Opinions

E.T. ofwel the Extra-Terrestrial, een titel die iedereen kent, van een al net zo bekende regisseur, zeg maar gerust een klassieker, kinderfilm of niet. Maar gezien had ik de film nog nooit, en hoewel absoluut geen fan van Spielberg's werk moest dat toch maar eens veranderen, dus daarom een paar weken terug opgenomen en er maar eens voor gaan zitten.

En ja het is Spielberg hé, had ik al gezegd dat ik daar geen fan van ben? Juist. Net als de samenwerking met John Williams, ik zie de man helemaal voor mee, zwetend, denkend, componerende, om vervolgens euraka te roepen en met iets te komen dat praktisch identiek is aan zijn vorige soundtrack. Je hoort altijd het zelfde, ook al is het ditmaal over een bombastische boeg, iets dat helemaal niet past bij de film en vooral hysterisch aanvoelt. En we kunnen wat Spielberg betreft aan het vinken slaan wat Spielbergiaanse momentjes. Williams met zijn soundtrack, check. De zogenaamde 'vrolijke' chaos binnen het gezin, check. De zogenaamde humor, zoals het koelkast moment tussen moeder en ET, check. De overdaad aan sentiment en emotie, check. Het happy end, check. En een beetje Spielberg magic, check. Ja, je moet er van houden denk ik. Ik zal nooit fan worden van de man, dat is wel duidelijk.

Maar toch buiten al de gebruikelijke koddigheid, check, maakt E.T. toch best wel een bepaalde indruk. Het is een kinderfilm uiteraard, dus de doelgroep ben ik niet. Maar binnen die kaders heeft de film toch best heel aardige momenten. Zo is E.T. zelf toch wel erg knap gemaakt en moest ik toch even zoeken om er achter te komen dat ene Pat Billon in het pak zat. Zoals gezegd, knap, overtuigend, en dat voor '82. Ook leuk is de jonge Erika Eleniak, knap kind destijds, en de jonge Barrymore die prima acteert. De fase rond de inval en het 'mama' momentje is toch ronduit bevreemdend en even lijkt de film op een sterk en onverwachte einde af te steven, maar...oja, het is Spielberg en een kinderfilm natuurlijk.

En zo valt E.T. toch best mee binnen de kaders van zijn genre en vermaakt de film best nog wel. Daarom geen super cijfer maar wel een voldoende.

Overhypte, ongeloofwaardig en vooral visueel en qua tempo op het hysterische af, zijn woorden die me te binnen schieten.

Ik ging hier voorzitten met de verwachting een vlotte leuke actiefilm te zien die kwalitatief ook nog het nodige te bieden had. Na twintig minuten eigenlijk al de neiging hier heel snel mee te stoppen en dan ook knarsetandend de eindstreep gehaald.

Voor iemand die hersenloos spanning wil zien zal ongetwijfeld goed zitten met deze film. Ik echter verlang toch iets meer van een film.

Een filmpje die ik al ontelbaar vaak bij de kringloop ben tegengekomen en onlangs maar eens mee heb genomen omdat ik me toch vagelijk iets meende te herinneren deze ooit gezien te hebben, en anders is Geena Davis wel een goede reden. En gisteravond er dan nog maar even ingegooid op de na-avond, en een heel groot succes werd dit niet, en waar ik in de veronderstelling was dat ik deze film wel eens gezien heb denk ik toch voornamelijk dat dit My stepmother is an alien betreft.

Want van meet af aan heb ik een beetje moeite met de kleurrijke aliens, of met Doctor Love en de toch wel erg flauwe humor. Dan zijn er nog een paar tenenkrommende dans en zang momenten dat ik denk wel ja ook nog musical, alsof het niet erger kan. En is de aanloop naar de finale met het strand, tankstation en dollemansrit gewoon allemaal to much en loopt het geheel volledig uit de klauwen en zitten Jim Carey en Damon Wayans toch regelmatig op het randje.

Maar pluspunten zijn er toch zeker, want hoewel de humor en het gedrag van de drie aliens regelmatig ergerlijk zijn kun je geen betere acteurs casten dan Goldblum, Carey en Wayans. Dan zijn er toch zowaar leuke momenten en grappen die wel slagen, mag muziek gemaakt door Nile Rodgers altijd genoemd worden, heeft de beginfase erg mooie momenten qua design en is het vet aangezette jaren '80 beeld ook wel oké en is Geena Davis Filmpje waarvan ik in de veronderstelling was dat ik deze al eens gezien had en in hetzelfde rijtje schaarde als Das Weisse Band en Werk Ohne Autor. Ofwel een Duits zelfkritisch beeld. Toch meen ik mij te herinneren dat de film die ik gezien had zwart wit was, de synopsis van een stel kinderen dwalend in het naoorlogse Duitsland klopt in ieder geval wel ook al was er verder geen enkel punt van herkenning. Of het nu die zelfde film is of niet, mijn gevoel en verwachtingspatroon werd niet voldaan door deze film.

De opening op zich mag er zeer zeker zijn, een beeld overigens met een bepaalde tweedeling met aan de ene kant het kinderlijke, naïef en onbewust, daartegenover tegenover de decadentie, arrogantie en angst waarin dingen moeten worden weggemoffeld door de ouders. Het tekent andermaal de lelijke kant en laag van het nazisme en de totale instorting van wat was opgebouwd waar de kinderen eigenlijk amper een idee van hebben en pijnlijke kreten bezigen als hoop op de 'endsieg' en geloof in de goede bedoeling van Hitler. Onderwijl is de vlucht het enige dat telt met achterlating van het goede leven en terugtrekking op het platteland en later op de vlucht een alleen maar groter contrast toont.

Terwijl er op de achtergrond altijd een bepaalde spanning en dreiging sluimert, en alles waar de kinderen op kunnen steunen weg valt, is het regelmatig de vraag hoe je al die doctrine weer uit een kind krijgt temidden van een Twilight Zone achtige setting, zeg maar gerust een soort van schemerwereld waar het echte noodlot van het land en de mensen nog niet doorgedrongen is, noch wie nu eigenlijk de vijand is want achterdocht, haat, misbruik, moord en verkrachting is allom in het naoorlogse Duitsland. Het betekent een land in complete wanorde en je zou zeggen met dit alles, inclusief sterke acteerprestaties zoals Saskia Rosendahl, heb je toch heel wat, maar helaas.

Want hoe langer de film duurt, en des te langer Lore met gevolg rond dwaalt, des te oninteressanter wordt de reis die men onderneemt richting oma. En ja, daar begint de film op een gegeven moment toch wel op vast te lopen, weer geen vreten, weer die huilende baby, weer een bos, weer ruzie onderling of met Thomas. En zo voorbij de helft snak ik dan ook naar het einde van de film en ben ik alle feeling kwijt. Helemaal opgegeven heb ik de film nog niet die op de herkijk stapel terecht gekomen is. Drie sterren voor nu. wel uitermate lekker en leuk. En dat maakt Earth Girls Are Easy voor een keer best oké maar daar houdt het dan toch wel op met deze komedie die zijn beste tijd gehad heeft en wat mij betreft geen voldoende krijgt.

Rampenklassieker van de oude leest die in mijn beleving en herinnering best wel indruk maakte, maar ja, maar hebben we het dan over, eind jaren '80 begin jaren '90 waarschijnlijk. Earthquake heeft dan ook zeker zijn zwakke punten, maar kent ook zeker een paar goede momenten.

