Opinions

If you had one wish, you know, if you could do...whatever it is you really want to do, what would it be?

Goh...het is lang geleden dat ik deze film zag. Ik denk toch altijd wel 23 a 24 jaar terug, en de film had destijds toch best wel een bepaalde indruk achtergelaten met zijn aandoenlijke einde. De vraag was inmiddels toch al enige tijd of dat nog steeds voor de film gold, of dat de film inmiddels achterhaalde sentimentele meuk was. Het middelmatige cijfer noch de wisselende reacties beloofde weinig goeds, maar het viel mee.

Feel good? Ja. Sentimenteel? Ja. Cliché? Een beetje. Suikerzoet? Best wel. Een interessante boodschap die verder gaat dan een halfbakken componist die tegen wil en dank leraar wordt en zich uiteindelijk toch op bijzondere wijze voor zijn leerlingen inspant? Zekers! Het is vooral dit beeld dat op het einde door een personage prima verwoordt wordt, maar als kijker zelf ook gemakkelijk duidbaar is. De opus draait niet zo zeer om de muziek als de jeugd die hij door drie decennia wegwijs maakt. Weliswaar een beetje zoetsappig maar dit gebeurt toch op soms aandoenlijke en ludieke wijze.

Dromen, hopen, wensen, keuzes, roeping...het zijn dingen waar soms levenservaring voor nodig is of de helpende hand van iemand. Het is namelijk niet alleen de leerlingen die hij verder helpt, zelf groeit de beste man ook in zijn rol. En dan pas realiseer ik mij wat voor een roeping leraar zijn betreft. Dat zoiets niet zomaar een baan is maar een keuze. Een keus om iets toe te willen voegen aan een leven, zelf lijkt de beste man zijn grote wens en passie, zelf muziek maken, te moeten laten liggen.

Maar te midden van een kleine drama in privésfeer, aandoenlijke manieren van les geven, de jonge

Terence Howard bijvoorbeeld, en de nodige strubbelingen en onbegrip van collega's en bestuur door de jaren heen komt dat toch goed in een sentimentele maar wel aandoenlijke apotheose. En ja, die muziek is ook niet bijzonder. Wat had je verwacht van iemand die er zelden aan kan schrijven en leraar is? Anders was hij toch wel betaald componist geweest? Het gaat natuurlijk om de terugblik, de verandering, en dat zijn opus niet zijn muziekstuk is maar wat hij door de jaren heen voor de jeugd betekende. En wat vond ik destijds muziekles op de middelbare school een onzinnige les, en wat is het dan goud waard dat zo'n man er toch iets leuks van maakt. Een superfilm is Mr. Holland's Opus natuurlijk niet, verre van dat. Maar degelijk en leuk voor een herkijk zeker wel.

Geniaal, onbegrepen, tragisch, bespot, rauw, onbeschoft, maar ook ruimhartig, humoristisch en gul naar later blijkt.

William Turner's leven staat al vroeg in het teken van kunst en talent, maar ook gekte. Zelf wordt hij op zijn 14de al toegelaten op een kunstacademie, zijn moeder sterft niet veel later in een gesticht. Het verdere leven van Engeland's beste kunstschilder wordt gekenmerkt door de man zijn excentrieke karakter. Een man overigens, wat doek en penseel betrof, die nieuwe en bijzondere technieken gebruikte en de schilder van 'het 'licht' genoemd werd. En ik moet zeggen, prachtige taferelen op het doek wist vast te leggen.

Toch is Turner niet bepaald te vangen en komt er in eerste instantie een nurkse beeld naar voren van een man die moeite had met communiceren, zeker problemen had emoties of gevoelens te uiten, en in die zin overkomt als een wereldvreemd persoon. Turner komt over als een behoorlijke ontoegankelijk figuur die autistische trekjes vertoont, pas te midden van de andere schilders, waar hij dus wel kan communiceren, laat hij zich ook een komische noot ontvallen, met veel gevoel voor humor, door een collega te bespotten, juist de rode stip. Daar laat hij ook een soort doldwaze genialiteit zien hoe hij terplekke werk aan het veranderen is met wat hij maar voor handen heeft, zelfs spuugt op zijn eigen werk. Maar zoals zo vaak liggen lof en spot dicht bij elkaar, iets dat later zijn deel zal vallen.

Mr. Turner valt verder op met het beeld van een man die moeite had met kanaliseren en relativeren, soms lijkt Turner zichzelf te straffen, en dit gaat regelmatig gepaard met een licht tragisch aandoende sfeer. Dit allen in een soms Spartaanse en hard tijd, waar het overleven was, en gepaard met een aantal fabelachtige landschappen, en een nogal merkwaardige huishoudster die niet alleen gevoelens had voor Mr. Turner, maar ook iets onder de leden had, zoveel is wel duidelijk.

Ondanks dit alles is Mr. Turner met zijn speelduur van 2,5 gewoon te lang, en zitten er een aantal scènes in die niets toevoegen. Dan is er het feit dat het in het begin, naar mijn smaak, te lang zoeken is wat het karakter betreft van film en hoofdpersoon. Sympathie heb ik in het begin zeker niet. Het maakt de eerste fase de film tot een lange en zware zit, iets dat over de helft wel langzaam naar een voldoende kruipt ook vanwege de uitstekende acteerprestatie van Timothy Spall. Maar dat is het dan ook, een film die interessant is voor een keer, maar die toegankelijkheid mist voor een grotere publiek en daardoor iets gemakkelijker in te nemen zou zijn geweest. Maar goed, het karakter is wellicht net als de film; ongrijpbaar.

Een film die ik een aantal jaartjes geleden eens aanschafte, keek en ondanks de goede kritieken niet bepaald van onder de indruk was. Nu inmiddels na de tweede kijkbeurt meen ik wel beter de essentie aan te voelen en waardeer ik de film stukken beter, toch ben ik er nog niet super kapot van.

