Opinions

Yes....he was a taste of the forbidden fruit...

Elvis maar even meegepakt die enkele weken terug op tv was, want ja zo'n verhaal interesseert toch altijd weer vooral met zo'n cast. En opzich valt er wel het nodige op aan te merken, want zoals een collega al zei die de film afschoot, is het veelal vanuit het perspectief van de Colonel en uit ik zelf ook meteen als kritiekpunt dat je weinig de diepte ingaat rond het karakter Elvis. Maar dat is wat mij betreft slechts een kanttekening bij een film die toch zeker een aantal sterke punten heeft.

Uiteraard wordt de relatie tussen de Colonel en Elvis stevig onder de loep genomen en daarmee een soort van drijvende kracht achter de vluchtige Elvis. En over Parker kun je je veel afvragen maar net zoveel vaststellen. Waarom was de man Nederland ontvlucht, loog hij over een militaire rang en had hij zijn naam verandert? Het zijn kenmerken die zondermeer bij een 'con-artist' passen, het beeld van een overmatige gokker helpt daar niet in mee en natuurlijk zorgt hij er voor dat hij financieel niet aan het korte eind trekt. Van de andere kant laat Parker toch zien een begenadigd zakenman te zijn die overal geld uit weet te slaan, de boel verkoopt en maar al te goed weet wat de publieke opinie is, en men graag wil zien, en dat daar het meeste geld te halen is met de cancelcultuur daar eigenlijk al op de loer.

Natuurlijk staat daar tegenover de strijd tussen de twee, met de in het moment levende artiest die vooral zichzelf wil zijn en de zakenman aan de andere kant die oog heeft voor het imago en de centen. En ook al heeft de Colonel een slechte naam opgebouwd, je kunt het één niet zonder het ander zien. Zoals de Colonel op een gegeven moment stelt, ze zijn één, onderdeel van elkaar, en tevens moet gezegd dat de man heel veel regelt en oplost voor Elvis. Maar het meest boeiende vind ik toch wel de vibe die the king weet los te maken, de complete hysterie onder al het vrouwelijke met een hartslag, hoe hij de conservatieve jaren '50 op zijn kop zetten en een compleet gekkenhuis maakte van ieder optreden. Hij was indeed 'a taste of forbidden fruit' en wat wordt dat formidabel neergezet met bijvoorbeeld ook de buzz wanneer hij impulsief op de koffie gaat bij B.B. King en de aanloop op straat. Voeg daarbij een geweldig tijdsbeeld en muziek aan toe, hoewel de modernere r&b nummers me minder kunnen boeien en lichtelijk misplaatst aanvoelen, en een meer dan prima cast met Austin Butler die toch een meer dan behoorlijk prestatie neerzet en je hebt heel wat. Buiten dat swingt het natuurlijk aan alle kanten met B.B. King en Little Richard.

Hanks daarentegen is over het algemeen altijd een goede cast, heeft de grime zijn best gedaan, maar voelt zijn accent toch een beetje geforceerd aan alsof Hanks teveel zijn best wil doet. Maar goed, dat vind ik overkomelijk met treffende handjeklap momenten en het iconische Las Vegas optreden en niet te vergeten de roerige tijd met aanslagen en moord, ik noem Kennedy, King en Manson/Tate, op veel bekenden wat dan ook weer voor de nodige paranoia bij Elvis en zijn gevolg zorgt. En zoals zoveel artiesten vind Elvis nooit echt rust en tevredenheid, pikt iedereen een graantje mee, is er altijd de schaduwkant, een bepaalde treurigheid, en is hij zich pas zelf als hij op het podium staat en contact met zijn publiek heeft. Afijn, het mag duidelijk zijn dat mij dit wel smaakte ondanks dat het niet echt de diepte ingaat rond Elvis en de man toch een enigma blijft maar dit is wellicht beter want sommige dingen mogen wel een beetje onbekend blijven, een man als Elvis moet een beetje een mysterie blijven.

Aardig actie SF filmpje. Vooral strakke actie en vechtscènes. Ziet er verder prima uit. Copley steelt de show als los geslagen bad guy. Damon heeft een van zijn betere dagen, Foster vind ik daar en tegen erg matig, bijna irritant.

Zoals ik zeg, aardig voor de actie en spanning.

Totaal onbekende film die ik tegen kwam bij de kringloop, en nu hoop ik al langer de MacArthur film met Gregory Peck tegen te komen, maar ik dacht deze ook wel eens te kunnen proberen.

Tja...laat duidelijk zijn dat de Japanse cultuur een soort van 'Doos van Pandora' is. In Spooksoldaten van Hampton Sides en The Pacific van Peter Schrijvers is voor de gemiddelde geïnteresseerde al goed te lezen hoe de Japanse commandoketen werkt, hoe het hiërarchisch in elkaar steekt en hoe het cultureel zit omtrent de keizer en bepaalde gedragingen. Een wereld op zich en zonder een beetje kennis praktisch onbegrijpelijk. Het licht dat Emperor in die zin op de zaak werpt is interessant. Hoe is de cultuur, de gedachtegang en besluitvorming. En dan wil ik even een lans breken voor acteur Matthew Fox die mij best meevalt, want wat verschillende mensen kennelijk niet weten, Fox zou geen generaalstype zijn, is dat niet iedere generaal een dolle of blaffende hond is. In het geval van Fellors is de rang slechts een titel maar zit hij in de staf vanwege andere kwaliteiten. Als Azië-kenner in dit geval, en deze meneer was vooral thuis in psychologische oorlogsvoering en de inlichtingendienst, maar dat terzijde.

Helaas houdt het daar op met de pluspunten. De interviews en het stukje achtergrond is zo gezegd boeiend, van de rest kan dat niet gezegd worden. Zo vind ik Tommy Lee Jones een prima acteur en vaak een reden om te kijken, maar er is toch meer nodig dan een pilotenbril en de befaamde 'corncob pipe' om Douglas MacArthur neer te zetten. Gregory Peck deed dat in '77 ongetwijfeld een stuk beter, hij lijkt tenminste nog een beetje op het karakter, Jones totaal niet. Dan de plichtmatige liefdesaffaire tussen Bonner en Aya, net alsof men daarmee zo veel mogelijk vinkjes qua genre lijkt te willen zetten en wellicht wat vrouwelijke publiek aan wil trekken. Echt! Het is geen oorlogsfilm, er zit ook liefdesdrama in! Het Titanic syndroom noem ik dat, waar de context minder belangrijk of interessant is dan de totale omgeving.

Het mag duidelijk zijn dat deze Emperor niet bepaald mijn ding is. Verkeerde balans, slecht gecast, in het geval van Jones, en al met al over het gehele product gezien niet boeiend. Jammer, want een dergelijke geschiedenis verdient beter dan dit.

Een miniserie die mij behoorlijk onbekend was qua titel maar toch meegenomen heb vanwege de kringloop en geprobeerd vanwege de goede cast en omdat hij op MovieMeter en IMDb toch best wel goed gewaardeerd wordt. Maar voor mij kwam het er niet echt uit omtrent dit grote verhaal, in dit duffe stadje met heel veel karakters.

De opzet met het grootste verhaal, de vele karakters, de authentieke foto's en de geschiedenis van generaties uit de omgeving mag duidelijk zijn. En het beeld van deze microkosmos binnen een plekje als Empire Falls met al zijn geheimen doet mij regelmatig aan Stephen King denken die ook als geen ander families, generaties, gebeurtenissen, en geschiedenis doorelkaar kan mengen en schrijven. Maar ja, het houdt niet in dat het ook interessant is. Het acteren en de cast mag absoluut oké genoemd worden, net als de cirkel die men richting het einde rond krijgt omtrent Miles zijn moeder en de oude dame, oud zeer om het zomaar te zeggen. Niet te vergeten trouwens een fijne schare vrouwen met Hunt, Wright en Lowell.