Van het begin moet de film het niet hebben, de hoeveelheid aan karakters is oke te noemen om een soort van kaleidoscopisch beeld te krijgen, toch is de aanloop veel te lang en wordt veel te veel tijd besteed aan Stewart Graff's falende huwelijk en affaire. Totaal niet interessant wat mij betreft, zo wordt er ook veel te veel tijd besteed aan agent Lew Slade, doch is zijn aanpak hier en daar best nog wel leuk vanwege de humor. Toch haalt dit wel behoorlijk de vaart uit de film, sterk en interessant daarentegen zijn echter wel de zorgen rondom de dam met alle gevaren van dien. Temidden van deze lange aanloop en een paar voorschokken is toch bijna hopen dat de 'big bang' niet lang meer op zich laat wachten.

En dat moment volgt na dik 50 minuten dan eindelijk, en het moet gezegd dat het beeld vooral toch koddig overkomt met de karakters die opeens niet meer op hun voeten kunnen staan maar het natuurlijk de camera is die schud, nog slechter is het moment met de vallende lift. Daar tegenover staat toch wel een verdomd mooi en knap gemaakt shot vanuit het kantoor met overview van de stad waar gebouwen langzaam afbrokkelen, erg knap gemaakt wat dat betreft. Zo is de getoonde ravage, die ooit Los Angeles was ook best overtuigend en mag de naschok rond de parkeergarage dramatisch genoemd worden. Het beeld in die zin is wel compleet betreffende de ravage, slachting en chaos die een zware aardbeving zou veroorzaken, en het schijnt dat men zich erg zorgen maakt om de regio rond LA.

En zo is Earthquake best oké te noemen met heel wat bekende gezichten in grote en kleinere rollen, ziet het er toch allemaal best oké uit voor '74 maar treft de film vooral een zwak punt in de lange aanloop. Om als laatste nog even een kritische noot te kraken over Charlton Heston, want laten we eerlijk zijn dat het best wel zwaar moet zijn hem te zijn, want van architect tot reddingswerker hij draait er zijn hand niet voor om al moet ie onmogelijke klimpartijen via een brandslang toen of zelf door betonnenmuren breken met een jackhammer hij doet gewoon effe.

Klassiekerzondag bracht dit keer East Of Eden, en daar was ik wel erg nieuwsgierig naar. Mijn laatste Dean in de vorm van Giant was me erg tegen gevallen dus ik hoopte op beterschap met dit verhaal van John Steinbeck die ik overigens wel erg waardeer als schrijver, sterker met De druiven der gramschap hebben we als snel één van de beste boeken die ik gelezen heb.

En in eerste instantie gaat East Of Eden sterk van start met een geladen sfeer en een op het oog gekwelde jongeman in de vorm van Cal. De toon is op met mysterieuze af en de muziek samen met de shots bijvoorbeeld op de trein zijn toch echt van een gehalte dat mij aanspreekt. De verhoudingen binnen de familie Trask worden ook prima gebracht in het gebeuren te midden van alle blokken ijs. De vraag is allemaal wat er speelt, zo ook rond moeder, en Dean is overtuigend in zijn rol als getroubleerd, gekweld en onbegrepen jong. Een rol die hem uitermate goed ligt en uit eigen ervaring kan putten.

Handen wrijvend wacht ik af op het vervolg maar zo rond het sla transport en Cal's eigen stappen in het ondernemerschap stort voor mij eigenlijk de film en interesse compleet in. Wat er allemaal speelde in de beginfase verdwijnt naar de achtergrond door oorlog, handel en wat er dan ook maar enigszins mag spelen met de verloofde van broerlief. Ai! Wat jammer. Verhaal technisch snap ik waar het voor nodig is om op het einde weer terug te komen bij het beginpunt. Caleb moet de handel in om pa te willen helpen, in eerste instantie een goede keuze, tot er toch weer afkeuring is en de stoppen definitief doorslaan.

Maar dan toch veer ik op bij het verjaardagsfeestje waar Cal's cadeau volledig verkeert uitpakt en broer ook niet langer veel met Cal opheeft en de boel op de spits drijft met een ontzettend sterke finale tot gevolg. Wauw! Wat wordt hier de film toch gered van een slaapverwekkende dood die in het middensegment was ingezet. Tevens vallen enkele ontzettend sterke shots op zoals de lange 'duistere' schaduw van Cal op de vloer in het bordeel en het mee wiegen van de camera met Cal's geschommel.

En zo valt East Of Eden best nog behoorlijk uit en is het zeker niet een film die ik meteen afschiet met een slecht cijfer maar zeker nog een keer wil proberen. James Dean bewijst toch maar weer een fenomeen te zijn die iedere scene toch iets extra's weet te geven. Jammer alleen van het redelijk saaie midden die verhaal technisch ergens heen bouwt maar verder niet indrukwekkend of memorabele momenten heeft. Maar toch, East Of Eden is op zijn minst interessant te noemen.

Super degelijke film, maar ondanks enkele goede elementen kan de film me moeilijk in de greep krijgen en durf ik zelfs het woord saai in de mond te nemen.

Een uiterst sober en triest verhaal komt naar voren in een film die ergens het midden heeft tussen drama en misdaad. Een ontnuchterend een beeld van de mensenhandel komt voorbij, daarnaast speelt ook vooral het onzekere bestaan van een boef in een degelijke organisatie. Ieder moment kan je laatste zijn, of door een tegenstander, of door je kameraden die je plots niet meer pruimen. Oom Stephan toont ook nog een bepaald element, goed of kwaad, een Rus blijf je waar een bepaald door wodka doordrenkte tragiek om heen hangt. Moreel kompas is dokter Anna en niet perse 'badder dan bad guy' Nikolai.

Behalve enkele aardig onderwereld momenten, het opruimen van het lijk in het begin, het verhaal rond de jonge moeder en de wisselwerking qua criminele organisatie tussen Nikolai, Kirril en Semyon, en sowieso Nikolai's promotie, verloopt de film voor het gevoel erg traag en lijkt eerder 2,5 uur te duren dan de 1,5 die hij werkelijk is. Van een vlot tempo lijkt niet echt sprake en voor het gevoel gebeurt er ook niet echt veel. En ondanks toch hele knap acteerprestaties van ondermeer Mortensen boeit de film me nergens echt, nog grijpt de film me bij de keel zoals ik dat graag zou willen.

Eastern Promises lijkt dan ook een aardige film die voor mijn gevoel nooit ontbrand in wat hij eigenlijk zou moeten en kunnen zijn. Jammer eigenlijk, en voor mijn gevoel een gemiste kans.

Nou ja....zodra die Hopper met zijn stopwoordje 'man' voor het eerst zijn snavel opdoet heb ik zoiets van hoe hou je het met die gast uit? Echt waar...zou stapelgek worden van die raaskallende gek.

