Opinions

Tja, goh...aparte film met een bijzondere verhaal, dat zondermeer. Maar waar de film hele hoge waarderingen krijgt, verzand ik toch in het hele gebeuren.

In eerste instantie lijkt de film wel een boeiend spel te worden wanneer beide mannen in het ziekenhuis aan het bed zitten. Beide een aanpak, of juist geen, beide worstelend, of op zoek naar iets dat ze willen of juist verloren zijn. De tips die Benigno lijkt te geven snijden op zich wel hout en lijken een betuiging van liefde, empathie en vooral als uitlaatklep. Dit vind ik zondermeer het meest interessante deel van de film. De flashbacks van Marco met Lydia vind ik totaal niet interessant en die van Begnino nemen behoorlijk verontrustende vormen aan wanneer Begnino de bijzonder mooie Alicia al kende en haar ronduit 'stalkte'. Het feit dat hij haar ook nog eens ronduit verkracht versterkt het beeld van een behoorlijk getroebleerd, psychotisch en sociaal en contact gestoord iemand. Hij verkiest liever iemand die niets zegt dan het risico afgewezen te worden. Zoals gezegd, Marco die het zwaarste met zijn lot af lijkt te zijn lijkt toch de normalere van de twee en waar de ene zich totaal verliest, maakt Marco de keuze voor zichzelf. Het verstandigste...

Ik vind persoonlijk de acteerprestaties prima, hoe ze omgaan met bovengenoemde problemen interessant, maar nergens beklijft het me echt of boeiende de twee mannen in den bijzonder. Verder verzand de film mij teveel in niets zeggende flashbacks, van Marco bijvoorbeeld. Maar ook de overdaad van toneel, ballet en dat kwellende Spaanse gezing waar de personages zo van vol schieten, zegt me helemaal niets. Net als de aanloop met het stierenvecht gebeuren. Wel weer aardig, het detail waarmee ze in haar pak gehesen wordt. De stomme film was op zijn manier dan wel weer apart maar wat het nu eigenlijk toevoegde...net als het 'talk tor her' advies. Wat voegt het nu uiteindelijk toe? Een engerd zegt het, Marco zal het uiteindelijk niet geprobeerd hebben, de ene leeft en de andere is dood. Is dat dan de clou...?

Al met al niet mijn ding. De film is mij teveel arthouse, vooral met al die Spaanse invloeden, en het sprak mij in ieder geval allemaal niet aan.

Een must see volgens mijn baas, en waar ik hem The Elephant Man leende krijg ik deze in bruikleen ervoor terug. Hachi, een film die ik toch altijd succesvol wist te vermijden vanwege verschillende redenen. Zo vermoedde ik namelijk een overdadige sentimentele familiefilm, iets dat van mij persoonlijk niet hoeft.

Maar ik moet zeggen, een bepaalde charme kan de film niet ontzegt worden. En dat is met name te danken aan de pientere hond zelf, en het kostelijke beeld van de mens in het algemeen die toch altijd in een softie verandert met een dier in de buurt, of dat nu een hond of een kat is. Herkenbaar is het beeld van de band tussen mens en dier, en hoe je ermee opstaat en mee naar bed gaat, by figure of speech. Het verlies en de daarop volgende volharding van de hond is mooi, zal bij ieder en ook mij een gevoelige snaar raken maar neigt toch regelmatig een beetje naar overdramatisering.

En daarmee is eigenlijk het grote minpunt van de film mee gezegd. Het beeld van de hond onder de treinwagon en eindeloos lang liggend in de sneeuw grenst niet alleen aan het onmogelijke, het is eigenlijk ook gewoon niet kloppend met de werkelijkheid gezien het klimaat van Tokyo. Dan is er het beeld van de familie die behalve cliché, me niet echt aanspreekt en ik na het overlijden ronduit slap vind in hun gedragingen. Het lijken maar poppetjes voor de gehele aankleding, maar meer dan lege karakters die weinig toevoegen zijn het niet.

Hachi is voor mij dan ook niet bepaald een hoogvlieger te noemen, maar helaas toch wat ik al verwachtte, een over sentimentele familiefilm. Weliswaar één met aardige momenten maar ook niet meer dan dat, want wat een feit zien is Richard Gere in zijn sas met de hond en meer ook eigenlijk niet en dat is voor mij te weinig.

Behoorlijke cliché film maar daarom hoeft hij niet perse erg slecht te zijn. Meer dan redelijk oorlogsdrama over de daden van Desmond Doss. Hij heeft daadwerkelijk heel veel mensen gered op die rotskam. Doch was er veel meer uit de film te halen geweest al ligt dat voor mij voornamelijk op details zoals het slagschip dat met zijn geschut op een gegeven moment op de rotskam schiet. Ziet er vrij magertjes uit, dan valt mij op, zeg maar gerust irriteert mij het gebrek aan uniformen en uitrusting die kloppen met die tijd van de oorlog en slag. De mannen hebben een standaard groen uniform aan terwijl de mariniers in de Pacific in die tijd allemaal gekleed gingen in een olijfkleurige camouflage tenue met dito gekleurd dekje over de helm. Details die mij af doen vragen of dit een gebrek aan kennis en of nauwkeurigheid is of dat het geld gewoon op was. En iets dat me opvalt en gelukkig alleen in het begin gebeurt, oorlogsgevechten in slowmotion. Iemand enig idee wat dit toe moet voegen? Wordt het daar extra heroïsch van of mooi? Vind dat werkelijk afschuwelijk.

Anyway, genoeg op te merken in negatieve zin, maar ook in positieve zin. Garfield en Weaving zetten hun rol prima neer. Vaughn is voor zijn doen ook redelijk geloofwaardig als compagniessergeant, en Teresa Palmer is natuurlijk gewoon leuk om te zien. Wat er op Okinawa gebeurde werkelijk gebeurde wordt wel aardig goed benadert, dat Doss daarvoor al jaren in de oorlog was als hospik en al onderscheidingen had ontvangen nemen we maar even voor lief. Dat de ouwe Doss zelf nog even aan het woord komt na afloop doet het ook altijd goed bij mij.

In ieder geval, was meer uit te halen geweest maar al met al best wel een te pruimen film en voor de ervaren oorlogsfilm kijker ook echt niet meer dan dat.

Vlees nog vis die geen voldoende verdient. Behoorlijke misser van de Coens die wellicht nog wel een bepaalde stijl hanteren en mooi jaren '50 sfeertje creëren maar verder noch lollig nog boeiend zijn.

Of het moeten de spaarzame momenten zijn rond Doyle's wankele stappen in een andere genre zijn en McDormand met haar kleine ongelukje, verder is er weinig herinneringswaardigs aan Hail, Caesar. Zoals gezegd, grappig is het niet, bepaalde ontwikkelingen voorspelbaar en de meeste karakters en acteerprestaties niet noemenswaardig.

Hoewel er wel gepoogd wordt met buitenissige karakters en dialogen een typisch Coen productie neer te zetten. Het blijkt maar weer wat voor geweldige prestatie andere films zijn waarin deze mix wel slaagt want een wankel evenwicht is het en blijft het, Hail Caesar kan wat dat betreft snel vergeten worden.

Een film waar ik al enige tijd naar uitkeek, en ik was dan ook blij hem eindelijk eens tegen te komen in de kringloop. Gisteren dan ook met hoge verwachtingen begonnen om halverwege en richting het einde toch wat teleurgesteld te zijn, maar de essentie op het einde met de vallende man monoloog verraste me toch positief.

Enkele weken terug nog Banlieu 13 gezien en sindsdien weet ik uiteraard wat een Banlieu is. Dat het er soms niet zachtzinnig aan toe gaat in deze 'districten' blijkt maar weer. Armoe, geweld over en weer, verveling, geen perspectief en de gebruikte spuiten liggen op de grond. Het zijn de drie jongeren Vinz, Said en Hub die gevolgd worden gedurende een dag van onrust, verveling, kattekwaad en problemen met de politie. Toevallig vind ik het idee dat ze met zijn drieën zijn en dat Hub en Vinz perfect een deel van Freud's Id, ego en superego verpersoonlijken. Vinz is het Id met zijn agressie en Hub het Ego dat bedmiddeld en nadenkt. Alleen de rol van Said kan ik niet helemaal kwijt in het superego. Dus wellicht dat het allemaal toeval is.