En ach, het heeft zijn momenten vooral in de tweede fase waar het geheel tussen Whiting, Mayne en Roby iets meer qua verband op zijn plaats valt. Voor mijn gevoel is de aanloop wel veel te lang, zorgt een karakter als Max, Miles zijn vader, alleen maar voor afleiding en voegt weinig toe, net als het gebeuren rond John Voss. Het incident op school richting het einde rond Voss maakt nog wel even indruk, dat in tegenstelling betreffende de relatie van Janine en Walt. Ja uiteraard, ik snap dat dit allemaal beeldvorming is om aan te tonen hoe het met Miles gaat en hoe die worstelt met het verleden, maar het tempo wordt wel genadeloos langzaam uit deze serie gezogen met al die dingetjes. Nu begrijp ik dat het allemaal gebaseerd is op een heel goed boek en wellicht dat als je een liefhebber van het boek bent ook meer met deze serie hebt.

Begrijp me goed dat ik Empire Falls niet slecht vindt, verwijten die je eventueel wel zou kunnen maken zijn dat het allemaal wat aan de brave kant is, misschien een beetje naar soap neigt met al die relationele besognes, en ja, als het niet super boeit is de lengte toch ook gewoon een issue. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat ik hier weinig mee had, maar fijn, weer een voor de boeken, weer een comment een cijfer erbij en snel op naar de volgende.

Boy. Difficult boy!

Film die ik in mijn tienerjaren, of nog iets eerder, zag en me destijds een beetje bevreemdend over kwam. Een classic warmovie was het sowieso niet en de jonge Jim irriteerde me ook meer dan eens. Later bleek dat dit de inmiddels groot geworden Christian Bale is en dat maakt een herkijk zeker de moeite waard.

Empire of the Sun begint nochtans als een redelijk typerende Spielberg film. Herkenbaar is het contrast dat Spielberg vaker uitkiend in zijn films, ditmaal de sferische muziek in combinatie met de jonge Jim tegenover de harde werkelijkheid en het feit dat er oorlog is. Iets dat mij wat te ingekleurd en voorgekauwd is. De regisseur staat er voor mij om bekend heel erg voor de emotionele impact te gaan en zoals wel vaker vind ik het net wat to much hoewel het richting het einde beter wordt. Toch blijft het vind ik een probleem dat Spielberg er erg opgebrand lijkt met thema's als jeugd, onschuld, kind zijn en morele ethiek de kijker te willen raken. Dingen die hier ook weer allemaal voorbij komen hoewel het er allemaal voor Spielbergs doen iets minder dik bovenop ligt dit keer. Daarnaast is er het gebruikelijke oog voor camerawerk, montage....en ja, je ontkomt er niet aan, een soundtrack van John Williams. En ik zeg het niet graag, en ik kijk altijd even tijdens een film van de muziek is, maar als ik de naam Williams zie staan dan slik ik toch altijd weer. Want wat de beste man maakt is altijd even inwisselbaar en meestal sferische en zoetsappig gejengel.

Toch heeft Empire of the Sun erg goede momenten zoals onderweg naar de kerstviering waar een bevreemdend en onwerkelijk beeld wordt geschapen tussen de twee werelden. En dan te bedenken wat voor kruidvat aan rampspoed, felle strijd en vooral oorlogsmisdaden China zou worden. Zo is de dodenmars op het einde een pareltje te noemen qua sfeer en cinematografie net als het onwerkelijke beeld van het sportstadion vol met geplunderde spullen en de beelden van de verschillende kampen.

En noem je deze film, dan spreek je over Christian Bale uiteraard. Reeds ontzettend herkenbaar is zijn mimiek en presentatie, en hoewel regelmatig druk, zeg maar gerust hyperactief, bekomt dat toch redelijk richting het einde van de film, en de verdwaasde uitdrukking en blik in de ogen die hij dan regelmatig laat zien doet me aan Come And See denken. De rest van de cast mag natuurlijk niet vergeten worden met veel bekende namen zoals Malkovich, Richardson, Pantoliano en een grappig rolletje voor Ben Stiller.

Het maakt Empire of the Sun niet tot Spielbergs beste maar al met alwel tot een acceptabele, niet in de laatste plaats door het Welsh slaapliedje Suo Gan die niet veel meer doet dan de veilig schoot van moeder bezingen. Het is een aardige cirkel die daarmee rond is en het geheel tot een prima film weet te brengen.

En een volgende greep uit de verhuisdoos, waarvan de bodem gelukkig in zicht komt, tijdens het gebruikelijke maandagse sportmoment. En oh jakkes, weer een comedy, maar raar maar waar, deze Employee Of The Month viel me nog best me na recentere ervaringen met Music and Lyrics en 50 First Dates om maar een paar te noemen.

Het verhaal mag duidelijk zijn betreffende de tegenpolen Zack en Vince en vooral de strijd met elkaar, iets dat een hele andere dimensie krijgt wanneer Amy verwelkomt wordt als nieuwe collega. En ja laten we eerlijk zijn, wie zou daar nu niet zijn best voor willen doen, zo geschiedde de verandering van mega uitvreter naar fanatiekeling eerste klas en is daarmee een soort antiheld te noemen waar Vince een soort van schurk is die relateerbaar zal zijn voor velen van ons in een te haten arrogante, streberige, egoïstische narcist van een collega. Ik persoonlijk heb geen moeite een parallel te leggen met mijn vorige baan en een door velen zeer gehate collega voor me te zien. De strijd die vervolgens ontstaat is amusant te noemen, Dane Cook aimabel, Dax Shepard easy to hate precies zoals nodig is, Simpson best oké en de locatie betreffende een degelijke winkel ook best leuk.

Maar het is niet alleen de zon die schijnt want waar het eerste uur best leuk is wordt het richting het einde wel steeds flauwer en voorspelbaarder. Tim Bagley als manager met pestende lilliputter broer is tenenkrommend slecht, net als Semi het lichtelijk 'simpele' hoofdbewaking. Het is een optel/aftreksom waar Employee Of The Month met moeite weet te overleven. Feit is wel dat ik dit als Komedie beter te pruimen vind dan dat romantische gedoe met Barrymore of Hugh Grant. Afijn, prima voor een keer vooral door het eerst uur.

Not to be taken with alcohol. Remember that...

Ondanks de aanzienlijk leeftijd inmiddels alweer, kan me trouwens herinneren hem destijds in de bios gezien te hebben, nog altijd een uiterst vermakelijke en sfeervolle film.

Een bijzonder apocalyptisch beeld wordt neergezet rond de eeuwwisseling hier en daar aangezet met wel eens wat domme of onnozele dingen zoals bijvoorbeeld Schwarzenegger aan de kabel uit de helikopter, niet een sterke scène, en al de ontploffingen zoals wanneer Byrne het restaurant uit loopt en later Bobby en een copcar opruimt. Is gewoon too much. Desondanks heeft de film hele aardige ingrediënten om als eerst de zeer charmante Tunney te noemen, Byrne formidabel als duivel en Schwarzenegger ook aardig op dreef in een niet a-typische spierbundel rol maar als sombere ex-smeris. Uiteraard niet de meest gepolijste acteur toch wekt hij een bepaalde empathie en sympathie op. Rod Steiger ook nog wel even het noemen waard die direct iets toevoegt zodra in beeld.

Een prima beeld wordt in eerste instantie geschapen met het meisje in een soort web en Arnie die zich over haar ontfermt. Een aantal interessante en goede scènes komen voorbij zoals Byrne in het ziekenhuis en de afloop van de priester, dat met die appel is mooi en de bijna verwoesting van de kerk ziet er ook prima uit. Zo overigens ook de scene waar Byrne Arnie probeert over te halen in diens flat, hij verkoopt het aardig om zomaar te zeggen. Verder valt de soundtrack op als passend maar voelt het einde wat geforceerd aan omdat hij zich slechts een paar minuten hoefde in te houden. Al met al komt er op die wijze wel spreken van vrede en afsluiting.

Absoluut geen topper natuurlijk maar van tijd tot erg vermakelijk ook al had de film met iets meer nadruk op het occulte hogere ogen kunnen gooien.

Meer dan behoorlijke thriller aan de hand van David Ayer die meer dan prima de hectiek, van het milieu en werk, als politieagent laat zien in dergelijke probleemwijken.