Easy Rider laat zich het best typeren als een roadmovie, twee bikers die niet vies zijn van wat drugs, de handel, en op rustige wijze al toerende met toch wel erg fijne muziek als Steppenwolf, Jimmy Hendrix en The Band op de achtergrond het mooie landschap doorkruisen. En helaas heb ik daar alle goeds wel mee gezegd. Behalve dan de heerlijke ingetogen en weldoordachte Fonda, karakter wat me wel bevalt, en Nicholson op geweldige wijze een knettergek iemand neerzet, heb ik verder niet veel positiefs te zeggen. Hooguit de clash tussen het moraal en de vrij-denkenden, de dorpelingen versus de drie, is nog interessant te noemen net als NIcholson's ruimdenkende analyses en overpeinzingen. Maar dat hippiegebeuren in de woestijn waar ze de lifter heen brengen, de parade waar ze opgepakt worden, de lsd-trip op het kerkhof, en de rest....het boeit me gewoon niet. Er zit niet echt veel plot in, de reis gaat niet echt ergens heen ofzo, gang zit er niet in....voor die tijd zal het een onwijze film geweest zijn. Een aanklacht tegen de gevestigde orde met bandeloos gedrag naar men wilde, vrijheid blijheid...het is dan ook het tijdsperspectief dat ik de film niet een zwaar onvoldoende geef.

Eindoordeel, gewoon niet mijn ding.

En met Easy Street gaan we de goede kant weer op. Na de goede The Adventurer en de iets tegenvallende The Cure.

Alhoewel, het is even zoeken in het begin met de zwerver in de kerk, iets dat naar mijn smaak alweer te lang duurt en waar te weinig gebeurt. Maar Chaplin eenmaal in het politie uniform en op weg naar de beruchte wijk en straat ontbrand het geheel. Prachtig is de locatie en het tuig, prima rol van Eric Campbell die in het politiebureau korte metten maakt met het halve korps en sowieso is de scène met de lantaarnpaal wel weer bijzonder en leuk bedacht met een aardige apotheose tot gevolg. Dit bevalt alweer beter, op naar de laatste.

Nog even aan de luchtige griezel na veel zwaar drama eerder op de avond, en de keuze viel daarbij op deze Ed Gein, een film die toch wel een bepaalde mate aan interesse wekt omdat deze seriemoordenaar echt bestaan heeft en als model/inspiratie heeft gestaan voor alle andere bekende films in het genre zoals The Silence Of The Lambs en de Halloween en Friday the 13th reeks. Maar j*zus...viel dit even tegen...

Het begin is toch zeker niet verkeerd met de archiefbeeden en foto's genomen in Huize Gein van de bijzondere verzameling die Ed door de tijd had aangelegd. Tevens zijn daar de beelden en foto's van Ed zelf, waarop de introductie van Kane Hodder toch werkelijk een koude douche is. Gein was 1,70 en een smal ventje te noemen, en waar worden we mee opgezadelt? Een halve bodybuilder. Wie bedenkt dit? Dan laat ik de acteerkwaliteiten van Hodder verder nog buiten beschouwing, ik maak er één woord vuil aan en de keuze valt op miserabel. En wat voor gedoe is dat allemaal met die agent en zijn liefje joh. Daarnaast slaat en moord Ed er in deze film toch redelijk op los, maar dat lijkt me ook allemaal uit de lucht gegrepen buiten de bekende moorden want daar is niets van terug te vinden in de voor handen zijnde info.

Er wordt op een gegeven moment nog een poging gedaan om te werken met de jeugdtrauma's die Gein parten speelden net als de gesel die zijn moeder in het leven voor hem vormde, maar het is allemaal veel te weinig. Tevens klopt het dat Gein behoorlijk sexuele issues had en dat hij de wens had zelf een vrouw te zijn, zo schijnt hij castratie overwogen te hebben, maar hield het vooralsnog bij gelooide maskers en een pak van gevilde stukken huid. Dus de film is nog wel op een paar waarheden te betrappen maar veel is het niet en er kan ook niet anders gezegd worden dan dat deze Ed Gein een ronduit slechte film is en ook nog eens een hele slecht audiospoor heeft op de dvd. Ik had in die zin niet veel verwacht, maar ik kreeg nog minder, snel op naar de volgende film...

Met de nodige verwachtingen aanbegonnen en jammer genoeg niet ingelost. Waar ik een serieuze toon verwachte was de naam Tim Burton wel even een switch te noemen, toch kon ik niet echt de hand van Burton zien noch echt de de komedie die het zou zijn in de genre beschrijving.

Ed Wood begint vooralsnog interessant met een poging voet aan de grond te krijgen in Hollywood en de kennismaking met Lugosi. Wat op zijn minst grappig te noemen is de wijze waarop Wood de financiële zaken rond krijgt en toch iedere keer weer een budget bij elkaar sprokkelt. En dat terwijl je denkt dat men op een gegeven moment wel eens weet wat voor producties Wood aflevert. Slechte acteurs, uitgerangeerde artiesten, slechte decors of special effecten, het is even slecht als cult, en tevens hilarische te noemen, vooral de opnames rond Plan 9 from outer space zijn te lachwekkend voor woorden.

Ed Wood zelf blijft een onbegrepen fenomeen wat mij betreft, die tijdens première, of opnames, zit te glunderen alsof hij zijn eerste kindje geboren ziet worden. Is de man zo blind of is hij zo weg van zichzelf? Wood is in die zin, voor mij, met zijn fratsen verre van een aansprekende persoonlijkheid. Grappig is het allemaal niet echt, treurig wel en dan met name Bulosi's deel. De man stierf berooid en eenzaam en Sinatra betaalde naar het schijnt de begrafenis. Het is een feit dat het verhaal en tempo allemaal een beetje sleept en tam is, en het vooral moet hebben van de droogkomische momenten rond de opnames. Iets dat de film nog wat sjeu geeft.

Nee, Ed Wood is het in eerste instantie niet echt voor mij, ondanks de mooie zwart wit stijl die Burton hanteert en de uitstekende en praktisch onherkenbare Landau als Bulosi. Maar opgegeven heb ik de film nog niet die ik op termijn nog wel een keer ga proberen.

Terry, he's of to the Olymics again...

Wat voor rare vogel was dat die ik op 9 jarige leeftijd op de spelen zag in '88? Niet dat ik nu zoveel met de Spelen had op de leeftijd of van mee kreeg, maar ik kan me wel herinneren dat de beste man destijds veel aandacht kreeg en mijn vader het ook over Eddie the Eagle had, een naam die klinkt als een klok en blijft hangen uiteraard. Dus ja...een film over dit persoon moest ik wel zien, en dan was het geheel ook nog weer een samenwerking tussen Dexter Fletcher en Taron Edgerton die in Rocketman ook al een goede duo vormen als leading man en regisseur.

Onstuitbaar en feel good zijn de eerste twee woorden die me zo te binnen schieten gedurende de opening van de film. En wat een heerlijk voelbaar jaren '70 en '80 sfeertje wordt er door Fletcher neergezet met de muziek en de kleding. Voelbaar is tevens de samenwerking en vibe die Edgerton en Fletcher lijken te hebben, iets dat ook in Rocketman zichtbaar was. Edward is van jongs af aan al bezeten van het type sportief mee te tellen en vooral ooit de Olympische Spelen te halen en wat wordt dat toch leuk gebracht vanuit de ogen van het kleine ventje zelf. Alles wat enigszins mogelijk is passeert de revue tot en met speerwerpen aan toe waar het keukenraam bij sneuvelt. Uiteindelijk valt de keuze op de meeste onlogische en onwaarschijnlijke discipline denkbaar, hoewel, er is praktisch niemand die het doet binnen Engeland en dus is de concurrentie minder dan nihil. Good thinking!