De cast is uitstekend met Hubert Kounde als verassing en Vincent Cassel zo als gewoonlijk een etter van een vent, wel goed neergezet overigens. De muziek, de fraaie zwart wit stijl en de niet al te lange speelduur zijn prima. Regisseur Kassovitz komt nog voorbij wieberen als skinhead op het einde en vooral de oude baas in het toilet baart opzien met zijn woorden. De vraag of God in de mens gelooft is inderdaad een boeiende stelling en zijn verhaal over zijn kameraad wil zoveel zeggen dat iedere daad, hoe serieus of onnozel mogelijk altijd gevolgen heeft. Als er dan al een minpunt is in de film betreft het toch wel het rondhangen van de drie. Uiteraard hoort dit bij de film, toch neigt het allemaal meer naar baldadigheid met het onfatsoenlijke gedrag bij de kunstexpositie en de ronduit dwaze autodiefstal. De zogenaamde spanning en opbouw richting een geweldsuitbarsting tegen wetshandhavers ontbreekt daar totaal voor mij. Wel erg humoristisch de dronken man tijdens de autodiefstal.

Desondanks baart La Haine opzien met zijn echte beelden, montage, einde en de dunne scheidslijn tussen goed en kwaad. Haat roept haat op en dit wordt soms op treffende en ongemakkelijke wijze gebracht. Toch is dit voorlopig nog niet de topper die ik hoopte, maar wat niet is kan nog komen. Ruime voldoende tot die tijd.

Ik had nog even de tijd op zondagavond die na de verplichte klassieker meestal uitdraait op muziekje luisteren en een whiskey'tje, en hoe passend zou het zijn mijn hoofd eerst nog even te buigen over deze Hair. Het betreft natuurlijk een uitermate bekende naam en dan ook nog eens van Milos Forman. Het neemt natuurlijk niet weg dat het een musical is, maar goed, je kan er pas iets van vinden als je het gezien hebt.

En ik moet zeggen dat de link met Vietnam aangenaam en interessant te noemen is, net als de cast met Williams, D'Angelo en de immer moeilijk kijkende John Savage. Ook al is het al een paar jaar na Amerikaanse terugtrekking uit de Vietnam-oorlog, het idee van de langharigen, vandaar natuurlijk Hair, met hun ietwat wazige leefstijl en cultuur en verzet tegen de oorlog in Vietnam en het keurslijf mag er best zijn. Dit wordt prima kracht bijgezet door goede swingende nummers met Aquarius van 5th Dimension als één van de bekendste.

Maar ja, het blijft musical, en de prima nummers en ongetwijfeld goede choreografie tenspijt heb ik er niets mee. Desondanks ademt het een goede en sterke sfeer uit, zijn er zowaar acteurs gecast die best wel redelijk kunnen zingen en zet de goed bedoelde actie op het einde toch wel aan tot denken. Protest is leuk, protest is goed, maar lijkt toch slechts echt te werken wanneer iedereen de hakken in het zand zet want anders draait een ander er voor om met zijn leven als de te verliezen inzet terwijl hij net zo goed niet wil. Treur je niet om de ene dan wel om de andere. Zoals gezegd zal musical nooit mijn dingen desondanks wel een voldoende.

Wat te zien op kerstavond was de vraag. Had ik zin om even te griezelen...? Ja best wel, en zo kwam ik met Halloween te zitten, zien deed ik de eerste delen nooit. Wel zag ik in een ver verleden ooit deel 4 of 5. Nieuwsgierig was ik wel degelijk naar deze Carpenter, en een beetje Carpenter smaakt mij meestal goed dus kom maar op.

En het gaat van start zoals verwacht, namelijk duister, met de herkenbare melodie geschreven door Carpenter zelf, en al snel komt de hometown van Myers en screamqueen Curtis in beeld, geheel naar verwachting en best lekker wat dat betreft. De fase die daarop volgt kan het best omschreven worden als subtiel, maar ook als een beetje tegenvallend omdat er niet zo heel veel gebeurt.

Grappig zijn de beide dames in de auto, geschaduwd door Michael, ondertussen klinkt de Blue Oyster Cult met Don't Fear The Reaper uit de autoradio. Ook leuk zijn verschillende verwijzingen naar The Thing uit '51, iets dat Carpenter enkele jaren later magistraal zou oppakken. Maar een klein beetje gaat het toch mis in mijn verwachtingspatroon waar ik in het middendeel iets meer of anders verwacht had. Sowieso zijn er een aantal mooie scènes bij maar verder dan stalker gedrag en gluren komt het allemaal niet en het duurt best lang voordat er echt iets gebeurt. Het is niet slecht, maar ik had wel anders verwacht eigenlijk, en even twijfel ik toch wel een beetje aan de status en hoge cijfers. Is dit alles...?

Maar eenmaal in huize Wallace, althans dat vermoed ik, gaat het toch helemaal los met een aantal bizarre scènes die vakkundig opgebouwd worden. Weer zijn daar een paar prachtige en vooral knappe, vanwege het duister, opnames die uiteindelijk naar een prachtige apotheose opbouwen met alle gebruikelijke 'do's and dont's'. Ik bedoel waarom ga je met de rug naar iemand toe zitten die al eerder miraculeus opstond? De scene in de kledingkast is trouwens geweldig en heeft een hoog 'ademloos toekijken' gehalte. En na het wat saaie middenstuk eindigd Halloween dan toch met een uitermate sterke finale.

Het is ook tevens het eindpunt van Carpenter die zo op het eerste oog niets met de vervolgen te maken had, en waar de kwaliteit ook met ieder vervolg verder zakte. Maar fijn, deel 2 staat nog op de harde schijf en er liggen nog twee delen in de kast. Deel 1 voldeed in ieder geval meer dan prima.

Zaterdagavond nog even griezelen met deze Halloween remake van Rob Zombie, en hoewel ik het niet een slechte film vond verbaas ik me toch wel eens een beetje over die remake drift. Want beter dan de eerste van grootmeester Carpenter wordt het toch niet, maar vooruit maar weer.

En met Dahmer nog vers in het geheugen zitten we andermaal in een probleemgezin waar het nodige aan seriemoordenaars fundament wordt gelegd. Uiteraard kan een film van Zombie niet zonder zijn Sheri Moon maar ligt de focus natuurlijk vooral op jonge Mikey met een andere aanpak. Want waar in de Carpenterfilm, en vervolgen, Michael een onbekende blijft, wordt hier dieper op het karakter ingegaan en wat mij betreft niet met succes. Mikey lijkt niet helemaal senang, heeft wat rare hobby's en verstopt zich graag achter een masker, maar de trigger die de eerste slachting veroorzaakt blijft onbekend en Daeg Fearch weet ondanks zijn aparte koppie weinig te brengen op dat vlak. Het is een diepteonderzoek zonder gevonden inhoud, waarop ik toch twijfel of dit wel iets gaat worden.

Maar heej, whatta you know, de film krijgt in de inrichting toch een aangename kickstart met de zwart wit beelden waar de jongen het masker draagt, en uiteraard is McDowell sterk. Wordt dit dan toch nog wat? Niet dat het nu heel slecht was, want buiten de focus op het gezicht achter het masker, scoort de film ontzettend goed qua sfeerschepping en soundtrack. En zo bouwt de film rustig verder met een prima cast, Danielle Harris die nu wel eens een keer het loodje legt, grove actie, sterke muziek, en eenmaal in Haddonfield toch een redelijk geslaagd kopie van de classic. En zo vermaakt de Rob Zombie versie mij toch meer dan, weet de regisseur een knappe en vlot filmpje te maken, is de reeds genoemde sfeerschepping goed, maar bij de Carpenter versie komt het toch simpelweg qua opbouw en suspense niet in de beurt. Desondanks wel erg leuk en een 3,5 wat mij betreft.

....it needs to die!

