Opinions

De Blue-ray gevonden bij de kringloop, met twee versies waarvan één met een alternatief einde. Daar toch wel dermate nieuwsgierig naar dat ik dacht die nemen we mee ook al heb ik de film al op dvd.

De film zelf ademt nog steeds een en al kwaliteit uit wat mij betreft, ook al is hij alweer van 2007, de tijd heeft er nog niet grip op gekregen. De verlaten straten en monsters zien er nog altijd behoorlijk overtuigend uit. Over die straten gesproken, persoonlijk vind ik de setting briljant. Een miljoenstad op een dergelijke manier verandert in een spookstad en Smith die rondscharrelt en al jaren overleeft, iets wat hem prima lukt en waar hij ook alle maatregelen voor heeft getroffen. Eens een keer niet zo'n halfbakken overlever die constant in de problemen zit. Goed detail bijvoorbeeld de ammoniak. Hij heeft de boel aardig onder controle en lijkt prima te leven met zijn hond, de situatie in de videotheek is een meer dan herkenbaar en logisch gevolg van eenzaamheid en een hele aardige manier om er mee om te gaan. Heb wel eens gelezen dat mensen hier het geforceerd en nep vonden, of overdreven, maar ik vind het heel reëel en best wel goed bedacht. Iemand die niét in zichzelf praat die wordt juist gek.

Goed, dat de jaren alleen, en de spanning in het algemeen, want wie gaat die situatie s'nachts niet in de koude kleren zitten, zijn tol begint te eisen is duidelijk te zien. De dood van Sam is dan ook de druppel waarop hij gevonden word door Braga waarop het verhaal een andere kant op gaat. Het verschil overigens tussen beide versies is dat waar hij zich in de originele opoffert, en in het alternatief het vrouwtje dat hij in zijn lab heeft aan het zobiemannetje terug geeft, omdat het daarom lijkt te gaan. Nadat hij haar weer zombie maakt en terug geeft aan het mannetje laten ze Smith met rust waarop hij met Braga en het kind opzoek gaat naar de zogenaamde safe haven. Hoewel niet verkeert prefereer ik toch de andere, hij offert zich op waarop zij alleen met het kind de veilige zone bereikt met het genezende serum en vervolgens de titel verklaart van I am legend, door de inzet van Robert Neville en opoffering. Een einde die toch wat beter de film afsluit en realistischer aanvoelt.

De film valt verder vooral op met de goed acterende Will Smith, eens geen Independence day en Wild wild West in het kwadraat, een reden waarom ik Smith ook lange tijd niets vond en daarom deze film dus daarom al zou mijden. Maar nee, alle vooroordelen de afvalbak in, Smith zet een prima rol neer als de op overleven gerichte Neville die de boel aardig op orde heeft maar waar de nodige wear and tear toch duidelijk aan te merken is , als het al niet een trauma of PTSS betreft. De settings zien er prachtig uit, het golfen vanaf een vliegdekschip, de met auto's gestremde tunnels en straten, vervallen gebouwen en natuurlijk de naargeestige sfeer van het donker waar 'ze' leven, en de nacht wanneer ze op jacht gaan. Verder allemaal qua script prima gebracht, met eerst de desolate toestand, een nadert einde, verandering en een prima eind.

Prima film wat mij betreft, mooi gemaakt, goed geacteerd, ziet er nog steeds allemaal geweldig uit, lekkere duistere sfeer en een prima einde in de originele versie. Vroeger toch altijd een van mijn favorieten, dat inmiddels niet meer, maar goed waarderen doe ik deze film nog altijd.

Aardig op zijn hoogst maar nergens een filmbeleving dat ik denk die doe ik binnenkort nog eens. Hoewel het absoluut geen vervelende film is en er prima geacteerd wordt en ik vooral de beelden buiten met ontzag tot me neem omdat die er mooi uit zien, het schip met de containers bijvoorbeeld,heb ik nergens een enorm gevoel van spanning of dat het bijzonder boeit. Vooral het aspect sfeer en spanning lijkt volledig onbenut te blijven in de film terwijl de setting zich daar prima voor had laten lenen.

Aardig op zijn hoogst, verder niets bijzonders.

Een vertederende en soms mierzoete film, met prima acteerprestaties, die meerdere boodschappen herbergt. Een wat mij betreft terechte discussie komt opgang over de 'zorg' van Lucy, iets wat overigens al veel eerder had moeten gebeuren. Als ze zich zo zorgen maken hadden ze hem al lang bij het consultatiebureau aan de tand kunnen voelen, de toen veel terechte ongerustheid of de baby wel veilig zou zijn is nu de rationele discussie of hij het kind niet in de weg staat van haar ontwikkeling, maar never mind...

De film brengt met een vrij vrolijke en aanstekelijke noot de chemie en band tussen Sam en Lucy. Het is uberhaubt geen moment een issue of het kind in gevaar is, sterker, de twee leven in een prachtige wereld en het zou een schande zijn ze uit elkaar te halen. Uiteindelijk draait de film heel subtiel over vooroordelen en de vooringenomenheid van alle betrokkenen. Ze vinden er allemaal op hun eigen rationele manier wat van, iets dat allemaal ingekleurd is door eigen ervaringen en vorige zaken. Maar ondertussen blijken al die mensen stuk voor stuk, ook de succesvolle advocate die Sam bijstaat, iemand die alles heeft en uiteraard slimmer dan Sam, slechtere ouders dan Sam zelf. De vraag is dan ook niet of het gemis van IQ het groot brengen van een kind in de weg staat, of het ontbreken van gevoel en empathie, of altijd met je werk, juist slechtere kinderen maakt. Gelukkig vullen we dat wel even in met ons rationeel denken. Rare discussie ook eigenlijk om te zeggen dat het kind zich beperkt door aan de vader aan te passen, terwijl ik dan zou zeggen dat zo'n kind dan juist uitermate intelligent is.

De film kenmerkt zich verder door een behoorlijk luchtig karakter met een bijzonder wijs kind, misschien wel wat te wijs. Ik lees dan hier boven over de sentimentaliteit die er te dik boven op ligt en onrealistisch en ik kan dat niet ontkennen. Maar de film gaat prima op de luchtige toon. Ik ben dan ook van mening dat de boodschap er goed bij vaart omdat de film anders veel te 'zwaar' zou worden. Het is nu eenmaal een 'feelgood', licht qua toon, met veel humor gebracht en een paar interessant discussiepunten.

