Opinions

Bij tijd en wijlen redelijk film, waar naast de altijd geweldige Del Toro, vooral scriptmatig veel aan valt op te merken met betrekking tot Nick.

Om meteen bij het goede te beginnen, na de aanloop problemen krijgt de film toch wel een heel aardig sfeertje en doet de soundtrack het goed met een Hans Zimmer aandoende tonen. Del Toro is in zijn gebruikelijke doen altijd een genot om naar te kijken en zet de controlerende en overheersende baas prima neer. En eigenlijk vind ik het jammer dat er niet meer momenten in zitten zoals de ontmoeting tussen Nick en Drago. Las dat Escobar verantwoordelijk werd geacht voor achtduizend moorden. Van mij hadden er ten behoeve van de dreiging en sfeer nog meer van zulke momenten in gemogen. Zijn beruchte kreet 'zilver of lood' heb ik niet opgemerkt, de auto vol kogelgaten die hij steevast aan zijn bezoek presenteerde als die van Bonnie en Clyde wel dan wel weer, en dat klopt dus.

Het slechte van de film en/of script is toch gewoon de aanwezigheid van Nick en de gang van zaken. Behalve dat de start-up met Maria amechtig aanvoelt, kan ik me daarnaast niet voorstellen hoe iemand die alle kenmerken van een minimalistische surferdude heeft, zo gemakkelijk meegaat in het materialistische en puissante leventje. 'Pablo handelt in cocaïne, een exportproduct.' No suprises there...als het geregisseerde huwelijksaanzoek je al niet gillende weg laat rennen van een dergelijke gek als Escobar dan zou je toch zekere stevig achter het oor krabben over het daarvoor genoemde. Toch duurt wel heel lang voor Nicky eens oppert dat ze wellicht andere oorden op moeten zoeken, iets dat niet alleen slapjes overkomt, maar qua realisme veel eerder naar voren had mogen komen vooral als westerling zijnde. Nick komt in die zin over als een plichtmatig, naïef, ongeloofwaardig en ruggengraatloos karakter, en dient slechts als kijkbuis voor de kijker en onnodig moreel kompas.

Lost Paradise drijft dan ook vooral voor het grootste deel op de aanwezigheid van Del Toro. Daarnaast is Traisac nog wel de moeite waard van het aanzien, en is het einde aardig. Een film met zo nu en dan redelijk momenten maar vooral ook niet meer dan dat.

My God, there is people coming out of your butt!

Boeiend, ontroerend, tragisch, maar vooral een behoorlijk diepgaande blik op de menselijke geest en haar valkuilen.

De film steek van wal rond de fletse Joel die de kleurrijke Clem ontmoet, een relatie die grote hoogten kent en uitmond in een drama wanneer ze uiteen valt. Verbijsterd door een soort van 'ingreep' die Clem heeft laten doen besluit Joel dit ook te doen. In een fase die ronduit briljante is door zijn montage zien we Joel zijn eigen herinneringen doornemen die vervolgens, waar hij praktisch bij staat, worden gewist. Herinneringen waaruit blijkt dat de relatie behalve grote hoogten ook diepe dalen kende, en bepaald niet altijd goed was. Desondanks ontdek Joel dat hij toch zeker bepaalde herinneringen wil bewaren en gaat de strijd aan.

Behalve een bijzonder verhaal over relaties, verlies, teleurstelling en verdriet gaat de film toch vooral ook over de vergankelijkheid van herinneringen en het geheugen. Enerzijds hebben we de slechte eigenschap ons op slechte dingen en negatieve eigenschappen te focussen, maar in een dergelijk geval als dit, liefdesverdriet, doen we het graag andersom en zijn we andermaal niet neutraal. De angst voor eenzaamheid en de somberheid van een leven alleen is een heet hangijzer voor velen waardoor we vaak meer pikken dan we zouden willen. Zo ook voor Joel die eveneens eenzaam overkomt. Des te treffender is de teleurstelling in de mislukte relatie, niet te verkroppen en daardoor is de wens uiteindelijk te breken met het verleden maar al te begrijpelijk. Laten we eerlijk zijn, iedereen heeft die wens wel eens gehad, iets of iemand uit je geheugen laten wissen. Maar behalve deze tragiek en sombere gedachten probeert het script van ESotSM ons toch ook een andere kant te laten zien. Dat een mens zonder herinneringen, goede of slechte, geen mens zou zijn. Waarom zouden we los van het verdriet van iets niet een herinnering kunnen koesteren? Hoe bitterzoet ook, en verschillend van dag en humeur, klopt de uitspraak 'beter liefde verloren, dan nooit liefgehad' toch wel enigszins. Buiten die filosofie blijkt de procedure alsnog niet te werken, of niet goed. Clem voelt zich alsnog rot, Mary trapt in de zelfde valkuil als ervoor omdat ze niets heeft geleerd van haar fout, en uiteindelijk kruist het pad van Joel en Clem toch weer. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en het lot laat zich niet tegen houden.

ESotSM is daarmee, behalve een koddige en soms humoristische prent, vooral iets dat stof tot nadenken geeft over verdriet, mislukte relaties en hoe je terugkijkt op mensen. De film draagt uiteindelijk een positief en hoopvol beeld uit over dingen die ons gemaakt hebben, en waar we of met een slechte gevoel, of een goed gevoel op terug kijken. Carey laat andermaal zien meer te kunnen dan gekke bekken trekken en verder vind ik vooral Wilkinson degelijk als altijd. Al met al een film die ik vroeger wel eens als droeviger ervoer maar inmiddels toch anders benader en nu inmiddels grappig, ontroerend, en als interessant zielenroersel zie.

Ooit nog wel eens redelijk van in shock geweest toen hij op tv was, niet dat de film nu zo eng is maar vond de beelden van 'de hel' toch best wel verontrustend en een onplezierige vibe vanuit gaan. Nu bijna twintig jaar later blijven een aantal dingen van de film best wel overeind, vallen er ook wat dingen tegen of zijn matig en vraag ik me vooral af of dit dezelfde film of andere versie is want ik meende me toch een shot te herinneren die ik niet terug gezien heb.

De psychologische 'griezel' die in eerste instantie gebruikt wordt doet het wat mij betreft wel goed. De niet duidbare aanwezigheid van 'iets' levends, de dingen die uit zichzelf lijken te gebeuren en vooral de subtiel gebrachte schrikmomenten van de crew samen met ernstigere dingen die heel kort in beeld genomen worden. Al met al wordt er wel een heerlijk sfeertje gekweekt. Na het sterke begin vallen er steeds meer dingen tegen. Waarom is er onweer te horen in het luchtledig? Waarom zag Neill voordat ze al bij het schip waren dingen die op het schip gebeurden? Waarom vervalt de film van best wel aardige psychologische griezel naar bloederige slasherhorror, die uiteraard teert op schokeffect, waarbij Neill zijn eigen ogen heeft uitgerukt? Jammer maar helaas, het script en het einde had wel wat beter gekund en inderdaad, zoals gezegd wordt, de overeenkomsten met onder andere Alien en The shining zijn talrijk. Zie ook wat dingen uit Sunshine terug.

