Opinions

Volgende stap in de zondagse filmmarathon was deze Hours die ik jaren terug bij uitkomst al eens zag en toen beoordeelde als acceptabel maar geen top. Zoveel jaar later was ik toch wel weer eens nieuwsgierig waarop de kringloop de rest deed.

Bij voorbaat is Hours een interessant concept, een man verlaten/vergeten in een ziekenhuis met een 'newborn' tijdens het hoogtepunt van orkaan Katrina. En ansich zijn er best wat positieve dingen te noemen met Walker die er het beste van probeert te maken. Zo is de sfeer best aardig en spooky in de donkere gangen en het gevaar van vrijbuiters en criminelen en wordt de chaos best aardig gebracht. Maar daar staan helaas toch ook wel veel hiaten en twijfelachtige dingen tegenover, niet te vergeten enkele script matige dingen zoals de flashbacks.

De karakters spreken namelijk niet een moment aan, de flashbacks zijn dodelijk saai, vraag ik me af waarom Nolan niemand belt want waar is de rest van de familie die hem versterking kan bieden zelfs voor de ramp, maar buiten dat vind ik het raar dat er geen personeel achterblijft, bovendien met dat aggregaat met die slinger eraan zou de couveuse toch vervoert kunnen worden? Als er maar iemand blijft zwengelen. Buiten dat is Nolan soms ook wel een beetje een kluns en vind ik het raar dat hij de eerste keer niet het dak haalt binnen de tijd dat hij weer moet zwengelen, maar de tweede keer wel, en daar dan ook nog aanzienlijke tijd blijft hangen. Dat de arts niet meteen over zijn vrouw begint vind ik nog tot daaraantoe en kan me niet zo storen. Waarschijnlijk wil de arts eerst de focus op de baby om dan pas met het slechte nieuws te komen.

Afijn, al met al scoort Hours simpelweg niet een voldoende, want het is het allemaal net niet, en is ook nog eens nergens echt spannend te noemen. Dus, op naar de volgende film op deze koude en sneeuwbui rijke zondagmiddag.

Een apart verhaal waar het verleden, en het boek, in latere tijden weer gepersonifieerd worden door anderen mensen, met een bijzondere verhaallijn en paralellen tot gevolg.

De film valt het best te kenmerken als een verhaal waarin drie vrouwen nauw gevolgd worden. Niet alleen hebben ze alle drie het probleem zich niet gewaardeerd en op hun plek te voelen, tevens beelden met name Richard en Clarrisa de personages met de hoofdrolspelers uit het befaamde boek, Mrs. Dalloway, Laura heeft daarentegen weer een sterke overeenkomst met Woolf zelf. Alle drie de actrices laten zich van hun sterkste kant zien, en de neus die Kidman op haar hoofd heeft komt aardig overeen met de neus van Woolf zelf. Overigens, pleegde ze zelfmoord op zestig jarige leeftijd maar de indruk zo oud te zijn wekt Kidman niet echt op dat moment.

Anyway, een zekere kwaliteit ademt het geheel zeker uit, een grootse cast opgetrommeld, een prima soundtrack van Phillip Glass en hier en daar echt wel een mooie sfeer gefabriceerd zoals de setting in de jaren '50 met Laura. Maar al met al is het daar wel gezegd. Heel aardig is het, en daar blijft het ook bij. Voor mij niet echt iets dat me bijzonder raakt.

Woensdag gameavond even on hold en aan de slag met het nodige griezelwerk, en zodoende introduceerde ik Rob Zombie aan een kameraad met zijn regie debuut House of 1000 Corpses en daarmee een herkijk voor mij van een film die me een aantal jaren terug toch wel wat tegen viel. Toch wilde ik dit rariteitenkabinet wel weer eens opnieuw proberen, dus lichten uit, pompoen bij de voordeur aan, popcorn op tafel, whiskey in de hand en voeten omhoog.

En verrek, dit beviel toch een stuk beter, de exploitatie en low budget, ondanks de 7 miljoen dollar, straalt er vanaf rond de vier naïve studenten die bij de familie Firefly aan tafel belanden. En waar ik de eerste kijkbeurt het geheel met de rare karakters en low budget look nogal bevreemdend vond, vooral met de mislukte overval van Captain Spaulding waar het de vraag is of het humor is of gewoon grotesk moet zijn, slaat het geheel nu beter aan. De stijl, het tempo, de neerwaartse spiraal van gekte en bizarre verschijningen en karakters slaat nu een stuk beter aan en bevalt een stuk beter temidden van de chaotische montage, zwart wit beelden en pompende muziek van Rob Zombie zelf. Het doet de voyeur en ramptoerist in de gemiddelde kijker ontwaken in de wens naar meer en de vraag wat Zombie nog meer bedacht heeft. Het hinderlijke gegichel van de ass-crack Queen zelve, in de vorm van Rob Zombie's vrouw Sheri Moon, is na tien minuten al behoorlijk hinderlijk en waarschijnlijk de grootste irritatie, maar duidelijk is dat Zombie vooral oog heeft voor haar achterwerk wat een behoorlijke pleister op de wonde is. Dus vooruit...

Afijn, duidelijk beviel dit een stuk beter en krijgen ze een plekje in mijn bescheiden horror collectie en krijgt deel 1 toch zowaar een hele ster erbij.

Vrijdagavond even aan de slag met deze Bigelow die bij mij altijd op goede interesse kan rekenen na toppers als The Hurt Locker en Dark Zero Thirty. En met deze A House Of Dynamite blijft ze dezelfde koers varen en blijft ze zowel actueel als ontzettend boeien.

Business as usual, iedere schakel op zijn plek en bewust van zijn taak, maar dan toch. Iets op de radar, herkomst onbekend, richting en doel ook onbekend tot het projectiel low orbit gaat en daadwerkelijk gericht is op Amerika met alsnog slechts vragen. Wie doet dit en wat is het passende antwoord op deze actie. Wat daarna volgt is toch een bijzonder gelaagd beeld van commando structuur, counter measures, overleg met experts en ieder die zijn zegje doet over de situatie. En zoals het gezegde luidt; zoveel mensen zoveel meningen, geld dat ook hier waar er voor verschillende wijzes gepleit wordt om dit te benaderen. Dit gezien vanuit meerdere belevingsmomenten met een opbouw naar the big man himself die de knoop moet doorhakken, zeg maar gerust een krankzinnige beslissing moet maken voor retaliation. Ga er maar aan staan...