Verder mooie soundtrack met veel Beatles nummers, bijzonder aanstekelijke rol van Sean Penn, een man die mij bijstaat als een vreselijk moeilijke man op en naast de set, even een schrikmomentje wanneer 'Percy Wetmore' Doug Hutchison binnenkomt, bijzonder grappig dat 'beperkte' vriendengroepje met alle discussies, en verder een succesvolle advocaat die een behoorlijke levensles krijgt en een pleegmoeder die leert dat je de liefde van een kind niet koop. Wellicht gemakkelijk en cliché allemaal maar de boodschap is er niet meer om.

Altijd plezierig om te zien. Leuk, gewoon leuk...

En na de debuutfilm van Coppola onlangs gisteren de debuutfilm van Scorsese want ja, ook de groten beginnen klein. Dat dit niet meteen succes hoeft te betekenen blijkt ook maar weer, want waar Dementia 13 niet bepaald voldeed geld dat net zo voor Who's that knocking at my door.

Onmiskenbaar de brutale, rebelse, rock n roll achtige stijl waarin meteen al veel te herkennen valt van Scorsese's andere films. Treffend en mooi gefilmd het leven in de concrete jungle met daken, straatjes, punks waar later voor een iets rustigere richting wordt gekozen met een soort van stil leven achtige shots. Het is overduidelijk de stijl en swung die er dan al afdruipt en we later vaak terug zullen zien. Maar helaas houdt het daarmee op...

Want Keitel, hier toch al stiekem 28, vind ik vaak moeilijk om naar te kijken, het is allemaal zo dramatisch bij die man. Alsof hij een ongelooflijk zwaar leven heeft. Dan zit ik toch al een half uur naar zijn gejsans te kijken waarin hij zich openbaart als filmkenner..maar verder...? Het is praktisch snakken naar de elementen waar in de synopsis over gesproken wordt zodat er lijn komt en iets herkenbaars. Tot daar drijft het geheel op de Scorsese stijl maar is dit niet genoeg voor een voldoende. En zo sleept de voor het gevoel lange film zich richting het einde waar ik me afvraag wat nu eigenlijk de bedoeling van het verhaal is behalve hooguit bepaalde vooroordelen en het korset dat de kerk kan zijn. Maar verder boeide het me geen moment en schoot het toch gewoon te kort een Scorsese of niet. Afijn, snel op naar de volgende film.

En verder met I Spit On Your Grave met in dit geval de remake van de 1978 versie. Het mag duidelijk zijn dat de film, het verhaal, en doel weinig verrassing meer heeft en slecht de uitwerking telt. En laat dat nu best snor zitten met deze 2010 versie.

Opvallend is meteen toch al de gelijkenis tussen Butler en Keaton, de beide Jennifers lijken serieus op elkaar. Verder is er het te verwachten beeld van achtergebleven, domme, sadistisch en asociale inteelt die het gemunt heeft op Jennifer. En het moet gezegd dat dit volk een stuk enger en overtuigender is plus dat het geheel van de bad guy kant iets meer cachet, iets meer onderbouwing krijgt. In het orgineel gebeurt gewoon iets met Jennifer als toevallig voorbijganger terwijl hier meer gedaan wordt met motief, het tuig wordt heel wat meer inhoudt gegeven wat de wraak overigens ook vele malen lekkerder maakt. Wat daarna allemaal gebeurt ligt geheel in de lijn der verwachting en verschilt niet veel met de 1978 versie.

Een volgende pluspunt is zeker dat Matthew heel wat minder achterlijk en vervelend is. Dan is er zondermeer het sfeertje waar de 1978 versie vaak wat dommige is en deed denken aan de flauwe kolder uit de orginele Last House On The Left, maar daar is hier geen sprake van waar de sfeer in combinatie met de grauwe kleuren en muziek soms op het nare en nachtmerrie achtige af is. Vervolgens is de opbouw en mindfuck naar de finale meer dan goed, is de keuze om Jennifer een tijdje buiten beeld te houden met als resultaat de mogelijkheid dat ze een verschijning is, a figment of there imagination, ook een goede keuze. De daarop volgende slachting van het gespuis is toch wel heerlijk te noemen. De dame blijkt creatief, is niet bang voor vieze handen en er kan gesproken van de nodige Gore en smerigheid.

Ik kan dan ook niet anders zeggen dat deze I Spit On Your Grave een sterke is en heel wat meer indruk maakt dan de '78 versie. Want dit beviel heel wat beter omdat het crapuul meer lading krijgt, de sfeer maar vooral ook de wraak. Eindresultaat, goed, gewoon goed.

Gisteravond na een beetje visite en een herkijk van The Help uit 2011, toch nog wel even trek in een beetje horror zoals de late zaterdagavond betaamt, dus daarom maar even verder met de I Spit On Your Grave reeks waar ik inmiddels aan deel 2 toe was.

En je zou je afvragen wat heeft zo'n reeks nog nodig met een dergelijke cultklassieker en een meer dan voldoende remake. Want het recept is maar al te duidelijk, ditmaal met Katie die in de klauwen valt van vervelende volk en zelfs vanuit New York naar Bulgarije wordt ontvoerd. Het is het te verwachten format met verkrachting, vernedering en marteling van de jonge deerne, met als hoogtepunt vieze dikke Valko met zijn schokstok, waarop het natuurlijk wachten is op ontsnapping en wraak, want zoals reeds gezegd is het format maar al te bekend. Toch heeft dit deel weer elementen die zich onderscheiden van de vorige film. Zo blijft men niet op één locatie, speelt het tweede deel zich sfeervol af in het riool en tunnels en is de wraak zoet en zelfs smerig in het geval van Georgy.

Toch heeft de film ook de nodigen misperen. Want hoe krijg je haar in vredesnaam in Bulgarije? In de kofferbak? Niet echt geloofwaardig, maar goed. Dan vind ik de scènes met de priester in de kerk niet nodig, onnodig en niets toevoegen. En zo lees ik bij anderen als kritiek dat de wraak te kort is, iets wat ik op zich wel mee vind vallen. Sterker, ik vind het wraak gedeelte heerlijk en zien we opzich wel weer wat nieuwe methodes waar nummer 2 er eigenlijk wel iets te gemakkelijk afkomt. Het zijn details binnen een film die niet het eerste deel weet te benaderen maar opzich gewoon meer dan voldoende is en absoluut genietbaar.

En de laatste uit de I Spit On Your Grave reeks met deze nummer drie waar ik bij voorbaat meteen over zeg dat het allemaal vrij overbodig is. Want waar nummer 2 dat al was met de ontvoering naar Oost-Europa is dit deel al helemaal een trendbreuk.