Het verhaal begint met twee jongens die de regio wat afzwerven naar de nodige afleiding en avontuur, mede uiteraard door hun beide falende gezinssituatie. De verschijning van de charismatische Mud voegt niet alleen meteen iets toe, tevens zijn de wilde verhalen en bizarre weetjes die hij verkondigd erg de moeite waard. Op dat punt lijkt het slechts een soort jeugdfilm, iets dat mij niet in het bijzonder boeit omdat ik nooit veel met de child point of view gehad heb. Toch komt er een andere draai aan het verhaal na de scene tussen Shepard en McC, goede scene overigens, waarin naar voren komt dat de waarheid toch anders ligt, iets wat andermaal volgt als Juniper aan het woord komt en zich verantwoorden moet. Drie behoorlijk beschadigde mensen die hopen, pessimistisch zijn, verward in gevoelens, en het maar de vraag is wie nu de waarheid verkondigd.

De essentie van het verhaal draait tegelijk om de twee jongens die een soort van coming of age meemaken en als moreel kompas vormen tussen fantasie en werkelijkheid, tussen dromen en de soms bittere realiteit. En laat ik dat nu uiteindelijk toch wel een hele goede filosofie vinden. Behalve dat de teleurstelling van Mud en Ellis redelijk parallel loopt, lijkt het idee toch vooral te draaien om niet bij de pakken neer te blijven zitten en je een weg te vinden tussen nieuwe kansen en de teleurstelling en littekens van het verleden. Daarnaast heeft het te maken met het verlies van onschuld, iets dat ieder mens vroeg of laat meemaakt. Onlangs kwam ik de volgende spreuk tegen en ik moet zeggen dat deze prima bij de film past, namelijk; Don't cling to a mistake just because you spent a lot of time making it.

De sfeer is prima, broeierige, uitzichtloze en arme zuiden, mooie natuur, prima acteerprestaties van Sam Shepard, McConaughey en vooral Sheridan mag wel even genoemd worden. Mud is vooral een film die je meerdere keren moet zien om hem qua boodschap en filosofie te doorgronden.

Met een beetje twijfel aan begonnen nadat ik de gemiddelde beoordelingen gezien had, maar uiteindelijk aangenaam verrast door deze film die gebaseerd is op een waar persoon.

Echter, heel bijzonder begint het allemaal niet. Eastwood in een typerende oude-mannen-bromberen-rol, wars van nieuwigheden of sociale contacten en gebeurtenissen, en dat inwisselbaar stukje muziek dat Eastwood zelf meestal bedenkt/componeert voor zijn films. Per ongeluk rolt de naïeve overkomende Earl in het baantje van koerier. Iets wat leuk lijkt vanwege het geld, en waar Earl behoorlijk succesvol in blijkt te zijn, keerzijde is echter dat je natuurlijk nooit weer van die lui afkomt wat er ook gebeurt. Of je het werk nu slecht of goed doet, straf, chantage, druk en zelfs de dood ligt altijd op de loer in dat wereldje. Ook voor de leiders zelf. Ondertussen is er ook nog eens een grote landelijk DEA opsporingsactie in het werk gezet om het transport te stoppen.

Verassend of bijzonder wordt het verhaal niet echt, behalve het fenomeen dat de meest 'unlikely person' The Mule een 90-jarige als drugsezel is. Het is juist de wisselwerking tussen de DEA, die maar niet snappen wie ze zoeken, de begeleiders van het kartel, die zich dood irriteren aan Earl's werkwijze, en de eigenzinnige bejaarde zelf, die zich niet zo druk meer maakt om zaken en vooral zijn gang gaat, die op het amusante af is en de film boeiend maakt. Meanwhile probeert Earl ook nog het nodige te repareren aan zijn bijzonder slechte relatie met ex-vrouw en kinderen. Iris is overigens Eastwoods echte dochter. Het einde laat zich raden en heeft vooral iets aandoenlijks. Een oude man die eigenlijk niet helemaal bewust was van zijn daden en eigenlijk goede dingen probeerde te doen met het drugsgeld.

Naast een prima cast, een soundtrack die na het begin gelukkig aanzienlijk verbeterd, en een aardig verhaal waar wellicht nog wel wat puntjes van kritiek te vinden zijn ook al kan ik me daar niet zo aan storen, kan The Mule wat betreft genoteerd worden als een van Eastwoods betere films. Niets mis mee wat mij betreft.

Andermaal gezien, derde keer nu vermoed ik, en de film begint meer en meer te bevallen. Zo valt me ook steeds meer op hoe de film op verschillende wijzen vertaald kan worden. Uiteraard zijn er tal van rare en niet gemakkelijk te duiden scènes, maar Lynch weet van dit onnavolgbare raadsel, waar zonder hulp bijna niet uit te komen is, net als Lost Highway, een samenhangend en interessant geheel te maken.

De beste van Lynch is het voor mij niet met The Elephant Man in mijn toptien en Lost Highway in sfeer net wat sterker. Maar een opwaardering naar een hoger cijfer is wel op zijn plaats na deze kijkbeurt al is het alleen maar vanwege het vrouwelijk schoon.

Even aan de slag met deze Mulholland Falls die ik vooral op het gokje mee nam vanwege de zinneprikkelende zwart wit scènes tussen Malkovich en Connolly. Wat zal dat een straf geweest zijn te filmen, buiten dat had ik weinig kennis van de film waar de cast op beter deed hopen en ik richting het einde toch het vermoeden had dat ik dit ooit wel eens gezien had maar dat terzijde.

De tijd en karakters lijken regelrecht uit een James Ellroy roman weggelopen te zijn met de wel bekende stijl, swung en het gebruikelijke smerige complot waar de detective's zich steeds verder insteken. Veel karakters, mensen met veel te verliezen, machtsmisbruik en de gebruikelijke chantage, zoals gebruikelijk is het niet pluis in de stad der Engelen en heeft zodoende veel overlap met The Black Dahlia en diens weergaloze broer LA Confidential. En zo halverwege lijkt er niet veel mis te zijn met de rechercheurs onder leiding van de altijd norsige Nolte.

