligt op de problemen rond Anderton, pas later schuift de balans naar een veel groter probleem zeg maar smeerlapperij.

Al met al een overtuigend sci-fi thriller met een heel aardig verhaal die overigens niet helemaal waterdicht is. Hier en daar toch wat van die Spielbergiaanse humor en koddigheden maar vooral een stijlvol gebracht geheel die prima vermaakt.

Zondagavond klassiekeravond natuurlijk ook aan de slag op Prime en dat bracht deze uitermate goed beoordeelde The Miracle Worker die meerdere acteurs Oscars opleverde. En laat ik vast zeggen dat dit een drama is die je bij tijd en wijlen behoorlijk bij de strot kan grijpen.

Het verhaal is duidelijk waar van meet af aan de stress is rond baby Helen en de bom helemaal valt als blijkt dat ze blind en doof is, en wat wordt dit allen op naargeestige wijze gebracht net als het vervolg met het oudere kind die behoorlijke wat chaos en onrust veroorzaakt. Zeg maar gerust dat het kind onhandelbaar is en zo gefrustreerd als een stekker waar uitermate goed geacteerd is en vooral ook even een reality check is waar je eigen zorgen en geklaag bij verbleekt. Wat een situatie, wat een dramatisch kind en wat last om te dragen voor dat gezin.

Maar redding is onderweg in de vorm van de Annie Sullivan die zich over Helen gaat ontfermen. En dat levert vanaf de eerste ontmoeting een bijzondere chemie op waar Annie vooral contact lijkt te zoeken en te stimuleren. Vervelende dissonant zijn de mannen zoals de kapitein en broer James die van meet af aan de aanpak veroordelen en het kind bestempelen als achterlijk. Maar Annie geeft niet op en zet door wat toch een aantal opmerkelijke scènes opleveren die in principe niets anders zijn dan machtsstrijd zoals het voortdurende gevecht aan de eettafel. Werkelijk wauw! Wat een scène, wat een intensiteit, wat een acteerwerk! Dat beide dames een Oscar gewonnen hebben is meer dan begrijpelijk.

En zo zet The Miracle Worker zich voort met de strijd tussen weerbarstige Helen en de compromisloze Annie die zowel emotie op roept als momenten van scherpe humor heeft. En zoals te verwachten eindigt het op voorspelbare wijze na veel strijd in een doorbraak maar dan kan de film niet deren waar deze een uitstekende indruk maakt en ervaren kan worden met een lach en een traan.

Volgende stap betrof deze documentaire over het ijshockey goud bij de Olympische spelen in 1980 genaamd Miracle; the boys of '80. En ik hou wel van een goede sportdocumentaire, en ik kan ook best wel genieten van die Amerikaanse sporten, dus dit leek wel een kolfje naar mijn hand.

En waar het verhaal naar de verbeelding spreekt doet de docu dat nochtans niet, die na een korte uitleg over de Russische dominantie, en waar de Amerikaanse ploeg getroffen werd door de regels omtrent amateurspelers, toch verzand in heel veel gelul dat volkomen aan me voorbij gaat en waar ik me achteraf afvraag waar ze het nu eindelijk over hadden en dat ik me het lage cijfergemiddelde op de beoordelingssites wel kan voorstellen.

Maar zo halverwege ontwaak ik toch samen met de documentaire die plots een pakkend beeld voorschotelt met een verscheurd, armoedig en onrustig beeld van Amerika in de post-Vietnam jaren. Voeg daar de achtergrond van enkele keyplayers en de invloed van de kleurrijke goalies aan toe en plots lijkt het toch allemaal een stuk interessanter met de coach die zo door zou kunnen als All Bundy look a like maar desondanks de mensen weet te raken en precies op de plek weet te krijgen waar hij ze hebben wil. Eenmaal bij de opbouw naar de wedstrijd ben ik wel binnen en is het volle focus op dit product met een mooie sfeer, een prachtige beleving samen met het publiek, een geweldige wedstrijd en nog mooiere ontlading.

En zo blijkt 'The Miracle On Ice' toch een buitengewoon verhaal van boven jezelf uitstijgen en dat alles mogelijk kan zijn op een goede dag. Bijzonder trouwens te zien dat Nederland daar aanwezig was met een ijshockeyploeg, nu onvoorstelbaar natuurlijk. Maar goed, zo blijkt Miracle toch nog een degelijke docu ondanks een gezapig en moeilijk eerste helft

God, I love you...

Film die ik als tiener zag waarop ik spontaan ook de boeken van King begon te waarderen met destijds deze Misery, Christine en Pet Sematary als meest herkenbaar. En wat vond ik dit toch een goed verhaal en goede film, zonder de horrorkant op te gaan maar juist in het psychologische te blijven.