Zo hebben we wel Jennifer terug waarvan al meteen duidelijk is dat juffrouw buiten haar wraak in het eerste deel een tikkende bom is, niet onbegrijpelijk overigens. Samen met Marla, een bekende van een slachtoffergroep, vormen ze een soort vigilante die het op mannen met een reputatie voorzien hebben, iets waar Marla vrij ver ingaat. En wat een karakter is dat die Marla, erg lekker overigens die Jennifer Landon, maar buiten dat een karakter die regelmatig to much is met haar grote mond, flauw en zelfs overdreven is. Geen verrassing dat zij gepakt wordt wat weer effect bij Jennifer sorteert die enkele viespeuken een leuk koekje van eigen deeg geeft.

Maar buiten dat is I Spit On Your Grave toch vooral een breuk waar Jennifer vooral bezig is met wraak voor anderen halen, zelf geen slachtoffer is van verkrachting hoewel het geval Watson een near miss betreft, en daarna toch vooral zelf van het padje raakt en lukraak mensen wil aanvallen en daarmee breekt op het gram halen van zelf overkomen leed. Bovendien hadden Matthew en Chief niets gedaan buiten een bepaalde opdringerigheid, niet dat dergelijk gedrag niet buitengewoon naar is maar anders is het wel. Zoals reeds gezegd valt deel 3 toch wel behoorlijk buiten de reeks, is wat dat betreft de vreemde eend in de bijt, en voelt als erg onnodig aan. Daarom een 2,5, niet zozeer omdat het zo slecht is, want dat valt wel een beetje mee, het is puur om onderscheid te maken met de andere films die dichter bij de kern blijven.

Acceptabel filmpje over de bestaande afleidingsmanoeuvre rond Montgomery. Een verhaal dat me meteen al aan Jack Higgins zijn Nacht van de Vos deed denken en daarmee een parallel van verschillende dingen die me niet meer losliet en waarvan ik me afvroeg of Higgins deze film zag voordat hij met zijn betreffende boek op de proppen kwam. Niet alleen gaat het over een dubbelganger, tevens wordt deze ontdekt tijdens een optreden en is deze nodig voor een afleidingsmanoeuvre van iets groters. Dan is er nog het toeval dat John Mills in beide producties een rol speelt.

Een humoristisch beeld van de 'ontdekte' dubbelganger komt naar voren die subtiel voorbereid wordt als dwaalspoor voor de Duitsers en daarin ook behoorlijk succesvol blijkt. Vooral het gekissebis met bedenker van het plan Majoor Harvey en de koude water vrees van James zelf maken het geheel vermakelijk.

Heel spannend wordt het echter niet en de werkelijkheid ligt toch soms iets anders. James werd ontdekt via een foto, James werd met medeweten aan de staf van Monty toegevoegd om zijn manieren te bestuderen. Dan speelde het geval nog dat James een vinger miste, iets dat opgelost werd met een prothese. De strijd om te ontwenen van roken en drank was een hele strijd voor James. De zogenaamde aanslag daarentegen lijkt uit de lucht gegrepen.

I Was Monty's Double is een vermakelijk film voor een keer die vooral de rol benadrukt van Clifton James die met zijn aanwezigheid het idee wekte dat de geallieerden aan gingen vallen in Zuid-Frankrijk. Een gegeven waar na de oorlog voorbij gegaan is en geen enkele toekenning aan gegeven werd, tot James zelf kwamen met een biografie en deze daarop gebaseerde film. Een film die vooral vermakelijk is, in het tijdsbeeld van '58 en gewoon leuk is voor een keer.

Film die ooit wel eens meer indruk maakte maar ondanks dat nog altijd meer dan vermaakt. Een van de betere rollen van Smith gedurene een periode met keuze als BB2, MIB2 en Hitch.

Knap verhaal wordt geschapen rond de argwanend rechercheur Spoon die, behalve wantrouwig richting robots, ook nog eens de zaak van zijn leven krijgt. Samen met Spoon wordt je perfect meegenomen in de argwanend gedachtegang en anderzijds de robots die eigenlijk weinig verkeert lijken te doen. Toch lijkt niet alles pluis in robotland en blijkt er toch heel wat mis te zijn met een behoorlijke strijd tot gevolg.

I, Robot, een bewerking van Isaac Asimov's boek, waarin overigens een robot die plotseling autonoom begin te handelen de enige overeenkomst is, valt vooral op als vlot geheel die er soms CGi technische knap uitziet maar ook wel eens wat gedateerd. Leuk is de huissloop scene, wanneer hij op de snelweg bestormd wordt is ronduit spectaculair, en dan is er uiteraard de gedoseerd humor die het erg goed doet. Verder mag de soundtrack van Beltrami genoemd worden en is Bridget Moynahan uitstekende eyecandy te noemen.

Ik zou nog een heel verhaal over de opkomst van een dictatuur kunnen beginnen rond het leger NS-5's die de macht grijpen, anderzijds zit er in de robots die de mens willen behouden voor zichzelf een maatschappij kritische boodschap over de consumptie en 'sprinkhaan' maatschappij van tegenwoordig. Maar I, Robot is vooral een prima en vermakelijke film.

Poor fucking you...

Een ronduit bizarre film die verbaasd, verbijsterd, choqueert en je laat lachen ondanks de triestheid van het gehele gebeuren. Mensen van een bepaalde leeftijd en sportvolgers zullen de twee namen van Harding en Kerrigan kennen, twee namen die onlosmakelijk aan elkaar verbonden zijn, en hoewel we allemaal ons vooroordelen hebben verbaasd de film toch met zijn verhaal en achtergrond.

Een bijzondere harde jeugd en aanpak komt naar voren, veelal gevormd door een draak van een veeleisende en harde moeder. Met veel spot en sarcasme komt het nodige 'gebruik' en geweld naar voren, in een wereld waar het meisje constant gekleineerd en vernederd wordt, een bijzonder harde en spartaanse sport beoefend en daarna ook nog een slechte smaak/keuze voor mannen aan de dag stelt, is het toch bijna een mirakel dat Tonya een dergelijke niveau haalt. Aandoenlijk is de strijd tegen de conservatieve wereld en bevooroordeeldheid waar ze tegen moet vechten om een 'normale' beoordeling te krijgen. Met een hele dikke knipoog wordt alle rumoer in het privéleven gebracht, een knipoog waar de film op zich prima bij vaart.

Het 'incident' is vervolgens een gebeurtenis omtrent een aantal incompetente idioten waarvan het al een wonder is dat ze iets hebben kunnen bedenken en geslaagd zijn in hun plan. Het hele gebeuren hangt van dwaasheid en idioterie aan elkaar en onderstreept Shawn het hele dwaze gebeuren nog eens met de complimenten aan zich zelf. Ronduit bizar en dom volk allemaal. De uiteindelijke uitspraak tegen Tonya is dan ook één met een licht bittere nasmaak, omdat zij het hardste van allemaal gestraft wordt terwijl het grotendeels aan haar voorbij ging.