Maar helaas valt er ook wel het nodige aan op te merken hoewel de 'van dik hout zaagt men planken' methode van Hoover best lekker is, dat ook natuurlijk geldt voor de altijd prachtige Connolly, zijn de vele wat kleinere rollen tot cameo's van Treat Williams, Kyle Chandler en William Petersen leuk, en is Madsen altijd apart. Maar buiten dat mist het geheel subtiliteit en nuance, het is net dat beetje extra stijl dat LA Confidential zo ontzettend goed maakt. Mulholland Falls lijkt vol potentie en mogelijkheden te zitten maar is voor mijn gevoel heel erg ongepolijst. En dan is er nog de ontknoping die niet half zo erg is als ik verwacht had na alle opmerkingen, toch onderstreept dat precies het zwakke punt van de film. Zoals reeds gezegd, het heeft veel maar het klopt allemaal net niet voor een goed beoordeling. Daarom een drie en niet meer.

That happens a lot around here.

Maandagavond even iets luchtigs met The Mummy en daarmee een leuk weerzien met een film die ik bij uitkomst in de bioscoop zag en eigenlijk altijd een goede indruk gemaakt heeft. Het moest alleen nog eens van een herkijk komen met comment en cijfer al hier.

Het verhaal mag bekend zijn rond Imhotep, in '32 neergezet door Karlof en naar het schijnt losjes gebaseerd op een raadgever en geleerde uit de hofhouding van Farao Djoser. Tot zover de geschiedenisles en terug naar de film waar een groep fortuinzoekers per ongeluk de gestrafte priester doen ontwaken. Duidelijk, in het korte intro, is dat men niet aan milde straffen deed destijds en zijn geliefde er ook niet mals afgekomen is, waarop het toch beroerd wakker worden is voor Imhotep die gelijk aan de Tien Bijbelse Plagen een 'reign of terror' loslaat op degenen die zijn graf schonden en ieder die zich op zijn pad bevindt. Raar eigenlijk als ik er zo over nadenk dat Imhotep uitgerekend degenen die hem opgegraven hebben pakt om weer op krachten te komen, een soort van straf, terwijl je toch blij zou zijn dat ze je verlost hebben uit de eeuwigheid. Maar goed...

De film vervolgt zich verder in een aangenaam tempo, zeg maar gerust dat het geheel vol gas gaat met snerpend koperwerk op de achtergrond in een mix waar eigenlijk alles in zit van spektakel tot actie en humor tot romantiek, dat de CGI dan niet zo best meer oogt vind ik overkomelijk. Andere pluspunten treft de film in de cast waar Fraser overtuigd als mannetjesputter, Weisz dat ook doet als de clumsy maar enthousiaste blije geit, Voslo goed als bad guy en vooral O' Connor en ook Omid Djalili voor de komische noot zorgen. Op dit vlak is slechts John Hannah een aanwezigheid die niet veel toevoegt op een enkel moment na. Dan is de chemie tussen Rick en Evelyn nog best leuk en heeft de film me bovendien weer prima vermaakt.

Ik lees overigens nu voor het eerst dat er naast een tweede deel zelfs een derde deel is, onnodig te zeggen blijft dit allemaal ver verwijderd van het niveau van de beste avonturen films die er zijn in de vorm van Indiana Jones, de eerste drie wel te verstaan, maar de eerste Mummy is toch echt wel een erg leuke en film.

That happens a lot around here.

Maandagavond even iets luchtigs met The Mummy en daarmee een leuk weerzien met een film die ik bij uitkomst in de bioscoop zag en eigenlijk altijd een goede indruk gemaakt heeft. Het moest alleen nog eens van een herkijk komen met comment en cijfer al hier.

Het verhaal mag bekend zijn rond Imhotep, in '32 neergezet door Karlof en naar het schijnt losjes gebaseerd op een raadgever en geleerde uit de hofhouding van Farao Djoser. Tot zover de geschiedenisles en terug naar de film waar een groep fortuinzoekers per ongeluk de gestrafte priester doen ontwaken. Duidelijk, in het korte intro, is dat men niet aan milde straffen deed destijds en zijn geliefde er ook niet mals afgekomen is, waarop het toch beroerd wakker worden is voor Imhotep die gelijk aan de Tien Bijbelse Plagen een 'reign of terror' loslaat op degenen die zijn graf schonden en ieder die zich op zijn pad bevindt. Raar eigenlijk als ik er zo over nadenk dat Imhotep uitgerekend degenen die hem opgegraven hebben pakt om weer op krachten te komen, een soort van straf, terwijl je toch blij zou zijn dat ze je verlost hebben uit de eeuwigheid. Maar goed...

De film vervolgt zich verder in een aangenaam tempo, zeg maar gerust dat het geheel vol gas gaat met snerpend koperwerk op de achtergrond in een mix waar eigenlijk alles in zit van spektakel tot actie en humor tot romantiek, dat de CGI dan niet zo best meer oogt vind ik overkomelijk. Andere pluspunten treft de film in de cast waar Fraser overtuigd als mannetjesputter, Weisz dat ook doet als de clumsy maar enthousiaste blije geit, Voslo goed als bad guy en vooral O' Connor en ook Omid Djalili voor de komische noot zorgen. Op dit vlak is slechts John Hannah een aanwezigheid die niet veel toevoegt op een enkel moment na. Dan is de chemie tussen Rick en Evelyn nog best leuk en heeft de film me bovendien weer prima vermaakt.

Ik lees overigens nu voor het eerst dat er naast een tweede deel zelfs een derde deel is, onnodig te zeggen blijft dit allemaal ver verwijderd van het niveau van de beste avonturen films die er zijn in de vorm van Indiana Jones, de eerste drie wel te verstaan, maar de eerste Mummy is toch echt wel een erg leuke en film

Maandag als weekend afsluiter nog even iets soepels en gemakkelijk en dat werd deze The Mummy, die live op tv was en bij uitkomst al voor een opgetrokken wenkbrauw zorgde. Hollywood op zijn best? Hollywood op zijn slechtst? Een remake van de film uit 1999? Of slechts een podium waar Tom Cruise weer even de bikkel uit kan hangen? Bij voorbaat leek het mij een totaal overbodige film, Netflix opvulling, en meer bleek het ook niet te zijn.