Het verhaal mag bekend zijn, schrijver Paul Sheldon verongelukt en wordt 'bij toeval' gevonden door zijn No. 1 fan. Hoewel aardig en goedig qua uitstraling, vallen tussen de regels door alle kleine dingetjes te lezen rond haar gedrag. De zorg slaat definitief in gijzeling om als haar favoriete personage in Paul's boekenreeks sterft. Een behoorlijke duistere en angstaanjagende kant lijkt plotseling op te staan in het karakter van Annie. Een dubbele persoonlijkheid die behalve opvliegend ook bepaald sadistisch is en aangeeft dat ze niet van plan is Paul gemakkelijk te laten gaan.

Voor ik de loftrompet steek toch enkele punten van kritiek, nu staat het boek me niet heel helder meer voor geest, behalve dat Paul's enkels niet gebroken worden maar een voet geamputeerd wordt en dichtgebrand met een lasbrander. Toch vind ik het ongeluk niet heel sterk gebracht, vind ik de reanimatie enigszins misplaatst en vind ik het onzin dat hij zo ernstig zijn benen gebroken heeft terwijl de auto weinig tot niet in de kreukels ligt. Dingen die niet perse heel erg afbreuk doen aan het geheel, maar wel iets beter uitgewerkt had kunnen worden.

Misery slaagt vooral wel in het laten ontsporen van een gewone situatie, met gemoedelijke sfeer, naar een psychologische situatie waarbij het slachtoffer min of meer overgeleverd is aan de zorg en de grillen van Annie. Annie wordt op haar beurt uitstekend gebracht door Kathy Bates, een rol die voor altijd aan haar gelinkt zal worden mede door de geniaal gespeelde tweedeligheid. De goedige, onschuldig en verzorgende Annie, maar ook die tweede persoonlijkheid die vooral de kop opsteekt als ze zich opwindt of iets ziet dat ze ontoelaatbaar vind. Dat ze voor deze rol een Oscar won is dan ook geen wonder. In combinatie met een fraai opgebouwde spanning, een martelscene die iedereen weet als hij hem ooit gezien heeft, en soms een humoristische noot zoals wanneer hij sarcastisch is of zijn middelvinger opsteekt, maakt Misery tot een uitstekende film en zelfs klassieker binnen het genre psychologische thriller.

Kortom, heerlijke film!

Vive le mort!

Tja, dit moest ik natuurlijk een keer zien. Als tiener verslond ik meermaals de omnibus en tevens het debuut van Sven Hassel in de vorm van Het bataljon der verdoemden om jaren later beetje bij beetje alle boeken via Marktplaats aan te schaffen. Iets dat me toch meerdere honderden euro's kostte omdat de prijs van goede exemplaren als Krijgsraad en Vuur en Staal rond de 50 a 60 euro lagen. Inmiddels zijn dat soort prijzen gehalveerd en heb ik veel te veel uitgegeven maar goed, een prachtige verzameling is het niettemin waar alleen The Commisar nog aan ontbreekt, het boek dat nooit in Nederlands is uitgegeven, een boek dat uiteraard nog altijd op mijn wishlist staat.

Toch is het even wennen in inkomen, want kloppen de namen en de gebeurtenissen wel? Zou de film daarom zo matig scoren? Maar eenmaal Pantsers des Doods bij de hand verbaas ik me toch over alle personages, buiten Sven, de Ouwe, Porta, Kleintje en de Legionaire, die allemaal wel behoorlijk kloppen, idem voor de gebeurtenissen. De beginfase in de kapotte stad is in het boek een stuk dramatischer aangezien met de talloze burger lijken van een brandbom aanval mag opruimen, iets dat gezien moet worden in de droogkomische satire achtige film die men voor ogen had en daarom een andere draai krijgt. Buiten dat klopt het dat men een enorme hekel had aan de SS en die even graag beschoot als de vijand, net als de eerste moeizame en behoorlijk vijandige ontmoeting tussen Legionaire en Kleintje, net als de kolder van laatst genoemde. Fijn is het tempo van de film en kostelijk de sarcastische ondertoon van de film waar weinig ruimte is voor heilige huisjes en een scène als de chaos rond Kleintje in het bordeel een verrukkelijk hoogtepunt betreft. Net als het onderonsje met de Russische infanterie die zich om de tank heeft verzameld.

Is er dan niets op te merken...? Ja zat. Spijtig komt het karakter Joseph Porta, in de boeken als drankorgel, sjacheraar, rokkenjager, grapjas, joker, technisch genie en de beste tankbestuurder van het regiment, en daarmee het kleurrijkste figuur uit de boeken totaal niet uit de verf. Dan is er qua voertuigen weinige sprake van authentiek Duits materiaal, wel geinig dat ik van de SU-100 die ze mee krijgen een bouwpakket heb. Tevens klopt de eindopdracht niet met de aanslag op de trein waar de eenheid van Sven toch vooral van brandhaard naar brandhaard trekt en dat bovendien in de sneeuw en ontbering. En wat is dat met de artcover waar Carradine en Reed voorop staan alsof ze het hoofdrol hebben maar waar Reed vooral pas de laatste minuten in beeld komt, uiteraard wel een markant persoon.