Basis van het verhaal zijn twee agenten Brian en Mike die gedurende een lange periode gevolgd wordt door het gebruikelijke filmperspectief van de kijker, en deels door een camera en bodycam die ze zelf bij zich dragen. Vooral dat laatste wordt wel eens op warrige wijze gemonteerd en geknipt, dan ben je 1st person via de camera die Brian draagt, dan opeens sta je de situatie weer als buitenstaander te aanschouwen. Een stijlfout, als je het zo mag noemen, die mij niet heel erg stoort. Waar ik meer moeite met heb is het patserige air rond de mannen die toch wel redelijk vol van zichzelf zijn, erg zelfverzekerd overkomen, hun opdrachten uitkiezen op basis van dat ze zich zelf nogmaals op de kaart willen zetten, en zich te goed voelen voor het kleine werk. Hoewel storend is dit element nodig voor de opbouw van het verhaal, dus vooruit...

Wat End of Watch vooral goed maakt is het rappe tempo, de snoeiharde actie, het fenomeen van al die agentschappen door elkaar, het gevaar ván en ín bepaalde wijken, een bepaald gevoel van rauw realisme en een fijne stijl qua muziek en sfeer. De film doet mij dan ook erg aan het iconische Training Day van Fuqua denken wat niet raar is aangezien Ayer aan het script mee werkte. Desondanks blijft End of Watch mijlenver van dat niveau verwijdert mede door Pena en Gyllenhaal die prima zijn maar niet die extra factor hebben die Washington en Hawk bijvoorbeeld wel hebben, daarmee vooral te stellen dat Training Day van een andere orde is zonder End of Watch daar te kort mee te doen.

Desondanks is End of Watch een meer dan genietbare film met de nodige spanning en geweld en wat mij betreft de discussie politiegeweld aanzwengelt in het voordeel van de agenten.

Aardige oorlogsfilm die het vooral moet hebben van zijn drama, prima acteerwerk, mooie decors en zijn licht dramatische score die nogal in het geheugen blijft hangen en die je een uur later nog zit te neuriën. De film is gebaseerd op het boek De Rattenoorlog van D.L. Robbins, de schrijver van het boek romantiseert de ware gebeurtenissen ook al behoorlijk dus dat de film niet geheel waarheidsgetrouw is begint al bij de schrijver.

Wat ten eerste opvalt is het geschapen beeld van het Russische leger waar helaas weinig aan gelogen is. Veel tactieken destijds hingen alleen maar aan de ontzaglijke hoeveelheid soldaten die ze in de strijd konden gooien, gewapend of niet, meerdere getuigen en verhaal bevestigen dat soldaten vaak over hun kameraden moesten klimmen en dat men maar bleef komen. Een Duits officier vergeleek Rusland versus Duitsland ooit met een olifant die een mierennest aanvalt: het maakt niet uit hoeveel mieren we doodstampen op een gegeven momenten zullen de mieren de olifant tot op het bot kaal vreten.

Het beeld helaas van de politiek officieren en hun wandel, vooral in het begin, is ook redelijk spot on. Niet alleen letten die op iedere woord en stap die je zette maar ze hadden praktische een vrijbrief iedereen standrechtelijk te executeren, vooral terugtrekkende troepen, iets dat door politiek officieren 'lafheid in het aangezicht van de vijand' genoemd werd. De politiek commissarissen waren soms nog meer gehaat dan de vijand en als men een commissaris in handen van de Duitsers konden laten vallen deden ze dat. Want de Duitsers wisten er ook wel raad mee, de ergste martelingen en lijkschendingen aan het Oostfront waren soms in gegeven door de politiek commissarissen

Terug naar de film, hij wordt eerst wel als grondsoldaat ingezet en overleeft dat ternauwernood, dus dat klopt wel een beetje. Dan maakt hij kennis met de meestersluipschutter destijds in Stalingrad, ene Abzalov. Aangezien hij al een aardig potje kan schieten legt hij zich er daarna ook op toe wat opvalt bij zijn commandant. Hij krijgt daarna zijn eigen team, mag opleiden, krijgt ene Kulikov mee die overigens niet de geschiedenis heeft die degene in de film wel vertelt en zit voornamelijk achter de Duitse linies op een erg gevaarlijk gebied genaamd Mamajav Koergan. Een plek waar hij verschillende duels met verschillende kundige Duitse tegenstanders uitvecht. Konig komt pas tegen het einde van de slag voorbij en de Konig die in de film te zien is vormt eerder een samenvatting van meerdere tegenstanders/personages. Zo heeft het personage Danilov in het echt ook een veel minder prominente rol, hoewel hij wel doorslaggevend is in het vinden van Majoor Konig. Hij laat in werkelijkheid inderdaad zijn hoofd zien maar niet uit wroeging of schuld, maar juist uit opwinding omdat hij de Duitse schutter meende te hebben gezien. Op het moment dat Zajtsev hem doodschoot werd hij geassisteerd door Kulikov. Zo zijn de problemen die hij op een gegeven moment had met Danilov ook niet helemaal uit de lucht gegrepen alleen ging het om zijn divisiecommandant die ziekelijk jaloers was op alle aandacht, de reputatie en de hoge heren die hij mocht ontmoeten in de vorm van Chroetsjov en Zjoekov.

Er mankeert nogal het nodige aan de film qua echtheid, de gebeurtenissen rond Zajtsev zijn behoorlijk opgeleukt en gedramatiseerd. Desalniettemin moet gezegd worden dat het ondanks die punten van kritiek een vermakelijke en prima gemaakt film is. De aankomst, de oversteek, de stad zelf, het materiaal klopt, alleen jammer van die rare steekvlam wanneer de tanks schieten, de fabrieken waar ze regelmatig vertoeven zien er ook geweldig uit, zelfs het beeld met de dansende kinderen, een Stalingrad icoon, ontbreekt niet. De soldaten zien er vies en vermoeid uit, en ja, er leefden nog steeds burgers onder de puinhopen. Stalin verbood net als bij Stalingrad als Moskou en Leningrad dat de bevolking geëvacueerd werd want dan had het Rode leger een reden om te vechten. De gang en wandel van het Rode leger zoals ik die al eerder noemde en het beeld van de leiding en politiek officieren. Al met al is het een mooi tijdsbeeld en zal het niet ver naast ze waarheid zitten. Ik las overigens dat veteranen van het Rode leger fel op de film tegen geweest waren toen hij uitkwam, want zo vonden ze dat het boven genoemde beeld, wat juist door velen wordt bevestigd als waar, volgens hun helemaal niet klopt. I wonder...

Al met al een echt leuke film om van tijd tot tijd er eens in te gooien.

En toen waren we alweer aanbeland bij de laatste van het stapeltje oorlogsweek en daarmee met deze The Enemy Below een film die ik vorige week pas tegenkwam bij de kringloop en ik nog snel toegevoegde aan het stapeltje net als The Bunker. En ergens kwam mij dit erg bekend voor, had ik deze film al niet? Had ik deze al niet gezien? En het antwoord gold nee op beide. Lijkt het dan heel erg veel ergens op? I guess...

Het verhaal is verder duidelijk zat rond een jager op patrouille die vervolgens een U-boot op het spoor komt en de jacht vol aan gaat, en waar er aanvankelijk twijfel was onder de bemanning van het vaartuig was over hun kapitein Murrell blijkt dit toch een uitermate capabel officier te zijn. Het resultaat is een krachtmeting tussen twee kapiteins beide door de wol geverfd en niet op hun achterhoofd gevallen en buiten dat twee sterke acteurs die met overtuiging hun rol spelen in het geval van Mitchum en Jürgens. Het is met recht een stevig duel tussen twee kanonnen te noemen wat we daarna te zien krijgen.

En het vervolg wordt prima in beeld gebracht met alle protocollen en handelingen rond de dieptebommen, de tactiek van de jager om de U-boot uit te lokken en de maatregelen die de U-boot kapitein weer neemt om aan de sonar van de jager te ontkomen, wat dat betreft een mooi spel tussen jager en prooi die net zo gemakkelijk om kan draaien. Fraai in beeld gebracht alle handelingen op het achterdek en de zware explosies van de dieptebomaanvallen terwijl Mitchum op de open brug staat en ziet er zelfs indrukwekkend uit. Het geeft te denken wat een dergelijke explosieve kracht onder water met een U-boot doet. Verder is het vooral Jürgens die koud als ijs de jager probeert af te schudden waar de mannen uiteindelijk in een mooie finale tegen overelkaar komen te staan.