Maar natuurlijk heeft ook deze The Mummy zijn goede punten, want visueel ziet het er natuurlijk goed uit, het tempo zit er ook goed want aan saaie momenten doet men niet, Annebelle Wallis is natuurlijk erg leuk voor het oog net als de 'soepele' Boutella, en is het op zijn minst best spectaculaire te noemen. Maar dat is het dan ook wel rond een verhaal dat inhoudelijk leger dan leeg is, het gaat eigenlijk nergens om en achteraf heb ik er ook verdomd weinig van onthouden. Dan zijn er van die dingetjes zoals dat ze plotseling weg moeten omdat de rebellen er aan komen, maar ze heb toch wel weer tijd om die sarcofaag naar buiten te tillen, net alsof je dat dat zomaar even doet. Dan is er de humor tussen Cruise en Sgt. Vail die ik nogal flauw vind en op de een of andere ongepast aanvoelt.

Afijn, ik vond dit persoonlijk niet zo heel best en typisch zo'n uitgepoept Hollywood actie-vehikel voor de gemiddelde leeghoofd/streamingdienst verslaafde. En mochten er mensen zijn die aanstoot nemen aan die opmerking, ik ken ze dus die zo'n beetje abonnee zijn van iedere streamingdienst en waar ik dan van schrik wat ze daadwerkelijk kijken, dat ik denk je kan je geld zo ook wel voor in de gracht sodemieteren. Zulk soort kijkers dus.

Al eens eerder gezien en toen viel hij me tegen. Toch bleef de film me altijd trekken, heb ik het wel goed gezien? Dus...voor de herkansing.

De film gaat meteen ter zake meteen wordt in een onheilspellend en sinister sfeertje de aanslagplegers in beeld gebracht die het Olympisch dorp binnen sluipen en vervolgens de sporters gijzelen. Het vervolg en dramatische einde wordt helaas wel erg kort maar erg mooi gebracht met oude nieuwsbeelden en het constant heen en weer switchen tussen de familie in angst thuis, de onthutste verslaggevers, en de gestreste terroristen. Later wordt er door middel van flashbacks terug gekeken. Maar vooral de angst en de frustratie van de familie en landgenoten thuis beklijfd me wel en daar wordt de zaad gelegd van waar de film omdraait. De beraamde aanslagen van de Mossad op alle betrokkenen.

De film vervolgt zich daarna redelijke traag maar bij iedere aanslag wordt op heerlijke wijze heel langzaam de spanning opgebouwd. Vooral wanneer men de tweede aanslag ternauwernood afblaast is adembenemend, zo ook Bana's hallucinante gewankel wanneer het hotel met het derde slachtoffer wordt opgeblazen. Daarna echter zijn er van die dingetjes als de ontmoeting met 'papa' die wat mij betreft de vaart uit de film haalt, meer dan nodig is.

Mooi in beeld gebrachte aanslagen als de massale schietpartij in Beirut ziet er niet alleen geweldig uit, maar het geluid is ook prachtig. Na de dood van Hinds begint de film aan een ander onderwerp. Steeds meer komt naar voren dat het groepje zelf ook kwetsbaar is, ze krijgen ook last van wroeging en zo blijken alle uitgeschakelde kopstukken alweer vervangen door anderen. Bloed voor bloed, blijkt water naar de zee te zijn. Dieptepunt is natuurlijk de paranoia van Bana die zijn telefoon en bed sloopt om te zoeken naar bommen en daarna de angst die hem overmand in New York.

Wat me nu dan ook opvalt aan de film is het totaalplaatje en de eindeloze cyclus van geweld en bloedwraak die alleen ophoud met vergeving. Stemmig, cynisch, sfeervol, bezinnend, een film die zet tot nadenken. Wel een lange zit overigens. Desalniettemin een hele goed en mooie film.

Iets minder dan zijn opvolger Death on the Nile, en een voor mij praktisch onherkenbare en in 1974 redelijke onbekende Albert Finney. Toch vind ik deze Poirot, hoewel zeker dominanter aanwezig dan Ustinov, veel meer lijken op de voor iedereen bekende rol van David Suchet in de tv-serie.

De voorgeschiedenis die een rode draad door het verhaal zal zijn rond de ontvoering van Armstrong, wordt uit de doeken gedaan en de treinreis neemt zijn aanvang, een reis overigens waar het toeval is dat Poirot aanwezig is, en iets dat ook niet meteen erg op prijs gesteld lijkt door andere reizigers. Opvallend is ook ditmaal de grote cast met een aantal opvallende namen en goede acteerprestaties. Ook valt de nogal grumpy rol van Poirot op die heel anders ingevuld wordt dan door Ustinov. Toch kan ik deze invulling van Finney ook meer dan waarderen.

Net als Death on the Nile heeft ook dit verhaal weinig verassing voor me. Desondanks is het onderzoek en de ondervragingen erg vermakelijk om te volgen. Flauw is op een gegeven moment de eigenaar die na iedere ondervraagde uitroept dat dit de moordenaar is. De uiteindelijke confrontatie en uitleg is simpel toch leuk en beter dan in de remake met Brannagh. Waarom iedereen daar in die tochtige grot moet zitten is me een raadsel.

Hoewel minder dan Death on the Nile is Murder on the Oriënt Express erg vermakelijk en te doen voor een keer. In de vele kritieken die er zijn kan ik me niet vinden omdat ik Finney best prima vind en de achtergrond van het boek mis. Daarom gewoon leuk wat mij betreft.

De remake er nog maar eens doorgedraaid. Gezien had ik hem al vlak na uitkomst maar een comment was er destijds niet van gekomen omdat ik mijn activiteiten hier nog niet hervat had.