Toch waarom deze film zo slecht scoort snap ik niet helemaal, want de benadering is helemaal niet gek gezien de feiten en met het tijdsbeeld in gedachten. Had men de rauwe toon uit de boeken één op één gekopieerd, iets dat mij in '87 niet te doen leek, dan had dit een combinatie tussen Fury, Stalingrad en Come And See opgeleverd vermoed ik. Iets waar de gemiddelde regisseur zich niet aan wilde branden laat staan dat er een producent geïnteresseerd geweest was. Wheels of Terror lijkt mij dan ook op deze wijze het hoogst haalbare en daarmee meer dan voldoende en meer dan vermakelijk, want ik heb me geen moment verveeld met deze combinatie van Kelly's Heroes en Inglourious Bastards.

Het eerste gedeelte van de film lijkt een soort toneel waar Chastain een glansrol neerzet als een wel hele dominante dame die een beetje narcisme en egocentrisme niet schuwt, zelf aangeeft dat zij alle reden van bepaalde successen is, mensen haar dankbaar mogen zijn dat ze mee mogen liften op haar kunde. Een behoorlijk killerbitch dus.

De Onemanshow zet zich voort terwijl 'de zaak', waar ze voor ingehuurd wordt, belangrijker zou moeten zijn, desondanks drijft ze met haar gedrag 'de zaak' naar de achtergrond, wat tot 1 uur en 15 minuten een film oplevert die vooral erg sarcastisch en soms ook humoristisch gebracht wordt maar niet te min vooral draait om de strapatsen van mejuffrouw Sloane. Het tv-debat waar ze haar hand lijkt te overspelen, raakt ze wat mij betreft toch wel even een gevoelige snaar, wat nu met die stomme amendement's als die een fatsoenlijke controle en enige vorm van wapenbeheersing en het voorkomen van onschuldige doden tegen gaat? Zo snap ik de discussie rond de aanslag op Esme niet helemaal. Opeens valt iedereen over elkaar het geweldig te vinden dat de redder een wapen heeft omdat dat nu eenmaal mag. Maar kan het ook niet erg simpel omgedraaid worden? Dat de aanslag mogelijk niet gebeurd had met scherpere regels en de aanslagpleger dan waarschijnlijk geen wapen gehad had? Daar begint het toch?

Daarna lijkt er een omslagpunt te komen wanneer Sloane toch kwetsbaarder lijkt dan ze laat blijken en ze voor een commissie moet zitten die iets gevonden lijkt te hebben. Langzaam brokkelt zichtbaar haar onaantastbare houding en air af. De film neemt weer een andere toon aan en lijkt nu te koersen op hoogmoed voor de val. Toch komt er andermaal een nieuwe switch en ik moet zeggen, dat door het constant op anticiperen, en als een laatste een troef uit willen spelen, hameren, is het konijn uit de hoed best wel heel aardig maar niet heel onverwacht. Dan toch lijkt het eindelijk om de zaak te gaan en ze lijkt daar een behoorlijke prijs voor te betalen. Maar wat Sloane nu precies drijft kom niet naar voren. Wilde ze de zaak koste wat koste winnen met een straf als prijs of zit er onder dat pantser toch een diepere ideologie? Dat ze issues heeft staat buiten kijf maar daar krijgen we verder geen inzicht in.

Goed, eerste helft kon me niet zo boeien ondanks het feit dat het Chastain betreft en goed speelt, de tweede helft met de toon- en plotveranderingen maakt veel goed en de laatste troef voor de commissie al helemaal. Erg aardig voor een keer.

Film die al erg lang op het lijstje stond, een filmposter die ik me overigens uit mijn jeugdtijd herinner, en gisteravond van gekomen en de verwachtingen werden deels wel deels niet ingelost.

Een prima drama ontvouwt zich het eerste half uur a drie kwartier wanneer Irons zich de jungle in waagt, en De Niro zijn woede, zoals wel vaker, weer eens niet kan beheersen. Het gesprek en bijna handgemeen, wanneer De Niro Irons bij de kraag grijpt, komt wel erg gespeeld en slapjes over. De strijd die De Niro vervolgens voert met zijn 'burden', het net met harnas en andere uitrusting is aandoenlijk en mooi. Nog mooier hoe een indiaan hem bevrijdt, vergeeft en met dat gebaar verlost. Erg jonge Liam Neeson trouwens.

Vervolgens slaat de film wat mij betreft wat dood in het midden gedeelte. Het geouwehoer rond de overdraagt tussen de twee landen, slavenhandel en het bemoeien van de kerk duurt te lang en is gewoon niet boeiend genoeg wat mij betreft. De aanloop naar de strijd duurt ook allemaal net wat te lang. De muziek vind ik ook wat misplaatst tijdens de gevechten. Het einde daarentegen is wel weer goed, hetzij onrealistisch en op het gevoel, de mensen blijven bij elkaar onder het mom van het geloof, Irons voorop en wanneer hij sneuvelt wordt zijn taak overgenomen door iemand van de indianenstam. Een goed einde was misplaatst geweest en bovendien geeft het de film die vooral door het middengedeelte wat afvlakt weer een scherp randje.

Redelijk drama, erg mooie muziek, prachtig natuur, maar daar is het dan ook wel mee gezegd.