Kostelijk is het reeds genoemde sfeertje, heerlijk de muziek met David Bowie, Hall en Oates, Deacon Blue, Thin Lizzy en Frankie Goes To Hollywood. Jackman lijkt op zich een acteur die je niet in een dergelijke film zou verwachten maar doet het prima. Heerlijke zijn alle oneliners en humor, je gaat toch meeleven ook al neigt het allemaal naar het cliché, is het gedrag binnen het Engelse team misselijkmakend en zou je toch bijna van zo'n gozer gaan houden die er gewoon niet in past en bij hoort. Prachtig is dan de reactie van pers en publiek. Om als laatste bij Matti Nykanen uit te komen waar men ook best eens een film van zou kunnen maken. Heel leuk wordt die niet aangezien geweld, drugs, drank en problemen met justitie als een rode draad door het leven van de Fin lopen en de beste man trouwens ook al drie jaar dood is.

Eddie the Eagle is dan ook een innemende film over een ontzettend blij ei waar het trouwens de vraag is of Edgerton er niet net een beetje teveel een karikatuur van maakt, maar dat mag de pret niet drukken betreffende deze film over toch al beroemde spelen aangezien Cool Runnings hier ook afspeelt. Prima film, leuke film, een solide vier in eerste instantie wat mij betreft.

Kijkvoer tijdens de pauze op het werk de afgelopen weken, overigens niet iets dat ik kende maar door een collega werd aangedragen. En ik verraadt vast niets als ik zeg dat dit meer dan oke is.

Want het beeld rond deze eigenzinnige man, want dat moet je wel zijn als je dit soort werk doet, mag er zijn. Vanuit de aardse rust van zijn huis in Zweden reist deze man naar de ergste plekken ter wereld om die op gevoelige plaat vast te leggen en dat doet de man met verve gezien de nominaties en prijzen maar tevens de gage die hij verdient. En wat heerst er een contrast tussen de verschrikkelijke oorden die deze man afgaat en de prachtige en voor zichzelf sprekende foto's. Meedogenloos wordt de dood en achteloosheid vastgelegd, fraai is de framing, scherpte en diepte, stemmig het zwart wit, en duidelijk de boodschap, oorlog is hel en meestal de burger als lijdend voorwerp.

Buiten dat is het lastig de discussie te aanschouwen waarin Van Wessel een plekje wil bemachtigen naar een vooruit gelegen hospitaal wat geweigerd wordt door de chauffeur. Het is een soort van duivels dilemma, advocaat van de duivel voor eigen belang. Het leidde zowaar tot discussie in de kantine waarin Van Wessel afgemaakt werd omdat hij zichzelf belangrijker vind, iets wat natuurlijk niet helemaal de waarheid is want een buslijn rijdt niet bij wijze van spreken en zonder grote bek komt een fotograaf of journalist nergens want wordt ondergesneeuwd waardoor de foto's niet gemaakt kunnen worden. Daarnaast komt het op Eddy en de documentairemaker regelmatig op verwijten en scheldpartijen te staan door de plaatselijke bevolking die de mannen liever kwijt dan rijk zijn.

En in dat kader is Eddy's Oorlog een interessante docu die niet alleen de gevaarlijke maar ook de moeilijke kant van het werk laat zien en scoort de docu zeker een goed cijfer. Toch wordt het nooit heel schokkend, noch heel spannend, want met 20 days at Mariupol nog in gedachten blijft Van Wessel voor het gevoel toch redelijk uit de buurt van het echte oorlogsgedruis en vind ik 20 days at Mariupol toch echt een klasse beter en indringender.

Ronduit domme film die vooral op gruwel en de nodige spanning draait, maar verder vooral onrealistisch en ronduit stupide is qua keuzes en gebeurtenissen.

Uiteraard valt er iets te zeggen over een weinig zelfkritische maatschappij die emoties de boventoon laat voeren. Doch wordt dit wel heel erg op de spits gedreven over een stel jongeren die een stuk slimmer en doortastender overkomen dan twee volwassenen.

De film is absoluut qua setting realistisch te noemen, doet zelfs denken aan de cultuurbotsing in Deliverance, maar hangt verder aan elkaar van domme keuzes, gebeurtenissen die alleen effectbejag hebben, ongeloofwaardig aanvoelen en teveel van toeval en geluk samenhangen. Om een paar dingen te noemen, de keuzes om het ene moment wel op te treden en een ander moment wanneer je leven er van afhangt niet, vind ik persoonlijk heel raar, het vast komen te zitten met de auto en de botsing vlak daarna is effectbejag, mevrouw krijgt een immens stuk metaal door haar voet wat al bijzonder is, dat zou technisch gezien door middenvoetsbeentjes moet zitten, drukt ze eruit zonder flauw te vallen en ervolgens kan ze er op lopen terwijl je zou zeggen dat ze op zijn minst doodbloed. Echt...nee, dat kan niet! Dan het grote toeval bij wie ze in de auto geraakt, maar nog bijzonderder, bij wie ze in de huis terecht komt. Het is allemaal bijzonder voorspelbaar vanwege een soort van Murphy's law. En eigenlijk is dit nog maar een fractie van wat er maar mijn inziens aan mankeert.

Nee, Eden Lake is wat mij betreft bijzonder mager en bezit geen verhaal. Een flinterdunne toevallige ontmoeting is de grondslag van alle ellende en hoewel niet ondenkbaar is het mij veel te gekunsteld. Enige pluspunt is dan nog de innemende Kelly Reilly. Verder, wat mij betreft een film om heel snel te vergeten. Niet mijn genre.

Armoedig, saai en soms ronduit slecht.

Het plotje rond dochter in een anti protest beweging is aardig. De flashbacks naar de dochter in haar jeugd zijn eveneens aardig. Maar naast dat heeft de film moeite te boeien, lukt het Gibson wat mij betreft niet empathie los te maken bij de kijker en zijn er tal onwaarschijnlijk dingen zoals hoe en waarmee dochter geraakt wordt, hagel lijkt me, en Gibson niet? Dan de ongeloofwaardige wijze waarop hij ergens binnen dringt en eerst zijn wapen door de open deur steekt...joh!? En dat is een ervaren rechercheur?

Edge of darkness boeit mij niet genoeg, Gibson zet zijn rol te vlak neer en dingen komen te geforceerd over. Neen, matige, hele matige film wat mij betreft.

Een film die mij aanvankelijk weinig trok en ik op een hoop veegde met Oblivion en Elysium onder de noemer dat het sci-fi was en waarschijnlijk alle drie zo kort na elkaar uitkomend erg veel op elkaar zouden lijken. Toch inmiddels alle drie gezien en mijn vooroordelen aan de kant gezet.

Edge of Tomorrow is een uiterst sfeer- en stijlvolle film met veel vaart en humor. In eerste instantie zou het repetitieve kunnen gaan vervelen maar dit wordt uiterst vermakelijk en kunstig gebracht. Zo valt het karakter Cage sowieso op als de niet bepaalde stoere man die Cruise anders speelt maar een eerste klas lafbek die uiteindelijk snel leert. Weer eens iets anders dan de rollen in de MI reeks.

De muziek valt op, de CGI qua gevechten en aliens is indrukwekkend, Bill Paxton vind ik persoonlijk erg goed als sergeant, Charlotte Riley, de vrouw van Tom Hardy, komt voorbij als vuilgebekt teamlid, Blunt altijd leuk, en halverwege krijgt de film een hele aardige omslag naar iets duisters en onoverwinnelijks. Slechts in de eindstrijd is het onwaarschijnlijk hoeveel klappen een mens kan incasseren.