De film opent aardig met fraaie opnames van onderandere Istanbul. Poirot valt in die fase meteen al op als moderner en niet als de stijve hark zoals hij in het verleden werd geportretteerd. Het verhaal moge bekend zijn, de roemruchte treinverbinding waar James Bond ook al eens gebruik van maakte, een schare aan interessante karakters, het stranden in de sneeuw, de moord en de zaak die uiteraard opgelost moet worden. Tijdens de eerste kijkbeurt met een kameraad riep ik destijds een detail over het plot die naar ik meende uit Death On The Nile kwam, namelijk het feit dat alle aanwezigen een steek hadden toegediend. Hoewel het geen suggestie omtrent dit plot was werd het afgewimpeld door die kameraad van me om vervolgens halverwege de film grommend te mopperen dat ik waarschijnlijk nog gelijk had ook.

Aan het plot ligt het verder niet wat deze film betreft. Wel anders is de verschijning van Poirot zelf die een stuk moderner overkomt en zelfs actieheld trekjes vertoont bij het ontwapenen van iemand met een vechtpartij tot gevolg en zowaar ook nog iemand achtervolgt. Is dit Hollywood of slechts een poging het wat meer bij de tegenwoordige tijd te krijgen? Ik vind het ver af staan van de Poirot die ik in die zin ken en echt bekoren kan me het dan ook niet. Dan zijn er kleine details zoals het geploeter van Poirot rond de trein door de sneeuw, of het gepraat in een openstaande deur eveneens blootgesteld aan de elementen. De sneeuw is er uiteraard, de temperatuur zal beneden vriespunt zijn. Heeft men het koud? Het lijkt er niet echt op. Dan de stupide verwijzing naar Death On The Nile nog, ook daar is hij op vakantie en wordt met een moord geconfronteerd. Hoe kan de oproep nu al van een moord reppen dan?

Branagh die zelf als regisseur optreedt lijkt toch niet helemaal te beseffen wat Poirot nu eigenlijk Poirot maakt, hij maakt er als acteur het beste van maar als regisseur lijkt hij toch te kort te schieten. De cast is prima, de muziek en omgeving ook goed, maar als geheel schiet het toch ten opzichte van het orgineel overal te kort. En mede door de verwijzing naar het volgende film vrees ik ook dat dit deel wel eens erg kan tegenvallen. Daarom is deze film hooguit aardig voor een keer.

Zondagavond klassiekeravond afgetrapt met mijn Hitchcock box beginnende met deze 1930 film genaamd Murder! Helaas was de kwaliteit niet super en is er geen Nederlandse ondertiteling, en dus was het niet altijd heel gemakkelijk te volgen.

Ondanks de leeftijd en kwaliteit is toch meteen al met dat openingshot langs de ramen de hand van de meester te zien. Zoals je mag verwachten is er een moord gepleegd, je verwacht het niet in een film die Murder! heet, en de dader lijkt duidelijk...of toch niet? Ontoerekeningsvatbaar, er ingeluisd of uitermate gewiekst is de vraag. De scene met het jury overleg doet mij net als andere kijkers veel aan 12 Angry Men denken en het moet gezegd dat die dialoog technisch best interessant is.

Na die eerst sterke fase begint Murder helaas een beetje te dolen tussen vlotte en scherpe momenten voor een film uit de jaren '30, en ontzettend lange en saaie stukken. En vooral door de te wijten kwaliteit en soms slecht verstaanbare dialogen wordt het er niet beter op.

Desondanks valt Murder best nog mee voor een film die 100 jaar marker aan het naderen is, ook al heeft de film wat dat betreft twee gezichten. Een voldoende lijkt me wel op zijn plaats, niet zozeer omdat ik de film zo goed vond want dat viel wel mee, maar meer om het tijdsbeeld waarin de film is uitgebracht en dat de film vooral met de spiegel scene waarin het betreffende karakter zijn gedachten overpeinst zijn tijd ver vooruit was.

En maar weer eens een greep uit de verhuisdoos voor het maandagse crosstrainer momentje, en met deze Music and Lyrics een film die ik nooit van mijn leven zou in starten vanwege de cast en het genre. Waarom ik er dan toch aan begin? Simpel omdat ik het nu eenmaal liggen heb en hij telt toch gewoon als een beoordeelde film op MovieMeter, bovendien weet ik of de dvd goed is mocht ik hem gaan verkopen. Maar dat dit verder niks ging worden, tja, dat wist ik van tevoren al...

En ach, laat ik verder maar niet teveel woorden aan deze film vuil maken met een acteurs duo in de vorm van Grant en Barrymore die ik uitermate ergerlijk vind en nog nooit op enige leuke komedie betrapt heb, daarnaast vind ik dat er van humor niet echt sprake is, of je moet al die ongemakkelijke situaties waar men het op gooit grappig noemen, het is iets waar ik in ieder geval niet om kan lachen maar met een zucht tot meeneem. En dan is er toch wel het uitermate uitgekauwde en slappe verhaaltje rond het duo dat eerst niet wil samenwerken, dat toch met horten en stoten doet, voor elkaar valt, problemen krijgt, en op het einde...oh wat verrassend...weer bij elkaar komt. Tja wat moet je hiermee, had ik al gezegd dat dit niet met genre is...?

Maar iedere film heeft toch zijn goede punten, en zo ook deze Music and Lyrics want het beeld van Alex op het podium omringd door overrijpe fans, hopend op nieuw succes, een nieuwe revival voor de zoveelste keer kracht bijgezet, is best grappig te noemen. Het lichaam laat Alex op een gegeven moment een beetje in de steek, hij is de jongste niet meer en de fans gaan praktisch met elkaar op de vuist. Zoals gezegd, het spottende beeld van de zoveelste uitgerangeerde popgroep is best geinig te noemen. Nog beter is de cast van Haley Bennett die precies aan het beeld voldoet van een Shakira clone qua muziek, qua style, qua leegheid, buiten dat is Bennett natuurlijk een erg prettige verschijning.

Maar zoals een van de karakters gedurende de film op een gegeven moment zegt: this is a waste of time kan ik dat niet anders dan beamen en kwam mijn voorgevoel omtrent deze film wel redelijk uit. Niet mijn ding, niet mijn cast, niet mijn verhaal en al helemaal niet mijn genre. Hééééél snel verder met de volgende.