En binnen dit hypothetische geval, what if, lijkt er aanvankelijk slechts ruimte voor protocollen en rekenkunde. Wat stellen we vast, hoe houden we het tegen, hoe reageren we, en worden de situatie meester. Toch is het vooral emotie die op treffende wijze overheerst, vooral als de counter measure faalt en de aanval niet af te slaan is en slechts reactie en vergelding gaat tellen. Zoals reeds gezegd, de gedachte en logica is gemakkelijk aan de hand van de logische protocollen, een strike back vanzelfsprekend, maar Bigelow slaagt er toch wonderwel in dit gegeven ondergeschikt te maken aan het mens zijn, aan menselijke emotie. Een president die een keuze moet maken die waarschijnlijk het einde der tijden in luidt, een vader die geen leven meer ziet zonder zijn dochter en zelfmoord pleegt, huilende mensen, emotionele telefoontjes, het emotionele telefoontje van Reid Baker die zijn gelukkige dochter in de waan laat, of het belletje van één van de militairen met zijn moeder. Stel je toch voor dat je gebeld wordt en je geliefde, vrouw, what ever, zegt dat je moet vluchten. Als daar je nekhaar niet van overeind gaat staan. Tevens is er de onrust tussen mensen die op hun post moeten blijven en andere mensen die naar een bunkercomplex mogen, waarom zij wel en ik niet?

Ergens doet de film dan ook wel denken aan Fail Safe uit 2000 met een crisis die niet te handhaven is met alle mogelijke gevolgen en reacties tot gevolg. En zo blijkt A House of Dynamite toch een meer dan boeiende film met een uitstekende cast, een fijne soundtrack en schetst de film toch een meer dan duidelijk beeld hoe het ons mogelijk zal vergaan of hoe het begin van het einde van de wereld er ongeveer uitziet. A House of Dynamite is dan ook een uitermate interessante film, ook al kan deze niet tippen aan de andere twee Bigelow films. Desondanks een goed cijfer in de vorm van 4 sterren.

Maandagavond als weekend afsluiter deze The House of Gucci nog maar even aangeslingerd en opzich was ik best nieuwsgierig want de cast en regisseur liegen er niet om maar hele goede beoordelingen krijgt het geheel niet. Dus toch maar een proberen dan...

En hoewel de film meteen een sterke indruk maakt op bepaald vlak is daarna ook heel snel duidelijk wat er tot op zekere hoogte fout gaat, maar daar ga ik later op in rond deze film die toch wel het beste benoemd kan worden als 'The rise and fall of Maurizio Gucci' die aanvankelijk weinig tot geen rol speelt binnen de familie en het modewezen wegens verschillende redenen. Het geheel biedt een aangenaam beeld en stijl van eind jaren '70 en begin '80 qua kleuren, kleding en kapsels en wordt met vet aangezette accenten in een bepaalde kleurrijkheid en milde hysterie vertelt. Het betreft zoals reeds gezegd de relatie tussen Patrizia en Maurizio en hoe de laatste zijn stappen terug zet de familie zaak in en het modeketen grotendeels overneemt. Niet alleen zien de we daarna de struggle met andere aandeelhouders en zaken zoals copycats maar gaat de film nog het meeste over de relatie tussen Maurizio en Patrizia die langzaam spaak loopt.

En het moet gezegd dat de eerste drie kwartier á uur de film absoluut niet verveeld maar echt boeien gaat het geheel toch pas wanneer Maurizio de zaak overneemt met alle verstrengelingen met andere familieleden tot gevolg en de latere moeizame relatie met zijn vrouw. Het zijn toch wel de prachtige locaties met een eighties beeld qua kleding, haar en sfeer die de film erg goed doen, net als verschillende scènes tussen Paolo en Aldo, zoals tijdens de afwas en in de parkeergarage, vooral het laatste is toch wel regelmatig op het hilarische af. Dan is er natuurlijk de cast waar Driver goed is als altijd, Pacino en Irons in hun gebruikelijke doen, Lady Gaga toch wel erg sterk is maar vooral Leto een wereldrol neerzet en vrijwel onherkenbaar is. Overacting en afschuwelijk volgens sommigen, ik vind het wel passen bij wat Scott waarschijnlijk in gedachten had en vind het net even de jus over de piepers die het geheel smaak geeft.

Want laten we eerlijk zijn dat het een uitgebreide bedoening is met een vrij lange aanloop terwijl het toch niet meer dan een doorsnee familiedrama betreft die in de handen van Scott wellicht een beetje een parodie is geworden terwijl het een intrieste zaak betreft. Scott heeft hier kennelijk bewust niet een hele serieuze film van willen maken en slaagt overtuigend met een vet aangezet beeld omtrent Italianen waar vooral spot en hysterie overheerst. En ja, ik vind dat wel passen bij zo'n verhaal waar ze elkaar de tent uitvechten, buiten dat zit ik de meeste Italiaanse films met gekromde tenen uit vanwege alle hysterie en drukte en vond ik dit cynische spottende beeld wel lekker. Liever dit dan dat ze zichzelf ook nog serieus nemen binnen dat decadente glamour wereldje.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat dit mij prima smaakte en de acteurs de film maken. Dan heb ik het überhaupt nog niet over de soundtrack gehad met de shitload aan jaren '70 en '80 pop. Lekker, gewoon lekker wat mij betreft.

Heel wat jaartjes terug al eens gezien en toen was ik er niet helemaal kapot van kan ik me herinneren. Waarom dat toen was weet ik niet precies meer, nieuwsgierig was ik inmiddels wel weer naar de film. Dus zodoende een tweede kijkbeurt waarop ik me plotsklaps weer veel herinnerde.

Langzaam gaat de film van start met de uitzetting van Kathy en de kennismaking met Colonel Behrani die daarna uitgroeien tot tegenstanders die beide op het zelfde uit zijn, namelijk het huis. De eerste fase staat niet bol van vuurwerk en tempo maar richt zich vooral op het feit dat een verhaal twee kanten heeft. Beide partijen hebben zo hun beweegredenen en logica tot acties om vervolgens weinig stil te staan bij de consequenties voor de andere, en die zijn voor beide fiks. Toch komt de film qua niveau niet verder dan een drama-light met een Kathy die zich vooral als stalker opstelt, de bemoeienissen van Lester en de volhardendheid van Behrani die zich terecht verschuilt achter het feit dat de staat een fout gemaakt heeft.