I, Tonya verbaast, vermaakt, doet je nadenken en maakt je aan het lachen. Een bijzonder beeld is het al met al, die wat mij treft goed uit de verf komt met de sarcastische zelfspot omdat de film anders zijn doel voorbij geschoten zou zijn als een veel te zwaar en deprimerend product. De soms morsige VHS-achtige jaren '80 stijl doet het geweldig, net als het tijdsbeeld met het rare haar en afschuwelijke mode van die tijd. De soundtrack met onder andere Supertramp, Dire Straits, Foreigner en Fleetwood Mac is prettig en het schaatsten zelf wordt erg overtuigend gebracht. Qua acteerprestaties laat Margot Robbie zien een drama rol meer dan prima te kunnen dragen maar wordt afgetroefd door de Allison Janney die op geweldige wijze de nietsontziende moeder neerzet.

I, Tonya is wat mij betreft een meer dan prima sportdrama en een uiterst boeiende film.

Zoals bovenbuurman zegt, de poster is geweldig, was de film ook maar half zo goed. Zonder voorkennis en wetenschap van het boek zal de film wellicht redelijk en degelijk te noemen zijn, echter als liefhebber van het bekende boek van Alistair MacLean kan ik de film niet anders dan een aanfluiting vinden.

De film neemt ten eerste al een erg lange aanloop die al voor de onderzeeër begint om vervolgens een reis te beginnen die nog langer aanvoelt zonder spanning en zonder dat er veel duidelijk wordt. Vervolgens worden er in het script veel extra personages toegevoegd die paranoia, achterdocht en complottheorieën teweeg brengen, daar waar juist het boek opvalt qua eenvoud. Al die extra personages en het misplaatste karakter van Borgnine werkt me juist erg op de lachspieren. Zo vind ik het karakter Jones, die het daadwerkelijke boeiende hoofdpersoon en verteller Dokter Carpenter vervangt in de film, ronduit stuitend.

Wel weer aardig is het torpedoluik incident, de claustrofobisch sfeer onder het ijs, de methode om met de toren door het ijs te breken, de brillen voor nachtzicht en vooral het decor wanneer men de onderzeeër verlaat voor het onderzoeksstadion. Eenmaal in het station ontspoort het verhaal langzaam weer met een complot dat niet strookt met het boek, de zogenaamde foto's zijn helemaal niet van Russische basissen maar van Amerikaanse, een veel te grote groep mensen, die mariniers zij er niet, om vervolgens in de ontknoping volledig te ontsporen met nieuwe partijen die langs komen waaien.

Neen, als Poolbasis Zebra stelt de film ernstig teleur en kan gezegd worden dat het vrij weinig met het goede complot van het boek uit te staan heeft. Iets dat zowel simpel als subtiel is. Nee, helaas. Ice Station Zebra is onnodig opgeklopte shit en wat mij betreft een gemiste kans.

Altijd al een zwak voor deze film gehad die me behoorlijk tuk had de eerste kijkbeurt en dankzij de sfeer altijd weer een genot is om naar te kijken.

Wat de film meteen kenmerkt is de geweldige duistere en onheilspellende sfeer die ondersteund wordt door het door godverlaten Motel, de desolate omgeving en het bar slechte weer. Wat ik persoonlijk heel sterk vind aan de groep reizigers is dat het een bonte verzameling van rare snuiters is én de meesten iets te verbergen hebben. Sterk punt is wat mij betreft dat dit heel suggestief gebracht wordt, geen van allen heel betrouwbaar overkomen en dat je als kijker niet zomaar een moordfest krijgt voorgeschoteld. Heel aardig wordt in het midden gehouden wie het kan zijn, iemand van buitenaf of iemand uit de groep. De uiteindelijke twist is best wel goed bedacht, sure, je weet dat er iets moet komen, maar dat het zo in elkaar steekt. Heerlijk!!!

Wat de acteurs betreft, ik lees dan van Onderhond 'bekende kopjes van de tweede lijn', ja en...? Moet het dan perse een cast zijn met sterren? Wat mij betreft niet. Ik zelf vind niets mis met de cast en vooral Cusack vind ik altijd fijn om naar te kijken. Een acteur die meer dan prima de gewone man kan neerzetten of zoals in dit geval de 'anti-held' of held tegen wil en dank. Liotta is prima als vaatje buskruit, Busey als de psychoot, John C. McGinley in een voor hem typerende neurotische rol die hij overigens weer prima invult en Amanda Peet toch wel heel fijn als eyecandy. Goed, weliswaar zijn de karakters wat standaard toch zijn ze sympathiek en aansprekend genoeg.

Identity, al met al gewoon een fijne duistere thriller met een aardige mindfuck, een niet hele bekende maar prima presterende cast, en uiteindelijk een prima avondje film al is het alleen maar om de sfeer en de WTF gedachten die er door je hoofd gaat...wat the F gebeurt hier...?

Aan de slag met deze The Ides of March die ik best vaak voorbij heb zien komen, het vermoeden had dat het politiek geladen was en daarom op de grote hoop veegde met State of Play, Fair Game en The Manchurian Candidate, oftewel vieze spelletjes. En laat ik daarom een enorme teringhekel aan politiek hebben dus zodoende was er nooit veel interesse om deze film te zien. Maar daar bracht de kringloop met een Blu-ray verandering in hoewel de mening vooraf uiteindelijk hetzelfde blijft.

Afijn, het verhaal mag duidelijk zijn rond gouverneur Morris for president met de ambitieuze Stephen als speech en campagne spin doctor. En al snel blijkt er achter het sprankelende witte blazoen toch de nodige vuiligheid te spelen en dan zijn er nog de kandidaten onderling die elkaar kapot willen maken. En temidden van een meer dan behoorlijke cast is dat wat we anderhalf uur lang te zien krijgen, namelijk geruchten, een schandaal en genaaid en vuilspuiterij inclusief verzending en web van intriges waarin iedereen elkaar kent en alles aan elkaar door lekt.

En het moet gezegd dat naast een uitstekende Hoffman, Gosling en de mooie Evan Rachel Wood, het verhaal toch en prima opbouw heeft met een aardig plot. Zo zijn de mechanischen interessant om te zien hoe snel men leert, zelf evil wordt in die zin of iemand in diskrediet gebracht wordt en als het ware uitgeschakeld is. Je hebt diegene zelf niet, maar de tegenpartij heeft hem ook niet. Al met al kutstreek op kutstreek waarin het bij tijd en wijlen heel smerig wordt gespeeld en slechts één doel belangrijk is en dat is de tegenpartij uitschakelen. Je zou haast vergeten dat het om nationaal belang gaat en de beste aan het roer moet geraken, en dat is nu wat me zo tegen staat in dergelijke gevallen.