En na het goed bevallen 4de deel vorige week was de keuze deze zaterdagavond griezelavond niet zo moeilijk met deze Halloween film nog op de harde schijf. Dus lichten uit, whiskey in de hand en draaien maar en een welkome verrassing gedurende de intro met de castleden en productiemaatschappijen was de naam van Carpenter als scenarist. Een naam die de film natuurlijk meteen een stuk interessanter maakt maar achteraf begrijp ik dat hij alleen maar genoemd wordt omdat de karakters natuurlijk orgineel bedacht zijn door hem.

Veel maakt het allemaal niet uit en natuurlijk begint alle ellende weer met een verplaatsing, leren die mensen het dan nooit? Tevens is er de stem van Pleasence op een bandopname die rept over het kwaad en hoe er mee om te gaan, toch maakt de film die eerste fase een korte en geniale indruk die heel wat belooft want de situatie met het masker, de onderzoekers, Myers en de rest van de gevangen op de uitlaatplaats is één om kippenvel van te krijgen, godsammekrake wat gebeurt hier? Het is wachten op de rest, maar helaas komt die niet echt...want de bewerking van de bekende muziek theme is fijn, Curtis, queen of screams, is terug van weggeweest en de schare dames met Greer, Andi Matichak en Virginia Gardner is fijn, maar verder zakt de film toch redelijk in gedurende de middensectie.

Sterker we krijgen wat anders te zien wat niet geheel oninteressant is, want het is een keer geen suspense maar iets meer een karakterschets en oog voor de zwaar getraumatiseerde en gebroken Laurie en de gevolgen die dit gehad heeft voor haar verdere leven en familie, en dat is eigenlijk helemaal niet verkeert. Buiten dat is het wel jammer dat wanneer er wel doorgeschakeld wordt naar Meyers aanwezigheid en moordtocht door Haddonfield dit zich totaal sfeerloos en spanningsloos voltrekt. Juist dat waar 1,2, en 4 in mijn ogen heel goed in waren, het duistere sfeertje met muziek, ontbreekt nagenoeg totaal aan deze film en het doordraaien van Doctor Sartain vind ik ook totaal niet interessant en zelfs overbodig waarop er gelukkig weer doorgeschakeld wordt naar Michael.

Maar gelukkig wordt het tamme sfeertje richting het einde engigszins verbroken en komt er rond de belegering meer sjeu in het geheel met een redelijke finale tot gevolg waarop de film toch nog wel wat vragen achterlaat. Want hoe zit het dan met zoon John die ze heeft in H20? En 25 jaar later heeft ze opeens een volwassen dochter, of heb ik iets gemist? Nee, duidelijk is dat deze Halloween verre weg één van de sterkste film is maar opzich niet verveeld en een aardige cast heeft. Toch meten aan 1,2 en 4 kan de film zich geen moment.

'...we have a killer running loose in the streets, Michael Myers.'

'Is this some kind of Halloween prank...?!?!'

En daar was hij dus eindelijk, de Halloween film die ik vermoedelijk mid jaren '90 eens meepikte op zaterdagavond en totaal geen weet had van de delen er voor of het karakter Myers. Veel van de film wist ik niet meer op de beklijvende eindscene na die ik tot een paar jaar terug ook niet meer bij een titel kon plaatsten op het feit na dat Donald Pleasence er in speelt via wie ik ontdekte dat het wel in de Halloween reeks moest zitten. Rond de kerstdagen met de eerste begon en inmiddels 1,2, 6, H20 gezien en gisteren dan eindelijk nummertje vier aan de beurt, en hier verwachtte ik stiekem toch wel iets van en die wens werd vervuld.

En ach, whatta you know, die gek onstnapt weer eens, en uiteraard is er maar één koers op het kompas van Myers en dat is linearecta naar Haddonfield. En laat duidelijk zijn dat Haddonfield tijdens Halloween een verkeerde plek is om te zijn. En uiteraard is Docter Loomis weer van de partij die als enige het kwaad en things to come juist inschat en de achtervolging inzet. He's back is de enige juiste phrase, iets dat ook geld voor de heerlijke catchy melodie van Carpenter, iets dat dan weer niet gezegd kan worden over Curtis. Waarom zit zij er niet in? Te druk met andere films vermoed ik, niet iets dat verder veel uitmaakt want de film en cast is prima ingevuld met onderandere de jonge Harris die ondertussen in heel wat horrorfilms heeft gespeeld.

Duister en sfeervol is het begin met het vervoer en de gevonden ambulance, iets dat qua sfeer uitstekend vervolg krijgt in Haddonfield. Fraai is de cirkel met het clownskostuum die in die zin gecreerd wordt. Buiten het cheap ass klinkende pistool van Dr. Loomis is 'de buurtwacht' die zich ermee gaat bemoeien hilarisch te noemen, ontbreekt het soms allemaal wel eens wat aan logica maar is dit niet ten nadele van de suspense en is de finale op het dak en de school echt wel sterk en spannend. Geinig het pestende jochie met een shirtje van Mask aan, iets waar ik in '88 ook plat voor zat, en een bekend gezicht, en tamelijk volgroeit if you know what I mean, in de vorm van Kathleen Kinmont die we vooral kennen van Renegade met Lorenzo Lamas.

En zo valt deze Halloween 4 toch op als een erg geslaagd vervolg met een werkelijk uitstekende sfeer, en dan heb ik het nog niet gehad over de eindscene waarvan ik wist dat hij komen ging maar me toch verraste in zijn intensiteit. Lekker! Daarom een goed deel wat mij betreft die zich min of meer kan meten met deel2, terwijl de eerste van de maestro Carpenter zelf natuurlijk buitencategorie betreft.

En hatsikidee, de vijfde film op filmmarathonzondag, en hier was ik wel even aan toe na het tegenvallende derde deel die eigenlijk los staat van het hele Michael Myers en Haddonfield gedoe. Eindelijk weer een paar bekende karakters en het gewonere slashergedoe, en geen hypnose shit met rare stenen en wat meer. En in principe gaan we gewoon verder met de kleine Jamie waar we gebleven waren en krijgen we zelfs een kleine terugblik op deel 4 waar de eindscene lichtelijk huiveringwekkend te noemen is.

Maar fijn, Jamie is kennelijk de key waar andermaal de focus op is, en ik kan het niet laten om even te zeggen dat Danielle Harris toch wel uitgegroeid is tot een stoot van een dame en altijd een beetje in het horrorgenre is blijven hangen maar dat allemaal terzijde. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan want Michael leeft nog altijd, gelukkig maar, en is andermaal op weg naar Haddonfield tijdens Halloween. Daarnaast ontwikkeld zich een link tussen Michael en de jonge Jamie waar kennelijk een soort van telepathische link actief is geworden. En poeh, ik vind het nog al wat die opening met de overstuur en in psychose verkerende Jamie, sterk geacteerd hoor door de jonge Harris die daar nog maar twaalf is. Het is dreiging, duisternis en mysterie alom waar Myers toch daadwerkelijk weer opduikt net als Donald Pleasence die uiteraard ook een verrijking is in die zin.

En eenmaal in Haddonfield kan onder het motto; 'het moorden kan beginnen want Michael is binnen' de pleuris weer uitbreken en dat doet het zoals we gewend zijn en ook best wel op creatieve wijze met het nodige aan tuingereedschap. Slikken is vervolgens wel wanneer Rachel bijna overvallen wordt en hond Max is uitgebroken, want de scene waarin de twee agenten het huis uitkomen met een soort van Laurel en Hardy slapstick achtig muziekje is schrijnend slecht. Gelukkig zitten we daarna weer vrij vlot in Halloween zelf waar de gemiddelde vozende tiener gemakkelijke slachtvee is en er een redelijke apotheose wordt opgebouwd in het ouderlijk huis van Michael in een prima spookachtige en duistere setting.

Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat we toch allemaal al eens gezien hebben en Myers zwaaiend met een mes en Dr. Loomis met de nodige schade ondertussen de zoveelste herhaling is. Toch verveelt het niet echt en smaakt me dit beter dan Season of the Witch, daarom wat mij betreft een voldoende al is het alleen maar vanwege de aanwezigheid van Myers en de goed acterende Harris.

En zoals zaterdagavond betaamt nog even aan de griezel met dit laatste Halloween deel en vervolg dus op Halloween Kills van vorige week of twee weken terug. En ach, hoewel niet bijzonder sterk was het best wel weer vermakelijk.