Das Boot is het natuurlijk niet of welk andere modernere en vlotte film, want buiten de gevechtshandelingen om gaat The Enemy Below niet bepaald de diepte in en stroopt zo in het begin ook nog wel eens. Toch tekent The Enemy Below een meer dan goed beeld rond de oorlogsvoering op en onderwater. En dan zou ik nog bijna de mooie filmposter vergeten.

En als weekend afsluiter deze Enemy of the State nog even en daarmee een film die ik bij uitkomst in de bios zag, en de eerste indruk me nog wel redelijk vers in het geheugen ligt. Maar is dat alweer 25 jaar geleden? Jemig...

En mjoa... Enemy of the State maakt destijds best wel een oké indruk, maar zakt anno 2023 toch best wel een beetje door het ijs. Aan de cast zal het niet liggen want Hackman is sowieso altijd wel een meerwaarde, Jon Voigt ook, en zelfs Smith is te pruimen in een voor zijn doen erg serieus rol. Ook leuk de perfecte casting van Tom Sizemore als louche baas, past perfect. En op zich pakt de film uit met een destijds lonkend fenomeen dat heden ten dage nog actueler is, namelijk Big Brother is watching you. Aardig is het beeld van de vele technologische hulpmiddelen die ingezet kunnen worden en hoe uiteindelijk het leven van Robert Dean overhoop gehaald wordt. Het afluisteren van Rachel en Robert kan een regelrechte The Conversation rip-off genoemd worden, maar buiten dat maakt Scott er een typische actie thriller van, herkenbaar voor dat decennium, met de voor Scott soms zeer herkenbare hysterische montage.

En het begin tot en met de klopjacht op Robert Dean is best oké te noemen, zo ook de pogingen om hem voor het lapje te houden, maar op een gegeven moment gaat het wel sterk ten koste van de geloofwaardigheid en wordt het beeld van alle surveillance en controle toch wel lichtelijk overtrokken, alsof men iedere camera overal maar te kust en te keur kan manipuleren en daar ook meteen een 3D beeld van kan maken. En soms slaat het gewoon ook helemaal nergens op met dikke schietpartijen, idiote achtervolgingen en snelle flashie auto's voor deze zogenaamde undercovers. En waar het huis van de Dean's over hoop halen om een camera te verstoppen misschien heel slim lijkt zit daar ook weer een keerzijde aan, want met zo'n chaos is men toch geneigd op te gaan ruimen, en ja, dan kan je ook wel eens wat vinden natuurlijk, dus is dat dan heel slim of heel dom? Of ze moeten natuurlijk alleen in de brandmelders zitten. Dan die zogenaamde brand in die textielkamer waarbij ik het bijzonder vind dat karakter Robert dat overleeft, met zoveel vuur zou die al lang gestikt zijn. Dan de scène waarin hij in de lift zit met Hackman, ze bewegen verticaal, ze zitten in een lift, wordt er geroepen. Knap dat je dat op een scherm kan zien wat niet meer dan een raster is met een paar bewegende bliepjes, en dan komt daar zo'n totaal overbodige maar heel interessant klinkende roep 'anybody got a visual', hoe dan? Er word toch net vastgesteld dat ze in een lift zitten wat hen totaal overrompeld? Het zijn voor mij van die kleine momenten waarmee men een film interessanter probeert te maken maar het geheel in mijn ogen juist onderuit haalt.

Geinig is dan nog wel hoe Hackman met al zijn know how Reynolds op een koekje van eigen deeg trakteert, maar dan heb ik de film toch eigenlijk al weggezet en beoordeeld als een gedateerde jaren '90 film die typerend is voor dat decennium qua actie, snelheid en een erg blits verhaal. Het resultaat is degelijk en best geinig, maar verre van bijzonder en maakt niet meer de indruk van toen.

Beter! Deel dat de laatste keer overgeslagen werd toen Veronica de Dirty Harry reeks uitzond. Toen sprong men van het tweede naar het vierde deel als ik me goed herinner. En het moet gezegd dat de opvolgers van de eerste Dirty Harry steeds minder werden en geen enkele film ook maar in de buurt komt van het eerste deel qua niveau. Toch doet The Enforcer een meer dan behoorlijke gooi.

Één ding is altijd hetzelfde in de Dirty Harry's, namelijk gajes en de bikkelharde Callahan die van het niet lullen maar poetsen is. In deze dus ook niet anders waar verschillende gradaties tuig voorbij komt die met zijn harde vuist of grote blaffer kennis maken. Even belachelijk als kostelijk is de scene met de kidnapping in de winkel waar hij voldoet aan hun eis en ze een auto bezorgd. Schieten en dan pas vragen stellen is de werkwijze waarmee hij op het pad terecht van een moordenaar en zijn bende die zijn ex-partner om zeep heeft geholpen, iets dat ze natuurlijk beter niet hadden kunnen doen.

Fraai is het jaren '70 tijdsbeeld, de auto's en vooral de erg fijn en jazzy soundtrack. De humor is ook prima en de verstoorde pornoshoot is grappig, de sexles en het lopende band werk met de oude dames wat de pornoindustrie betreft is zowel weerzinwekkend als sneu. Humoristisch is tevens de gewenste hervormingen met meer dames binnen The Force en recherche. Een fenomeen dat daar misschien als grap geïntroduceerd werd maar heden ten dage nog altijd een terugkerende en maar al te serieuze discussie is. Harry reageert erop zoals verwacht en zoals de hele discussie überhaupt verdiend, namelijk dat het er niet toe doet of je een man of vrouw bent maar of je het werk aan kan en de gewenste ervaring hebt. Grappig overigens dat dit Lacey is van de serie Cagney and Lacey is en het prima doet overigens.

Als The Enforcer een zwak punt bezit dan betreft dat de bad guy die in de opening nog lekker fout en sadistisch is en een bijzonder zenuwtrekje heeft. Toch al snel, mede vanwege de actiegroep, blijft er van dat beeld niets over en is Bobby op het einde een oppervlakkige slapjanus en huilebalk. Dat had beter gekund. Desondanks is The Enforcer een meer dan prima jaren '70 politiethriller met een niet al te moeilijk verhaal. Leuk voor een keer en zeker beter dan de films die hier nog na kwamen.

Tragisch liefdesdrama 'firing on all cylinders', gebaseerd op het niet bijster interessante boek van Ondaatje. Ik weet nog dat ik vlak na uitkomst ernstig teleurgesteld was in de film omdat de genoemde oorlog eerder achtergrond is dan hoofdzaak.

De film vertelt zich als een soort van mysterie waarin je langzaam de hoofdpersonen en geschiedenis leert kennen. Hanna is een getormenteerd karakter door alle ellende en verliezen om zich heen, en lijkt vrede te willen zoeken in een soort fatalisme, en vlucht uit de werkelijkheid, door op een afgelegen plek voor een stervende te willen zorgen. Een intieme band bloeit op. Wellicht ziet zij in hem een soort verpersoonlijking voor alles dat ze verloren heeft en leeft ze in de utopie dat ze hem in leven kan houden. Langzaam aan ontrafelt de geschiedenis zichzelf mede daar een aantal niet geheel toevallige passanten.

Prachtig zijn de Italiaanse landschappen en natuur, de beelden van de woestijn die soms op mystieke wijze gebracht worden en de expeditie zijn ook bijzonder mooi die bijna op liederlijke wijze vertelt wordt. Tevens prachtig zijn de lijdensweg in het begin en de medicijnman met al zijn flesjes. De scene met de jeep op de mijn is apart gefilmd, de spanning rondom de bom bij het viaduct is tergend te noemen en de scene met de gevangen Dafoe wiens duimen er afgesneden wordenis op het onwerkelijke af. Neem bijvoorbeeld die bevreemdende discussie die Prochnow met zijn staf voert of duimen vingers zijn.