Een best wel aardig begin, met een matig einde. Qua cast proberen Fishburne en Neill er nog van te maken wat ze kunnen. Isaacs is amper te herkennen met al dat haar en Justin valt vooral op als de knul uit de Bon Jovi clip. Aardig om weer een keer te zien, maar ook niet meer dan dat.

En wat die ontbrekende scene betreft, ik meen mij te herinneren dat de film stopt/ eindigt met een laatste shot op Fisburne of Neill. Een van tweeën wordt in beeld genomen, gezicht onder het bloed en vol van angst en ondertussen draaide de camera omheen. Ik kan me herinneren dat ik dit een behoorlijk verontrustende shot vond met alle geluiden er om heen.

Enkele jaren terug eens op tv meegepakt en altijd onthouden als prima film die ik wel aan mijn collectie wilde toevoegen. Iets dat zaterdag lukte en ook nog in een fraaie Blu-ray versie, en wauw, wat een meerwaarde heeft de film dan met zijn natuur en uitzichten.

Degelijk en rustig gaat de film van start met mensen die uitermate berekenend en professioneel met hun vak bezig zijn, en dat is mensen hun droom helpen verwezenlijken om de top van de Himalaya te bereiken. En dat is toch wel mooi om mensen te helpen met zo'n onderneming en mijlpaal. Het staat natuurlijk in schril contrast met de ondernemingen in de jaren '50, '60 en '70. Het wordt bijna meer een toeristische attractie dan dat het nog een survival of the fittest is hoewel je natuurlijk buitengewoon kundig, karaktervol en fit moet zijn om een kans te maken tot de top te komen. Prachtig is de reeds genoemde natuur en wat zitten daar toch mooi plaatjes bij van de ruwe bergtoppen, ijsvlakten en kloven. Werkelijk fantastisch. Ook mooi is het ritueel bij de monniken, tja, je bent in Nepal of niet.

En zo fraai het lijkt met het behalen van de top door verschillende expeditieleden, zo grillig kan het zijn op de berg waar iedere beslissing net verkeerd kan vallen en catastrofaal kan uitpakken. Onnodig te zeggen is dat wat dus gebeurt, overvallen door het weer, afspraken en materiaal waar men niet op kan rekenen, het is het recept voor een gevecht tot overleven in de diepvries die de Himalaya heet. En zoals gezegd wat is de controle uiteindelijk nihil, en zo degelijk als de eerste helft van de film is zo dramatisch en grillig slaat de film om naar het ware gezicht van de hoogste berg ter wereld die reeds 300 levens geëist heeft waarvan er nog minstens 200 liggen op de plek waar ze overleden, en wat wordt deze wreedheid van de natuur en de nietigheid van de mens uitstekend gebracht samen met het lijden, de onzekerheid en de onmacht. Opmerkelijk is het overleven van Beck die uiteindelijk het verhaal leverde hoewel Jon Krakauer, schrijver van onder meer Into The Wild, vast heeft meegedragen qua informatie. Wat Beck betreft lijken de wonder de wereld nog niet uit, zelfs niet op de Himalaya.

Everest is een uitstekende film over de zin en waanzin van het bergbeklimmen, het opzoeken van de grens, het overwinnen van jezelf, met een prima cast in de vorm van Clarke, Gyllenhaal en Brolin om maar eens een paar te noemen. De soundtrack is fraai en het natuurschoon is met de goede blu-ray kwaliteit om te watertanden en daarmee is Everest een meer dan fijne film te noemen.

Stukje nostalgie samen met de opvolger die ik dan eindelijk eens tegenkwam bij de kringloop en ik verbaas me er dan wel eens over dat ik sommige films maar zelden of juist niet tegenkom. Is dat zulk roversgoed dat het meteen weg is? Doen mensen dat nu eenmaal niet weg? Of is de uitgave er van zo gelimiteerd? Maar fijn, snel eens aan de slag met dit jeugdsentiment die toch vooral is blijven hangen in het geheugen vanwege Clyde.

En in die zin is het gevoel vooraf bijna legendarisch jeugdsentiment met een bepaalde nostalgie. Clint als de keiharde bare knuckle fighter, verschillende knokpartijen, zijn toenmalige vrouw/vriendin Sondra Locke als het liefje dat hij najaagt, een bijzonder knullige motorbende en natuurlijk de schunnige orang-oetan Clyde. En ansich doet de film het aardig vanaf het begin met zijn simpele eind jaren '70 charme, de aanstekelijke titelsong van Eddie Rabbitt, de niet onaardig uitziende Sondra Locke, en natuurlijk de humor rond de motorbende die vooral iedere keer voor lul staan met een beetje spektakel bijvoorbeeld geconfronteerd met moeder Beddoe.

Maar poeh, behalve dat blijft er toch geen spaan heel van dit jeugdsentiment. Want wat een inhoudsloze film die als rode draad slechts heeft dat Philo achter country zangeres Lynn aan zit, het gaat uiteindelijk bijna twee uren nergens over en gelukkig fleuren de knokpartijen, de slapstick rond de motorbende en de schunnige Clyde de boel nog een beetje op maar in feite is het veel en veel te mager en sluit ik me volledig aan bij het lage cijfer dat de film gemiddeld krijgt en dan wacht deel 2 nog.

Zaterdagavond eens even aan de slag met deze Everything Everywhere All At Once, want ja, een film die een Oscar wint voor beste film terwijl een film als The Whale op dat vlak niet eens genomineerd wordt doet dan toch afvragen en nieuwsgierig maken wat er zo bijzonder is aan deze film is. En waar ik al een verscheidenheid aan uiteenlopende reacties gelezen heb hier op MovieMeter is toch zeker wel duidelijk dat het een bijzondere film betreft.

Afijn, Evelyn dus, met een sjofelachtige wasserette, vervelende klanten, een falend huwelijk met haar man die bij haar weg wil, en een getroebleerde relatie met haar dochter. Om nog maar te zwijgen van de bemoeienisen van opa, het leven valt nogal tegen zou men kunnen zeggen. Al deze verwikkelingen worden met een soort tragikomische toon gebracht die een aparte vibe teweeg brengt. Maar dan blijkt manlief Waymond een bijzonder trucje te kunnen en openbaart zich een totaal andere wereld die zich in een absurd soort chaos ontvouwt waar ik toch regelmatig even zit te denken hoe het nu precies zit en waar het nu eigenlijk heen gaat.