Zoals gebruikelijk en zoals ik ook al regelmatig gezegd heb in vorige comments over Halloween films, het is weer zover, het is weer Halloween in Haddonfield, en vooral voor de mensen met bloedbanden in het verleden zou je toch zeggen wat de f*** doe je er nog? Vlucht, verhuis, kaap een schip, ga naar een onbewoond eiland, of wordt astronaut. Alles beter dan in Haddonfield zijn, van de andere kant dan hebben we deze lekkere slasherfilms natuurlijk niet. En de heerlijk Andi Matichak die gelukkig ook weer van de partij is en natuurlijk duurt het niet lang voordat de pleuris weer uitbreekt met het nodige aan doden en bloedvergieten en natuurlijk de onvermijdelijke strijd met Laurie.

Toch wordt daar wel een erg aparte en vreemde opbouw voor gekozen waar Michael vooral in de luwte blijft en het Corey betreft die de meeste tijd van het plot opeist. En eigenlijk is dat toch maar een beetje een subplot met een merkwaardig ontmoeting en klik, zeg maar symbiose, tussen Michael en Corey die de film bepaald. Nu hebben we Michael ondertussen al zat vaak gezien als hoofdslechterik die de straten ontveilig maakt dus is dit wel weer eens wat anders, toch echt slagen doet dit voor mij niet. Het is voor mij een beetje een mislukking om het over deze boeg te gooien met Corey die opeens doorslaat. Maar goed, een ander zal daar anders over denken. Ik vind dit echt wel minder dan de vorige film, maar het stem gemiddelde lijkt het daar niet mee eens te zijn. Desondanks vermaakt het opzich prima en is hiermee de halloween reeks voltooid.

En het laatste deel van de Halloween reeks die ik heb liggen aan de beurt, en tevens de vraag hoe ik aan de andere delen ga komen die ik nog allemaal gemist heb zoals 3, 4 en 5. Maar fijn, de kringloop levert altijd veel op, het is een kwestie van geduld...

Terug van weggeweest Jamie Lee Curtis die in de beginfase meteen laat horen intussentijd geen decibels ingeleverd te hebben, uiteraard is Michael Myers weer van de partij, en tevens de maar al te bekende tune geschreven door John Carpenter. Grappig is toch zeker de meteen al bloedige opening met een ontstellend jonge Joseph Gordon-Levitt en Branden Williams die vooral heel bekend is door de clip van Hole in my Soul van Aerosmith. Voor de verandering gaat de reis daarna een keer niet naar Haddonfield maar naar Californië. Fraai trouwens de scene met moeder en dochter in het openbaar toilet.

Langzaam wordt er daarna net als in de eerste Halloween opgebouwd naar de uitbarsting van geweld op het schoolterrein. Fraai is het vrouwelijk schoon in de zin van Williams en Lyn O' Keefe, te doen zijn de acteerprestaties van de vaak ondermaats presterende Hartnett, en is het op zijn minst sterk te noemen hoe Laurie er genoeg van heeft en op een gegeven het vluchten zat is en de strijd aangaat, met als hoogtepunt de eindfase met het het busje, goed gedaan meid zou ik zeggen.

Tja, met de eerste twee kan zo'n film als dit zich niet meten, desondanks heeft de film best zijn momenten

ook al zijn er ook wel wat valse noten te bespeuren. Toch binnen het genre vind ik het allemaal niet zo gek en is deze Halloween ook best wel weer te doen en daarom best oké te noemen.

Na kerstavond met Halloween en deel 2 nog op de harde schijf was het geen rare gedachte daarmee verder te gaan ookal zijn de cijfers iets minder. Maar goed, hey ho, let's go!

Het startpunt is duidelijk of juist onduidelijk want even waan ik me in de vorige film, en aangezien ze na elkaar uitgezonden waren en opgenomen vermoedde ik even dat ik in een buffer van de vorige opname zat. Maar nee, het geheel loopt in elkaar over met de afgevuurde schoten en het verdwijnen van het lichaam. Duidelijk het gevaar is nog niet geweken met Laurie onderweg naar het ziekenhuis en Myers weer op jacht. Iets dat toch aanzienlijk minder goed wordt uitgewerkt, alhoewel, het is maar hoe je er naar kijkt. Want waar in de eerste film het bloedvergieten lang op zich laat wachten wordt hier al veel sneller toegeslagen. Samen met het verschrikkelijk slecht ogende ongeluk waarbij de look a like geplet wordt is duidelijk dat de subtiliteit en opbouw van de eerste definitief is los gelaten voor een directere aanpak.

Heel vervelend is het allemaal niet ondanks de gemakkelijkheid, Halloween blijft in die zin herkenbaar voor het genre waar het in '78 in doorbrak en duidelijk zijn films als Scream te herkennen in de opzet van dit geheel. De doden vallen weer rijkelijk, op creatieve wijze ook wat dat betreft, Curtis kan er weer op los schreeuwen en vluchten, het ziekenhuis kent een aantal leuke zusters en de tune is herkenbaar als altijd. Hoewel kwalitatief wel iets minder voldoet ook dit deel prima voor een beetje vermaak zo op Tweede Kerstdag.

En zoals gewoon op zaterdag nog even aan de griezel waarbij ik iets uitzocht van de Halloween reeks en dat werd dus dit deel van Rob Zombie. En waar de eerste Halloween niet een één op één kopie is van het origineel gebeurd dat met dit deel, het vervolg, ook niet. Zombie geeft er wel degelijk een eigen draai aan en gezien het lage cijfer gemiddelde heb ik zo de indruk dat niet veel mensen dit kunnen waarderen. Ik vond dit toch alleszins redelijk ook al kan de film net niet tippen aan het eerste deel.

Maar goed, daar gaan we weer. Halloween, Haddonfield, de Myers en de Strode familie kennelijk nauw met elkaar verbonden, en uiteraard Michael onderweg voor het nodige bloedvergieten. Ik zou zeggen verhuis dan toch eens een keer, naar een andere staat, of een ander land wat dat betreft. Toch lijkt dit deel één op één te verlopen aan de hand van Halloween 2 uit de jaren '80. Laurie zwaar gewond in het ziekenhuis, echt wel sterk gemaakt, angst, trauma, zwaar gewond, er hangt met recht en ontnuchterend naar sfeertje. Laat Zombie maar schuiven wat dat betreft want het geheel heeft echt geen slecht sfeertje in combinatie met acteurs en muziek. Maar dan komt er toch opeens een onverwachte switch naar een variatie zoveel jaar later nog altijd zwichtend onder PTSS, en opzich is dat wel lekker aangezien ik me minuten eerder bedacht dat ik immers wel wist hoe het ging aflopen.

Zoals reeds gezegd, interessant, en wat nu? Plezierige verschijning sowieso Danielle Harris die zelfs met littekens leuk is. Ook anders dan anders is Dr. loomis die dit keer geen vriendelijke rustige doordachte man is maar een arrogante egotripper en profiteur van het zuiverste water. Boeiend is daarna toch het langzamer verval van een meisje dat steeds verder met zichzelf in de knoop raakt, sterker nog het is pijnlijk om te zien hoe dit meisje lijdt, prima geacteerd wat dat betreft door Scout Taylor-Compton. Het ontwikkelt zich verder in een bij tijd en wijlen verontrustend beeld met onder andere een soort van epileptische aanval. De film bouwt zich daarna op naar een prima finale met de dood van Annie met een sterke vibe in de nasleep.

Ik kan dan ook niet anders concluderen dat dit een prima film is in het genre, uiteraard met een eigen identiteit, en hooguit zijn de verschijningen die Michael ziet too much, en wordt het geheel op een gegeven moment een beetje rommelig en chaotisch. Toch smaakte mij dit prima en kan ik nu verder met de David Gordon Green delen. En waar ik aanvankelijk een 3 zou geven ben ik toch van gedachten verandert en krijgt het een 3,5.

Begin van de avond even in de twijfel of ik nu wat sport ging volgen, boek ging lezen of serieus ging doorzetten met mijn filmmarathonzondag en dat werd dus het laatste toen ik besloot dat ik wel weer eens zin had in de Halloween reeks. En gelukkig stond dit deel op Youtube om eens even rustig te kijken voor een oordeel, en laten we vaststellen dat dit wel een beetje een vreemde eend in de bijt is van de Halloween reeks zo zonder de aanwezigheid van Myers. Op zich hoeft dat niet een heel groot debacle te zijn toch werd dit derde deel niet echt een hit voor mij.