Terug naar de film zelf die vooral ontspruit in het begin van de expeditie tussen KST en RF. Langzaam worden dingen duidelijk en ontstaat er een raar soort spanning en chemie tussen de tijd die bijvoorbeeld uitstekend in zijn hotelkamer tot een hoogtepunt komt. Bijzonder hoe er tussen de arrogante en gesloten Almasy en de charmante en innemende Katherine een bijzondere lading ontstaat. Een relatie met keuzes die uiteindelijk vele gevolgen heeft, soms met tragisch afloop, knap is het te noemen hoe alles langzaam aan in elkaar valt en bij elkaar komt, zo ook de aanwezigheid van een passant. Pijnlijk is te zien hoe ieder met zijn eigen geschiedenis en demonen worstelt. Na twee uren, waarna de film verander in een soort sfeervol drama poëzie, ontbrand het sleutelmoment. wat de kern is voor de belangrijkste situatie in alle hevigheid. De gewonde Katherine, en Lazlo strijdend om tijdig terug te komen. Een wrangheid en tragedie bij zijn terugkeer die zijn weerga niet kent met de toch wel dramatische gedachte hoe ze daar in het donker lag weg te kwijnen. Hij heeft haar niet kunnen redden. De tocht die hij maakt al huilend met het in een wit laken gehulde lichaam vind ik hartverscheurend.

The English Patient is in die zin een liefdesdrama die zijn gelijke niet kent, met een ronduit prachtig opbouw en ronduit geweldige acteerprestaties vooral van Fiennes en Binoche. Iedereen heeft iets of iemand verloren op het einde en de uiteindelijke afloop lijkt even logisch als onontkoombaar. De film is kunstig en mooi gemonteerd, de sfeer op het poëtische af, neem bijvoorbeeld de muurschilderingen in de kerk waar een bepaald charme en romantiek afspat. De film is geladen met tragiek, maar wel verdomd mooie tragiek. Terecht in de prijzen gevallen wat mij betreft.

Voor de tweede keer deze vakantie aan de film marathon te beginnen met deze Enigma uit '82 die ik bij de kringloop had opgevist. En ik had er werkelijk geen idee van of het iets was buiten de meer dan behoorlijke cast. En eerlijk gezegd bleek het allemaal niet zo heel erg goed wat het stemgemiddelde al verraad.

En ansich lijkt het nog niet zo verkeerd, een onheilspellende soundtrack en de achterdocht van karakter Alex terwijl hij naar huis loopt. Maar dit neemt al snel een verkeerde richting, want hoe dom die paranoia in zijn eigen huis met dingen die hij zelf veroorzaakt heeft druppende kraan of het pak achter het douchegordijn, of dat CIA volk wat opeens uit lucht komt vallen en hem probeert te verzuipen is zijn eigen badkuip om hem vervolgens te rekruteren. Lekker logisch allemaal. Dan de bewering dat er een chip zat in de enigma van de Duitsers gedurende de Tweede Wereldoorlog, dat was volgens mij toch gewoon rotor techniek hoor. Wat zich daarna ontvouwt is een vrij standaard verhaal met verschillende partijen die elkaar te slim af willen zijn, romantische besognes met de nodige andere offers. Is het heel slecht? Dat wellicht niet eens, maar verder is het verre van onderscheidend of bijzonder.

Aardig is dan wel weer het plot dat men de chip wil stelen en dat dit moet mislukken om de Russen ervan te overtuigen dat men niet al lang meeluistert. Maar buiten een uitstekende Sam Neill piept en kraakt het aan alle kanten zoals wanneer Alex de schroeven niet terug monteert als ie de chip heeft verwisseld, domme continuïteitsfout wat dat betreft. Of de gevangenis waar hij Karen bevrijdt waarbij het lijkt of men in een inrichting zit. Wel aardig is dan weer dat Alex zich toch kennelijk overal naar binnen weet te bluffen. Maar goed, op dat moment is allang duidelijk dat deze Enigma verre van een hoogvlieger is en dan ook geen voldoende gaat krijgen.

Aardig verhaal van Harris dat zich gemakkelijk laat vergelijken met andere spionage verhalen zoals die van Ken Follett of Daniel Silva.

Jericho zal onnodig te zeggen enigszins gebasseerd zijn op Alan Turing, de massamoord bij Katyn is een aardig gegeven verwerkt te hebben in dit verhaal en een aardig 'enigma' wordt in die zin rond Claire gesponnen en vooral naast de daadwerkelijke problemen met de Enigma.

Aardig op zijn best, leuk om weer eens gezien te hebben en daar is het dan ook mee gezegd.

U zult wel zien. U bent hier net, u zal veranderen. Net als wij allemaal.

Een beeld als Vietnam of Afghanistan, alleen dan in Algerije. Een vergeten oorlog rond een kolonie net als Indochina. Een onvergetelijke beeld laat de film in eerste instantie niet na met een aantal in beeld gebrachte acties en hard geweld. Het is eigenlijk wel zoals we vaker zagen.

Echter springt deze film eruit vanwege zijn gekozen hoofdpersoon en diens visie en veranderend perspectief. In de kern draait de film rond de idealistische Terrien die vol normen en waarden zijn 'tour' begint maar gedurende de film steeds verder afglijdt. Langzaam zien we wat voor neerwaartse vicieuze cirkel oorlog voor de menselijke geest is. Een constante morele afstomping, in combinatie met spanning, teleurstelling, verlies en verharding van die ziel, die een mens gekke dingen laat doen. Het is het in een roes gebrachte kookpunt, rond de martelingen, waar de film in uitblinkt. Een verlies van onschuld die een tragische verandering van geest inhoudt. Het leven zal nooit weer het zelfde zijn.

L'Ennemi Intime laat zich gemakkelijk vergelijken met 9 Rota en Full Metal Jacket, toch behaald de film ondanks zijn boeiende perspectief niet helemaal dat niveau. Ten laatste Dupontel, Magimel en de mooie soundtrack van Desplat te noemen. Het maakt deze film tot een meer dan puike zit.

Jacques Mesrine part 2 stond nog altijd op het to do lijstje, de vraag was alleen wanneer de mogelijkheid zich voor zou doen en dat gebeurde vanmiddag plotseling dankzij de kringloop.

Een verschil, en voor mijn gevoel beter, is dat de voorgeschiedenis allemaal geweest is in deel 1. Ditmaal geen fragmentarisch gehup door de jaren heen om jeugd, dienstplicht en eerdere vrouw en kind in beeld te brengen maar een direct beeld van wat er de laatste jaren gebeurde. En dat is bij tijd en wijlen het best te omschrijven als radicalisering, grof geweld en heel veel brutaliteit. Fascinerende man in die zin met zijn bluf en lef en hoe hij om gaat met het boerengezin, of het ontvangst van de commissaris in zijn hotelkamer met een dikke sigaar en champagne. Daar tegenover staat dan weer uitbarstingen van nietsontziend geweld en lijkt er toch echt een steekje los te zitten. Bijzonder vind ik dan weer de contradictie die Mesrine uitspreekt over Sylvia dat ze een aandachtsgeile slet is. Joh...! Wat zou ze anders met jouw moeten denk je?

Iets beter is deel 2 wel vanwege zijn directere verhaal en vlotte geweld, maar echt boeien doet het me andermaal niet. Het tijdsbeeld en oog voor detail is dan nog wel fraai, het idee hoe één iemand zo een land in de greep hield is misschien een beetje een onderschat fenomeen en had beter uitgewerkt kunnen worden en Cassel speelt de rol van blufkikker overtuigend en wordt er mooi opgebouwd naar de eindscene. Maar verder heb ik er weinig mee. Gezien en klaar, iets beter dan de eerste, maar een beter cijfer ga ik niet geven.

Oh my god, zet er een recent jaartal achter en het is een Quentin Tarantino cultfilm, een vage ode aan iets.

Zeer vermakelijk voor een keer, weinig tot totaal geen verhaal, slechts een excuus voor een overdaad aan klappen begeleid door rare geluiden. De film doet me in die zin wat James Bond achtig aan, de gevechten en de toernooi opzet doet me dan weer heel denken aan Jean Claude van Damme films. Verder sympathieke helden, en buitengewoon gemene schurken.

Duidelijk een film voor mensen die van vechtfilms houden, en van cult.

En verder met The Equalizer waar we bij het tweede deel waren aanbeland en daarmee een deel die ik nog niet had gezien. Wat te verwachten was de vraag want gaan we op precies dezelfde voet verder of wordt er een beetje een ander verhaal geschapen, en vooral het laatste bleek het geval.