Niettemin heeft het geheel even nodig om tot volle ontbranding te komen maar zijn we zo op het uur volledig los dat de absurditeiten je om de oren vliegen, de boel ontploft, de kungfu je om de oren vliegt en er heel wat dimensies voorbij komen. Zoals reeds gezegd is het een absurd en vermakelijk soort chaos met heel wat WTF momentjes. Bedenk het maar eens, en voer het maar eens uit. Ongeacht of je er nu veel mee hebt of niet, en laat ik vast verklappen dat ik er niet bijzonder veel mee heb, is het toch uitermate knap bedacht en goed gemaakt. Het is kleurrijk, fantasievol, humoristisch, geen moment saai en verveeld niet echt ondanks de behoorlijke speelduur en is dus alleszins vermakelijk te noemen.

Tenslotte is dan de vraag waar dit geheel nu eigenlijk over gaat en heen wil. Naastenliefde lees ik regelmatig en dat zou ik willen uitbreiden met fouten toegeven, en het tellen van je zegeningen, want hoe slecht soms het leven in je ogen ook uitgepakt is, goede momenten zijn er altijd en het leven is niet half zo duister en pechvol als we vaak geneigd zijn te denken. Daarnaast zou dingen los laten ook een thema kunnen zijn. Maar temidden van alle kolder heb ik toch een ander idee ontwikkelt waar ik verder niemand over hoor en wie weet dat er genoeg dingetjes zijn die ik gemist heb en het idee ondermijnen, dus schiet maar raak. Want vooral richting het einde krijg ik eigenlijk nergens bevestiging dat alles wat we rond Evelyn zien ook daadwerkelijk zo gebeurt en of de dingen net zo beleefd worden door anderen. Het is mogelijk alleen haar perceptie, en daarom vraag ik me dan ook af of we niet naar een immense, zeg maar gerust huge, midlife crisis zitten te kijken die zich op fantasievolle wijze in het hoofd van Evelyn afspeelt. Het haar coping mechanisme om toch iets bijzonders in haar man er zien met zijn trucje en hem voor zich te winnen met haar kungfu, wat hetzelfde telt voor het gevecht om haar dochter weer voor haar te winnen waar de sfeer behoorlijk vijandig is. Het zou allemaal symbolisch kunnen zijn...

Maar goed, buiten die theorie gelaten is Everything, Everywere, All At Once best leuk voor een keer en opzich een interessante film te noemen. Knap bedacht en gemaakt is het allemaal zeker en vervelen doet het niet. Maar ik heb er niet zoveel mee en ik vind het dan ook opvallend dat een film als dit Oscar beste film gewonnen heeft terwijl The Whale niet eens genomineerd was terwijl dat een film is die mij echt raakte. Afijn, smaken en meningen verschillen zullen we maar zeggen.

You could crack walnuts on her face.

Ik kwam A Cry In The Dark tegen bij de kringloop en getriggerd door een titel die mij niet meteen bekend voorkwam las ik toch even de synopsis waarop een herinnering meteen boven kwam met de kreet 'a dingo has my baby'. Daarmee dus een film die ik al eens zag als tiener zijnde en die best wel indruk maakte. En hier was ik best wel nieuwsgierig naar ondanks de niet eens zo hele goede waarderingen.

En wat wordt het idyllische plaatje van het gezin Chamberlain ruw verstoord en wat gaat er een emotionele prikkel uit van het moment ansich met de dingo, de baby, de eerste schok, afschuw, besef en saamhorigheid van aanwezigen die meteen betrokken zijn en hulp bieden. De film vervolgd zich met een beeld rond de familie in rouw die dit op hun eigen manier proberen te verwerken en de gebruikelijke gang van zaken door justitie, maar daar zit al vrij snel een kentering in met een kijk op de zaak die niet in het voordeel is van de familie en de shitstorm die los komt is niet te zuinig...

Overduidelijk is dat de zaak de gemoederen erg bezig hield in die tijd en sociale media zoals tegenwoordig was niet eens nodige voor veel aandacht, verdeeldheid en zelfs ruzie. Stuitend is toch wel hoe iedereen een mening heeft en veroordeeld, in die zin is er niet veel veranderd, het gaat hooguit sneller. Ontstellend is daarna toch wel de zaak met bewijslast die gevormd wordt en het steekspel tussen verdediging en aanklager die uitermate boeiend is. Het kan ook haast niet anders dat het stel praktisch uitelkaar valt onder alle druk. En andermaal wat een zaak met mensen die met elkaar op de vuist gaan en huilende juryleden.

Streep en Neil zetten wat mij betreft hun beste beentje voor, en veel kritiek op Streep snap ik niet zo of het moet juist vanwege het karakter Lindy zijn. Want na wat achtergrond check blijkt dat Lindy niet bepaald een innemend persoon bleek te zijn en veel hoon over zich heen kreeg als kil en afstandelijk. Streep zet dit wat mij betreft gewoon prima neer. Mooi zijn toch een paar bekende kiekjes van moeder en baby die nagemaakt zijn, net als de fraaie natuur van de outback en Ayersrock. Het maakt A Cry In The Dark in zijn totaliteit als een bizar verhaal en film die wat mij betreft best wel een beetje ondergewaardeerd wordt en wat mij betreft een sterke en boeiende film is.

Horror cult klassieker, niet perse in die volgorde, van de hand van bekende regisseur Sam Raimi, die ook nog eens behoorlijke goede waarderingen oogst. De kans die dan ook geboden werd door Veronica was niet één om lang over na te denken.

Het begin is bepaald niet geweldig. De reis naar het hutje is best wel erg te noemen, de montage en het bijna ongeluk is is verschrikkelijk slecht en eigenlijk verwacht ik vanaf daar het slechtste. Maar de benadering van het huisje zelf, met name de camera achter de auto, verraad toch wel een bepaalde klasse. Een opbouw die daarna nog een enkele keer gestoord wordt door of slecht acteerwerk of iets dat erg gekunsteld overkomt. Eenmaal na de net al even fraai achtervolging van Cheryl door het bos, slaat de vlam definitief in de pan met de nodige Gore. Iets waar ik toch altijd met een mengeling van ongemakkelijkheid en lachen naar kijk en dat is met The Evil Dead niet anders.

Fraai blijft bepaald camerawerk en de opbouw naar bepaalde momenten met muziek. Vooral de fase waarin Ash zich als enige nog in het huisje bevindt en langzaam door lijkt de draaien vind ik een uitermate goed gedeelte die niet zozeer om Gore of slasher draait maar vooral psychologisch is. Helaas werkt de fase daarna met de kinderlijk lachende Linda me weer erg op de lachspieren en blijf ik vooral met de vraag zitten dat iedereen soort van besmet word en verandert maar Ash niet ondanks enkele verwondingen en heel veel rondspattende derrie. Ook op het komische na hoe de resten van de in stukken gehakte Sheryl liggen na te trillen.