Maar dan ontwikkelt zich het drama toch ten volste in het tweede deel van de film en schiet de film qua kwaliteit en indruk bijna door het dak. De poging tot zelfmoord van Kathy en het ingrijpen van Behrani is bijzonder aangrijpend, de tweede poging is zelfs overdonderend met Lester die daarna de puinhoop alleen maar groter maakt. Het is een puinhoop van alle kanten die door de betrokken alleen maar erger gemaakt wordt. Emoties leiden tot slechte keuzes en deze voeren richting het einde de boventoon met de ontknoping toch wel te benoemen als tragisch.

House of sand en fog schetst een prima beeld betreffende dat een verhaal twee kanten heeft en dat er aan beide kanten voldoende reden is voor drama en zorgen. Dan is er de botsing van culturen en het complexe karakter en achtergrond van Behrani en wat een geweldige rol zet Kingsley neer. Connolly als altijd fraai en de soundtrack heeft de herkenbaarheid van Horner waar bepaalde elementen van A Beautifull Mind in te herkennen zijn. Het maakt House of sand en fog tot een meer dan behoorlijk slowburner die voorbij de helft toch een uitstekende, intense en emotionele indruk achter laat.

Van kannibalen naar zombies is niet een hele grote stap, maar helaas werd het er niet beter waar ik eerder al danig teleurgesteld was door Cannibal Apocalypse. Dat ik deze House of the Dead mee had genomen bij de kringloop is toch de voortdurende jacht op Zombie films en omdat de mooie Emmanuelle Vaugier er in zat. Maar een succes werd dit ook niet.

Het begin krijgt aanvankelijk nog het voordeel van de twijfel met de studenten en zowaar Sid Haig, duidelijk is dan ook meteen al dat het niet serieus gaat worden en de richting op gaat van Zombiestrippers uit 2008 met al die blote tieten, en waar die al niet goed scoorde bleek deze zo mogelijk nog slechter. Wat het toch is met zulke films maar je ziet het in alles, alles is gewoon slecht en low key uit aan zo'n film en ademt een bepaalde cheapness uit, het ziet er niet goed uit. Over één ding valt overigens niet te klagen en dat is veel tieten en beste wel knappe dames in de vorm van Vaugier, Ellie Cornell, Nadine Velasquez en vooral de pittige Victoria Pratt.

Maar buiten dat tilt het op van de slechte momenten, waanzinnig dom gedoe, van die typische do's and dont's met de nadruk op de laatste en is het gewoon slecht, slecht en nog eens slecht. Dat de zombies er best oké uitzien doet er dan al meer weinig toe en zo blijkt deze House of the Dead 2 een slechte zombie film die vooral slecht blijft waar een slechte zombiefilm soms best nog wel vermakelijk kan zijn. Afijn, done with it en snel op naar de volgende film.

Een erg bekende titel van een bekende auteur, Allende, dus maar eens proberen. Bij aanvang wil de film mij niet heel erg aan en dat duurt helaas toch tot halverwege, dat ik het niveau en gebeurtenissen niet veel anders ervaar dan een gemiddelde GTST aflevering. Hoewel het verhaal best groot qua opzet is en meerdere generaties beschrijft, kan het me maar matig boeien en vind ik de 'goochelarij' van Clara eerder droogkomische en een valse noot in het geheel, dan dat het iets toevoegt. Kan me niet anders voorstellen dan dat Allende hier iets meer van gemaakt heeft in haar boek.

Aardige elementen die te noemen zijn wel acteerprestaties van onder andere Irons, wat een verschrikkelijke man. Glenn Close is ook erg goed en het beeld wat ze tijdens die biecht schets over zonde, de rol van de vrouw en de bekrompenheid daaromtrent vind ik dan wel weer erg sterk. De militaire Junta maakt het richting het einde dat toch nog echt even interessant met de gebruikelijke tegenstanders, machtsovername en neerbuigendheid en de vraag hoe bepaalde dingen uit gaan pakken. De uiteindelijk woorden van Esteban die aangeeft zich vergist te hebben maken de film dan toch weer net de moeite waard om de film uit te zien. De muziek is overigens ook wel mooi.

Verder, aardig een keer gezien te hebben, grootste en bekende titel maar behalve dat toch wel traag en gedateerd. Op naar de volgende film zou ik zeggen.

Zeker niet zo slecht als verwacht, want de cijfers op IMDb en MovieMeter beloofden niet zo heel veel goeds. Toch viel het best mee en is House of Wax aan te zien als een redelijke film waar een behoorlijk budget beschikbaar voor was.

Gestrande tieners die ten prooi vallen aan de plaatselijke gestoorde, waar zagen we dat al niet vaker? Juist, vaak. En dan blijkt dit ook nog een remake te zien van een orgineel die ik niet gezien heb maar wel mijn interesse getrokken heeft. En uiteraard is men aso, luidruchtig, horkerig en heel erg onfatsoenlijk overal zomaar naar binnen te lopen. Je wil bijna dat ze afgeslacht worden op de fraaie en prima acterende leading lady Elisha Cuthbert na dan.

De eerste fase is eigenlijk ook weinig bijzonder en is doorsnee te noemen. Men gaat zomaar ergens staan, sticht vuur, zet het op een zuipen en men neemt al snel enkele vreemde dingen waar uiteraard begroet met onbehoorlijk gedrag. Eenmaal in Ambrose komt de film op gang met de ontdekking van het zonderlinge wassenbeeldenmuseum, en nogmaals gezegd, een erg slechte eigenschap je zomaar toegang te verschaffen. Vragen om problemen, maar goed. Eenmaal soort van in de val gelokt is het een kwestie van de groep één voor één elimineren.

Aardig is de setup van Ambrose en de geschiedenis van de dader. De cast zegt verder niet zoveel met de oppervlakkige vriendengroep, Paris Hilton natuurlijk als stuitend dieptepunt, maar gelukkig is Chad Michael Murray best redelijk als 'van dik hout zaagt men planken' Nick en uiteraard Cuthbert als middelpunt, die niet alleen fraai is om te zien, maar haar rol ook goed doet. De sfeer muziek en het beetje Gore en slasher maken House of Wax vooral in de tweede fase best aardig om te zien ook al treedt de film niet buiten de gebaande banen van het genre.

House of Wax is wat mij betreft best aardig voor een keer en mag van mij ook best een voldoende hebben ook al slaat het einde met het smeltende huis nergens op want waar is de vaste structuur gebleven?

Zaterdagavond alweer een film aan de beurt waar ik echt nieuwsgierig naar uitkeek met deze The House That Jack Built. Maar het moet gezegd dat het een Van Trier is, en Van Trier's zijn lastig en de eerste die mij bevalt moet ik nog tegenkomen, maar we blijven het proberen.