Lekker mysterieus begint het op zich wel, een vluchtende man in het donker, een stel stoïcijnse figuren er achteraan, een aanslag en vervolgens de situatie in het ziekenhuis die het nog extra vaag maakt en een zekere prikkel heeft. Fijn de grauwe en sombere sfeer in het duister met de regen begeleid door de fraaie tonen van een soundtrack overduidelijk uit de koker van Carpenter, want Christine en The Thing zijn gemakkelijk te herkennen. Lekker tot daar. Zoals reeds gezegd wordt er een aardig sfeertje geschapen te midden van een aardige setting en wordt er aardig opgebouwd de eerste 20 minuten. Doctor Dan laat het er in ieder geval niet bij zitten en gaat met behulp van de mooie Erin op zoek, totaal overbodig voor mij eigenlijk de relatie die ontstaat maar dat verder terzijde.

Maar eenmaal ter plaatse in het vage Santa Mira slaat het geheel te midden van vage karakters toch wel erg dood met een stad kennelijk geregeerd door de plaatselijk fabriek en diens eigenaar en zoiets raars als een avondklok. Ondertussen is de slijterij wel gewoon open en kan Doctor Dan ook over straat zonder tegengehouden te worden. Vervolgens is het toch echt wachten dat er nu eindelijk weer eens wat gebeurt of de film tot zijn essentie komt, want zoals reeds gezegd slaat het voor mij volkomen dood waar de rondleiding ook geen soelaas biedt, maar gelukkig het geheel daarna allemaal weer een beetje op gang komt.

Aardig is de Gore zoals in het geval van Marge Guttman en is het 'test' gezin interessant en heftig maar ontgaat het me eigenlijk wat nu de bedoeling is van het hele hypnose psychose gedoe, ja iets met allerheiligen' en offers maar waarom...? Het zal me ook eigenlijk, want tegen die tijd heb ik Halloween 3 Season of the Witch aanvaard als een tussendoortje die zijn momenten heeft maar ook zeker zijn minpunten. Ik moet echter nog wel zeggen dat het einde best sterk is, en dat is het dan ook wel met een film waar ik verder weinig mee had en waar ik het 'gewonere slasherwerk' met Michael toch wel een beetje mis. Daarom nog maar even snel door met deel 5.

En op zaterdagavond natuurlijk aan de horror, en waar ik vorige week de Zombie films afrondde ging ik nu verder met deze lijn waar ik de eerste een tijdje terug al eens had gezien en heel erg goed vond ik die niet. Maar dat is geen reden om te stoppen, want het is toch altijd weer wel leuk en redelijk genietbaar, en deze Halloween film vond ik toch zeker niet slecht.

Kennelijk gaan we naadloos over in dat eerste deel, niet bepaald iets waar ik nog veel van weet daarom dank voor de korte flashback met de flippende psychiater. Aanvankelijk is het eerdere tijdsbeeld nog wel aardig maar op een gegeven begint het toch behoorlijk rommelig te worden en mis ik heel veel sfeer want er hangt een wat koddige gevoel om het geheel heen. Zit ik naar Halloween te kijken of Scary Movie is dan op een gegeven ook de vraag. Wat ook niet past is Michael die heel snel beweegt en agent McCabe grijpt in diens oude huis, dat past helemaal niet bij Michael die altijd nogal lomp en vrij traag geweest is. Het is een intro die niet veel biedt waar de tune gelukkig wel redelijk orgineel is en de begingeneriek fraai vorm gegeven is met brandende pompoenen en Curtis daarna al vrij snel haar longinhoud mag laten gelden. Hmmmm....gaat dit wel zo veel worden...?

Apart is de preek van Tommy Doyle als stand up comedian die keihard zegt waar het op staat, de halve bevolking van Haddonfield getraumatiseerd en bibberend omdat het weer Halloween is. Het is anders dan anders waar Anthony Michael Hall het voetlicht grijp en ik me bedenk dat dit de studiebol uit The Breakfast Club is. Afijn, het kwaad lijkt bezworen met de ontknoping van het vorige deel, maar toch niet helemaal en het moet gezegd dat het briljante beelden zijn waar Michael het brandende huis uitkomt en uitdagend op de veranda staat waarop uiteraard duidelijk is dat we van Michael nog lang niet af zijn en de shit kan beginnen zoals nooit te voren want waar hij in andere delen gewoon moordt komt er nu een stukje Gore, sadisme en creativiteit aan te pas.

En andermaal maakt Michael Haddonfield onveilig, en andermaal is het chaos troef, maar anders is ditmaal wel het omslagpunt van de rest van de bevolking waar men als neighbourhood watch optreedt en met een soort van knokploeg Michael voor eens en voor altijd wil grijpen en dat is wel anders en best leuk. Verstandig ook, les één in horrorfilms, laat nooit een ander alleen, blijft bij elkaar. Helaas krijgen we daarna weer de gebruikelijke do's en don't's maar heel erg is dat allemaal niet binnen een film die meer dan vermaakt, waar Greer en Matichak leuk voor het oog zijn en de massahysterie in het ziekenhuis best treffend is, net als de opbouw naar een prima finale.

En zo vermaakt dit toch wel weer ook al behoort het niet tot de beste delen. Afijn, volgende week op voor Halloween Ends en het zal me benieuwen.

Oh shit! En daar dacht ik toch serieus deel 4 te hebben om vervolgens toch eens op onderzoek te gaan bij het onderschrift The Curse Of Michael Myers. Uiteindelijk toch maar doorgezet ondanks de matige cijfers, en ach, het viel nog niet eens zo erg tegen.

Van het begin moet de film het niet hebben want hoewel ik van Halloween 2 naar dit deel ben gesprongen bij het ontbreken van de andere delen heb ik niet een eventuele intro of uitleg mocht dat er al zijn rond dit begin die voor mij toch wel wat goedkoop en gemakkelijk aanvoelt. Maar met de vlucht en switch naar Haddonfield wordt het geheel al beter waar we kennismaken met veel soon to be victims van Michael Myers moorddrift. En ach, hierendaar wordt er best wel weer aardig opgebouwd met muziek, schaduwen, donkere kamers, en vage verschijningen op afstand. Zo wordt er ook prima opgebouwd rond Debra Strode en zijn vooral de kills van de vervelende karakters Barry Sims en John Strode lekker te noemen hoewel de laatste weer zwaar over de top is wat dan weer een beetje spijtig is.

Paul Rudd is niet heel bijzonder, fijn is wel de aanwezigheid van Donald Pleasence die uitermate zwak oogt en de release van de film niet meer meemaakte. Jammer en minpunten zijn het matige uitgewerkte verhaal rond een groep aanbidders die een offer uit willen voeren, helemaal duidelijk wordt me dat niet, net als het gebazel rond het keltisch of druide teken dat Myers zou achterlaten, iets dat in die andere films nooit voor bij komt maar goed. Een beetje jammer is dan weer dat het de bekende tune niet helemaal orgineel is maar opgeleukt, daaren tegen vind ik het wel weer prettig veel de redelijk onbekende Marianne Hagan in beeld te krijgen. Het is allemaal een kwestie van voors en tegens, het gebruikelijke potje turven tussen goede en slechte punten, en ach, dan is Halloween 6 lang nog niet zo gek eigenlijk. Maar in de buurt van deel 1 en 2 komt de film natuurlijk niet. Ik vind het dan ook moeilijk een cijfer te geven want 2,5 vind ik net wat te weinig, een 3 daarentegen is weer teveel.

Best te doen is zo het eerste wat in me opkomt. Toch verraste het me deze titel, een week of twee terug, tegen te komen bij de kringloop en lang nadenken was dan ook niet aan de orde. De comments en de magere voldoendes was dan wel weer een koude douche als het ware.

Toch opent de film niet slecht en lijkt kort voor de landing wel meteen terzake te willen komen. De eerste flashback lijkt een hinderlijke onderbreking dat ik me afvraag waar de film heen zal, maar al snel blijken die flashbacks van korte duur dus niet heel erg. De landing is daarna vrij vlot onderweg, zijn er veel archiefbeelden die op het eerste oog allemaal van Iwo Jima zijn en niet van Okinawa en is de oorlog op Japans grondgebied snel een feit.