The Evil Dead is aardig voor een keer maar behalve dat kan ik er niet zoveel mee. De klasse is zekere af te lezen van een aantal dingen in opbouw, sfeer en camerawerk, het zijn dan ook deze dingen die de film een krappe voldoende bezorgen. Maar behalve dat weet ik niet of ik mijn hoofd moet schudden of in lachen moet uitbarsten van deze gruwelen.

Ah, lekker! De BBC staat altijd wel garant voor een paar leuke klassiekers zo weekends. En dat bracht dit weekend onderandere dit Hercule Poirot mysterie genaamd Evil under the sun waar ik dan ook best wel zin in had en leuk genoeg bleek.

Er wordt weer een prachtige locatie uitgezocht, er is weer de op het oog willekeurige groep vreemden, maar niets is wat het lijkt en al snel is het geheel een broeivat van haat en jaloezie, en we hebben toch de acteur die voor mij het beste in de rol Poirot past, David Suchet is net zo onlosmakelijk aan de rol verbonden, maar Ustinov zet de zonderlinge Belg toch wel het lekkerste neer. Want wat een apart mannetje is Poirot andermaal. Zowel grappig als apart is toch de reputatie die voor de detective uitsnelt, dus je zou je afvragen of het slim is je plan door te zetten met hem in de buurt, en zoals gebruikelijk wordt er een verhaal geschetst waar iedereen het eigenlijk gedaan kan hebben, een motief heeft, maar ook bijna iedereen een dichtgespijkerd alibi.

Het is tevens ook het zwakke punt van de film, want we zagen dit allemaal ook al eens in 'de trein' en 'op de Nijl'. De verdachtmakingen onderling, alle motieven van iedereen, en het best wel vergezochte plot met een dader die het beste net als een gemiddeld Wie Is De Mol seizoen gezocht kan worden bij degene die het meest onverwacht is. Dus ja, vernieuwd is het allemaal verre van, leuk is het op zich wel want anders dan 'de trein' en 'de Nijl' vaart Evil under the sun toch voornamelijk op heel veel humor rond de kolderieke soms malotige Poirot die al zoekend naar de dader er in slaagt iedereen tegen de haren in te strijken. Maggie Smith mag in die zin nog wel even genoemd worden met een uitstekende rol.

Evil under the sun vermaakt prima maar moet omwille van jeugdsentiment toch zijn meerdere kennen in de twee andere bekende titels. Maar deze is zeer te doen.

Als weekend afsluiter gisteren deze Evilenko er nog even in en dit moest ik zien aangezien Kind 44 van Tom Rob Smith jarenlang één van mijn favoriete boeken was. Helaas is de verfilming van Espinosa een verschrikkelijke aanfluiting, waarop enkele jaren terug Citizen X met Stephen Rea in beeld kwam en een sterke indruk maakte over de zaak Andrej Tsjikatilo die nooit kon plaatsvinden in Rusland aangezien seriemoordenaars een decadente Westerse ziekte was. Zoals duidelijk mag zijn boeit het onderwerp en moest ik deze film wel zien. Doch een succes werd het geenszins.

Ondanks de uitstekende McDowell in een voor hem maar al te bekende rol, die hij overigens goed neerzet qua gedrag en mimiek, lukt het toch eigenlijk geen moment met deze film die stroef en gekunsteld aanvoelt. Wanneer Timoerovich in beeld komt en het onderzoek begint te lopen, en de gruwelen in beeld worden gebracht, krijgt de film een iets andere dynamiek die niet perse verkeerd is. Sowieso is het beeld van een Rusland in rep en roer met het oude en nieuwe denken lijnrecht tegenover elkaar nog best aardig en toont een land in chaos.

Maar dat zijn hele kleine dingetjes waar de film daarna weer totaal ontspoord en dingen volgen zoals de psychiater die zelf op onderzoek uit gaat of de totaal onzinnige scene waar Evilenko en Timoerovich uit de kleren gaan. Wellicht dat dit onderdeel van de film is, en een poging een zo bevreemdend mogelijk beeld te tonen die ergens het midden houdt tussen psychologische thriller en semi horror. Toch slaat het bij mij nergens aan en vind ik deze film nog slechter dan het al bijzonder matige Child 44 omdat deze te veel afwijkt van het boek. Afijn, snel op naar de volgende wat mij betreft.

Degelijke Sci-fi mysterie die ik niet voor de eerste keer zag en om daar meteen op in te haken, ik wist de afloop dus al en wat me vooral opviel is dat er dan totaal geen spanningsboog meer in die film zit. Nu ben ik wel van het films herkijken en normaal kan de spanning van een film, mits goed opgevoerd, me nog naar de keel grijpen ook al weet ik de afloop. Toch was dit niet het geval van Ex Machina. van de andere kant vielen andere dingen me daardoor juist meer op.

Het verhaal is op zijn minst bijzonder te noemen en dan hebt ik het nog niet eens over het ontwikkelen van AI in een bijzonder aantrekkelijke robot, of de nare trekjes van Nathan, maar juist de locatie. Bijzonder is het in die zin te noemen dat een huis zo midden in the middle of nowhere zulke faciliteiten bezit, materialen en dat die gek daar aan zulke projecten werkt. Als hij een onderdeel nodig heeft, gooit Fed ex dat aan een parachute uit een vliegtuig? En die alcoholconsumptie...ondergrondse tunnel naar de dichtstbijzijnde Gall en Gall of een wijnkelder waar Hermann Goering jaloers op zo zijn?

Maar fijn terug naar de film, ondanks dat ik weet hoe het loopt en wat er gebeurt kan ik nog beter letten op de chemie tussen Caleb en Ava die ronduit intrigerend te noemen is en Caleb alle manier op lijkt te bewerken om maar te kunnen ontsnappen. Zo ook de wrijving die er is tussen Caleb en Nathan die uiteraard voor het grootste deel aan Nathan ligt. Dit is dan eigenlijk ook wel het sterke punt van de film en de spil waar alles omdraait, een driehoeksverhouding tussen de robot en de twee mannen en zowel Ava als Nathan gebruiken Caleb genadeloos. Dankzij de looks van Ava blijkt het graf dat Caleb zo zorgvuldig lijkt te graven voor Nathan zijn eigen zodra zij de deur uitstapt. Je kan uiteindelijk zeggen dat het experiment en de test geslaagd is. De AI is in die zin zover ontwikkeld dat het mensen kan bewerken en voor de gek houden, vraag is dan weer hoever dat komt door het vrouwelijke uiterlijk.