De film is een uiterst vermakelijke en vooral vlot geheel, het verhaal zit prima in elkaar tot de laatste paar minuten die een beetje jammer zijn, en verder is het puur vermaak. Het is dat de film innemend is qua humor en er erg goed uitziet, anders had ik het maar een behoorlijk doorsnee film gevonden.

Eindelijk dan weer herzien na zoveel jaar, acht jaar, en zou hij weer aan de verwachtingen voldoen? Helaas niet meer. De bovenstaande woorden staan nog steeds maar ja, ook als kijker ontwikkel je steeds verder, zie je dingen, krijg je eelt op je ziel.

Nog steeds een bijzonder aardige drama. Goed geacteerd door de veel al jonge acteurs. Een heel aardige verhaal en gezien de afloop wellicht inspiratie voor John Boyne met zijn Boy with the striped pyama.

Terug naar de film, een aantal kinderen die gevoed door geestelijke William Dafoe, prima rol, het geloof verder verkennen en een van de kinderen verliest zich daar nog al in. Ondertussen tal van andere subverhaaltjes zoals list en bedrog en achterdocht in het dorp en afpersing van Joden.

Zoals gezegd, aardig drama met veelal kinderen die de hoofdrol spelen.

Het ultieme sprookje, en op dat gebied waarschijnlijk het beste van Tim Burton aangezien Sleepy Hollow en Big Fish minstens net zo goed zijn toch een andere toon/karakter hebben.

Een kostelijk beeld wordt gecreëerd rond het saaie dorpje en de vondst van Edward. Iets dat als een lopend vuurtje de ronde doet onder de ingedutte huisvrouwen. Overigens een al net zo humoristisch beeld van de saaie suburb waar alles het zelfde is en saaiheid en monotonie dagelijkse kost. Grappig is Edward's kennismaking met de buitenwereld en al het opdringerige volk. Centraal staat natuurlijk vanaf het begin acceptatie en genegenheid, iets dat later vorm krijgt rond de aanwezigheid van Kim. Voorspelbaar toch niet minder vermakelijk, de problemen qua aanpassing, misbruik en uiteindelijk de niet acceptatie als buitenstaander en wording tot paria. Erg humoristisch de scene waarin hij voor het eerst whiskey drinkt en zijn knip kwaliteit zowel op het gebied van tuin, hond en haargebied. De toestand met het waterbed is overigens ook kostelijk.

De stijl is buitengewoon mooi, het perfecte beeld van twee verschillende werelden, Depp in bijzonder goede doen als wereldvreemde buitenstaander, Ryder is om op te vreten en past bijzonder goed in haar rol, verder loopt er overigens niemand uit de maat en is iedereen prima van de geloofsfanatici tot Joyce de Cougar. Onderliggende boodschap zijn dingen als acceptatie, begrip, los laten en iemand of iets niet aan willen passen en uiteindelijk iemand laten waar hij het beste op zijn plaats is. Dingen die slechts Kim naar het einde lijkt te begrijpen. Edward Scissorhands lijkt meer dan een kleurrijke sprookje met een rare verschijning.

Edward Scissorhands lijkt dus ook op alle vlakken te slagen. Van aankleding, tot stijl en boodschap tot acteerprestaties. Daarnaast wordt de sfeer net niet te zoet, nog te zwaar en houd vooral de koers van veel humor met een klein traantje op het einde aan. Perfect! Fijne film!

Op de gok bij de kringloop meegenomen om er achter te komen dat de film best redelijk gewaardeerd wordt, vanavond maar eens ingestart gezien ik op zoek was naar een kort filmpje en Strange Gardens maar anderhalf uur duurde. Dus draaien maar, en dat werd een kijk met een dubbel gevoel.

Het verhaal mag duidelijk zijn, Jacques als clown en daarmee vooral erg onbegrepen door zijn zoon, totdat vriend van de familie de jongen het één en ander vertelt. En oninteressant is het bij aanvang niet met het beeld na de oorlog en de daarbij gepaarde oude melancholiek, sfeer en straatbeeld. En ja, het is Frans, en net als in Italiaanse films zit daar meteen iets aan vast, een bepaalde drukte of hysterie. Of zou dat in beide gevallen te maken hebben met de taal...? Het verhaal van Andre neemt ons verder terug in de tijd tot en met bezettingstijd waar toch een licht Allo allo sfeertje hangt tussen de beide mannen die beide geïnteresseerd zijn in Louise en als kwajongens op het idee komen om een verzetsactie uit te voeren iets dat best wel een grote nasleep heeft.

De film lijkt met de arrestaties en de leemput in een soort overdrive te raken dat ik me geïnteresseerd afvraag waar dit precies heen gaat, en wat nu uiteindelijk de link met de clown gaat worden. Maar even zo plotseling stagneert de film daar eigenlijk ook voor mij, de mannen in de put, de reden of klikspaan niet helemaal bekend, en de afloop natuurlijk onzeker. Is het interessant? Is het spannend? Nee, ik kan er gewoon even niks mee, net als die flashbacks naar Cul Fanny de vermeende klikspaan. Ja, het zal, langzaam loopt de film daar voor mij eigenlijk leeg als een lekke achterband. Maar dan toch plotseling, even ridicuul als komisch, de verschijning, de rol, de connectie, de indruk en de afloop bij de leemput. Het is toch hier waar plotseling de de haren op mijn armen recht overeind staan, vooral bij de kreet van afschuw van Jaques en het begeleidende moment waarop de Duitse officier Bernt doodschiet.

En zo krijgt deze slowburner toch wel een hele dramatische wending richting het einde, en maakt de film toch wel degelijk indruk met zijn finale. De boodschap kan evenwel dubbel opgevat worden, want inderdaad 'spot met alles is verzet tegen ongeluk' maar net zo goed kan er geconcludeerd worden dat achter iedere grappige façade heel veel leed en treurnis kan zitten. En zo komt dit La Vita E Bella achtige verhaal tot een einde en wat mij betreft tot een prima voldoende ook al is deze klucht niet helemaal mijn kopje koffie.

Een meer dan behoorlijk drama die qua inhoud in één adem genoemd kan worden met Festen. Wanneer kan je nu beter met een familie ontboezeming komen dan tijdens een feest of trouwerij? Daar houden die Scandinaviërs kennelijk wel van.

Veel beelden met contrast, de wereld waar Jakob zich voor inzet en zich vervolgens in bevind om maar eens één te noemen, hoe je toch gelukkig kunt zijn met minder en ongelukkig met alles, en de keuze waar Jakob voorgesteld wordt. Ik persoonlijk vond het niet erg verassend. Het droop er natuurlijk af dat Jakob voor iets anders gehaald was door Jorgen en nadat de conclusie kwam dat Jakob en Helene elkaar kenden had ik al zoiets van is Jorgen stervende? Dat hij stiekem pillen uit een kluisje haalt en Jakob ondertussen de vader van de oudste dochter blijkt te zijn was voor mij de bevestiging. Desalniettemin ontplooit de film zich wel in een aantal goed geacteerd scenes waar de vonken en het vuur afspat zoals het gesprek in de keuken. Geweldige acteurs zowel Mikkelsen als Lasgard. Een man overigens waar het afstraalt dat hij een mannetjesputter eerste klas is die altijd zijn zin krijgt en waarschijnlijk nog nooit een moment van zwakte getoond heeft of ziek geweest is en nu geconfronteerd wordt met het onvermijdelijke. Mooi gevormd karakter ook hoewel soms licht stuitend, maar het verklaart wel de hele aanpak.