The Ides of March schetst een treurig beeld van vertrouwen, wantrouwen en politieke intriges en wie dat leek vind zal hier goed mee zit. Mijn interesse heeft het niet zo zeer daarom wat mij betreft een drie sterren voor de moeite.

Al zoekende en kijkende wat de volgende stap in oorlogsweek ging worden kwam ik tot mijn eigen verbazing met een herkijk van Come and See op de proppen. Een film die ik al even vaak zag als na de tijd slecht sliep, twee keer in totaal, maar met de gedachte aan een herziening en frisse comment aarzelde ik gisteravond niet deze pseudo oorlog/horror in te starten.

Het begin mag duidelijk zijn rond de jeugdige en naive Flyora die de waarschuwing van de boer dat oorlog geen spelletje is in de wind slaat. En dit zagen we al zo vaak, de graagte waarbij Flyora wordt opgehaald door de partizanen en weemoedig een paar klappen ondergaat als ontgroening doet aan net zoveel andere films denken waar jonge knapen de hel van de oorlog verwaren met heldendom, eer, en the becoming of a man, een soort van vervolmaking tot een beeld dat men nastreeft. Waar alle gedoe in het partizanenhol, de groepsfoto bijvoorbeeld, met veel humor in beeld gebracht wordt kon de desillusie meteen niet groter voor de jonge Flyora, Aleksey Kravchenko ten tijden van de opname 14 a 15 jaar, binnen een land en volk dat toch eigenlijk een soort ongrijpbaarheid over zich heeft. Is het de leegte? De uitgestrektheid? Of de hardheid van het bestaan? Het is een vreemd land met apart volk en rare gebruiken en voordat Flyora zijn eerste stappen kan zetten betreffende heldendom wordt daar een stokje voor gestoken.

Waar de film al een bevreemdende en rare sfeer had wordt het vanaf Flyora's zwerftocht niet gemakkelijker op en heeft de film een mystiek auro rond het duo Flyora en Glasja die toch vooral kinderen blijken te zijn in een wreed en roerig tijdperk. Toch onstaat er snel daarna met de beschieting, de para's, de ooievaar en de vondst in het dorpje een surrealistische sfeer met psychologische elementen die steeds meer momentum krijgt en in een soort koortstachtige roes naar het moeras en alle burgers op het eilandje werkt. Overduidelijk is de weg van psychologische horror ingeslagen met beelden die bijna niet geacteerd lijken maar echt en een koortsachtige en nare sfeer meedragen. Zeg maar gerust dat het gebeuren op het eilandje met al die kinderen, babuska's, de verbrandde man en de creatie van de pop een nachtermerrie achtige en bizarre vibe heeft. Flyora lijkt letterlijk een mentaal en fysiek mijnenveld in te zijn gelopen in een land dat zwicht onder de morele instorting van de oorlog. Ik las gisteren trouwens nog in een review van een engelse site die de film betiteld als de meeste angstaanjagende film aller tijden, en tevens de suggestie dat Flyora tijdens het bombardement om het leven gekomen is of misschien al thuis tijdens de zuivering en dat dit de afdaling is in zijn persoonlijke hel. Of ze dit lichamelijk of geestelijke bedoelen staat er niet bij en ik moet zeggen dat hoewel ik het een interesante optie vind weinig aanknopingspunten zie op dat vlak.

De rust keert enigzins terug rond Flyora die met een aantal mannen op pad gaat en even lijkt de jongeman een bepaalde realiteitszin en volwassenheid bereikt te hebben aangezien hij enkele keren het voortouw neemt. Het is slechts de opmaat naar hetgeen dat Come and See zo bizar maakt, namelijk het monster dat uit de mist opduikt, een eenheid vergelijkbaar met de Dirlewanger Brigade die bestond uit veroordeelde en gratie gegeven misdadigers en moordenaars. Het is een bizar tafereel wat zich daarna in een minuut of twintig voltrekt van iets dat het beste als een verdelgingsactie omschreven kan worden door soldaten die zich kostelijk lijken te vermaken , een wijntje drinken en ondertussen muziek luisteren. Het is een nachtermerrie achtige circusact die begroet wordt met applaus, het moment dat ik toch even vol schiet. Sadisme, ontmenselijking, wreedheid, afstomping, de ogen van de tot oude man verworden Flyora tonen dan al de afdaling in de hel en de meest duistere kant van de menselijke ziel die even zo veel wreedheid kan begaan als bedenken. Beklijvende beelden uiteraard de kerk die brand als een fakkel, het jonge meisje dat ten prooi valt en de oude opoe die als grap midden op straat wordt gezet. Het is in één woord walgelijk met een afloop waar deze zogenaamde helden tonen dat ze elkaar te lijf gaan om hun eigen hachje te redden.

Wat mij achteraf opvalt is dat er eigenlijk niet zo gek veel verhaal in deze film zit maar eerdere een lijn die in die zin gevolgd wordt met de tocht van Flyora, een neerwaartse lijn wel te verstaan, en dat de film niet zo zeer iets wil vertellen als wel een beeld wil scheppen voor reflectie en de boodschap dat er in iedereen een potentieele gek zit. En tevens een tocht die geen heldendaden brengt, en absoluut geen gerechtigheid maar een dodenmars langs de rauwe, sobere en realistische verschrikkingen van de oorlog en verdomd, hoewel het afschuw opwekt biologeerd het ook ten dele. En zo komt deze nachtmerrie na dik twee uren gelukkig weer tot een einde, het was weer even inkomen betreffende het begin waarop de film zijn catastrofale en duistere afdaling begint met uiteraard de verschrikking in het dorp als hoogtepunt en daar op volle toeren draait. En andermaal maakt de film een sterke indruk en zou dit misschien verplichte kost op scholen moeten zijn, alhoewel denk ik dat het dan weer klachten regent. Een halve ster erbij is de eindconclusie, en verdomd ik heb knap geslapen vannacht...zou dergelijke gruwel dan toch wennen...? Laatste opvallende noot is dat Olga Mironova, Glasha, nooit weer ergens in verschenen is en in het algemeen weinig van bekend is zoals leeftijd.

Met de laatste loodjes van de donatie verhuisdoos bezig en zoals bekend mag zijn zit daar zelden iets goeds tussen en dat onderstreepte deze film maar weer eens. Andermaal is het mij een raadsel dat mensen iets als dit gaan kijken of er serieus geld voor neertellen. Ik vind het op mijn beurt niet te hachelen en was dan ook blij dat het er op zat.