En och...het oogt eigenlijk helemaal niet verkeerd voor een film uit '51. Archiefbeelden zijn altijd wel tof ook al is het van een andere operatie, er is veel kloppend materiaal hoewel ik een beetje twijfel bij de amfibievoertuigen, is er oog voor een verschrikkelijk wapen als de vlammenwerper op de tank, en worden er ook nog wat dingetjes uitgelegd zoals waarom men aan het rondjes varen is wat als reden heeft dat de gehele aanvalsgolf in de vaartuigen en op zee moet zijn voordat men in één golf op het strand gaat landen. Ook best goed zijn een aantal sfeerbeelden van de soldaten qua wapens, houding, en kleuren tijdens een beschieting of temidden van rook. Toch zeker indringend en goed in beeld gebracht voor een film in '51.

De cast doet best wel prima en Robert Wagner is nagenoeg onherkenbaar met zijn jonge smoel. Het is wel jammer dat de oorlogsvoering zoals die in het tweede en derde kwart gebracht wordt niet gehandhaafd wordt en men zich meer op een inlichtingenmissie richt met de gevangenname van een aantal Jappen en het verhoren van deze heren. Langzaam bloed de film dood zo richting het einde. Het prima gebrachte bombardement op het einde is dan weer een pleister op de wonde. Dan is er nog de omgeving waar gefilmd wordt die toch wel enigszins op Okinawa lijkt maar staat daar weer tegenover dat het weer niet helemaal klopt omdat de mannen het hier regelmatig warm lijken te hebben en het woestijn-achtig lijkt. Terwijl het in werkelijkheid ook regelmatig een gevecht tegen de modder, regen en andere elementen was.

Afijn, het maakt The Halls Of Montezuma, een verwijzing trouwens naar de bestorming van een kasteel in de Mexicaans-Amerikaanse oorlog, tot een aardige film die vooral in een bepaald tijdsbeeld gezien moet worden en vanuit die optiek toch best aardige punten heeft. Best te doen voor een keer en toch best wel een leuke toevoeging aan de oorlogscollectie.

'I'm orphan, my brother's queer, the city of Chicago got the clap from my sister, Mom drinks, Dad coughs blood, I have ringworm, imersion foot, the incurable crud and the draft ruined my chances of being a brain surgeon. People, you are in Vietnam. You have no problems.'

Opnieuw aangeschaft en in dit geval de 20 years anniversary edition op de kop getikt met een making of en een special over hospiks als extra's. Erg leuk product op deze wijze.

Maar goed, de film. Ik heb de laatste tijd veel over Vietnam gelezen en wat me opvalt aan de film is de wijze waarop sociale, maatschappelijke en raciale problemen gebracht worden. Onderwerpen en dialogen zoals sergeant Worchester's ervaring op het vliegveld van Oakland en thuis met verlof. De minachting en beledigende toon tegen 'vet's' en gesneuvelden. Zo ook de in het begin door Motown aangezwengelde aanpassingsproblemen waarop McDaniel zegt dat hij trots in zijn laarzen en uniform over straat wil, kennelijk totaal naïeve over de opinie van de bevolking thuis en bepaalde bewegingen. Niet te vergeten de aangebrandheid en constant aangezwengelde discussie over racisme door Doc Johnson. Het lijkt geforceerd, overdreven en op het irritante af, toch ligt het allemaal behoorlijk dicht bij de waarheid.

De film op zich maakt gebruik van een paar mooie settings zoals de blubberstraat, het kampement ziet er goed uit, bepaalde details springen er echt uit en zijn mooi, de oude schoolbus bijvoorbeeld, en het gebeuren met de trailer, voor vooral Hill 937 springt erg overtuigend in het oog. Bepaalde actiescenes zien er erg goed uit, goed wrang moment zoals eigen vuur, maar ook de napalmbombardement zijn op het adembenemende af, en ik vind vooral Franz zijn preek bijzonder goed terwijl er een 'bevriende' Vietnamees geruisloos door het prikkeldraad kruipt met een raketwerper. Bepaalde shots zijn ook erg mooi zoals wanneer de drie bovenop de top zitten en door de nevel twee andere amerikanen aankomen lopen en met het vele contrast slechts aan hun silhouet te herkennen zijn. Beste shot van de film. Over de acteurs zelf gesproken, voor veel jonge acteurs een eerste grote rol en uiteindelijk alleen Don Cheadle doorgegroeid naar een A-status wat mij betreft. Vance, Boatman, McDermott en Weber zijn vooral van de bijrollen. Desondanks vind ik Courtney B. Vance de show stelen als opvliegende en opgebrande hospik. Puike prestatie in een puike rol. McDermott mag ook genoemd worden die zijn rol erg degelijk en rustig doet, maar tevens de rust en sarcasme, die bij zijn rol en opmerkingen hoort, goed brengt. Weber vind ik op het randje met zijn hillbilly geknauw, hij lijkt teveel zijn best te doen een te stoer karakter neer te willen zetten wat mij zo nu en dan best wel irriteert.

Zijn er verder dan nog minpunten? Ja, en wel de volgende. Betrapt de mannen zo nu en dan op vreselijke kleuterdialogen. Zoals 'wij zijn para's, we beginnen geen gevechten, we beëindigen ze'. Ik kan me voorstellen dat een scenarist dacht, zo die is leuk, ik vind het teen krommend slecht. Zo zijn sommige ruzies en opmerking ook net wat te gekunsteld en tevens het moment dat ik denk, daarom is dit geen Platoon of Full Metal Jacket. Zo heb ik ik op de lange duur ook wat moeite met de in beeld gebrachte strijd, het draait meerdere dagen om die heuvel dat die verovert moet worden en wat niet lukt. Toch mis ik afwisseling in dat gedeelte van de film en met wat creativiteit had Irvin daar wellicht nog wel wat meer van kunnen maken. De uitzichtloosheid, ellende en het sterven had ook vanuit andere oogpunt en subtiel in beeld gebracht kunnen worden. Zo zitten ze op een bepaald moment met Doc op de evacuatieplaats. Had daar wat meer van gemaakt, een gewonde langer gevolgd die eindeloos stroom van doden, gewonden en nieuw kanonnenvoer ziet.

Goed, de film slaagt zeker als sfeermoment en het overbrengen van de moeilijke positie van de soldaten in de door voor- en tegenstanders verscheurde situatie. Daarnaast slaagt de film ook als beklijvend beeld over de zinloosheid van oorlog en de daar gevoerde tactiek.

Bijna zou ik overigens de muziek van Phillip Glass vergeten. Een bijzonder stukje muziek is zijn bijdrage waarvan de toon eerst iets heroïsche heeft maar waar vervolgens een bepaalde lading en melancholiek in naar boven komt.

'Blackjack wants us to take this hill.'

'What's he gonna do with it?'

'Pave it and turn it in to a goddamn parking lot'

I rest my case...

De poging maar eens gewaagd vanwege de Oscar nominaties, een bekende cast, een soundtrack van Morricone, een bekend verhaal en de uitstraling van Shakespeares Hamlet. Toch geeft de film verre van wat er verwacht wordt, en ondanks enkele aardige elementen valt de film als geheel tegen.

Men valt met de deur in huis wat betreft het overlijden van de koning, maar vanaf daar duurt het toch lang tot de volgende stap in het verhaal, namelijk dat Hamlet de verschijning ziet. Tot dan is het tempo matig tot traag, en lijkt er na de verschijning plots verbetering in te zitten, maar helaas. Na een korte opleving die dichter bij de essentie komt, verzand het geheel weer in theatraal gedoe, getergde en wanhopige blikken en lange monoloog achtige dialogen in de ruimte. Elementen die uiteraard bij het genre en tijdsbeeld horen maar het geheel uitermate stroef maken om in te nemen. Pas richting het einde, met het duel, wordt het drama iets verhoogd, stijgt de spanning en is het bijna jammer te noemen dat een verhaal met een dergelijk apotheose niet beter verpakt kan worden.