Een apart sfeertje is er wel, zo van what's going on, maar echt heel spannend wordt het niet. Heel eventjes wordt het een beetje sinister wanneer Caleb door alle bestanden bladert van alle andere experimenten en dan soms redelijk verontrustende beelden ziet van halve robots. Zelf toch een heel klein beetje zoiets van daar had misschien toch iets meer uit te halen geweest vooral omdat er van de spanning een tweede kijkbeurt weinig overblijft.

Anyway, degelijke film, interessant verhaal, boeiende acteerprestatie van alle drie en natuurlijk is het altijd leuk kijken naar Alicia Vikander.

En nog maar even de fantasy hoek in met deze Excalibur die heel veel raakvlakken heeft met de onlangs geziene serie met Sam Neill als Merlin. Het maakte het allemaal daarmee wel wat herkenbaarder en gemakkelijker in te nemen, en gemakkelijk in te nemen is deze film zeker die weinig tijd verspilt en daar zowel plus als minpunten in vind.

Van een intro is weinig sprake aangezien we meteen in een duistere sfeer met strijdende mannen zitten waar Uther de hulp aanroept van Merlin waarop een keten van gebeurtenissen wordt ingezet. Duidelijk is dat regie en script geen tijd verspillen en het eerste uur is het tempo van de film het beste te benoemen met de term 'zeven mijlslaarsen'. Want de gebeurtenissen rijgen zich aan één waar de sfeer soms best wel duister is, er veel humor is doormiddel van Merlin, en ik de moeizame gevechten tussen de geharnaste mannen best sterk vind in alle lompheid die er vanuit straalt. Uiteraard is het een komen en gaan van bekende namen binnen de legende waar Merlin allemaal bij betrokken was en is het best interessant de hele ontwikkeling van Excaliber, Camelot en alle hoofdrolspelers te zien. Het is in ieder geval allemaal een stuk vlotter dan de serie met Neill, hoewel je van Excalibur weer kan zeggen dat het geen moment de diepte ingaat qua karakters.

Uitermate fijn is toch wel de sterke muziek te noemen met veel Richard Wagner, Oh Fortuna van Orff, en de muziek van Trevor Jones. Dan is er natuurlijk de cast met een nagenoeg onherkenbare en erg jonge Helen Mirren en Gabriel Byrne, komen Liam Neeson en Patrick Stewart even voorbij en is Clive Swift beter bekend van Keeping up Appearances best een grappige verschijning. Wel apart dan weer dat regisseur John Boorman kennelijk zijn eigen dochter regisseert in een naakt/sex scene, best wel bijzonder en mogelijk ongemakkelijk lijkt mij. Andermaal haal ik nog even Merlin aan die met veel humor aangeeft niet meer voor de liefde te vangen is en ik vermoed dat hij zijn helm uit een George Michael clip heeft gestolen.

Toch zoals zo vaak met de gemiddelde ridder/fantasy film betreft is het Monty Python gevoel met The Knight Who Say Ni nooit ver weg wellicht ook een beetje ingegeven door Clive Swift. En zo zijn er hier ook wel weer van die stunteligachtige dingetjes, vooral Lancelot vind ik wel eens wat slapjes overkomen alsof het allemaal scherts is, dat zelfde geld tevens voor King Arthur zelf die niet heel geloofwaardig neergezet wordt door een acteur die toch net iets aan overtuigingskracht mist. Bovendien begint de film richting het einde toch echt te slepen en oninteressant te worden niet in de laatste plaats door de lengte. Puntje bij paaltje lijkt Excalibur, buiten zijn best wel rappe en aangename begin, toch te eindigen in een partijtje turven in plusjes en minnetjes en zit er wel een voldoende in maar is dit absoluut geen topfilm. Wellicht wel voor mensen met jeugdsentiment of liefhebbers van de legende en het genre. Nog even te benoemen dat de film wel een prachtige en stijlvolle filmposter heeft.

Zondagavond is al een tijdje klassieker avond, en ondertussen zijn er al een stuk of wat pareltjes voorbij gekomen. Vanavond was het de beurt aan Exodus, een film die zijn oorsprong kent in het gelijknamige boek van Leon Uris, een schrijver die ik goed kan waarderen in het geval van Gezworen Kameraden en Armageddon. Met enige interesse zette ik me dan ook wel aan de film ook al had ik wel schrik van de lange speelduur.

Boeiend is de kern van het verhaal wel te noemen, de Joden praktisch uitgeroeid opzoek naar een land dat ze nog accepteert of een streek waar men rustig kan leven, met Palestina als land of droom of dit nu beloofd is of niet. De oorlog is voorbij, maar voor de Joden kennelijk niet, want de strijd gaat verder. En ondanks alle verontwaardiging rond de Holocaust zit er nog steeds geen land of volk op ze te wachten. Het zijn ontegenzeggelijk interessante elementen waar, als je het mij vraagt, een prima miniserie van gemaakt had kunnen worden. Interessant is toch zeker de list om op de boot te geraken, de hongerstaking en onzekerheid rondom vertrek, maar tevens de strijd, worsteling en verzet eenmaal ter plaatse.

Nadelen zijn uiteraard al snel de enorme lengte van deze verfilming. Heel erg hoeft dat nog niet te zijn maar wel als er veel overbodige scènes zijn of momenten die voor mijn gevoel onnodige uitgesmeerd zijn. Had er dan een miniserie van gemaakt met duidelijke onderwerpen per aflevering, want Exodus heeft nu het kenmerk van een langgerekte brei die naarmate het einde nadert steeds meer aan kracht en indruk verliest met slechts enkele momenten dat er echt iets noemenswaardigs lijkt te gebeuren en dat is jammer gezien het lastige en ingewikkelde doch interessante onderwerp dat een betere vehicle had verdiend dan deze Exodus.

Newman maakt er het beste van en Eva Marie Saint is altijd fraai te zien maar veel te mager is het allemaal wel om deze zogenaamde epische strijd van 3,5 uur boeiend te houden. Nee, helaas, klassieker avond was dit keer een tegenvaller.

Donderdagavond tijdens en na het sporten deze Exorcisme of Emily Rose er even in gehad en daarmee toch wel een genre waarover ik mij nog altijd verbaasd dat ik dit tegenwoordig kijk, want dit had ik 20 tot 30 jaar geleden niet van mijzelf verwacht. In dit geval is het ook deels ingegeven omdat ik The Exorcist van Friedkin zo goed vind, maar daarmee is ook meteen de twijfel gezaaid of een dergelijke film als deze überhaupt in de buurt van dat niveau kan komen. Het antwoord daarop is natuurlijk nee, maar dat betekent niet in dat dit niet een acceptabele film kan zijn.