Uiteraard hebben we andermaal McCall die redelijk anoniem leeft en hier en daar een klein klusje doet en vooral een baken van rust is voor zijn omgeving en daarmee tot op zekere hoogte een vervolg van het bekende recept. Toch is vanaf het begin duidelijk ook dat McCall niet alleen in de eigen omgeving blijft maar zijn vleugels uitslaat, zelfs internationaal gaat en vooral bewust optreed als 'engel des wrake' terwijl het hem in het eerste deel wat meer overkomt. Niet dat dit veel uitmaakt maar de verrassing is wel iets meer weg en begint een film zoals deel 2 wel veel meer op een Jason Bourne-achtig iets te lijken.

Maar desalniettemin is het best genietbaar met de gebruikelijke Washington swung, is het lekker hoe hij de omhoog gevallen kantoorpikkies afstraft vanwege stagiaire Amy, en gaan we zoals reeds gezegd verder dan een gemiddelde wraakactie en komen we nu in iets terecht met complotten, bedrog en het 'who dunnit ' aspect. Slecht? Goed? Mwoah...vooral doorzichtig waar het al vrij snel duidelijk is dat Miles een zwak punt gaat worden en Pascal maar weer eens bewijst dat hij nooit te vertrouwen is. Aardig is vervolgens dan wel weer het eindgevecht in het dorpje maar is het natuurlijk onzin dat Dave in een vliegende storm op een toren gaat liggen met een scherpschuttersgeweer. De man moet onmogelijk te verstaan zijn of iets kunnen zien noch een gericht schot kunnen lossen als hij al niet van die toren afvliegt in een dergelijke ziedende storm. Dan erger ik me ook nog de tering aan Miles die verstopt in de schuilplaats niet een moment zijn snavel weet te houden, alsof York en zijn team dat niet horen als ze daar aan het zoeken zijn.

Heel erg sterk vonden we dit deel dan ook niet en is de eerste uiteraard een klasse beter. Echt vervelen doet het dan weer niet, echt slecht is het nu ook weer niet, met een behoorlijke cast, budget en goede Washington, maar verder dan gemiddeld komt dit niet en valt het eindcijfer uit op drie sterren. Benieuwd of er iets aan verbetering zit in het derde deel.

Na een week uitstel dan toch eindelijk The Equalizer 3 aan de beurt en potdikke zowaar genaaid door Netflix want volgens mij hebben ze de film te vroeg van hun platform gehaald. Maar gelukkig boodt Pathe uitkomst waar hij te huur was. En laat ik meteen zeggen dat deze beter smaakte dan het tweede deel die ik niet echt bijzonder vond.

En daar hebben we McCall andermaal als judge en excutor in één, zowaar in de problemen maar goed opgevangen in een Siciliaans dorpje waar het credo 'niet teveel vragen, niet teveel weten' heerst. En het leven blijkt goed, het leven blijkt mooi, en natuurlijk is Italië prachtig zoals ik uit eigen ervaring weet. McCall wentelt zich in een heerlijk leven, maar ja, het zou natuurlijk geen Equalizer zijn zonder een stel boeven die nodig een lesje moeten hebben en wie kan dat nu beter dan Robert McCall. Opvallend daarin is toch wel de sobere en ietwat tragische opening rond McCall die toch niet zo 'in control' en onaantastbaar lijkt als de vorige delen en dat is best wel goed.

En natuurlijk heeft McCall even nodig om op volle toeren te komen, maar dan gaat het er ook wel weer lekker aan toe en gaan er heel wat bad guys hemelen. De film is wat dat betreft straight on en houdt eigenlijk niet veel meer in dan de naderende strijd met de comora, en hoewel dat natuurlijk voorspelbaar is, wordt er knap opgebouwd zoals in het restaurant en daarbuiten. Een voordeel heeft de film sowieso ten opzichte van het tweede deel in het vele malen simpeler verhaal. Want deel 2 slaagt naar mijn mening niet helemaal met het Jason Bourne-achtige spionage/detective complot met een bad guy die je ook nog eens van verre en ziet komen. Niet dat de kingpin in dit deel lang verborgen blijft, toch leent zich dit beter bij een dergelijke opzet.

Wellicht dat de finale een klein beetje wordt afgeraffeld, toch smaakt mij dit beter dan het tweede deel uiteraard andermaal een combinatie met grof geweld, een prima cast en soundtrack, het duo uit Man on Fire weer compleet waar 'Pita' nog altijd dezelfde mimiek heeft maar Fanning verder als actrice weinig brengt als klein minpuntje. Toch vermaakt deze The Equalizer meer dan prima.

Met meer haast dan bedoelt de Equalizer reeks opgestart, want waar ik de tijd had willen nemen om deze eens rustig te zien samen met een kameraad stonden we plotseling voor een deadline aangezien deel 3 halverwege maart van Netflix verdwijnt. Dus aanpassen, aanslingeren en kijken maar met het eerste deel die we ooit al eens huurden uit de videotheek en toen afdeden als wel oké maar niet bijzonder. We hadden er toen meer van verwacht, maar nu deze keer voldeed de film al veel beter.

Het betreft natuurlijk een rol voor Washington op het lijf geschreven rond de charismatische maar mysterieuze Robert die zijn dagen slijt in de plaatselijke hardwarestore maar stiekem toch heel wat meer in zijn mars heeft wanneer hij opkomt voor prostituee Terri. Desalniettemin is het beeld ook vooraf sterk rond de eenzame en methodische Robert waar een heel klein tintje PTSS om heen lijkt te hangen en daarnaast een rol vergelijkbaar met John Creasy in Man on Fire, toch komt de rol en film qua kwaliteit en lading niet een moment in de beurt van de laatst genoemde titel. Desondanks is The Equalizer op alle lagen meer dan oké, als minpunt zou je aan kunnen halen dat de film niet bijzonder spannend is aangezien het toch allemaal wel goed gaat komen en Washington toch simpelweg niet kan verliezen.

Washington doet dit allemaal natuurlijk op de automatische piloot, cooler dan cool, twee fraaie dames in de vorm van Moretz en vooral Bennett, en Marton Csokas waar ik normaal nooit van onder de indruk ben maar hier toch echt wel een goede rol neerzet en dus vooral ook een sterke bad guy. Waar de eerste actiescènes in het kantoor van het Chinese restaurant qua montage nog erg warrig overkomen wordt dat verderop in de film stukken beter en bouwt de film zich op aangename manier op met een aantal heerlijke momenten zoals het uithoren van Masters en natuurlijk de slachting in de bouwmarkt. Dan is er natuurlijk nog de prima soundtrack en verdient The Equalizer toch een goed cijfer omdat het een prima film voor een goede avond vermaak betreft.

Eerste keer gezien gisteravond en het was even wennen. Ook niet meteen heel erg van onder de indruk. Afgaande op de tekst 'Forget the Matrix, this movie wil blow you away' viel de hoeveelheid actie me enigszins tegen.

Interessant beeld, dat veel overeenkomsten heeft met bijvoorbeeld 1984, wordt gecreëerd, en in plaats van een 'onderdrukte' als invalshoek wordt er gebruik gemaakt van een 'handhaver' die langzaam begint te twijfelen. De totalitaire staat belet iedere individu iets te voelen waardoor moord en geweld wordt tegen gegaan. Toch is de staat zelf op iedere straathoek met pantservoertuigen en handhavers aanwezig. Het typerende spierballenbeeld van een tirannieke staat. In de relatief korte film die er weinig gras over laat groeien, en niet bepaald de diepte in gaat, nog de tijd er voor heeft, speelt Errol al snel de valse noot waardoor het balletje begint te rollen bij John. Echter, een beetje een paradox vind ik wel dat niemand binnen de staat iets mag voelen, daar ook een medicijn voor krijgt, maar toch wordt er van John verwacht op gevoel en intuïtie aan te voelen wat anderen denken en of het 'sense-offender' zijn. Een beetje paradoxaal of het medicijn moet een emotie-onderdrukker zijn.

Een zoektocht naar antwoorden en ontwikkeling volgt, iets waar meer achter lijkt te zitten dan schijnt, en waar het verhaal je ook een paar keer subtiel op het verkeerde been zet. Verder is de actie die er is best apart te noemen, bepaalde actiescenes zoals het uitroeien van de eerst verzetshaard, in het donker door Bale, is uitermate kunstig te noemen. Net als latere en andere vechtscenes. Hoewel de Gun-kata wel lijkt op bepaalde manoeuvres en de bullit-time van de Matrix heeft men toch een eigen ding in die zin bedacht. Dan is er de geweldige soundtrack van Klaus Badelt die het futuristische wereldje echt kracht bij zet met zijn moderne klanken. Tezamen maakt dit Equilibrium tot en best wel stijlvol geheel met een prima acterende Bale. Toch had ik er even net wat meer van verwacht, ondanks dat staat de film op de lijst om met de tijd weer eens te doen en de mening dan bij te schaffen.