Een titel die klinkt als een klok, althans voor mij dan, op deze zondagavond. Mogelijk dat dit ook komt omdat mijn vader deze titel in de boekenkast staan had en aangezien deze filmversie van voor de oorlog is lijkt het duidelijk dat dit al een ontzettend oud verhaal betreft. Mede door de goede beoordelingen deze zomer aangeschaft in een klassieker actie bij BookSpot en gisteravond nieuwsgierig aan begonnen. Maar die nieuwsgierigheid en hoop op iets goeds werd niet helemaal beantwoord.

Sterk is het begin met de ronselaars die het niet uitmaakt wie ze meenemen of hun situatie, het plan met de vaarroute en het vooruitzicht twee jaar weg te zijn, en de angst die de naam van kapitein Bligh in boezemt bij de geronselden spreekt voor zich. Me vast ingelezen in bepaalde zaken en de synopsis gaat de film niet anders van start dan verwacht. Kapitein Bligh is een machtswellusteling, deelt straffen te over uit, in sommige gevallen wreed en met dodelijke afloop, en werkt in de lange reis met verschillende tegenslag zoals windstilte de bemanning steeds verder tegen zich in het harnas.

Tot daar interessant, de sfeer en afstraffing zijn soms op het grimmige af, ziet het geheel er overtuigend uit voor een film uit 1935, en dan met name het schip dat te pletter slaat of het schip op zware zee met storm, en is de muziek wel redelijk standaard voor een film van die leeftijd. Zou er dan nog veel mis kunnen gaan...? Ja best wel. Want de aanloop naar alle ellende en de in de titel benoemde muiterij voelt eindeloos aan. Als het schip met bemanning uiteindelijk aan komt in Tahiti vraag ik me überhaupt af of het er nog van gaat komen. En de vaart gaat er nog meer uit op het tropische eiland met alle romantische besognes aldaar. En dan zijn we toch al behoorlijk lang onderweg.

The Mutiny on the Bounty is dan ook een film waar ik met grote gretigheid aan begon maar waar mijn interesse toch serieus begon af te kalven richting het einde. Toch is het absoluut geen slechte film en moet het waarschijnlijk vanuit het tijdsbeeld van de jaren '30 en '40 gezien worden. Het is dan ook zo dat ik uiteraard de film in mijn collectie hou en de film zeker nog een keer aan een kijkbeurt ga onderwerpen. Maar voor nu is een 3,5 voldoende.

Klassiekerzondag bracht deze My Darling Clementine die ik een tijdje terug had opgenomen op de BBC, en dat vooral had gedaan vanwege het stemgemiddelde. Pas na het starten liep ik echt warm voor de film met regisseur John Ford bekend van The Searchers en The Grapes Of Wrath en Henry Fonda als leading man met als kers op de taart Wyatt Earp als karakter. Kom maar op!

En de opening mag er zijn met de kudde die gemend wordt te midden van Utah met het prachtige Monument Valley op de achtergrond. Meteen zijn er kapers op de kust wat de kudde betreft, iets dat Earp resoluut afwijst, en het klopt dat Wyatt veeboer/drijver was afgewisseld met Marshall of Sheriff werkzaamheden. De familie Earp staat zelf ook grondig ter discussie qua gedrag, diefstal en eigen rechter spelen als ik zo bepaalde dingen lees ondanks het onrecht rond James waarna de zaken in Tombstone in een stroomversnelling raken en Wyatt zijn aanstelling krijgt.

Henry Fonda is sterk als altijd net als de voor mij onbekende Victor Mature als Doc Holliday. Verder valt de film op als super degelijk, soms een beetje braaf maar vooral ook technisch mooi gemaakt met shots in het donker met lichten en schaduw die om van te smullen zijn zoals de vlucht te paard van Billy Clinton. Verder kan het geheel een bepaald realisme niet ontzegt worden met een bij tijd en wijlen hard en somber beeld en scoort My Darling Clementine, niet echt een titel van meerwaarde ondanks het terugkerende liedje, goed maar niet zo goed als The Searches. Wellicht omdat daar toch iets meer spanning in zit want Fonda is een beetje te veel 'in control' dat je toch wel weet dat het goed komt. Afijn, zeker geen slechte film, daarom een goede voldoende.

Na vorige week zondag ook al in de musical te hebben gezeten met Oliver! gebeurde dat andermaal deze zondag met My Fair Lady. En ja, het is musical, en nee dat is niet mijn ding, bewuste keuzes zijn het dan ook niet helemaal maar eerder vanwege de ontzettend bekende titel. In het geval van Oliver wist ik het eenvoudig niet, maar bij deze My Fair Lady had ik wel al de voorkennis waarop ik het alsnog wel wilde proberen.

Het verhaal is snel duidelijk met de platter dan platte Eliza geconfisqueerd als project voor de professor die de jonge juffer in kwestie tot dame wil kneden en daarmee tot weddenschap verwordt, en natuurlijk krijgt dit met de nodige hindernissen te maken. Want uiteraard is Eliza wel uit de achterbuurt te halen maar haal je niet eenvoudig de achterbuurt uit de dame in kwestie. Van meet af aan oogt My Fair Lady een product die met veel zorg en liefde gemaakt is, zijn de sets prachtig, en heeft het geheel een bepaalde aanstekelijkheid.

Goed, het is en blijft musical dus veel heb ik er niet mee, en ja, uiteraard zijn ze er weer, van die repetitieve liedjes waar alles begint te springen en te fladderen en eenieder zijn zegje mag doen. Toch heeft de film meer dan zijn pluspunten met bijvoorbeeld de scherpe discussie zo op het half uur tussen de professor en Eliza. Ook is de bad scène kostelijk waar moord en brand wordt geschreeuwd en komt het natuurlijk voor iedereen allemaal goed. Er valt dan ook weinig verkeerds aan My Fair Lady op te merken behalve dat het wel een ontzettend lange film is, en uiteraard is het niet mijn genre. Desondanks wat mij betreft een prima cijfer met een 3,5.