De teerling is geworpen gedurende het begin van de film, de vraag is wat er nu eigenlijk plaatsgevonden heeft, een onderzoek dat Erin Brunner mag gaan uitzoeken als verdediger van de priester. En in die beginfase lijkt de film eigenlijk ver weg van een horrorfilm te blijven, maar lijkt de film zich juist als rechtbank drama te manifesteren. Niet dat dit perse een slechte ontwikkeling is, maar de titel dekken of brengen wat je in eerste instantie verwacht lijkt de film niet te doen. Maar eenmaal in de flashbacks, aan de hand van ooggetuigen en het verhaal van priester Moore ontwikkeld de film zich daarna toch redelijk als horrorfilm. En het moet gezegd dat de momenten rond Emily in de kerk, en thuis met het eten van de insecten, of de schuur, toch best wel heftig en indrukwekkend zijn en goed geacteerd natuurlijk.

Naast het rechtbank gebeuren wordt het zelfs nog iets breder getrokken met duistere krachten waar Pater Moore mejuffrouw Erin voor waarschuwt. En ach, het geeft de film op zich wel iets extra's, daarnaast mag de prima cast nog wel even benoemd worden met Linney, Wilkinson en Carpenter, is de sfeer bij tijd en wijlen erg sterk net als de soundtrack. En dan schijnt dit ook nog allemaal tot op zekere hoogte waargebeurd te zijn, hoewel er wel de nodige verschillen zijn begrijp ik. Maar met de echte Exorcist kan deze film zich natuurlijk niet meten, die blijft qua sfeer en statuur onaantastbaar. Tevens is deze vorm van horror met duivels en uitdrijvingen niet helemaal mijn genre en heb ik het liever iets cultachtig, minder serieus. Maar goed, een prima film is dit of zeker wel en daar is het cijfer ook naar.

Rest in pieces!

En gisteravond verder met nummertje 2. Had ik dit al eens gezien...? Halverwege had ik zo mijn twijfels maar achteraf kwamen bepaalde dingen me toch wel bekend voor. En al vrij snel had ik toch wel de mening aangenomen dat dit deel beter is dan deel 2 en met grote de kans de beste van de trilogie.

En EX2 gaat prima van start met de inval op één of ander schijthol die uitermate spectaculaire met genoeg actie voltrekt. Aan kickass wapens en voertuigen ontbreekt het niet net als de achtervolging en ontsnapping op de rivier. Maar het feest begint uiteraard pas met Church die niet tevreden is met de afloop van deel 1 en nog shitklus heeft voor Barney en zijn gevolg in het fraaie en niet minder fictieve Gazak alwaar men stevig in de problemen geraakt, in een halve burgeroorlog verzeild en alle zeilen moet bijzetten om dit tot een goed einde te brengen.

Uiteraard opnieuw de schare aan actiehelden ditmaal aangevuld met Chuck Norris, JCVD, Scott Adkins en is nog miraculeuzer Dolph Lundgren weer tot leven gekomen. Andermaal is het geel vlot, actievol en spectaculaire, doen de stoere en droge mannen grappen het ook prima, valt de vliegveld scène op als een missie uit Call of Duty Modern Warfare 2, en is het geheel beter gefilmd, in beeld gebracht en gemonteerd dan in de eerste.

Het mag duidelijk zijn dat EX2 op alle vlakken beter scoort dan de eerste maar dit vooral ook doet omdat het concept duidelijk is door de eerste film, en dat betreft geen diepgang, weinig verhaal en vooral een shitload stoere mannen en actie, en in een iets getuneder jasje. Mogelijk dat het komt omdat Stallone zelf niet in de regisseursstoel zat.

En zo in de naweeën van al het oorlogsgeweld in de 4 en 5 mei week even ander geweld, want deze moest voor de vorm nog even afgewerkt worden. En het is vast geen verrassing als ik zeg dat dit de minste van de drie is.

Denderend gaat het geheel natuurlijk weer van start met de trein en de bevrijding van Snipes. Waar ik wel even van schrik is de aanzienlijke speelduur, want waar de andere twee hooguit rond de anderhalf uur zijn wat voor degelijke nonsens meer dan genoeg is, zitten we hier toch plotseling over de twee uren met de wetenschap wat er gaat komen. Want de intro en het vervolg is prima, met andermaal een uniek gezelschap voor handen. Het is helaas het vervolg halverwege de film met de vorming van het nieuwe team vol niet aansprekende karakters die echt afbreuk doet en me af doet vragen waar dit voor nodig is.

Wel leuk betreft de bad guy Gibson en de aanwezigheid van Banderas en Snipes die de vetes uit Assassin's en Demolition Man in een ander licht zetten. De actie en de humor in de haven is niet te zuinig en best geinig, net als het eindgevecht, of moet ik slagveld zeggen? Puntje bij paaltje vermaakt deel 3 dan toch best wel weer om vervolgens weer net te lang te doen op het einde over de verbroedering in de kroeg met de schrijnende scène waar het nieuwe team aan karaoke doet. Had die lui er uitgelaten met het resultaat dat dit al een half uur speeltijd gescheeld had en de film had sowieso al een halve ster extra gehad.

En effe voor de herkijk zo op de dinsdagavond in de zucht naar een beetje hersenloze actie. En dat is wat je krijgt met The Expandables, een film die ik overigens bij uitkomst in de bios meepakte.

En het concept is maar al te duidelijk met een overdaad aan geweld en wapengekletter en een oproep aan wellicht iedere beschikbaar cult figuur/actie held zich te melden voor dit project wat tot een reeks zou uitgroeien. En ach, The Expandables heeft zo zijn charme met de mannen die zich zelf vooral niet te serieus nemen en een overdaad aan testosterone alfa gedrag tonen. De muziek is lekker met ondermeer CCR en uiteraard moet de duikvlucht op de pier benoemd worden als geweldadig en orgastisch hoogtepunt om vooral even de geluidsset te testen.

The Expandables voldoet en levert waar het om gaat, maar toch wel een behoorlijk minpunt vind ik de montage, camerawerk en belichting. Want veel speelt zich af in het donker of slecht belichte locaties, en de montage en het camerawerk is ronduit warrig en chaotisch te noemen tijdens gevechten en actiescenes. Twijfel is er wel wat het cijfer betreft want een 3 vind ik eigenlijk te weinig, maar een 3,5 is net weer teveel.

You still think we're higher on the evolutionaire chain than monkeys?

Vooral geprobeerd omdat de Duitse versie me wel beviel, en hoewel de film een behoorlijk duo treft in Brody en Whitaker, en de film een redelijke eindfase heeft, is deze remake toch redelijk overbodig en wordt het niveau van de Duitse versie nergens bereikt.