Eindelijk aan mijn collectie toe weten te voegen, en het was inmiddels alweer wat jaartjes geleden dat ik deze absurde film zag. Een film die ook een tweede keer niet alleen hilarisch is, maar des te meer indruk maakt met zijn inhoudelijk en maatschappelijk kritisch aanklacht.

De vraag als zo vaak, een vraag die overigens ook uitstekend met het intense en rauwe Der Hauptman werd beantwoord, hoe dan? Nou, zo dus. En dan ook letterlijk zo. Een gek die subtiel inspeelt op de massa en onvrede, een gek die als ongevaarlijk gezien wordt en waar men om lacht, een gek die haat en radicalisering voortbrengt en dat terwijl we toch weten wat er in het verleden allemaal gebeurt is? Niet zozeer Hitler zelf maar alle vooroordelen, haat en trammelant lijkt toch een circulaire die eens in de zoveel tijd terugkeert en de mens het hoofd doet verliezen. Verontrustende is in dit geval Hitler, nog erger is dat hij daar veelal niet voor nodig is. De mens is kort van geheugen blijkt maar weer.

Op satirische maar niet minder enge wijze wordt de invloed van Hitler in de 21ste eeuw geschetst met alle mogelijkheden die tv en internet biedt. Gevaarlijk omdat er meer mensen te bereiken zijn, maar tevens kunnen er ook meer mensen zelfbewust stelling nemen, dus in principe een mes dat aan twee kanten snijd. Fantastisch is overigens de wijze waarop Hitler subtiel de radicalen en neonazi's voor gek zet. Briljant is de woedeuitbarsting van Sensenbrink die in alles een kopie is van Hitlers woedeuitbarsting in Der Untergang. Dan is er de geweldige muziek keuze met verschillende schlagernummers die de absurditeit van het geheel nog eens benadrukken. De cast en acteerprestaties zijn uitstekend met nadruk op Oliver Masucci en de leuke Franziska Wulf als ghotic secretaresse. Om als laatste het kippenvel moment rond oma Krömeijer aan te halen, 'Weten jullie niet wie dat is? Doe iets!'

Kostelijk, absurd, hilarisch...maar ook verontrustend en eigenlijk doodeng. Kortom stof tot nadenken.

Eraser, waar ik vooral de scene met de koelkast van kende doormiddel van een filmprogramma, leek mij een typische 12 in dozijn Schwarzenegger film en eigenlijk ontbrak het me altijd aan de interesse om deze film te zien. Toch kwam er verandering na onlangs een stukje gezien te hebben en de redelijk positieve reacties op MM. Dus...vort met de geit.

En ik moet zeggen dat de film best te pruimen is hoewel men de opening net wat te snel en vlot uit de verf willen laten komen, ik bedoel waarom bel je de politie al terwijl nog niet eens alles op zijn plaats ligt en je voor jezelf een deadline creëert. Sterker, de film maakt eigenlijk een onverwachte prima indruk met een degelijke Arnie en een complot waar getuigen uit het programma worden afgelegd. De actie mag ook als prima benoemd worden. Helaas, omdat ik ooit een film versie van het boek las, heeft het plot en wie de dader is geen verrassing voor me, niet dat dit veel uitmaakt aangezien er in de film ook al snel niet aan te ontkomen valt. Het is toch bijna jammer dat de film zo op het uur zichzelf onderuit haalt met een ongeloofwaardige, zeg maar gerust onzinnige, toestanden en daar niet meer van hersteld, helaas wordt het alleen maar erger.

Je kan je uiteraard afvragen wat geloofwaardig is in een film over complottheorieën tot in het hoogste, wonderwapens van heb ik jouw daar en een karakter als Kruger die eigenlijk heel low profile moet zijn voor dergelijk werk en dan gespeeld wordt door een kolos met een belachelijk accent. Het zijn dingetjes die nog te lijden zijn in die zin maar met één hand aan een jumbojet hangen op zoek naar een parachute...? Gewoon zonde...het is toch echt het moment dat de film van een naar boven afgeronde 3.5 naar een 2.5 stort. Het ongelooflijke incasseringsvermogen en de kolderieke vechtpartij op de zeecontainer maken het er niet slechter op maar ook niet beter. Net als de scene met de krokodillen, niet slecht, niet heel goed.

En dat terwijl Eraser toch best aardig onderweg was en het is vanaf de helft aan de mooie Vanessa Williams te danken dat ik niet afhaak, maar bijzonder bleek dit allemaal niet te zijn. Meer dan een 2.5 zit er dan ook niet in.

En dan eindelijk aan de slag met David Lynch zijn meest merkwaardige film die alleen al bij het zien van de trailer gefronsde wenkbrauwen oproept. En eerlijk gezegd hou ik hier wel van want Mulholland Drive en Lost Highway zijn films die je meerdere keren kan zien en over kunt discussiëren om dan nog niet de essentie gevonden te hebben en dat is met Eraserhead niet anders die nog raadselachtiger en weirder te noemen is.

Men neme Henry Spencer die al dan niet bewust een nazaat heeft gecreëerd wat leidt tot een ontmoeting met de schoonouders met vervolgens de echtelijke plicht ten opzichte van de vrouw, kind, zorg en samenwonen. Simpel toch...? Niets bijzonders toch...? Mwoah...niet als het uit handen van David Lynch is. Opvallend is sowieso de gevoerde zwart/wit en duistere stijl, de hallucinante wegtrekkers met vreemde planeten, spermatoiden, een vrouw in de kachel en een vreemde man die aan de handels en of knoppen van het geheel zit. Dan mogen we alle kolderieke en vreemde karakters en figuren, met natuurlijk als hoogtepunt 'het', niet vergeten, is er een constante monotone stroom van geluiden op de achtergrond die het geheel iets dreigends plus een surrealistische vibe geven en is er door de Circus muziek sprake van een carnavaleske sfeer. Zeg maar gerust 'the horror, the horror...' niet dat het allemaal nu zo eng is maar wel uitermate ongemakkelijk met een toefje psychologische griezel die toch het einde der tijden of het leven 'as we know it' lijkt te beëindigen.

De vraag is natuurlijk waar je nu eigenlijk naar kijkt met dit sfeervolle, naargeestige, en bij tijd en wijlen camerawerk technisch symmetrisch geheel, maar als verhaal niet bepaald linear. Angst, verandering, verplichting, stramien en keurslijf lijken key, en Eraserhead lijkt toch vooral te draaien om de verplichtingen en angsten die een kind met zich mee draagt. Saillant detail uit het priveleven van Lynch is toch dat enkele jaren eerder zijn eerste kindje geboren werd met mismaakte voetjes waar verschillende operaties aan te pas moesten komen, tevens zou de familie Lynch destijds in een onveilige buurt gewoond hebben. Het voegt toe aan het beeld van de onzekere hoofdpersoon Henry die vooral passief overkomt en daarmee een archetype van de simpele jongeman die niet anders kan dan met de stroom mee waarmee het vrijblijvende van het leven voorbij is. Want als de eerste verrassing geweest is en de eerste gebroken nacht en of ziekte zich aandient is het wel over met de pret.

Het kan dan ook niet anders dan dat Eraserhead bulkt van de symboliek in het geval van conceptie, de man aan de knoppen kan gezien worden als God, Karma of toeval, er is sprake van het onderbewust die aandringt tot dingen en acties, een geestelijke vlucht voor de werkelijkheid, en het moment dat Henry's hoofd er af vliegt en er eerst een penis te zien is en naar mijn mening gezien kan worden als het denken met je zaakje en niet met je verstand, buiten dat druipt de twijfel er van af. Bizar zijn een aantal scènes zoals die met alle spermatoiden in het bed die hij te pletter gooit tegen de muur met een stuk aparte muziek op de achtergrond of de industriële wereld waar Henry lijkt te wonen. Bewust lijkt er een baby onvriendelijke en duistere wereld geschapen te worden waar Lynch mee lijkt te willen zeggen of het wel de vraag is of je een kind moet willen, tevens stuitte ik op een quote die er op neer komt dat voortplanting voor de verdoemden is en niet de moeite waard waarop we bij de titel uitkomen die zoveel inhoudt als het uitwissen van je eigen leven en identiteit en je kort door de bocht gezegd in dienst bent van je nakomeling en niet zelf meer in charge. Het kind hebben neemt de boel over waardoor er een soort karaktermoord ontstaat.