Zijn er überhaupt goede dingen te noemen aan deze film? Mwoah, de cast dan op zijn minst met Goldberg en Keith David die altijd het voordeel van de twijfel krijgt. Maar buiten dat vraag ik me af wie iets als dit bedenkt en ongetwijfeld zal het idee op papier best wel oké geleken hebben met de setup van de volwassen Michael die terugkijkt. Slagen doet het echter geen moment, de humor is niet leuk en Redmond is in mijn ogen een volledige miscast. Uiteraard moet de focus liggen op de neveneffecten van de keuzes rond hem omdat hij zo slim is, met alle mogelijke gevolgen, en later de gebruikelijke high school flauwekul.

Maar goed zoals reed gezegd het is één grote slappe hap die niet boeit, niets brengt, niet leuk is, niet grappig is, en ga zomaar door. Het is zonde van de tijd om hier voor te gaan zitten en de dvd uitgave kan het beste betiteld worden als chemisch afval.

Band waar ik buiten de bekende nummers Free Bird en Sweet home Alabama en het vliegtuigongeluk weinig van wist noch kende. Wel neigde ik naar de nodige vooroordelen. Zuidelijke Staten, Redneck verheerlijking, een 'Confederate Flag' en Sweet Home Alabama. Een beeld dat toch ver van de waarheid ligt...

Het ontstaan van de groep is vroeg, weliswaar komen ze pas samen als tieners maar kennen ze elkaar al eerder. Het ontstaan van de naam als gimmick, die dan per toeval gestalte krijgt als gymleraar, is al net zo grappig en wetenswaardig. Het beeld van een stel jammende rasartiesten die amper rond kunnen komen en in een zweethok in het moeras de ene na de andere inval finetunen spreekt bijzonder tot de verbeelding in tegenstelling tot al die verwaande, gemaakte en gemanagede artiesten van tegenwoordig, die amper met roem om kunnen gaan. Het is vechten voor een kans, een platencontract en succes. Iets dat bijna niet voor te stellen is met alle bekende nummers en het succes dat ze nog zouden gaan boeken.

Het succes is Skynyrd dan ook gegund en een toegankelijk beeld qua band, musicaliteit en alle bandleden die de revue passeren geven een bepaalde aaibaarheidsfactor. Het is verre van een gesloten groep. Vooral de beelden van het Stones voorprogramma en hoogtepunt op de voor de Stones 'gereserveerde' tong zijn genieten geblazen. Daarnaast is er het beeld van de charismatische Ronnie Van Zant en het tegendeel van mijn eerder genoemde vooroordelen.

Maar samen met het enorme succes zijn daar ook de kleine scheurtjes. Scheurtjes die zich vooral vormen rond het lange touren, alcohol en drugs gebruik en Van Zant die naast een begenadigd en charismatisch frontman tevens een kwade dronk heeft en regelmatig met agressief gedrag de bandverhoudingen op scherp zet. En uiteindelijk is daar de fatale vlucht in een vliegtuig dat men niet meer vertrouwde. Desondanks zette de band door met oude en nieuwe leden en werkt de hele geschiedenis mee aan een bijzonder soort mythe vorming waarin Lynyrd Skynyrd als band andermaal het Redneck beeld van zich afwerpt en nog verder boven zichzelf uitstijgt.

Mijn interesse voor deze band is definitief ontwaakt doormiddel van deze uitstekende documentaire.

Tv-film waarvan ik me altijd afvroeg of het wat zou zijn. En daar kom je maar op één manier achter, gewoon kijken dus. En dit viel me toch erg mee ondanks dat Tom Selleck in de hoofdrol me nu niet echt aantrok.

Goh...je zal dit circus toch hebben moeten leiden, deze beslissingen hebben moet maken en de angst voor catastrofe hebben moeten leven. Het mag bekend zijn dat Eisenhower niet het hoofd van SHAEF werd vanwege grote tactische kunde maar puur vanwege zijn tact en politieke kunde om met lastige karakters als Montgomery, Patton en Harris om te kunnen gaan. Eisenhower's taak was puur die van vredestichter in een kippenhok vol met haantjes. Ongetwijfeld heeft hij hier de ervaring en basis voor zijn latere presidentschap gelegd.

Interessant zijn toch zeker de besluitvorming in de weken voor Overlord. Tevens geld dat voor het benoemen van Anzio als leermoment en alle karakters in de vorm van Montgomery, Patton, Bradley, Churchill en De Gaulle. Het statement met het boetekleed lag inderdaad klaar had de operatie op een catastrofe uitgedraaid, en aardig is op zijn minst alle twijfel rondom het weer en er de voorwaarden waren voor het uiteindelijke startschot. Dat dit Eisenhower niet in de koude kleren ging zitten is later wel naar buiten gekomen via zijn chauffeuse en secretaresse Kay Summersby, wel een beetje een gemis dat dit karakter volledig buiten de film blijft. Tegenover Summersby bleek Eisenhower toch ook maar een mens van vlees en bloed met angst en onzekerheid.

Een ontzettende fout is toch wel de datum onder de ontmoeting met de para's. 6 juni staat er, dat terwijl ze gedurende de avond van de 5 immers al in de toestellen kropen en in het donker sprongen en voor zonsopkomst al op locatie in Frankrijk waren. Desondanks is het plaatje van Ike tussen de para's met hun reeds zwartgemaakte gezichten en moment dat niet ontbreken kon. Selleck is misschien niet helemaal de man voor de klus ook al doet hij het redelijk, toch hadden ze op zijn minst zijn haar grijs kunnen verven. Nu is het bruin terwijl Eisenhower dacht ik blondgrijs was.

Het zijn details betreffende een film die dan al een prima indruk heeft gemaakt en achter gelaten. Een interessante inkijk de dagen voor de operatie zelf en daarmee weer eens heel iets anders dan de soldaten zelf. Wat mij betreft is Ike dan ook een prima film te noemen.

En zowaar nog een Kurosawa die ik effe mee moest pakken vanwege de Top250, en het gaat ondertussen beide kanten een beetje op met deze regisseur die ik het ene moment best goed vind en het andere moment niet echt aan mij besteed is. En Ikiru was daar een mooi voorbeeld van en toont beide kanten.

Aanvankelijk begon ik de film met de lichte vrees voor een oubollige levensles maar daar maakt de film in eerste instantie korte metten mee. Want de oude uitstraling, 1952, het stemmige zwart wit, en de spot waarmee de ambtenarij wordt gedreven is innemend te noemen. Al snel zitten we daarna met Watanebe bij de dokter waar de ongerustheid van hem af te lezen valt, en vooral de scène in de wachtkamer, nerveus schuivend op de bank terwijl een vreemdeling een rits aan symptomen op dreunt, is goed. Het is werkelijk een somber vooruitzicht extra kracht bij gezet door het gezicht van Watanebe en de soundtrack waarop de dokter daarna het gevreesde bevestigd. Het lijden wordt daarna opgeslokt en vooral niet verteld in een beeld dat mij typerend Aziatisch lijkt omdat een mens niet met zichzelf te koop loopt en het grote wegkwijnen is begonnen.