Waar Brody in het begin aan de fletse kant is verbeterd hij zich sterk richting de climax, Whitaker is sowieso geweldig te noemen als man die niet met macht om kan gaan en last heeft van projectie vermoed ik. Over macht gesproken, irritatie en pesterijen zijn waar de mens zijn, daar is geen macht voor nodig. Qua spanning is het vooral de tweede helft waar echt de degens gekruist worden door de personages en de zaken uit de hand begint te lopen terwijl het begin juist flauwtjes aanvoelt. Bovendien wordt dit in Duitse versie iets meer geraamte gegeven met een hoofdpersoon dieverslaggever is en naar ik meen iemand anders een undercover politieagent.

Apart is het A Clockwork Orange momentje waar Piet Paulusma in voor lijkt te komen, fraai de aanwezigheid van de prachtige Maggie Grace, minder het karakter van Brody dat als leider aangewezen wordt door de bewakers, de boel naar het einde op gang zet maar eigenlijk nergens als leider overkomt. Ronduit dom is de suikerpatiënt die denkt zonder insuline te kunnen, sure!

Het maakt The Experiment tot een niet echt bijzondere en vooral overbodige film, ware het niet dat de climax het nog redelijk doet en de film enigszins redt. Maar genoeg voor een goed cijfer is het niet.

Aardige film over een 'ontdekkingsreis' die het vooral moet hebben van zijn einde, maar tijdens het middenstuk kampt met tempo en de noodzaak in te kunnen leven in een kind. Iets waar ik altijd al moeite mee heb gehad.

Een bijzonder uitgangspunt is het wel, het verlies en de tragedie van 9/11 door de ogen van een jongetje met Asperger. Een knul die overduidelijk aan zijn vader hangt en op erg goede wijze door zijn vader geprikkeld wordt te leven en zich te ontwikkelen ondanks zijn handicap, zover dat een handicap is. Thomas zet alles op alles de laatste 'expeditie' af te ronden ten einde zijn eigen ontwikkeling te onderstrepen en wellicht dat er nog de nodige kinderlijke naïviteit speelt dat alles 'goed' komt, wellicht een mirakel gebeurt met het oplossen van het laatste raadsel.

Eenmaal ingelezen wat de symptomen van Asperger zijn moet gezegd worden dat de jonge acteur dit wel erg goed en overtuigend neerzet. Gebrek aan empathie, moeite met uiten van emotie, de bijna deftige manier van praten, sociale angsten en de bijna dwangmatige interesse voor hobby's of kennis van dingen. Veel lijkt te draaien om Oskars eigen egocentrisch en empathieloos gedrag, iets waar hij natuurlijk weinig aan kan doen, en zijn tocht langs de Black's en hun emoties en zoektocht wellicht naar acceptatie van verlies en ontwikkeling zonder vader. De team-up met de oude baas is leuk en het vinden van de bestemming van de sleutel een deceptie.

Ondanks veel ingrediënten heeft de film ontzettende moeite mij te boeien in het midden gedeelte waar Oskar door de stad dwaalt en mensen bezoekt. Het is een gedeelte waar ik me erg moeilijk in kan leven. Het is na anderhalf dat ik opveer en de film me iets doet en zich in mijn optiek de echte boodschap ontvouwt, namelijk dat Oskar zijn vader heeft verloren maar zijn moeder heeft gevonden. De man die Bullock maar blijft knuffelen, over het algemeen alle mensen die Bullock ontvangen en instemmen met de komst van Oskar, onderstreept wat mij betreft het doorzettingsvermogen en goede in de mens en haalt opnieuw aan wat een ontzettende tragedie 9/11 wel niet was. Op boeiende wijze blijkt moeders ondanks eigen verdriet en verwerkingsproces meer met zoonlief bezig te zijn dan hij durfde vermoeden. Ondanks dat de sleutel zelf een deceptie is blijkt de zoektocht toch heel veel opgeleverd te hebben.

ELIC weet door zijn sterke einde nog een redelijke indruk te maken maar kan het mindere middenstuk helaas niet verbloemen. Eindoordeel is dan ook een aardige film voor een keer maar dat is het dan ook...

Een heel behoorlijk drama dat meer dan prima de middelen van de oorlog in de 21ste eeuw laat zien met al haar mogelijkheden en de afstand en veiligheid van waaruit dat gedaan kan worden, tevens zwengelt de film de discussie aan hoe ver men kan gaan. Heiligt het doel altijd de middelen en de slachtoffers? Hoe realistisch alle discussies zijn die er uit gevochten worden vraag ik me, hoewel men zich natuurlijk aan de 'rules of engagement' behoort te houden en het juridisch moet kloppen vraag ik me toch af in hoeverre men zal aarzelen als er een 'high value target' uitgeschakeld kan worden, en in hoeverre de piloot weigert te schieten en tegen zijn meerdere ingaat.

Een aardig verhaal wordt opgebouwd met de jacht op een terrorist. Eenmaal gelokaliseerd stijgt belangen als blijkt dat men zich voorbereid op een aanslag. Een hoop juridisch gekissebis en overleg op hoog niveau volgt om toestemming te krijgen. Op het moment dat er fiat volgt stijgt de spanning andermaal met het meisje binnen de killzone. Op intelligente wijze slaat de film daarna om naar een morele afweging wat belangrijker is. Want waar ligt de prioriteit? Moet het meisje als 'collateral damage' gezien worden of faal je sowieso in je taak de wereld een veiligere plek te maken als je haar slachtoffert om andere mensen te redden. Of moet je het juist andersom zien? De spanning stijgt alleen maar meer als er poging ondernomen worden om het kind er listig weg te lokken. Onrealistisch wellicht weer dat je 'operative' op de grond zichzelf daar volledig mee verraad en moet vluchten voor zijn leven. De helaasheid der dingen volgt en ik kan niet anders zeggen dat het niet raar is dat mensen, de ouders nu bijvoorbeeld radicaliseren na een dergelijke drama.

Erg aardig drama waarin de spanning mondjesmaat steeds meer stijgt, goed geacteerd, best wel mooi gemaakt allemaal en absoluut een interessante discussie. Toch grijpt het mij niet bij de strot zoals ik dat gewild had en komt het, wellicht zo bedoeld, wel eens wat te afstandelijk over. Hele aardige film, dikke voldoende, maar geen absolute top.

Weer zo'n heerlijk stuk jeugdsentiment, een film die ik voor het laatst zag ergens rond mijn 18de of 19de en de film ondanks zijn missers een warm hart toe droeg omdat ik destijds het boek van Ken Follett erg waardeerde en verschillende malen gelezen had. Eindelijk wist ik afgelopen maandag deze zeldzaam verkrijgbare film te pakken te krijgen via marktplaats voor een zacht prijsje. De vraag was alleen nog of er nog iets over zou blijven van alle sentiment en liefde voor het boek.