En ja, er valt niet aan te ontkomen dat het een vage en bijzondere film betreft want het is nu eenmaal een Van Trier. Wat we te zien krijgen is dus 'the mind of a serial killer' die we langzaam zien ontwikkelen naar grote hoogten en daarna het onvermijdelijke. Aan de hand van de gesprekken met Verge, die ik eerst als een soort van geweten zag zoals in Freud's persoonlijkheidstheorie waar Jack zou staan voor de Identiteit en Verge wellicht het Superego, kijkt Jack terug naar key-moments van zijn carrière als lijpo. En opzich is dat best interessant, met elementen zoals de onderdrukte gevoelens bij de eerste keer waar hij eigenlijk niet wil en durft, naar zeer gestructureerd en dwangmatig bij de twee keer, tot het spel rond de derde keer, waar hij daarnaast ook nog eens persoonlijk ontwikkelt van het ontwaken en een soort van honger naar drempels die overschreden worden, een stuk ervaring dat hij opdoet, arrogantie en spel waar hij jager is, en wellicht het waanidee dat hij God is, Gods werk doet en nooit gepakt zal worden.

Buiten dat vallen er wellicht nog wat maatschappelijk kritische dingen te bespeuren zoals het gedrag van anderen mensen, mensen die om hulp schreeuwen maar weinig hulp krijgen, maar ook mensen die het soort van over zichzelf afroepen door de mensen waar ze mee omgaan of hoe ze zich gedragen. Toch is de focus vooral op Jack, overigens goed neergezet door Dillon die ik altijd wel interessant vind, en dit natuurlijk allemaal erg apart en bevreemdend gebracht. En voor wie dacht dat het niet vreemder kon met de 'what ever it takes ' mentaliteit, vooral rond het kogel experiment, wordt het vlak daarna nog gekker met 'de afdaling'. Duidelijk is dan al enige tijd dat veel van het getoonde symbolisch gezien moet worden en dat slaat vooral heel erg op de laatste fase waar Jack aan de hand van Verge onderweg is door zijn onderbewustzijn naar het einde en zijn uiteindelijke bestemming; het vagevuur waar geen ontsnappen aan is. Interessant dat Jack er wel probeert aan te ontkomen met de klauterpartij en dus weinig inzicht heeft omtrent wat hij gedaan heeft en of dat verkeerd is.

Van een clou of iets dergelijks is dan ook niet echt sprake want The House That Jack Built is toch vooral een interpretatie van hoe het in het hoofd van een serial killer toe gaat, een soort van blauwdruk. Dit uiteraard op een bevreemdende en bijzondere manier met het nodige aan symboliek en een goed acterende Dillon. Toch is het niet waar ik op gehoopt had want de film is toch serieus te lang om de hele tijd te boeien, zo zijn sommige gesprekken met Verge ook te lang wat ook niet meewerkt en mis ik toch een soort van 'wow' factor in dit geheel. Een goede voldoende zit er wel zeker in maar een klik heb ik niet met het geheel en de moed en zin om nog eens te gaan kijken ontbreekt me aanvankelijk ook. 3,5.

Afgelopen maandag de lijn van kerstfilms nog even doorgetrokken waarbij deze The Grinch op Netflix in beeld kwam. En deze 'kinderfilm' zag ik al eens hoewel ik daar weinig meer van wist, desalniettemin is The Grinch een uitermate vermakelijke film.

Een fantasiewereld dus, met de 'Who's' die ieder jaar een groot feest van kerst maken wat op de zenuwen van de plaatselijke outcast werkt. Opvallend van meet af aan de zorg en tijd die er in dit product gestoken is want het ziet er vanaf de eerste minuut geweldig mooi uit in de vorm van decors, aankleding, details en is vooral ook heel kleurrijk. Buiten dat zijn de karakters lekker vet aangezet met het nodige aan, wellicht brave maar wel vermakelijke, humor zoals Martha May en haar lichtjeskanon. Dat het allemaal wel wat zoetsappig is, en wellicht voorspelbaar, deert mij in dit geval niet zo.

Want Carrey overtuigd met een rol die hem op het lijf geschreven is met zijn goed gecoached hond en is Cindy gelukkig niet heel vervelend als kind in een leading rol want dat gebeurt regelmatig dat zo'n kind te druk en aanwezig is. Buiten dat is het wel een verrassing hoe Cindy, actrice Taylor Momsen, er tegenwoordig bij loopt en uitziet, daar is het brave ook wel een beetje af. Maar goed, terug naar de film waar de grot en gewoontes van The Grinch ook leuk en mooi gemaakt zijn en het geheel vooral vanuit het oogpunt van ' the who's' een aanstekelijk en vrolijk soort enthousiasme en hysterie heeft.

Voorspelbaar is natuurlijk dat Grinchy diep van binnen eenzaam is en er een switch/verandering aan zit te komen waar Cindy key in is. Maar dat maakt verder niet uit want The Grinch is één van de leukere kerstfilms de afgelopen week.

En voor de herkijk met deze lichtelijk onder gewaardeerde klassieker die weliswaar zijn minpunten heeft met verhalen die niet allemaal even sterk zijn, bovendien zijn er van die musical achtige dans en zingmomentjes zoals midden in het bos met de stugge kolonisten, en God...dat geknauw van James Stewart is zoals gewoonlijk niet om aan te horen, en soms is het allemaal wat aan de brave kant.

Maar buiten dat heeft How The West Was Won me verder overtuigt met een bij tijd en wijlen spectaculair beeld, uiteraard met de noviteit van het breedbeeld, het ziet er allemaal fantastisch uit met geweldige locaties en natuur, veel stunts en actie, een sterke en brede cast, prima muziek, en wellicht het grootste compliment dat de film over zijn bijna 3 uur durende speeltijd niet een moment verteld. Ja, dit is zeker een blijvertje in de collectie.

De opening is zeker niet slecht te noemen met een bepaalde vibe, een bepaalde sfeertje en niet te vergeten de muziek. Een stalker, de nieuwslezeres als lokaas en een tragische afloop. Maar wat gebeurt er nu allemaal precies? Het is mysterie allom met haar echte man, niet de eerste keer dat ze samen spelen, aan haar zijde en een trip naar de countryside. En laat ik vooral het vrouwelijke schoon nog even aanhalen met Wallace die niet verkeerd is, de spannende Brooks en de schattige Belinda Balaski.