En ansich spreekt de boodschap/aanklacht van die hersenloze massa, die zich van dag naar dag sleept en slechts een monotoon ritme van eten, slapen en werken weet aan te wenden, mij wel aan. Het totaal opgeslokt worden door keurslijf, gewoontes en verplichtingen, het totale verlies aan identiteit, wensen en dromen. En soms moet een mens heel hard met de neus op de feiten gedrukt worden voordat de essentie van het leven doordringt, iets dat weer verschillend is voor ieder ander. In dit geval mondt dat uit voor Watanebe dat hij het belang van zijn werk inziet en zo 'the final mark of his life' achterlaat of dat nu begrepen wordt door de omgeving of niet.

Goed dus, heel wat opzich, interessant toch...? Mwoah...de film heeft een interessant thema en enkele malen wordt er goed opgebouwd qua scène, drama en boodschap. Maar net zo vaak verzand het geheel in mijn beleving in lange scènes, met een overdaad aan melodrama, moeilijke gezichtsuitdrukkingen en veel, heel veel, dialoog zonder dat ik in bepaalde fases veel verandering zie bij Watanebe. De film duurt naar mijn mening dan ook te lang en weet het gevoel, dat in de beginfase enkele keren echt goed was, niet vast te houden, met de overdramatische krokodillentranen van de collega's op het einde als de druppel dat de film definitief doorslaat naar de verkeerde kant.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat Ikiru ondanks een aantal sterke momenten niet mijn ding blijkt te zijn en dat waarschijnlijk ook niet gaat worden. Veel zal in het tijdsbeeld van '52 gezien moeten worden en wellicht dat Ikiru vanuit dat inzicht een psychologisch inzicht betreft dat alleen maar een groter probleem geworden is. Maar voor mij is het onvoldoende voor een plek in de Top250.

Bijzonder vermakelijke en sfeervolle film. De strijd met de andere grote illusionistenfilm The Prestige verliest hij zondermeer, maar niet zozeer op kwaliteit maar meer nog vind ik dat de films niet met elkaar te vergelijken zijn. Maar zoals in The Prestige de bestanddelen voor een goocheltruc uitgelegd worden, zijn die niet net zo voor deze film van toepassing?

De belofte: zijn eigen hunkering naar Sophie, Sophie zelf die ongelukkig is en de tiran van een Weense prins.

De wending: In een vlaag van razernij dood de prins Sophie.

De prestige: Sophie leeft nog, kan nu bij Eisenheim zijn en de gemene prins heeft een ontmoeting met karma.

In die zin is de film bijzonder goed opgebouwd. Wat natuurlijk meteen verschilt met The Prestige zelf is het gebrek aan diepgang. In die film krijgen de hoofdrolspelers veel meer introductie en is een hele voorgeschiedenis nodig voor beider motieven om het aan het einde weer rond te krijgen. Daar houd The Illusionist het juist extreem gemakkelijk, namelijk niets minder dan een onmogelijke relatie. Meer is er niet voor nodig om alle raderen draaiende te krijgen. Om nu te zeggen dat deze film slechts draait om de goocheltrucs is veel te kort door de bocht. Niet alleen speelt er vanaf het begin al rivaliteit en jaloezie tussen Eisenheim en de Prins maar is de opvoering met de sabel ook meteen al een krachtmeting tussen de twee. Zo beschouw ik de film zelf met zijn script ook als één langgerekte vooropgezette truc om haar daar weg te krijgen en hem er voor op de laten draaien, en dat blijft lang goed verborgen. En dat vind ik verdomd knap.

Maar er is meer dan het plot. Vooral de sfeer en de setting doen het bijzonder goed. Lichtgeel kleurenfilter, flakkerende lichten, de film lijkt zo nu en dan wat teveel licht te hebben gehad bij de ontwikkeling, om nog maar te zwijgen van de donkere door kaarsen verlichte theaters. Mooi soundtrack van Philip Glass overigens en prima rollen van Norton natuurlijk, Giamatti goed als altijd en Sewell die zoals meestal een prima ploert neerzet.

Mooi film, vermakelijk, goed plot, sfeervol. Gewoon erg goed!

Herr Radmann, dit is een labyrint, zorg dat u er niet in verdwaalt.

Na 5 jaar aan de herkijk van deze ronduit ontstellende film die deze tweede keer heel wat meer impact maakt. Het verhaal is zo duidelijk als het maar kan met de jonge idealistische Radmann die een zaak op het spoor komt rond een SS'er en daarna langzaam een nationale blinde vlek ontrafelt. Subtiel is het beeld van schaamte, collectief geheugenverlies, en de schandvlek die steeds groter wordt en zoals men zegt stront begint te stinken als er in wordt geroerd. Op veel bijval kan de jonge Radmann dan ook niet rekenen waar hij regelmatig te horen krijgt dat men op een dergelijke zaak niet zit te wachten en de stenen door de ramen en dreigbrieven niet achterblijven.

Het is toch een gevoel van algemene verbazing die de boventoon voert en de naïviteit, van Radmann en zijn gevolg, die kennelijk geen idee hebben waar ze mee te maken hebben, het wordt namelijk al snel een zaak van buitenaardse properties die aan elkaar hangt van leugens waar het geen voorrecht is om al deze ellende te weten van iedereen, iets dat de jonge Radmann ook behoorlijk in de weg gaat zitten. Tevens subtiel zijn de misdaden zelf, geen schokkende plaatjes, beelden of verhalen want dat zagen we al zo vaak, maar die juist gebracht worden in ontreddering en de schok in de gezichten van zowel Radmann als secretaresse Schmittchen, vooral de scène waar de laatstgenoemde op de gang gaat staan huilen na een volgende triest relaas is van hoge emotionele waarde. Met verbittering op de loer is het toch zaak door te zetten ten koste van alles en toont Im Labyrinth Des Schweigens zich een uitermate kundige en interessante film waar ieder een duister verleden lijkt te hebben en tevens ieder een beetje vals wordt met het vuur aan de schenen. 'Ze zitten overal, geloof je me nu...?'. Halve ster erbij wat mij betreft.

Ja, hier had ik wel zin in en dat lukte dan donderdag eindelijk met wat hulp aangezien ik streaming loos ben. Een collega kwam op bezoek met zijn Netflix login paraat, een goed glas whiskey was nog nodig en daarna was het draaien met die hap. De film uit '79 is praktisch jeugdsentiment en het boek van Remarque heeft niet alleen een prominente plek in de kast maar is mogelijk het door mij het vaakst gelezen boek dat ik heb, en uiteraard heb ik de '30 versie ook. Dat de films onmogelijk te vergelijken zijn wist ik al, ik vind sowieso de '30 en '79 versie ook niet met elkaar te vergelijken maar ook zeker niet voor elkaar onderdoen. De vraag was dan ook waar deze versie zich ging scharen.