Het zowel bijzondere als bizarre verhaal van Christy Brown, vooral bij mij onder de aandacht gekomen door de Oscar winst van Daniel Day Lewis. Een acteur die ik door de jaren toch enorm ben gaan waarderen. Ik was dan ook erg blij deze film tegen te komen bij de kringloop, een pareltje tussen andere dertien in een dozijn films. Daarom me dan ook met gretigheid aan de film gezet gisteravond.

Het verhaal rond Brown is bijna vergelijkbaar met die van Hawking. Natuurlijk niet helemaal te vergelijken maar wel qua ontwikkeling, intelligentie en het vermogen niet bij de pakken neer te gaan zitten. Over smaak valt te twisten wat kunst betreft, wat mij betreft is dergelijk geklieder toch allemaal het zelfde. Toch zal de man op dat vlak iets goed doen. Bijzonder is toch de familie met de liefdevolle moeder als middelpunt. Sowieso.is het opvallend dat ze hem wel overal bij betrekken en niet zomaar ergens wegstoppen. Het zal sowieso geen gemakkelijke tijd geweest zijn met heel wat kindermonden te voeden terwijl er ook nog veel de eerste jaren niet overleefden, 13 van 22. Bijzonder dat Christy wel doorleefde ondanks zijn mankementen.

Reeds gearriveerd en succesvol wordt het verhaal vertelt in terugblikken naar geboorte, als jongetje, goed gespeeld door Hugh O'Connor, en als jong volwassenene. Langzaam wordt de ontwikkeling maar ook het leven zoals Christy dat ervaart gebracht. En in principe maakt Christy alles mee dat een normaal mens ook mee maakt in de vorm van ontwikkeling, liefde, teleurstelling, rebels gedrag, doorzettingsvermogen, ergens voor vechten en succes hebben. Desalniettemin is het een zwaar verhaal dat met de nodige sjeu en humor door Sheridan gebracht wordt. Kostelijk is de stunt met de kolen en de ruzie en vechtpartij na de begrafenis. Lastig is dan weer de teleurstelling rondom Eileen en de stampij in het restaurant.

Dit alles maakt My Left Foot niet bepaald tot een gemakkelijke film, zeker met het lot in gedachten dat Christy nog te wachten stond. De vraag is wat er later nog precies gebeurde met Brown, iets waar Sheridan of de producent de vingers kennelijk niet aan wilde branden terwijl dit toch allemaal lang bekend was. Ondanks de aangename toon, geweldige acteerprestatie van Day Lewis en de humor in de zware drama ben ik nog niet helemaal overtuigd. Waarom weet ik niet helemaal, maar wellicht dat daar nog wel verandering in komt.

Maandagmiddag even lekker lui op de bank met een film, en met alle aanbod bleek het maar weer eens lastig om iets uit te zoeken. De keuze viel uiteindelijk op deze kringloop vondst genaamd My own private Idaho waar ik ansich qua verhaal niet meteen voor zou vallen, de film heeft echter wel een goede cast, bekende regisseur en had bij uitkomst genoeg aandacht van de filmprogramma's en kreeg het duo Phoenix en Reeves ook nog de nodige aandacht met een uitdagende fotoshoot. Dit alles leek mij toch genoeg om de film eens even te proberen.

Waar de synopses of voorhand redelijk simpel lijkt met Mikey en Scott die elkaar al spoedig vinden gaat de film toch op zijn minst wazig van start met een dromerig sfeertje, en aparte droom-sequences die de narcolepsie van Mikey voor moeten stellen. Nu ken ik toevallig iemand met narcolepsie maar dat ging in haar geval toch wel wat anders, en het zag er ook anders uit, maar dat geheel ter zijde want wellicht dat het verschilt per persoon. Met de film wil het daarna vooral niet bepaald vlotten, met die vreemd wegtrekkers van Mikey, maar vooral ook omdat de film simpelweg bevreemdend is, rare dialogen, rare overgangen zoals de Magazine covers en bijvoorbeeld veel stuurloos gedoe met een aantal daklozen in de stad en veel andere passanten. Duidelijk is overigens wel dat dit een adoptatie van een toneelstuk betreft maar dat ook weer geheel terzijde.

En het wordt er niet beter op met de carnavalesk ogende sexscènes tussen verschillende hoofdrolspelers, normale mensen komen we niet tegen, staat alles wat we zien ongetwijfeld symbool ergens voor en wil ik als pluspunt nog enkele cinematografische momenten aanhalen die er prachtig uitzien qua kleuren en locatie. Maar verder ontbeert het mij aan moraal en richting, want wat wil dit geheel nu eigenlijk en waar zijn de hoofdrolspelers nu eigenlijk naar opzoek? Het zegt mij allemaal bitter weinig met als laatste de verrassende constatering dat dit na Point Break werd opgenomen terwijl Reeves er verschrikkelijk jong uit ziet en een eerdere rol lijkt. Afijn, weer één voor de statistieken die ik verder snel ga vergeten, daarom geen voldoende.

Niet wetende wat te verwachten van deze film, tevens ook geen heel hoog cijfergemiddelde, maar voldoende geïnteresseerd in het enigma Marilyn Monroe mij aan deze film gezet die me op verschillende vlakken verraste. Zo geeft de film een inkijkje in het complexe karakter genaamd Norma Jean Baker.

Echt bijzonder opent de film niet rond de baantjesgeile Colin Clark die behalve 'zijn ogen open houden' tevens als talent heeft zich op het juiste moment ingelikt te hebben bij de filmmaatschappij. Een echt bijzonder karakter is deze Colin niet die eigenlijk niet verder komt dan een beetje lachen en in de aanwezigheid van Marilyn glazig voor zich uit kijken. Met de vraag 'are you allright mrs Monroe' in combinatie met dat overblije gezicht die in de gemiddelde inrichting niet zou misstaan, spant Colin toch wel de kroon. Nou...wat denk jezelf lulhannes? Colin Clark komt dan ook over als een eendimensionaal blije ei die weinig tot niets toevoegt en wiens woord tot dit relaas geleid heeft. Is het allemaal waar...? Het zal...