Maar eenmaal op locatie in het bos stort de zaak en interesse totaal in, is het voorspelbaar, flauw en ontzettend gekunsteld voor mijn gevoel en word het geheel onvoldoende kracht bij gezet en te weinig echt een horror lijn met spanning en gebeurtenissen gevolgd. Het einde op tv is dan nog wel sterk te noemen maar tegen die tijd heb ik het allang op gegeven met de relationele besognes, wat geluiden uit het bos en daar aangekoppelde gedwaal in het donker. De aanvallen op verschillende mensen komen te laat en zijn te weinig. Afijn, don with it, gevalletje net niet wat mij betreft

Nieuwjaarsdag nog even wat bankhangen met onderandere deze Hudson Hawk die ik heel lang geleden al eens zag ergens in de jaren '90. En waar klasgenoten het een hilarische film vonden snapte ik de drukte niet zo en is mijn mening wat dat betreft nog weinig veranderd en las ik zelfs dat Bruce Willis dit een van zijn zwakste films vindt.

De intro rond alle uitvindingen van Da Vinci doet nog denken dat het een film met meer inhoudt is dan het gaat zijn en kan het geheel zeker rekenen op een goede cast. Behoorlijk trouwens ook de goede grap over de lach van de Mona Lisa. En heel even krijg ik een beetje een Blues Brothers gevoel als Eddy opgehaald wordt na vrijlating door zijn partner in crime Tommy. Buiten dat lijkt men wel het plan te hebben om van dit geheel iets heel erg stylish en gelikt te maken, en is Andy McDowell leuk voor het oog.

Maar buiten dat presteert deze Hudson Hawk toch vies onder de maat waar de Mayflowers een afstotelijk en doodirritant stel zijn en vooral niet grappig, net zo dom en flauw zijn de handlangers van Kaplan met de snoepnamen, is dat terugkerende gelul over muzieknummers en de lengte daarvan slap en het zingen zelfs teenkrommend. En zijn er zelfs bij bepaalde momenten geluiden toegevoegd zoals de reddingsboei die om een antenne geworpen wordt, en dat maakt het geheel nog cringer dan het al was. Kan dat? Ja, dat kan.

Hudson Hawk kan dan ook niet anders omschreven worden als ontzettend flauw, slap en wellicht een typisch jaren '90 product wat dat betreft. Goed, snel op naar de volgende film en dit is het vergeten wel waard.

Ronduit kostelijke film waar ik bij uitkomst in 1994 wat van zag in een filmprogramma en toen afdeed als flauwe onzin en een ontstellend zacht ei genaamd Tim Robbins. Iets waar ik inmiddels dus wel anders over denk.

Humoristisch wordt gebracht hoe de grote baas er eigenlijk wel klaar mee is, de zittende directie een ramp verwacht en met een bijzonder vies plannetje komt om de zaak op termijn naar zich toe te trekken. Slachtoffer lijkt de sullige Barnes te moeten worden maar dan komen ze bedrogen uit. Kleurrijke karakters en bijzondere dialogen trekken voorbij in een typisch Coen Brothers geheel en ik moet zeggen dat ik constant in een deuk van het lachen lig.

Als er dan wel wat te merken valt is het de rol van Jason Leigh die net wat te overdreven en gemaakt overkomt. Ligt de rol haar niet? Mislukt het karakter simpelweg...? Lastig te zeggen. Ze herstelt zich wel wat naar het einde maar het algemene niveau wordt wel een beetje omlaag getrokken. Behalve dat is de soundtrack heerlijk, net als de algemene sfeer, bewijst Robbins zich andermaal als buitengewoon acteur en de film vermaakt over het algemeen meer dan.

Eindresultaat: fijne film, echt erg leuk.

Al langer op het lijstje en vanmiddag via youtube gekeken, weliswaar met Engelse ondertiteling maar het was prima te doen. Het boek van Fritz Woss ook al geruime tijd liggen, maar nog niet aan toegekomen.

Waar de film vrij doorsnee begint, de nodige stemmige beelden van het Nazisme, komt de kennismaking met luitenant Wisse. Een vrij gebruikelijke aanloop richtig de aanstelling bij de Roemenen aan het Oostfront volgt. Overigens, wat lijken die Roemeense helmen vreselijk veel op die van Nederland, ik dacht wat is dat nu voor 'goof'? . Na 17 minuten slaat uiteindelijk de vlam in de plan en zetten de Russen hun bekende offensief in.

Wat meteen opvalt zijn de door elkaar gemonteerde echte beelden van troepen, oprukkende tanks en gevechtssituaties en de gespeelde beelden van acteurs met dialogen. Hoewel je in eerste instantie bij een dergelijke idee aan een heel goedkoop effect zou denken is het een opzet die wonderwel slaagt. Echte oorlogsbeelden, met aanvullende gespeelde situaties met de nodige dialoog. De 'gespeelde' oorlog in de puinhopen van Stalingrad zijn ook goed. Daarnaast slaat het behoorlijk de maat met de omschreven belevenissen van bijvoorbeeld Heinz Gerlach, Konsalik en Gert Ledig. De tegenstrijdige bevelen, de wanhoop, depots vol materiaal maar geen orders om het uit te delen dus dan ging het eerder de fik in dan er wat mee gedaan werd. De administratie moest natuurlijk wel kloppen. Het terugtrekken in 'de ketel', de ellende in de puinhopen en uiteindelijk de overgave, hoewel er geen afgerukte ledematen en oorlogsmisdaden voorbij vliegen is het wat mij betreft een oprecht en indringend beeld. Het herhalende radiobericht van Radio Moskou met de tikkende klok kende ik al via de uitmuntende serie The World at War. Dan niet te vergeten de overeenkomsten met Vilsmaier's Stalingrad. Niet voor niets wordt de film genoemd als bron. Of er nog minpuntjes zijn? Ja zeker, het radiobericht 'Stalingrad...massagraf...' wordt al in het begin van de film, voor de wording van 'de ketel', uitgezonden, uiteraard weet ik niet wanneer dit bericht werd ontwikkeld maar ik kan me niet voorstellen dat dit voor het ontstaan van 'de ketel' al in gebruik was. Dan het fenomeen dat het offensief in februari speelt, maar er meer dan de helft van de film geen sneeuw te zien is. Vervolgens begint het te sneeuwen waarop een soldaat mijmert dat de winter begint. Uhm....hallo? Meestal zakt het kwik in november al ruim onder de -20 in Moedertje Rusland, maar goed dat zijn details.

Al met al een erg indrukwekkende film voor die tijd, en hoewel het misschien allemaal nog erg gevoelig lag, toch een beeld waar een behoorlijk cynische ondertoon niet aan te ontkennen valt getuige bijvoorbeeld de reactie van de gewonden met de speech van Hitler op de achtergrond. Goede oorlogsfilm, zonder meer...