Van het begin wist ik evenwel niet veel meer tot Faber betrapt wordt door de huishoudster en de afloop daarvan gemakkelijk te raden valt. Na de kennismaking met David en Lucy ontspint zich toch een uitstekende kat en muis spel waar men de meesterspion op de hielen zit maar Faber ze met bluf en doortastendheid steeds een stap voor blijft. En het moet gezegd dat Faber uitermate kundig en doortastend overkomt, met deze man valt niet te sollen. De iet wat fragmentarische verteltrant komt ten einde bij de aankomst op het eiland met een sterke fase waar Faber uitstekend de situatie inschat met fraai psychologische spel, zich meteen van een machtspositie voorziet en de zaak naar zijn hand zet.

Het is toch niet snel daarna dat de film qua kwaliteit langzaam instort. De wijze waarop Lucy zich onvoorwaardelijk aan de voet gooit van Faber is wel erg vlot, net als het moment waarop Lucy door krijgt wat er allemaal speelt. Vooral die fase had meer uitgediept mogen worden en meer tijd mogen krijgen. De omslag komt wat dat betreft net wat te snel, iets waar in het boek volgens mij meer tijd voorgenomen wordt. Maar dit minpuntje wordt evenwel goed opgevangen door het uitstekende spel van Sutherland als de kille en berekenende maar ook charmante spion. Kate Nelligan, een erg mooie vrouw, doet qua spel zeker niet voor hem onder. Wat de film wel zwaar aangerekend kan worden zijn drie zichtbare helicopters op het vliegveld dat Faber onderzoekt. Een foutje zou je zeggen, maar nee, deze fout wordt nog eens dunnetjes overgedaan met het arriveren van een helicopter eind van de film wat toch echt wel een kolossale misser genoemd kan worden. Echt zonde, want in het boek arriveert men gewoon per boot.

Heel zwaar wil ik dit de film niet aanrekenen, maar dat is wellicht sentiment. Het blijft een uitstekende rol van Sutherland die behalve dwazen dus ook een uitermate serieuze rol kan spelen, en vooral de eerste fase van de film is uitstekend. Daarom is een mooi cijfer wel op zijn plaats.

Net niet binnen het jaar aan de remake een film die ik normaliter nooit op zou starten omdat ik het origineel niet echt boeiend vond maar de film werd me soort van in de schoot geworpen dus vooruit maar.

Het verhaal mag bekend zijn rond de jonge celliste met oogproblemen die na een transplantatie weer zou moeten kunnen zien, iets dat ook lukt ware het niet dat zoals bekend er een aantal bijwerkingen zijn, vervelende nog wel. Daar geen verrassing dus hoewel de oorsprong nu geen Azië betreft maar Mexico. Conclusie zo over de helft is toch wel dat deze remake iets meer horror is qua beelden of ik moet me het origineel niet heel goed kunnen herinneren maar die betitel ik in mijn comment toch meer als mysterie.

Maar verder biedt deze The Eye weinig nieuws onder de zon en is het wachten tot de ontknoping die we al soort van wisten door het orgineel. Aardig is nog wel de soms duistere en donkere sfeer, minder zijn overdramatische momenten zoals wanneer ze alle lichten kapot slaat na een volgende visioen. Een schakelaar gebruiken had gemakkelijker geweest. Het is zoals eerder gezegd voor mij de onderstreping van een weinig boeiende of bijzondere film die heel snel weer uit mijn geheugen zal verdwijnen en zeker niet aan het orgineel kan tippen hoewel ik die ook al niet super vond. Afijn, volgende film graag!

Kubricks erfenis die zich niet gemakkelijk laat vangen, ik hou wel van een wazige dubbelzinnige film, ook zeker van Kubrick in die zin, toch blijft Eyes Wide Shut een fenomeen die ten onder lijkt te gaan aan ongrijpbaarheid en verwachtingen.

Onder het motto: iedereen knijpt de kat in het donker, doet Alice een voor Bill nogal schokkende biecht. Samen met een soort dubbelzinnigheid ontstaat meteen de vraag, is Bill nu zo naïef of is Alice anders dan ze zich voordoet. Een roerige nacht ontstaat daarna, waar Bill met grootse plannen verschillende obscure plekken aandoet geplaagd door het beeld van zijn vrouw met een ander. Echter, in plaats van 'bevrediging' komt Bill in een erg mysterieuze wereld waar niets lijkt wat het is en achter de meeste schijn en spanning bittere teleurstelling en nuchterheid schuilt.

Waar gaat Eyes Wide Shut nu eigenlijk om? Iets dat niet heel duidelijk wordt. Is het de ontdekkingstocht van Bill, aangewakkerd door het verhaal van zijn vrouw, zelf toch opeens een zucht naar overspel en spanning krijgt? Een psychologische reis langs duistere kiertjes en hoekjes van de menselijke geest waar dierlijke begeerte en duistere fantasieën zorgvuldig zijn verstopt? Een reis die hem niet bepaald in de koude kleren gaat zitten. Of is het de tweespalt tussen fantasie en realiteit? Die avond in het donker alles spannend en mooi, de volgende dag juist een grauw soort ontnuchtering en de conclusie dat onder dat beetje glans een treurige dofheid zit. De tweespalt kan ook terug gevonden worden in het spreekwoordelijke dragen van een masker. Bill dacht zijn vrouw te kennen maar had geen idee wat er onderhuids speelde. Iets wat ook geïnterpreteerd kan worden als een vals gezicht. Het gezicht dat we richting de buitenwereld presenteren en de ware innerlijke gedachten, wensen en lusten. Een tweedeling die ook te vinden is in enerzijds de ontboezeming van Claire, maar van de andere kant weer de schaamte vanwege de droom, of juist de onwetendheid en daarna zoektocht van Bill. Wat wel duidelijk is dat beide ondanks de wens en lust gebukt gaan onder wroeging en geweten. Het verstand wint van het dierlijke...en uiteindelijk blijken Claire en Bill slechts een doorsnee stel die een hobbel overwinnen.

Interessante thematiek en filosofie, toch slaat de film nergens helemaal aan, iets dat deels komt door Cruise die nergens echt in de rol lijkt te zitten. Daarnaast is er wel wat een onderhuids spanning van het keurslijf en de drang te ontsnappen, vooral vlak na de biecht, toch kakt die vreselijk in, en vooral in The Mansion waar het zou moeten zinderen van de spanning, verzakt de film in een soort karikatuur met de nodige soft porno beelden die eerder puberaal aanvoelen dan spannend of erotisch.

Eyes Wide Shut lijkt vooral daarmee een nalatenschap van Kubrick dit in nevelen gehuld blijft en vooral ongrijpbaar. Alles heeft twee gezichten, zo wellicht ook dat het meer moet voorstellen dan het werkelijk is. Van de baas zelf zullen veel helaas geen uitleg meer krijgen.