Want waar Clark een afleidende factor is en leidraad is in het verhaal die eigenlijk niet boeit, draait het geheel toch rond Marilyn Monroe zelf. Het is de factor van The Blonde Bomshell die het geheel naar zich trekt, intrigerend, interesseert en zelfs verontrust. Monroe is speels, mysterieus, elegant maar oogt daarnaast ook ontzettend kwetsbaar en is bijna een karakterstudie waardig. Op jonge leeftijd had ze al zenuwinzinkingen en aanvallen van ontoerekeningsvatbaar. Ooit wilde ze van een dak springen. Geen thuis, geen veiligheid, een slechte jeugd, verlatingsangst ontstaan op jonge leeftijd, depressief, misschien wel manisch, drugsverslaving...het is bijna teveel om op te noemen en het etiket labiel is snel geplakt. Daarnaast is ze ook nog wel slachtoffer te noemen van haar eigen seksualiteit en het imago van het domme speelse domme blondje dat ze rond zichzelf gecreëerd heeft. Iets waar ze nog meer slachtoffer door wordt en zichzelf niet durft te zijn, zoals ze zelf op een gegeven zegt, zal ik even Marilyn Monroe zijn?

De botsing die er ontstaat met het Engelse acteurs gilde met Olivier in de hoofdrol is niet minder interessant en even is het zelfs de vraag of Marilyn eigenlijk wel kan acteren of dat het allemaal maar looks is en verder weinig inhoud. Maar het blijkt dat Olivier zelf ook de nodige issues heeft en dat de glans van de artiesten wereld oppervlakkig is. Gelukkig zijn daar Dame Sybil en Vivian Leigh die het voor haar opnemen en haar kwaliteit herkennen.

My Week With Marilyn is dan ook eigenlijk een film te noemen die haaks staat op zijn naam en insteek en wat de film nu eigenlijk boeiend en interessant maakt. Het is uiteraard Monroe waar het omdraait, en het is duidelijk dat Michelle Williams een wonderbaarlijke goed rol neerzet. Het beeld rond de blonde stoot is ronduit verontrustend en Colin niet meer dan een vehikel om het in beeld te brengen. En eigenlijk slaagt de film daar wonderwel in en weet te intrigeren. Het doet je toch echt afvragen wat er allemaal speelde rond deze dame die duidelijk op de rand van de afgrond stond en haar dood waar nog altijd vraagtekens rond zijn. Boeiend maar niet super is het verdict dan ook.

Moeilijke en lastige film waarbij ik het gevoel heb dat me iets ontgaat. Want is de film nu best oké of is het een meesterwerk dat ik steeds verder ontdek naarmate ik hem vaker kijk? Het laatste lijkt steeds meer het geval. Na de derde keer waardeer ik de film steeds meer en zie ik steeds beter het totaalplaatje ook al zijn er wel wat puntjes van kritiek.

Wat ten eerste opvalt, de bijzondere en soms voor het gevoel ietwat misplaatste dromerige klassieke muziek. Muziek die Eastwood zelf overigens gecomponeerd heeft. Dan het typerende Bostoniaanse beeld met haar typerende buurtjes en inwoners die perfect aansluit bij het algehele sfeertje van films als The Town, Gone baby gone en The departed in zekere mate. Het beeld van een hechte gemeenschap waar ons ons kent en men hun eigen problemen oplost en rekeningen vereffend, waar men lijd in hoofdletters op zijn Iers zoals de kroegbezoeker zegt tegen Nicolson in The departed; 'she's on her way out.' Waarop Nicolson zegt 'Arn't we all?'. Prima rollen overigens van Sean Penn die oh zo'n lekker vaatje buskruit speel, en wat kan die man dat goed. Robbins prima als de man met de molensteen om de nek. Alleen Bacon oogt als een lichte dissonant die voor een keer geen fouterik speelt, en zijn rol in die zin degelijk doet maar er op de een of andere manier niet echt iets extra's aan toe voegt. Marcia Gay Harden en vooral ook Tom Guiry zijn het vermelden nog wel waard.

Maar dan toch helaas het minpunt van de film. Er zit wat mij betreft totaal geen spanning in. Behalve de scene van Guiry die zijn broertje aanpakt en plots onder schot gehouden wordt vind ik de film totaal geen spanning hebben, ook niet het deel waar Robbins tot een bekentenis wordt gedwongen. Het kabbelt in die zin maar een beetje voort. Het begint pas echt even te beklijven met Guiry en wanneer Robbins aan zijn vrouw opbiecht wat er vroeger allemaal gebeurt is. Verder is het een spanningloze zoektocht naar het einde, en de dader uiteraard, en dat is altijd een punt van kritiek van mijn kant. Maar tegelijk kom ik daar ook op terug want des te vaker ik de film zie des te meer ik in zie dat het ook niet bedoeld is als een spannende who did it achtige thriller. Er had meer met muziek, spanning en duistere trieste beelden gewerkt kunnen worden, waar ik op zich altijd weg van ben maar dat is de intentie simpelweg niet van de film. De boodschap draait mij inziens uiteindelijk om 'noodlot'. Alles wat er gebeurt in die twee durende uren is een voortvloeing van de beginfase wanneer Robbins wordt meegenomen. Was dit niet gebeurt had alles anders gegaan, was iemand anders van de twee meegenomen had ook alles anders gegaan. Alles lijkt daar al in een baan te geraken die naar deze situatie leidt. Dat Penn is hoe hij is, zijn dochter verliest, dat Robbins is hoe hij is en eigenlijk maar opbiecht dat hij het gedaan heeft om rust te vinden. Hoe wrang eigenlijk ook, een microscopisch voorbeeld van hoe het leven soms in elkaar grijpt en op catastrofale wijze met elkaar verbonden is.

Een bijzonder film die je eigenlijk vind ik pas op het einde echt raakt wanneer wat mij betreft dat idee van de boodschap aankomt.