Zoals gebruikelijk maandagavond weekend afsluiter nog even iets soepels en opzich had ik wel weer eens zin in deze Jackie Chan die ik ooit met veel verwachtingen aanschafte op VHS. En wat vond ik het een draak van een film, buiten het geweld om dan, want ik had toch zeker niet de komische en flauwe noot verwacht. In de jaren daarna verflauwde die irritatie wel een beetje en was er meer oog voor het sterke geweld en is het anno 2025 tijd om eens te kijken hoe het gevoel nu is omtrent deze Rumble in the Bronx voor een comment.

En de kritiek staat in die zin nog als een huis met de babbelzieke en irritant drukke Oom Bill, dan het verhaal rond neef Keung die net over is uit Hong Kong, om zijn oom te helpen, het aan de stok krijgt met de plaatselijke motorbende. Maar hoezo komt hij helpen? Want oom Bill verpatst de zaak en gaat lekker op honeymoon, en bedankt! Wat voor zin heeft het dan langs te komen? Dan schijnt Keung volgens verschillende synopsis alhier en Wiki een agent te zijn, uhm....komt dat ooit een moment in film naar voren dan dat dit gezegd wordt ofzo? Het is mij nog nooit opgevallen of voldoende naar voren gekomen. Vervolgens het verhaal met de bende en Nancy op een gegeven tussen twee vuren is erg cliché en niet noemenswaardig, maar de hoofdprijs gaat toch wel naar het ontzettend matige acteren van verschillende acteurs en de veelal teenkrommend slechte dialogen. Het is bij tijd en wijlen schrijnend slecht en op het lachwekkende af.

Maar goed, zoals reeds vastgesteld ligt de focus daar niet en is dat gedeelte van de film niet belangrijk. Want laten we eerlijk zijn dat deze film slechts een vehicle is voor zoveel mogelijk stunts en geknok van Jackie Chan, en dat lukt. Van gebouwen springen, een sprong op een Hoovercraft waar hij duidelijk zichtbaar zijn rechterenkel breekt, en heel veel gevechten en andere stunts, want dat is het handelsmerk van Chan en wordt meer dan goed gebracht. Want de gevechten zijn dynamisch, scherp, fel en creatief met wat maar voor handen is in de vorm van winkelwaar of zoals in de gang-hide out een koelkast en skies om maar eens wat te noemen. En dat is toch wel wat de film boven zijn best wel matige niveau uittilt.

De rest, tja de rest, hangt aan elkaar van werkelijk onzinnige momenten zoals met de Hoovercraft. Pleister op de wonde, niet vanwege haar acteren want dat is erg matig, is de mooie Françoise Yip en dan heb ik het meeste wel benoemd over een film die op de meeste vlakken gewoon slecht scoort en een onvoldoende verdient maar door de actie en stunts voldoende uit het slop wordt getrokken en natuurlijk vermaakt het wel. Daarom een drie voor de moeite.

En na zoveel jaar eens een herkijk van deze Hunger in een week die ik omgedoopt heb tot herkijkweek met meer titels van die categorie. En met reeds vier titels achter de kiezen brengt dat tot nu toe weinig nieuws, maar deze Hunger maakt het toch zeker wel meer indruk. En dat terwijl er niet zoveel veranderd is omdat de goede en de slechte punten nog eigenlijk altijd wel hetzelfde zijn. Andermaal het harde beeld rond het protest van de bewoners van de 'maze' prison waar even weinig nuance als narratief aan te pas komt met als enige minpunt toch eigenlijk het ontbreken van die naratief en leidraad waar het eerste gedeelte van de film eigenlijk een aaneenschakeling van losse momenten is zonder lijn. Pas wanneer Sands in beeld komt en zijn actie aan de priester uitlegt komt er lijn in de film, en dit gemis, deze formule was de reden waarom ik de eerste keer een beetje moeite had met de film.

Maar daar heb ik nu geen last meer van waar ik de 'less is more' formule beter aanvoel en de beelden voor zich spreken. Beelden overigens vol van wraak en wederwraak, nietsontziend haat en geweld, actie/reactie, waar geen plek heilig is zelfs het rusthuis niet, en waar het kookpunt snel bereikt is door genadeloze ophitsing, groepsdruk, stress en spanning. Het is een onvoorspelbare en tegelijkertijd fascinerende plek waar een normale man, getuige het ontbijtje, verwordt tot een soort monster waarvan ik me afvraag hoe gelukkig, tevreden en veilig iemand zich nog kan voelen. Temidden van dat alles zouden we bijna Bobby Sands en zijn lijdensweg vergeten, uiteraard een glansrol van Fassbender die zijn woorden zorgvuldig kiest. De aftakeling wordt even walgelijk als sterk gebracht met het uitgemergelde lichaam vol doorlig plekken zwevend op de grens tussen leven en dood waarmee deze fascinerende en soms schokkende film wordt afgesloten die daarnaast ook nog eens lekker compact genoemd kan worden qua speeltijd. Ja, dit beviel al een stuk beter, daarom een halve ster erbij.

Aw, this is nothing! You should've been with us five, six months ago! Whoa! You talk about puke! We ran into a hailstorm over the Sea of Japan. Everybody's retching their guts out! The pilot shot his lunch all over the windshield, and I barfed on the radio! Shorted it out completely! And it wasn't that lightweight stuff either, it was that chunky industrial weight puke!

Bijzonder vermakelijke en opgebouwde actiethriller, naar het bekende boek van Tom Clancy, meteen ook een van zijn besten, dat volgens mij heel aardig gevolgd wordt en verder valt de film op als bijzonder vlot geheel terwijl het de problematiek en jacht van de hoogste vergaderkamers tot de donkerste diepten van de zee laat zien zonder in te boeten aan gang.