De soundtrack komt zelden echt naar voren, Gibson heeft aardige momenten maar lijkt toch niet helemaal op zijn plek. Zoals Gilliam ooit Willis bekritiseerde als pratende anus heeft Gibson in zijn houding en mimiek ook van die dingen waar hij gewoon niet van los komt, of het nu een serieuze of niet serieuze rol is. Behalve dat is Hamlet te lang en niet boeiend genoeg, en dat is jammer te noemen, want in het verhaal en vooral de slotfase zit meer, en heeft potentie waar meer van te maken is. Deze Hamlet is dan ook een matige vertoning te noemen en kan gerust overgeslagen worden.

Film uit de tijd dat Smith's rollen even wisselend waren als de kwaliteit van de films. Zo waren daar de serieuze rollen in Seven Pounds, The persuit of Happiness, I, Robot en I Am Legend tegenover MIB 2, Bad Boys 2 en Hitch. Vreesde ik nu juist dat Hancock in de tweede, en vooral, bedenkelijke categorie zou vallen. Maar dat valt reuze mee.

Hancock wijkt behoorlijk af van de gebruikelijke 'superhelden' film. Batman valt ook regelmatig in ongenade maar de wijze waarop Hancock uitgespuugd wordt is next level. Zijn eigen schuld is dat tot op zekere hoogte wel, want zijn zogenaamde reddingsacties gaan gepaard met veel schade en neveneffecten. Ray maakt zich vervolgens tot taak het imago van Hancock op te poetsen. Iets dat niet zonder slag of stoot gaat en waar ook nog wat onverwachte lijken uit de kast komen rollen.

Hancock valt verder vooral op vanwege zijn antiheld elementen en is een vlotte en niet te zware mix van montage, lekkere muziek en een goed tempo die zo nu en dan opgeschrikt wordt door een geweldsexplosie van het niveau dat ik denk; welke stakker moet dat allemaal opruimen? Iets dat voor mij geen meerwaarde meer is. Desondanks is Hancock vlot, humoristisch en kent vooral een Will Smith die weer laat zien prima te kunnen acteren. Leuk film.

Oudje waarvan het alweer heel wat jaartjes geleden is dat ik hem zag en me nu vooral opvalt als boeiend en vermakelijk.

De film lijkt vooral in de eerste fase last te hebben van zijn jaren '90 imago qua stijl, muziek en opbouw. Het zogenaamde idyllische beeld met de ongevaarlijke gek in de tuin is best wel oninteressant en van tempo is ook niet echt sprake. Veel spanning zit er overigens ook niet in en komt ook niet echt tot in de allerlaatste fase.

Toch verandert dit allemaal met het verschijnen van Peyton. Nog steeds loopt het geheel niet over van spanning maar wat daarna wel opvalt is de ingenieuze wijze waarop ze situaties creëert, mensen tegen elkaar uitspeelt en subtiel het gezin ontwricht en de touwtjes in handen neemt. Geniaal is de scene hoe ze gefascineerd naar zichzelf zit te kijken terwijl ze de inhalators saboteert. De film is dan ook in zijn geheel op te hangen aan een ge-wel-dige DeMornay die prikkelt, en zowel beangstigend als opwindend is. De perfecte combinatie van een onschuldige look en doortraptheid. You have to love this woman.

The Hand That Rocks The Cradle is dan ook een prima film te noemen met een prima Hudson en Sciorra, en een bijna onherkenbare Moore. Meer dan te doen voor een keer maar als geheel niet echt te betitelen als thriller maar wat mij betreft wel als psychologische thriller.

Een niet helemaal onbekende titel deze film, en Sugar Ray Leonard is uiteraard een bekende naam, toch doet de naam Durán noch zijn reputatie een belletje rinkelen. Tijd voor een introductie met deze Hands Of Stone.

Niet verwacht is het politieke randje rond de film die vanaf het begin tot het einde een schaduw werpt en vooral veel van Durán's karakter en vooroordelen in de negatieve zin kleur geeft. Alles dat Amerika vertegenwoordigt is slecht en met de inmenging rond het Panamakanaal en verschillende persoonlijke ervaringen is the great US of A een rode lap voor Durán. Zelf zo erg dat de recht door zee Durán verschillende malen een toch wel erg vervelende en respectloze kant van zich laat zien. De vraag voor mij of het echt zo erg met Durán gesteld was, want ik kan er zo niets van terug vinden.

Fraai is toch het aangename tempo qua privéleven, relatie en wedstrijden die gehandhaaft wordt en de film is in die zin lekker vlot te noemen. De grote bek van Durán levert ook regelmatig kostelijke scènes op, zo zijn Durán en Arcel niet alleen een kostelijk duo maar is de eerste keer in de ring ook geweldig. Wat een discussies en gefit in de hoek tijdens de partij tegen ik meen de Schot. Durán laat zich als vechter zien met een enorm incasseringsvermogen, en zoals bekend handen van steen, maar ook als onverbeterlijke heethoofd die het zichzelf en zijn omgeving wel erg moeilijk maakt. En erg sympathiek is Durán bij tijd en wijlen niet en uiteraard is sprake van hoogmoed en val enzovoort...

Hands Of Stone maakt een goede indruk met zijn mix en stijl. De Niro zoals prima maar het is toch Edgar Ramirez die de show steelt en het moet gezegd dat Usher ook een prima rol neerzet als Sugar Ray Leonard. Al met al is Hands Of Stone dan ook een uitstekende boksfilm te noemen ongeacht of het wel helemaal klopt.

Filmpje waar ik al langer op uit was deze aan mijn collectie toe te voegen en dat lukte dan eindelijk. Hoe goed de film uiteindelijk was wist ik, ondanks een kijkbeurt een jaar of vijf geleden, niet helemaal meer maar daar kwam gisteren verandering in onder het genot van een glaasje Wild Turkey.

En ja, ik hou hier wel van. Het begin is direct, weinig opsmuk en geen overbodige dialogen. Het snelrecht wordt terplaatse uitgevoerd en Barbertje moet hangen. Rare film lees ik dan vanwege bepaalde zaken die zich afspelen, maar wellicht dat onder dat zwijgzame karakter best wel iets gecompliceerders schuil gaat. Overduidelijk is dit niet een cowboyfilm die draait om gunslingers, helden te paard, ofwel een eerbetoon aan het stoere en tot de verbeelding sprekende Wilde Westen. Nee, Hang 'Em High is een smerige film wat dat betreft, een aanklacht tegen aanpakken en eigen rechter spelen, waar een zelfgeregiseerde lynchpartij de voorkeur heeft boven een lange tocht door de prarie. En zien we die insteek van voor jezelf opkomen, zelf verdediging, en onder het motto liever hij dan ik, behoorlijk trigger Happy zijn, niet nog altijd terug...? Ja, best wel.

Maar daar blijft het niet bij. Want eenmaal gered door de wet en weer in dienst van de wet, blijkt die zogenaamde rechtsgang in handen van Judge Fenton de andere zijde van de medaille. Hoewel de Judge zijn ogen sluit bij ieder uitgevoerd vonnis blijkt er van compassie en medeleven weinig sprake en zou je bijna af kunnen vragen of de getoonde rechtlijnigheid eerder machtswellust betreft. Hang 'Em High begint dan ook als wraakfilm met het dilemma wat nu precies recht is om vervolgens op het einde bij compassie uit te komen wat leidt tot loslaten en verder gaan met het leven.

Hang 'Em High is wat mij betreft een sterke film die een soort van totale beleving uitstraalt qua verhaal, indruk, sfeer, locaties, natuur en muziek. En ja, die soundtrack is ook sterk. Leuk zijn de twee kleine rolletjes van Bruce Dern en Dennis Hopper die beide amper te herkennen zijn. En zo is het geheugen weer opgefrist en is deze film een waardevolle toevoeging van de collectie.

Maandagavond nog even bij het werk van Thomas Harris gebleven, want na Manhunter afgelopen weekend pakte ik Hannibal ook nog maar even mee om dat geheel compleet te maken. Verwachtingsvol spoedde ik in 2001 met mijn zus naar de bios voor deze film, mijn precieze mening en gedachten destijds weet ik niet meer maar anno 2023 is wel duidelijk dat Hannibal niet onder de psychologische thrillers valt maar kiest voor schokeffect en verschillende onsmakelijke momenten.