Mooie cinematografie, sfeervolle muziek, mooie fade in en fade out's. Goed geacteerd, apart verhaal. Goede film in die zin, maar het niveau van Festen tikt hij net niet aan.

I have no recollection of this.

Alweer wat jaartjes terug gezien op tv en destijds blijven hangen als best oké. Inmiddels was het wel eens tijd voor een herkijk en comment hier en daar hielp de kringloop aan mee.

Wie overigens veel gruwel zal verwachten in deze film rond de holocaust komt wel een beetje bedrogen uit. Eichmann is een redelijk droge vertelling van dit heerschap die reeds gevonden is en onder Israëlische bewaking is gesteld. De film richt zich vooral op het onderzoek van Avner Less die Eichmann een bekentenis wil ontlokken in een aantal gesprekken met enkele flashbacks tot gevolg. Boeiend is toch hoe Eichmann in al zijn stijfheid en onnozele gepruts met twee brillen zo glad als een aal blijkt te zijn en zijn verhalen alle kanten opzweven, ondertussen dreigt een race tegen de klok mede door privé besognes rond Avner die het hele gebeuren ook steeds meer naar de keel grijpt.

Sterk is toch echt wel Kretschmann, die zoals zo vaak een Duits officier speelt, en dat met verve doet. Het hoofd een beetje scheef, lichtelijk verwaand, dat lachje rond de mond, ja Kretschmann doet het echt wel goed. Leuk zijn bekende details zoals het bezoek aan de 'grootmoefti' of bepaalde details over de transporten. Eichmann werd niet voor niets de 'boekhouder des doods' genoemd en met de Duitse voorliefde betreffende administratie, want alles werd genoteerd en vastgelegd, is het een wonder dat er niet eerder belastend materiaal is gevonden.

Eichmann is alleszins een prima film te noemen met een compacte speelduur en een Kretschmann die een stuk beter bij de rol past dan Ben Kingsley in Operation Finale. Enige minpunt wellicht is het einde waar slechts bericht van de executie komt en we geen reactie in die zin meer hebben van Eichmann zelf en hoe waar het gedoe allemaal is rond Barones Von Ihama. Maar fijn, de film is goed genoeg in mijn beleving.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Clint Eastwood waar ik erg blij mee was deze tegen te komen bij de kringloop. Een eerste teleurstelling was toch wel de tegenvallende cijfers, en dan is het hopen dat dit meevalt, dat anderen dit verkeerd gezien hebben. Maar helaas, want dit bleek toch wel een erg matige film.

Saliant detail is dat het boek van Trevanian een humoristische immitatie, zeg maar persiflage, van James Bond moet voorstellen, tevens was Eastwood niet onder de indruk van het script en moest deze drie keer herschreven worden voordat men überhaupt de productie aanvatten. Maar wellicht dat deze productie bij voorbaat gedoemd was te mislukken met Eastwood zelf als regisseur en al helemaal als lead-actor in een rol die het nodige aan finesse en humor vraagt. Dat men daadwerkelijk op locatie in Zwitserland de finale filmt is prachtig maar redt de film niet.

Sowieso dat hele idee van deze professor, die de leerlingen van zich af moet slaan, bij klust als geheim agent en voor de lol ook nog eens aan klimmen doet en dan ook nog eens verfijnde kunstsmaak heeft. Welja, natuurlijk! Een plaatje dat totaal niet bij de granieten kop en uitstraling van Eastwood past. En vanaf daar wordt het niet beter met een zielige opdrachtgever, een pijnlijke slechte kennismaking en dialoog met de stewardess, en heel veel overdreven gedoe van George Kennedy. Zelfs voor een parodie is dit op het gênante af met ook nog eens bedenkelijke vrouwennamen net als in verschillende Bondfilms en vage vijanden met sabotage en tegenwerking.

Zoals gezegd, de finale is dan op zijn minst een plaatje, in de Alpen gefilmd op hoogte met een lading aan adviseurs binnen handbereik waar men dus echt wel de best voor heeft gedaan. Maar het is dan ook het enige dat rechtvaardigt om de film uit te zien want verder rammelt het aan alle kanten en is het allemaal ronduit slecht te noemen. Geen voldoende wat mij betreft.

Een film die beter geclassificeerd kan worden als drama dan oorlog, er komt weinig oorlog in voor en heeft de focus meer op het menselijk lijden en slechte omstandigheden.

Erg aardige film die vooral vanuit Italiaans oogpunt een aanklacht lijkt tegen de ijdele dictator en falende legerleiding. De omstandigheden zijn slecht en de aanvoer van triviale zaken nog slechter, desondanks zien de vier soldaten die in de zee zwemen er behoorlijk doorvoed uit. Toppunt is natuurlijk het gebrek aan munitie, materiaal. voedsel en water maar ondertussen wordt er wel een vrachtwagen schoensmeer en het paard van El Duce zelf afgeleverd voor een verwachte defilé in Alexandrie. De ijdelheid en onwetendheid staat in geen verhouding tot de werkelijke armzalige situatie. De film vervolgt daarna vooral in een uitzichtloos, armoedig en ellendig beeld met beangstigende voortekenen voor een op handen zijnde offensief. Met muziek die erg veel gelijkenissen vertoont met Full Metal Jacket.

Even wordt de film halverwege opgeschrikt door de aanval die de strijd om El Alamein, Operation Lightfoot, moet voorstellen en op een paar aardige shots na ben ik blij dat het voorbij is omdat het niet is waar de film omdraait en evenmin sterk oogt. Het materiaal is niet authentiek, de Engelsen komen wel erg merkwaardig in een groepje aan, de beelden lijken in die zin heel klein alsof ze niet meer mensen tot hun beschikking hadden en het ergste; oorlogsscenes in vertraging plus kreten en geschreeuw dat klinkt alsof het in een badkamer is opgenomen. By far het dieptepunt van de film wat jammer is omdat de rest van de film in het geheel niet onaardig is. Andere aspect waar de film toch lichtjes onder lijd is het feit dat de karakters erg weinig diepte krijgen en je ze niet echt leert kennen. Daardoor blijven bepaalde emoties en binding met de karakters op de vlakte.

Een chaos en terugtrekking wordt in beeld gebracht die de Duitse troepen waarschijnlijk net zo deden in en rond Stalingrad. En tenslotte eindigt de film op een prachtige en aangrijpende wijze plus aanklacht en boodschap met Serra alleen op de motor in die uitgestrektheid in een ijdele poging tot hulp en schakelt de film over naar een herdenkingswand waar vele Italiaanse gesneuvelden staan. In combinatie met de prachtige muziek grijpt me dat iedere keer weer ongelooflijk naar de strot. Zonder twijfel een catastrofe voor de Italianen gelijk aan Stalingrad voor de Duitsers, en vooral een aanklacht tegen een falende leiding die vooral de laatste minuten binnenkomt.

Aardige film maar ook niet meer dan dat.

Een avonturenfilm van de hand van Anthony Mann en daarmee een regisseur die al vaker met dit bijltje hakte. Op zich had ik geen buitengewone interesse voor deze film maar het cijfergemiddelde op MovieMeter haalde mij toch over ondanks de aanwezigheid van Charlton Heston.