De film wordt rustig opgebouwd met een begin waar weinig aan de hand lijkt, pas na de moord op de politiek officier en biecht aan zijn staf over de brief naar de admiraliteit blijken dat ware intenties van Ramius. Een aantal keren wordt de spanning zeer vakkundig opgebouwd zoals de tocht door het ravijn met de torpedo op dat moment als hoogtepunt. Andermaal een heerlijke opbouw naar het hervinden van de Red October door Beaumont, en een heerlijke kat en muis spel ontstaat met de 'Crazy Ivans'. De scene met de drop van Ryan vanuit de Seaking helikopter is prachtig en fantastisch gefilmd met dat onweer in de verte. Wanneer men de communicatie met de Red October op gang brengt valt vooral Scott Glenn op die helemaal in zijn element lijkt als de koele kapitein Bart Mancuso. Eenmaal aan boord van de Red October wordt de spanning en gebeurtenissen met de aanval van de Konovalov, de capriolen om de torpedo's te ontwijken en de rol die de Dallas daar in speelt, fenomenaal gebracht. Andermaal heerlijk geacteerd door zowel Glenn als Connery die beide op geweldige wijze de koele en berekenende kapiteins spelen. Er wordt nog wat extra spanning toegevoegd als de saboteur ook nog aan boord blijkt te zijn. Het plan slaagt en hoe, met de bemoeienissen van de Konovalov heeft men zowaar een wrak en decoy om de Red October weg te smokkelen.

Ondanks dat het alweer een film uit '90 is valt het mij mee hoe alles eruit ziet. Super gelikt is het natuurlijk allemaal niet meer, maar het kan er allemaal best nog door de beugel. De beelden van de onderzeeërs en torpedo's zijn eigenlijk best nog wel goed. Verder is de apparatuur sowieso mooi om te zien, de helikopters, het vliegdekschip, een Bear, de neerstortende Tomcat die me toch altijd wel weer wat doet. Begreep dat Kevin Costner deze rol had afgezegd maar ik moet zeggen dat Baldwin, tot dan toe voor mij redelijk onbekende, het best heel aardig doet met een soort jong enthousiasme. Glenn in zijn element, Connery meer dan prima, de butler uit The Nanny vind ik altijd een grappige voorbijganger, en verder zijn Vance en Neill nog wel het noemen waar, en Tim Curry in een 'normale' rol. De muziek valt ook op en is een mooi keuze met de Russische koren, past er helemaal bij. Al met al nog altijd een spannend en boeiende geheel deze film en ook nog wel een tikkeltje jeugdsentiment die destijds erg veel indruk maakte.

Kruising van Rambo en The Fugitive die vroeger al geen indruk maakte en dat nog steeds niet doet.

Een bij aanvang prima verhaal krijgt vorm met de door PTSS geteisterde veteraan, die na de meest verschrikkelijke dingen gezien te hebben, het padje een beetje kwijt is. Een van zijn voormalige instructeurs wordt van stal gehaald om te adviseren, maar lijkt na verloop de enige kracht die de losgeslagen veteraan tot stilstand kan brengen.

Friedkin doet een dappere poging iets van dit product te maken en slaagt daar heel soms best nog wel in qua locaties, camerastandpunten en onheilspellende muziek. Best prima soms. Het is echter de rest van de film en karakter/dialoog technisch die door het ijs zakt. De zogenaamde oorlogsscene in het begin doet al bijna pijn aan de ogen, zo overdreven en onwerkelijk, maar zal vooral als doel hebben te tonen waar een veteraan aan blootgesteld wordt en last van kan hebben. De film faalt vooral daarna op het gebied van karakters. Waar Jones en Del Toro zekerheidjes behoren te zijn wordt er bitter weinig met de mannen gedaan en krijgen zowel Hallam als Bonham totaal geen diepte. Na een uur en kwartier valt zowaar eindelijk eens klare taal en een dialoog die er toe doet. Dan is er nog het bizarre uithoudingsvermogen van Jones die lopend Del Toro tot twee keer toe bijhoudt terwijl de laatste op een fiets of in een auto zit. Iemand trouwens ook opgevallen dat de achtervolgingsscène start in de regen, met druppels op de ramen en plassen op de weg, en dat een montage later de zon schijnt en alles droog is?

Nee, The Hunted is ondanks een aardig concept, met PTSS en doofpot, een tegenvaller waar zelfs Friedkin noch Jones en Del Toro weinig meer van kan maken. En dat ligt nog het meeste aan de fletse en totaal niet boeiende karakters, hier was toch echt wel wat meer van te maken geweest.

Och als er een reden is om deze film te zien zijn het wel de fantastische natuurbeelden. Die zijn geweldig. Verder...tja...

Het verhaal ontwikkeld zich engszins als een mysterie. Zo zijn er de vreemde omstandigheden waaronder Armstrong verdwenen is en hij meende gevolgd te worden. Laat bij Dafoe nu ook redelijk de indruk gewekt te worden dat hij geschaduwd wordt. Even verwacht ik een dieper laag met die Armstrong zelf, moord, sabotage of dat Armstrong wellicht nog blijkt te leven maar nee, vanaf de helft wordt het wat een stuurloos geheel qua verhaal.Wat wel naar voren komt is dat hij door het contact met Armstrongs vrouw en kinderen verandert is en niet zijn taak uitvoert maar 'een goede daad' verricht in de spreekwoordelijke zin van het woord. Hij bracht, hetzij kort, net zo goed verandering in het gezin. Het verhaal is wat van de hak op de tak en een beetje stuurloos.


Een keer gezien en dat is ook meer dan voldoende.

'You're black...???'

'You're white!!!'

Boeiend drama iedere keer weer ondanks enkele mindere punten.

Als een zwaard van Damocles hangt Della Pesca boven het hoofd van Carter, van jongs af aan eigenlijk al. 'Kijk nog een keer', zegt hij tegen het halfdode slachtoffer. 'You again!' Sist Carter op zijn beurt. Het is de opmaat van 'barbertje moet hangen'. Een zwarte jongen die de schijn vanaf het begin tegen heeft, veroordeeld werd, ontsnapte, het leger inging, daar ging boksen, maar eenmaal terug alsnog zijn straf uit moest zitten. Toch moest het zwaarste nog komen, een uphill battle tegen bevooroordeelde rechercheurs en rascisme.

Aan het verhaal valt vrijwel geen fout te ontdekken, Della Pesca heet in werkelijkheid wel anders. Kan me voorstellen dat de familie niet blij was met een dermate beeld. Washington lijkt overigens geknipt voor de rol, een rol die hij met overtuiging draagt en kan dragen. Een heel verschil met Ali en Will Smith. Niet alleen is Ali in mimiek en motoriek bijna niet te evenaren, daar naast blijft het natuurlijk Will Smith die je ziet. Dingen die Washington gemakkelijk naast zich neer legt.

Is het allemaal zonneschijn? Neen, het drietal dat Lesra begeleid kon eigenlijk niet saaier. En Lesra zelf vind ik ook niet een bepaald lekker cast die ondanks dat hij zo slim is, hoe bepaal je dat als iemand niet kan lezen, eigenlijk alleen maar irriteert met zijn rare intonatie en onduidelijke manier van praten. Iets dat richting het einde gelukkig wel beter wordt. Het is echter een feit dat de beste scènes, zeg maar de film, draait om Washington.