Zwaktebod sowieso is dat Jodie Foster niet van de partij is, niet dat ik veel voel voor deze boers klinkende a-seksueel vrouw, maar ja, zij is natuurlijk wel het gezicht dat bij Clarice Starling hoort. Moore is qua uitzicht een stuk beter maar acterenderwijs niet, want ze weet geen moment indruk te maken. Een volgende punt is dat er veel partijen achter Lector aanzitten, in dit geval de FBI met Starling, Mason Verger, op een gegeven Inspecteur Pazzi om in de finale Paul Krendel van stal te halen. En het is eigenlijk maar een rommeltje te noemen waar slechts het verhaal van Verger indruk maakt en boeiend is. Het schiet in die zin alle kanten op, Pazzi wordt te weinig diepte gegeven en Starling komt voor het gevoel amper in bepaalde fasen voor, en ik kan dat ook niet anders zeggen dat Pazzi en Starling afleiden van het enige interessante karakter, Verger dus.

Kudos overigens voor Gary Oldman die Verger op sterke en ongemakkelijke wijze neerzet. Interessant sowieso de plannen met de ingehuurde 'goons' om Lector terug te pakken, en poeh, wat hebben ze een plan voor hem in petto, sowieso is dit het gedeelte dat de film red. Dat zo zeggende klinkt het alsof Hannibal helemaal niets goed kan doen wat ook weer niet helemaal waar is. Zoals gezegd is het gedeelte met Verger en de semi-finale sterk, heeft de film een passende sferische maar ook creepy soundtrack, zijn de 'onsmakelijke' momenten stiekem wel lekker en is vooral het onsmakelijke moment in de finale met Krendel hilarisch.

Het mag duidelijk zijn dat aan Hannibal het nodige mankeert en zeker geen hoog cijfer gaat ontvangen bij gebrek aan een betere lijn in het verhaal. Het idee van de psychologische thriller zoals Silence of the Lambs die benadert blijft ver uit beeld met deze film die vooral lijkt te willen choqueren. Ik schaar de film boven Hannibal Rising maar onder Red Dragon.

Even doorgepakt na gisteren Red Dragon te hebben gezien, en hoewel Hannibal Rising niet een beroerde film is voegt het eigenlijk ook niet zoveel toe. Had Lector dan het raadsel gelaten wat het is, niet altijd alles hoeft uitgelegd te worden.

De oorlog en winteropnames in Litouwen zijn best wel vakkundig en mooi gemaakt, de logica en verbetenheid waarmee hij de daders achterna gaat best wel prima, maar het grote hoe en waarom wat het kannibalisme betreft komt er wat mij betreft niet uit. In ieder geval niet zoals ik dat logisch zou vinden. Bij zijn eerste slachtoffer in het bos had ik het logischer gevonden als hij zijn slachtoffer had laten leven om te laten zien dat hij, Hannibal, iets van het slachtoffer op at als vergelding en marteling. Hannibal doet dit ook met Ray Liotta als ik me niet vergis in de laatste van de reeks. Nu lijkt het 'eten' opzich iets randoms. Hij doet het maar het had ook niet gehoeven. Ik persoonlijk mis daar wat de logica en motivatie. Goed op het einde wanneer hij Rhys Evans aan het wang gaat knabbelen doet hij het wel op die manier, maar het maakt de logica en beweegreden als die er al is zwakker maken. Daar is wat mij betreft niet heel goed over nagedacht.

Verder niet slecht ofzo, best een aardige film, maar bij Red Dragon en Silence of the lambs blijft Hannibal Rising nergens. Jammer, je zou zeggen moet dit? Doe het dan goed...maar helaas.

whatever you do, don't eat the fucking candy.

Ach ja, de laatste tijd zo vaak op tv, ik dacht laat ik deze ook maar weer eens meepakken en beoordelen, en hoewel aan de film het vooroordeel 'gemakkelijk vermaak' hangt viel het geheel me toch weer in de positieve zin op als best leuk.

Het geheel is in een uitermate vlot jasje gestoken met een vlot gekleede Hans en Grietje en vooral het wapentuig valt op als wel erg futuristisch voor die tijd. Niet dat dit veel uitmaakt want temidden van de fraaie make up job betreffende de dames heksen, en wat zit daar een fraaie dames tussen als je de echte gezichten kent, prima speciale effecten en verdere vlotte aankleding en humor voelt dit wel aan als een passende mix. Voeg daar een simplistische maar best aardige track van Zimmer aan toe, en Stormare die ik altijd kostelijk vind, en dan is het meeste benoemt.

Ik had bij aanvang willen zeggen dat Gemma Arterton in haar strakke leren broek toch wel de grootste reden is om te kijken maar ik verbaasde me toch over wat de film meer heeft, en dat is toch een vermakelijk avondje met humor en actie, met als grootste minpunten dat het verhaal wel erg snel wordt afgerafeld en de film wat langer gemogen had, en de vaak chaotisch gemonteerde vechtscenes. Maar who cares...? Gewoon leuk voor een keer.

Het weekend afsluiten met deze voor mij onbekeden Hope die vanwege de goede cijfers op de radar verscheen. Dus let's try als de algemene consesus dermate hoog ligt.

Het verhaal is dermate simpel, Anna net hersteld van een eerdere diagnose wordt andermaal ziek bevonden en wellicht wel op het slechtste moment van het jaar. Niet alleen verdwijnt de kerstsfeer naar de achtergrond, tevens zijn de meeste specialisten al naar huis waarop een precieze diagnose en inschatting enkele dagen op zich laat wachten. Voor Anna en Tomas de zware taak deze bittere pil te slikken en keuzes te maken met de wetenschap die er wel is; namelijk dat het er niet goed uit ziet. Daarnaast is de vraag wat hou je stil tijdens de feestdagen en tegenover de kinderen? Het zou dan ook uit het leven gegrepen kunnen zijn temidden van een gezin die op het eerste oog gelukkig is. Voeg daar Skarsgard aan toe die ik altijd wel van meerwaarde vind en je hebt mee in de eerste fase helemaal mee.

Wat daarna volgt is de beschouwing van het leven en de kansen en zekerheden in het vooruitzicht en er komt wat op je af hoor met zo'n diagnose, het geschetste ziektebeeld en het verwachte en onvermijdelijke einde met de angst hoe erg de lijdensweg gaat zijn. Het is tevens de fase van paniekaanvallen, wispelturig gedrag en het grijpen naar strohalmen, en het moet gezegd dat het sterk wordt neergezet door de voor mij onbekende Braein Hovig. Tevens is er de schuldvraag, wie is hier debet aan en zijn er verwijten te over aan iedereen, zo ook aan Tomas en laat de film zich daar in het vervolg veel op gaan focussen. Buiten het fantastische, emotionele maar o zo subtiele gesprek met de kinderen ligt daarna vooral de focus op het stel dat de schroom van zich afgooit, op de biecht gaat, lang ingeslikte frustraties en verwijten uit, lol heeft, de stap maakt en zowaar dichter dan ooit bij elkaar komt te staan. En merkwaardige genoeg is de cirkel van de film daar eigenlijk mee rond, van een mogelijk terminale patient naar de basis voor een nieuw begin. Wie zei ook alweer dat de dood de start van een nieuw begin is...dat de dood niet het einde is?

Toch vangt de film mij net niet helemaal ondanks de interessante thematiek, debacles en persoonlijke groei en buiten de sterke emotionele momenten slaat het voor mij toch net even in bepaalde fases dood en voelt de film wel erg lang aan zodat ik moeite heb in het gevoel te blijven. Desondanks een prima voldoende en hoewel de film nu niet direct op de herkijk lijst komt weet je het maar nooit.

Op bepaalde momenten grappig, spannend is het nergens en bepaalde momenten komen mij vooral puberaal over of in ieder geval voor een jonger segment kijkers, zoals bv de montage met een hip muziekje waar ze de moorden ondergaat en opzoek is naar de dader. Net als het moment wanneer ze weet wie het is en die ochtend vrolijk weg hobbelt.

Soms grappig op zijn best, vrouwelijk uitzicht niet verkeerd, maar verder niet mijn genre.