En eigenlijk kunnen we het best kort houden omtrent deze El Cid want het straalt er van alle kanten af dat dit een helden- en avonturen-epos is van de oude leest betreft met prachtige decors en locaties, veldslagen, verstoten helden, een grootse opzet met veel figuranten en karakters, passende muziek en natuurlijk alle andere ingrediënten in de vorm van liefde, drama, verraad en natuurlijk een bescheiden held, een rol die Heston al vaker speelde.

Maar boeit dit drie uren durende epos mij? Nee, helaas niet echt terwijl het toch zeker niet slecht is. El Cid heeft eigenlijk alle ingrediënten en toch wil het niet echt aanslaan. Wellicht dat het persoonlijk is, misschien is het Heston waar ik een grondige hekel aan heb of is de film toch gewoon gedateerd. Afijn, een onvoldoende krijgt de film niet want kwaliteit zit er wel degelijk in maar mij deed het in ieder geval niets.

Film waar ik vrij blanco ingestapt ben aangezien ik nooit Daredevil heb gezien. Ondanks de matige waarderingen toch maar eens geprobeerd niet in de laatste plaats vanwege de appetijtelijke Jennifer Garner.

Vlot en met de eerste opdracht gaat de film van start, van enige introductie is weinig sprake. Van diepgang of karakter uitdieping ook niet, iets dat de gehele film zo blijft op de onrust na die te zien is als ze haar volgende opdracht afwacht. Iets dat nog enigszins een beeld geeft van een getroubleerd karakter. Veel soeps is het echter niet en behalve het feit dat haar moeder gedood is blijft Elektra een onbekende. De ontwikkelingen rond de volgende opdracht zijn voorspelbaar en de bende met huurmoordenaars doet me met hun afwijkende en veelzijdige talenten eerder aan een X-Men film denken.

Laten we eerlijk zijn, heel slecht is het allemaal net niet, maar bijster geweldig ook niet. De film lijkt vooral gericht op het zo veel mogelijk in beeld brengen van het fraaie lijf en leuke koppie van Garner. Iets dat gelukkig ook veel gedaan wordt en wat mij betreft de enige reden is überhaupt naar de film te zien. Verder blijft de enige acteur van naam en faam, Terence Stamp, veruit het bereik van de camera en komt helaas zelden voorbij schuiven.

Ja, ach...voor een keer aardig en dan vooral vanwege Garner.

Een film die ik al eens zag toen ik een jaar of vijftien a zestien was, en het staat me nog goed bij hoe vreselijk droevig ik was na afloop over deze prent, en het vreselijke lijden van deze man. Eens kijken of deze vlieger 25 jaar later nog steeds opgaat.

Lynch zet in eerste instantie een mooi en morsig beeld van de Londense straten neer. De zwart wit stijl werkt prima met de grauwe realiteit van die tijd. Het is een mooi en authentiek beeld van een smerige stad vol harde mensen die ternauwernood het hoofd boven water kunnen houden om te overleven. Voor een geval als Joseph Merrick is dan ook geen plaats, zijn enige redding tot opvang en wellicht eten is, hoe wreed ook, het rariteitenkabinet.

Wanneer eenmaal ontdekt wordt John subtiel in beeld gebracht. Schaduwrijke opnames, alleen een silhouet zoals op de universiteit, en de stem van Treves die alle kwalen opdreunt. De verschijning van Merrick lijkt dan voor de kijker ook niet gebracht als schokeffect zoals in een griezelfilm, de toon ligt op de reactie van de mensen. Wij zijn de toeschouwers van de toeschouwers in hun 'oeh' en 'ah', hun afgrijzen, en onuitgesproken vooroordelen over dit monster. Daarmee slaagt Lynch er ook subiet in empathie en gevoel te kweken bij de kijker voor de ongelukkige Merrick. Een ongelukkige, opgesloten in een kapot lichaam, waarvan we willen weten hoe het met hem gaat, daarentegen kijken de toeschouwers als ramptoeristen naar het voorgeschotelde, om lachend of geschokt naar huis en eigen sores terug te keren. Schokkend is het om vervolgens te zien hoe de portier, een 'monster in menselijk gedaante' wat mij betreft, een slaatje uit Merrick's aanwezigheid slaat. Hoewel ik moet zeggen dat de beweegredenen van Treves in eerste instantie ook nogal dubbel zijn, en de high society die vervolgens bij Joseph op de thee komt, bij mij ook een wat bittere smaak achter laat. Een moreel dilemma die zuster Motherhead terecht aanstipt, is hij dan toch nog een bezienswaardigheid geworden, alleen dan voor het hoger echelon?

De sfeer is wel bijzonder goed gedaan door Lynch, met muziek en reacties van mensen wordt er constant een ragfijne ongemakkelijke sfeer in stand gehouden, een sfeer van waaruit van alles kan gebeuren. Toch word er zo nu en dan ook met een prettig soort empathie gewerkt vanuit het personeel dat steeds meer voor hem open staat. Sommigen zeggen overigens dat ze weinig Lynch in de film zien, maar ik zie toch wel bepaalde dingetjes, bepaalde shots en close ups, het komt heel conventioneel over maar breekt toch regelmatig met kleine details. Dan de muziek, een fijne soundtrack van John Morris. Muziek die heel fijn is, maar toch ook mysterieus en een beetje circusachtige aandoet. Erg spitsvondig wat dat betreft. Dan nog niet te vergeten de acteerprestaties van John Hurt die een glansrol neerzet, begrijpelijk dat deze rol hem een Oscar opleverde.

Wat verder vooral beklijft aan de film is de schrijnende nachtmerrie die een angstaanjagend tipje van de sluier oplicht hoe zijn leven tot dan was. Verder blijft vooral de moraal hangen, hoe er gereageerd wordt op een dergelijke geval. Hoe hij bijvoorbeeld door het treinstation opgejaagd wordt, het is allemaal bijzonder pijnlijk. En het erge in die zin aan de situatie is nog wel dat er niets zal veranderen. John wordt niet anders en de reactie op hem zal nooit anders worden. Slechts de dood kan een verlossing zijn en onder de melancholische en droeve noten van het Barber's Adagio neemt John de keuze te willen sterven/ zijn leven te beëindigen door als een normaal mens te willen slapen. De man wil de zo graag normaal zijn, wat maar al te begrijpelijk is. En verdomd nog aan toe...Lynch slaagt er zelfs na 25 jaar weer in me van mijn stuk te krijgen.

Aardig maar niet super, in de verkeerde volgorde uiteraard, na deel 2 nu dan deel 1. Hoewel inhoudelijk beter en interessanter dan deel 2, toch eigenlijk gewoon niet mijn genre.

Opkomst van Elizabeth komt aan bod, in een al even zo vlotte toon als het andere deel. Aardig is het gekonkel en alle politieke beslommeringen, zo ook de aankleding en locaties. Eigenlijk is er naast de ruime cast en het prima acteren weinig mis met de film en is het begrijpelijk dat de film goed boerde tijdens de Oscars van '99.

Ondanks enkele erg aardige momenten, krijgt het mij nooit in de greep en kan het me maar matig boeien. Al met al is een biografie/drama met een dergelijke achtergrond en toon gewoon weg niet mijn ding. Desondanks zit er wel genoeg kwaliteit in de film.

Film die ik een kans gegeven heb vanwege de toch redelijke beoordelingen hier. Begrijp achteraf wel dat dit deel twee is.