The Hurricane is daarmee, en ondanks, een meer dan prima drama over een trieste geschiedenis en altijd prima om weer eens te zien. Pure degelijkheid en een prachtige vertolking van Denzel Washington.

Hmmm...interesting!

Wat maakte deze film indruk toen ik hem heel wat jaartjes terug voor het eerst zag. Genoeg zelfs om gedurende de nacht nog eens over na te denken. En dat is bij herziening van de Blu-ray nog niet veel anders. The Hurt Locker zal sowieso altijd een lach op mijn gezicht weten te toveren omdat Bigelow met deze productie van 15 miljoen ex-man Cameron met zijn prestigieuze project Avatar wist af te troeven. De psychologie van de oorlog tegenover fantasy die maarliefst 240 miljoen moest kosten. Tja, ik weet het wel, het zal persoonlijke smaak zijn, hoewel ik het belachelijk vind dat zo'n fantasy draak zo belachelijk veel moet kosten, lekker belangrijk allemaal.

Afijn, The Hurt Locker, ofwel, de pijncel. Met die zogenaamde 'pijncel' komt meteen al een interessant kenmerk van de mens naar boven, namelijk dualiteit, en in alle toonaarden. De mens is vredelievende maar ook bloeddorstig, beschermdend maar ook wreed, we erkennen dat oorlog vreselijk is maar zoeken de prikkel en spanning toch ook op, we zijn bang voor pijn maar zoeken die toch ook ten dele op. De mens blijkt een vreemd wezen die vooral ook nog eens verslavingsgevoelig is. In het geval van James lijkt de prikkel en spanning die zijn werk mee brengt verslavend, gestoord volgens sommigen, begrijpelijk als je de angst in zijn ogen ziet oog in oog met alle ontbijtgranen in de supermarkt. Verzadiging lijkt voor nihilist James, die in die zin geen gespreid bedje en veiligheid zoekt, een grote motivatie. Sowieso is daar ook de interessante botsing met de mensen van zijn team, stuk voor stuk karakters die allen een andere vorm van omgang met de oorlog en hun persoonlijkheid tonen. Sanborn is vlees geworden controle en krampachtigheid, iets waar hij vooral zichzelf helemaal gek mee maakt. Eldrige daar en tegen is een doemdenker die teveel piekert maar zich net zo gemakkelijk mee laat slepen om een ander weer de schuld te geven, beide een heel verschil met de roekeloos ogende James, toch lijkt de doorgedraaide James het beste met alle spanning om te gaan en zelfs te genieten van zijn werk. Hij laat los, en laat zich niet leiden of beperken door angst, want zoals Sanborn op het einde constateert leidt alle controle nergens toe en gaat de dood willekeurig te werk.

Al deze psychologie is niet alleen erg interessant, het wordt ook nog eens uitermate boeiend, bevreemdend en verwarrend gebracht. Eigenlijk zoals het is in oorlogsgebied met alle chaos van dien. Realistisch zo'n los geslagen geitenbreier? Mwoah...niet helemaal, maar draait de film daarom? Nee, het gaat puur om de kick en alle psychologie rondom en niet om een realistisch beeld. Boeiend is dan ook de werkwijze en sfeer rond coole kikker Renner, fantastisch zijn de scènes met de eerste bom, hilarisch de autobom, walgelijk de bodybomb en de gezinsman op het einde. Misschien moet je ook een beetje loco zijn voor dergelijk werk. De spanning wordt verschillende keren tot kookpunt opgedreven en de montage en het camerawerk past in zijn stijl perfect bij de film. Behoorlijk is de soundtrack van Beltrami met aardige momenten, toch is dit niet één van zijn besten. Wat verder nog opvalt zijn de diverse grote namen in kleine rolletjes zoals David Morse, typerende rol voor hem ook weer, maar vooral Pearce en Fiennes doen het toch met korte rolletjes en zelfs rollen niet die niet gewoon zijn voor ze.

Ja, deze bevreemdende film over de afstoot/aantrek reactie die oorlog los maakt, de oorlog binnenin om het zomaar te zeggen, is me toch weer goed bevallen. Uitstekende film wat mij betreft die niet helemaal op waarde geschat wordt misschien zelfs verkeerd begrepen.

Zondagavond klassiekeravond bracht The Hustler die ik op de gok meegenomen vooral vanwege de naam Paul Newman die ik altijd wel waarderen kan. Toch is dan altijd de vraag hoe zo'n film gaat vallen en op dat vlak bracht klassiekeravond al regelmatig tegenvallers maar daar behoorde deze The Hustler zeker niet toe.

Het verhaal is duidelijk rond Fast Eddie die gedurende de opening in de diner samen met zijn partner op briljante wijze een slaatje slaat uit de plaatselijke door zich als dronken voorbijgangers voor te doen die domme wedjes afsluit. Daarmee is de naam, de handel en werkwijze wel duidelijk wat deze mannen betreft die biljartzalen afstruinen op zoek naar gewillige slachtoffers. Toch heeft Fast Eddy ook andere plannen met een confrontatie gericht tegen Minnesota Fats, en daarmee een van de beste straight pool spelers van het land, en tevens daarmee een wedstrijd die toch niet uitpakt zoals gepland die de wereld van Fast Eddy redelijk doet schudden.

Dan is de vraag hoe interessant een film kan zijn die over pool gaat, en dat blijkt behoorlijk boeiend, vooral hoe Paul Newman speelt en zijn karakter neerzet en wordt de wedstrijd tegen Minnesota Fats op fraaiewijze neergezet. Daarnaast zijn het van die kleine dingetjes die de echte kwaliteit herbergen, de aankleding, de figuranten, bepaalde trekjes, maar vooral kleine dingetjes zoals Fast Eddy die even met zijn keu of een bal het laken test. Desondanks slaat de film wel een beetje dood in het middengedeelte waar de moeilijke relatie met Sarah net iets teveel tijd opslokt terwijl je hem toch liever gewoon in de biljartzaal ziet. Erg goed en interessant is dan weer de onvermijdelijkheid van slecht volk, slechte keuzes, en rekeningen die op pijnlijke wijze vereffend worden. Het wachten is uiteindelijk op een revanche tegen Minnesota Fats.

En zo boeit The Hustler van begin tot eind ondanks de mindere fase in het midden en is toch alleszins een meer dan prima film te noemen.