Eraserhead kan dan ook niet anders gezien worden dan een visueel, stijlvol en audio technisch gelaagd meesterwerkje die ongetwijfeld niet voor iedereen is weggelegd en onmogelijk volledig op waarde geschat kan worden na één kijkbeurt. Een herkijk ligt reeds in het verschiet en in eerste instantie een solide vier sterren voor deze bijzondere en unieke film.

En meteen door met deel 2 die naadloos overloopt uit de eerste, maar wel meteen een hele klap minder is, zeg maar gerust matig.

De oude Dag heeft het veld geruimd en zijn gedroomde opvolger Tore was in deel 1 al gaan hemelen, dus Dag junior krijgt dan toch werkelijk de kans de zaak over te nemen en het beter te dan vader brombeer. Opzich niet een onaardig startpunt waar Dag Jr. er toch ook achterkomt dat het gemakkelijker lijkt dan is om de lijdsels strak te houden en de streek te runnen.

Helaas kakt de film daarna ontzettend snel in rond alle roddel en achterklap die samen gaat met de aankomst van Gunvor die veel melodrama brengt en smerige streken, maar verder weinig achtergrond krijgt. Het middelpunt van de film lijkt toch te draaien rond de zogenaamde verdachtmakingen van relationele besognes en lijkt daar niet mee te verschillen van een gemiddelde GTST aflevering. Jammer...want hier was vast iets meer van te maken geweest.

Het beeld van de sterke geslachten, mannen van staal en zelfredzaamheid tenspijt scoort deel aanzienlijk minder, en het drama richting het einde die aan een soort Kennedy achtige noodlot vloek doet denken dat er altijd drama is, komt te laat. Zoals gezegd, matig.

Degelijke en sobere film die het meer dan prima doet, maar bij gebrek aan drama en diepgang niet in de buurt komt van The Shawshank. Laatste genoemde er als vanzelfsprekend bij gehaald vanwege de vele parallellen.

Want die parallellen zijn er zat. De arrogante en egocentrische directeur, de gekleurde raadgever, het diertje en dan ook nog bij de oudere man van het stel, het zand en steenstof op het buitenterrein, de bieb, de problemen met de plaatselijke viespeuk die hij van zich af moeten houden, het lezen in de bijbel om als laatste te noemen dat zowel Andy als Frank hun gereedschap in hun bijbel verstoppen, en niet te vergeten het 'welkom terug' briefje. Het valt te verwachten dat King deze film gezien heeft.

De toon is degelijk, droog en vooral recht toe recht aan. Een stijl en aanpak waar de film en Eastwood prima bij varen. Het maakt de film ondanks het sobere sfeertje, en problemen rond Doc, aangenaam en gemakkelijk weg te kijken. Het is tevens ook de bottleneck van de film waardoor het vooral bij die zogenaamde wegkijker blijft en geen buitencategorie is. Een stukje jeugdsentiment heeft een stevige stem en de interesse en vraag wat er met de echte Morris gebeurt is, een lot nog altijd in nevelen gehuld en met vele theorieën.

Escape From Alcatraz een oudje die altijd weer leuk is te kijken en nooit verveelt of teleurstelt.

Herkijk en opwaardering na een 3,5. De eigenzinnige en donkerder sfeer van Carpenter beviel met deze twee keer beter. En ja, die muziek hé, ook erg herkenbaar voor Carpenter.

Vroeger ooit in de tienertijd wel eens gezien, en poeh, wat viel deze film toen tegen. Een oorlogsfilm heette dit dan te zijn, wist ik veel. Referentiekader was in die tijd A Bridge To Far, Das Boot en The Longest Day. Tja, een saaie film vond ik het destijds. Nu weet ik wel beter.

Het verhaal mag bekend zijn, de enige succesvolle opstand in een vernietigingskamp ooit. Daar hoeft verder weinig over gezegd te worden, net als de karakters, veelal opgetekend uit interviews door de schrijver van het boek. Traag en weinig schokkend komt de film op gang, iets waar ik vroeger over gevallen zou zijn. Het Engels met alle mogelijke denkbare accenten is dan weer iets waar ik me niet zo druk over kan maken. De staat van het Sonderkommando dan weer wel, goed gekleed, schoon en behoorlijk doorvoed zien de mannen eruit. Escape From Sobibor lijkt niet meer helemaal van deze tijd, wordt dit dan toch weer een tegenvaller...?

Maar dan toch. Het realisme en de aankleding moet in het tijdsbeeld gezien worden en verder gebruikt de film geen ernstige schok of gruwel beelden om indruk te maken, op het korte moment van de jongen na die iets in het tweede kamp moet brengen, en daar wordt in enkele minuten behoorlijk ondubbelzinnig het beeld van de holocaust gebracht.

De kracht van deze film ligt echter in een aantal subtiel opgebouwde stress momenten zoals bij de eerste trein die ontruimd wordt, de discussie rond de baby, het opzetten van, en het uitvoeren van het plan. Dit samen met de scene waar de goudsmid Schlomo verhaal komt halen bij Leon, over het hoe en waar betreffende het werken voor de Duitsers, toont zich daar toch een heel interessant beeld. Woede, frustratie, wanhoop...maar vooral ook afweging. Met recht een duivels dilemma en scriptmatig goed opgezet. De discussie die de Duitse bewakers hebben over verkrachting, vermoorden en hun werkzaamheden vind ik ook erg interessant te horen. Wat dachten ze nu eigenlijk?

Het plan en de uitbraak wordt naar het einde toe verdomd goed opgebouwd, waarna het geheel in een aangrijpend soort paniek en chaos uitmond en de film alleen nog maar meer indruk maakt. Het enige echte minpunt aan Escape From Sobibor is de vreselijke muziek, die ik ook niet anders dan ongepast kan vinden, zo te midden van de uitbraak. Het kan ook niet anders dan dat Escape From Sobibor met terugwerkende kracht enorm veel indruk maakt en dat eigenlijk zonder schokkende beelden te tonen maar eerder subtiel de essenties van stress, duivelse dilemma's en het vechten voor overleven te vangen.

Flinke tegenvaller hoewel er wel geprobeerd wordt iets van te maken. Hoewel ik wel ergens een beeld of herinnering heb van Roger Moore in een nazi uniform komt de film me verder niet bekend voor, onbekend is dan ook of ik hem al eens gezien heb.

Het verhaal is nog niet eens zo gek, de cast evenmin. En sommige humor van Gould is aardig te noemen. Dan zijn er de twee sterke dames die hun mannetje staan en mag de overname van het kamp en de schietpartij bij de executie er best zijn. Zo is de motor achtervolging toch wel erg goed en fraai gefilmd voor die tijd en is de onmiskenbare stijl qua soundtrack van Lalo Schifrin te herkennen en doet regelmatig aam Kelly's Heroes denken.

Toch zijn de eerste 45 minuten bijna niet door te komen door het slepende en trage tempo. Zo gebeurt er te weinig en neigt het allemaal naar het flauwe. Pas bij de overname van het kamp begint de film meer te leven om daarna weer weg te zinken. En zo zijn er wat van die kleine dingetjes zoals Duitsers die niet kunnen schieten, zelfs hun scherpschutters niet, worden ze op Moore na afgeschilderd als onnozel en lijkt de film toch vooral een kopie van heel veel andere films en weinig vernieuwend. Kelly's Heroes, The Dirty Dozen, de poster lijkt op een Bond film en The Guns of Navarone...alles lijkt wel een kleine beetje op een afgeleide uit andere films.

Op enkele momenten na heeft Escape to Athene dan ook weinig te bieden en valt de film toch wel erg tegen voor zo'n cast en behoorlijke grote productie. Griekenland is fraai en de dames ook maar daar houdt het dan ook wel mee op.