Film valt vooral op vanwege zijn erg vlotte stijl, iets dat opzich niet helemaal past bij de gewoonten en etiquette van die tijd, maar overkomelijk is, mede door een altijd goede Blanchett en Rush. Een aantal prachtige scènes en opnames komen voorbij, het shot waar Blanchett op de klif staat met in de verte de brandend armada is adembenemend, net als een aantal locaties in hoog gewelvde gebouwen, kerken uiteraard, die ook fantastisch zijn. Mooie kleuren keuzes, kleuren filters overigens. Zelfs Owen valt niet uit de maat die in de vorm van charmante vrijbuiter Raleigh zowaar een rol gevonden heeft die hem redelijk past. Verder springt de aanslag eruit als een mooi opgebouwd en de rits aan machtswellustelingen met Mary Stuart als stuitende drama queen en Jordi Molla met een boeiend vertolking van Fillip.

Toch heeft de film moeite mij te boeien over de gehele lengte en vind ik de driehoeksverhouding tussen Elizabeth, Bess en Raleigh totaal niet interessant, zelfs nogal gezocht. Dan nog een puntje van kritiek over de gevoerde tactiek van Drake met de 'brandschepen', een middel die de Spaanse formatie uit elkaar dreef maar geen schepen tot zinken bracht. Iets dat wel min of meer in de film gesuggereerd wordt.

Elizabeth: The Golden Age valt dan ook vooral op als aardige film voor een keer met prachtige locaties, kostuums, de nodige drama en list en bedrog maar wel een ontbrekende x-factor. Eindoordeel is dan ook erg aardig voor een keer, maar niet meer dan dat.

Interessant drama die bijna een psychologische studie inhoud en veel interessante dingen aankaart maar toch net niet overtuigend genoeg is.

Cast iron bitch Michelle krijgt een behoorlijke reality check met het binnen dringen van een gemaskerde vreemdeling. De verkrachting komt in eerste instantie niet in beeld. De weerzinwekkende geluiden zijn genoeg en het is duidelijk dat het vooral om de nasleep zal gaan. Michelle lijkt nochtans weinig geraakt en blijft in haar rol waar vervolgens vooral op andere vlak allerlei wrijving en scheurtjes blijken te zijn. Haar familiegeschiedenis, de band met haar zoon en haar ex om maar eens wat te noemen. Geen slachtofferrol voor deze dame en door haar gedrag is het soms zelfs eens afvragen welke wraakoefening en lesje nederigheid dit is.

De verkrachting lijkt naast al het andere rumoer bijzaak te worden als duidelijk wordt welke een gebeurtenis op familie vlak haar zo kil en afstandelijk gemaakt heeft, zeg maar verknipt. Dan sluimert daar nog de bijzondere tegenstelling in de mens die zelfdestructie heet. Een ongrijpbaar soort overwonnen willen worden, de daarbij gepaarde strijd en de opwinding van iets veroveren en doen wat niet mag. Seks blijkt toch maar vooral een machtspel. Het familie gebeuren, vooral rond het kerstdiner en het vaderschap van haar zoon, is toch wel een bijzonder treurspel en is weinig subtiel van Michelle haar kant.

Hoewel strak gefilmd en goed geacteerd lijkt de film mij toch te veel te verzanden in een psychologische drama met gewoonweg teveel dingen die spelen. Moeder en vader issues, ongrijpbare seksuele verlangens, de verkrachting zelf, het falende moeder en grootmoederschap, jaloezie ten opzichte van haar ex, het willekeurige seksuele gedrag richting buurman en de man van haar beste vriendin en de haat verhouding met haar werknemers, en is de dader na anderhalf uur bekend en is die spanning op slag weg. Of het moet toch uiteindelijk zijn dat de verkrachting met terugwerkende kracht enige vorm van oprechtheid, eerlijkheid en gevoelens brengt.

Ondanks dit alles is Michelle interessant, soms humoristisch en soms een beetje spannend maar verder toch voor mij toch te kil, hard en afstandelijk om helemaal mee te kunnen.

Heel wat jaren terug vrij vlot na uitkomst de film gezien en het boek gelezen, en hoewel alleszins redelijk deed ik het geheel bij gebrek aan echte gruwel en grove momenten, en wellicht nog wat andere details die ik me zo niet meer kon herinneren, af als een oorlog/holocaust 'light' product en noemde ik het zelfs een boek/film voor vrouwen. Maar in het kader van 4 en 5 mei wilde ik de film opzich wel weer eens proberen al was het alleen maar voor een beoordeling.

Veel introductie komt er niet want gelijk met het begin van de film klinkt ook de klop op de deur met de betreffende en dramatische tot standkoming van de situatie waar alles om draait. Het is de opmaat voor het beeld van een zwarte bladzijde uit de Franse geschiedenis betreffende de razzia's van 16 en 17 juli 1942 waarbij meer dan 13000 Joden werden verzameld die er meerdere dagen onder erbarmelijke omstandigheden zaten. Tot daar geen enkel probleem met de film met de deportatie naar een kamp tot gevolg, met ontsnapping en wat er daarna allemaal gebeurt. De tweede lijn rond Julia lijkt niet veel meer om het lijf te hebben dan dat ze het verhaal onder de aandacht te willen brengen in de media, het is niet het interessantste gedeelte in tegenstelling tot de situatie rond Sarah.

Waar de situatie rond de laatstgenoemde zich halverwege de film al naar een dramatische climax toewerkt krijgt het verhaal rond Julia ook meer lading na een ontdekking die de geschiedenis wel heel dichtbij brengt ook al halen de switches met het heden regelmatig het tempo en de noodzaak uit het gedeelte met Sarah. Enkele andere dan al opgevallen pluspunten zijn toch wel de uitstekende muziek, het acteerwerk van Melusine Mayance, het prachtige monument met de namen die Julia op een gegeven moment bezoekt en een tweetal emotionele prikkels, zoals de scheiding tussen moeders en kinderen, die goed overkomen. Haar Naam Was Sarah is halverwege met een uitstekende revanche bezig en doet dat met een ingetogen soort subtiliteit en lijkt geen schok effect nodig te hebben.

Maar toch zo vlak na de helft wanneer de focus steeds meer op Julia komt te liggen komt er een kentering in de film die langzaam al het goedgemaakte terrein weer te niet doet. Want afgezien van de connectie met haar schoonfamilie vraag ik me regelmatig af waarom Julia zich nog zoveel verder in de zaak verdiept en zelfs op zoek gaat naar Sarah. Want met welk doel...? Wat wil ze dan...? Beseft ze niet dat dit een enorme privacy inbreuk is rond een zaak waar de betreffende misschien helemaal niet over wil praten? Met het hele plaatje compleet is het begrijpelijk dat Julia als onbedoelde aangever fungeert binnen het Starcynski/Rainsferd geheim dat daarna in beweging komt. Toch scoort het verhaal en karakter Julia totaal niet en voelt het onbeholpen en erg onsympathiek aan. Waarop we trouwens wel weer een shot krijgen van de broedende en getroebleerde Sarah die aangeeft dat er maar één iemand echt interessant is in deze film.

De afsluiting met de vernoeming is even voorspelbaar als emotioneel en maakt tot op zekere hoogte wel weer iets goed waarop de film als geheel toch wel een revanche heeft gehaald op mij als degelijk drama die een goede voldoende verdient. Toch zal het nooit de sterke film worden die anderen er overduidelijk wel inzien puur vanwege de tweede lijn rond Julia en diens drama en bemoeienis.