Een verschil, maar niet minder beklijvend, en zelfs knap bedacht, is de oude rommel waar de vorig lichting uit gehaald wordt, het wordt opgelapt en de volgende stoet over enthousiaste druiloren krijgt het aan. Kanonnenvlees? Nou en of, en wat zijn we enthousiast en naïef, iets dat we vaker zien en gezien hebben. Maar ook nog in het laatste oorlogsjaar? Afijn, het gebrek aan opleiding, Himmelstoss, en na de korte toespraak van vermoedelijk Kantorek, is al duidelijk dat deze All Quiet een andere koers gaat varen, en eenmaal het sentiment en nostalgie met het boek en de vorige films los gelaten blijkt dit toch zeker niet slecht maar gewoon anders, moderner.

Wat al snel opvalt is toch wel het oog voor mooie plaatjes. Het wordt allemaal wat abstracter gehouden met minder persoonlijk diepgang maar wel oog voor lijden, ellende en vergetelheid. Fijn is de modern aandoende soundtrack, zeker niet verkeerd, prima is ook zeker het oog voor de onderhandeling rond overgave. Prachtig zijn een aantal urbex locaties. Schrijnend en indringend het geval met de jonge troepen overvallen door gifgas. De schrik slaat me wel om het hart bij het grote aantal vlammenwerpers, zoveel? Ook ziet dat er op speciale effecten gebied niet altijd best uit. Grootste schrik krijg ik toch van de tanks dat i me afvraag wie dat nu weer bedacht heeft, maar het blijkt toch werkelijk een tank die ik gewoon niet ken. Aardig detail is het eten in de Franse loopgraaf en de vluchtende ratten, met gifgas en een dagen lang trommelvuur wordt dan weer te weinig gedaan. Aardig is dan wel weer het opzetje richting het einde dat een beetje oorlogskenner zal herkennen als de dolkstoot legende.

Het is een heel klein beetje een optel en aftrek som van voors en tegens, maar toch vooral de constatering dat dit het format is van de moderne oorlogsfilm waar snelheid en mooie plaatjes het tempo bepalen. Dit is nog wel het beste te constateren na de scene tussen Paul en de Fransman in de krater, hier een kort moment, in '79 iets dat dag en nacht duurt. Is het erg, nee niet echt. Is de film minder dan de twee anderen? Ja dat wel, maar niet gigantisch. Deze All Quiet voldoet best wel, maar vaart simpelweg zijn eigen koers. Toch zal ik persoonlijk altijd het boek en de twee andere films prefereren, maar dat is sentiment.

Apart verhaal dat me in eerste instantie aan het oude concept van geloof en de bijbel doe denken en vooral een schertsend beeld van de staat van het hedendaagse geloof lijkt te brengen. Niet voor niets strijden Parny en Mr. Nick om de meeste zieltjes en rept Parny op een gegeven moment over twaalf discipelen. Ik weet niet waar Gilliam de inspiratie van het verhaal vandaan heeft maar het lijkt er toch sterk op dat hij met deze film de neerwaartse spiraal van het geloof in een nieuw jasje steekt. Het geloof; een verlopen en oud verhaal, gebracht door een bejaarde die iedereen negeert. Ondertussen staat de duivel in de coulissen lachend te wachten.

Even zorgt die symboliek ervoor dat ik toch meer dan geïntrigeerd kijk, vooral ook doordat fenomeen van de spiegel. Iets waar verder erg weinig uitleg over komt wat de spiegel nu precies is. Behalve dat het er fenomenaal mooi uitziet, de fantasiewereld is bij tijd en wijlen prachtig. De scene met de vrouwen die stuk voor stuk naar buiten komen is hilarisch, hoe Mr. Nick wegloopt op die twee wolkjes ziet er ook fantastisch uit en de acteurs proberen er het meeste van te maken. Een licht verholen aanklacht dat we liever ons ziel aan de duivel verkopen, morele waarden laten varen, om een door de samenleving opgedrongen plaatje te leven meen ik wel te zien, daarnaast de boodschap wellicht dat het vlees verleidelijk is, maar helemaal doorkomen doen onderliggende boodschappen niet.

Overtuigen doet de film dan ook niet en in zijn boodschap slagen evenmin. Daarom aardig om een keer te zien maar dat is het dan ook wel.

En dat was de derde keer en ik moet zeggen dat de film me steeds beter begint te bevallen met zijn humor en de licht sarcastische ondertoon die om alles wat Turing zegt heen hangt.

Fraai uiteraard het tijdsbeeld qua gewoonten en etiketten rond Joan Clarke maar natuurlijk nog belangrijker waarvoor gestreden wordt met de belegering, honger en terreurbombardement, om natuurlijk bij het aangrijpende verhaal en de worsteling van Turing zelf aan te komen, wat is die man toch wat aangedaan. Niet te vergeten natuurlijk de sterke cast met dit keer de droge Charles Dance die er uitsprong.

Churchill zei ooit 'never was so much owed by so many to so few' waarmee hij de RAF piloten bedoelde die de strijd aanbonden met de talrijke toestellen van de Luftwaffe. De oude man met de bolknak zal nooit geweten hebben hoe zeer dit op Alan Turing sloeg die hij zelf in het zadel hielp als we de film mogen geloven. Afijn, goed dus, behoorlijk goed zelfs, een halve ster erbij wat mij betreft

Tegenvaller die vooral mislukt als drama, maar er wat mij betreft nog een krappe voldoende uit peurt door de ramp zelf. Dat de film toch nog zo hoog scoort vooral ook op IMDB verbaast me best wel.

Ik erger me eigenlijk meteen al aan Watts die toch wel een erg over the top Engels accent heeft, en behalve dat spreken gedurende de film de personages me geen moment aan. De zoetsappige muziek in het begin doet ook geen goed, echter wanneer de ramp zich voltrekt heeft het wel even de volle aandacht, de korte opbouw en hoe het er uitziet is erg goed gemaakt. De chaos en ravage die er op volgt ook. Helaas slaat het daarna weer vrij snel dood. Ik vind dat kind gewoon veel te slim en te intelligent reageren op dingen. Moeder en zoon spartelen daar beurs en half kapot in dat water, klampen zich aan een boom, en dan heeft dat kind niet alleen het geestelijk inzicht maar tevens de rust om op dat moment te zeggen 'mama, ik beschouw me zelf als een stoer kind die nooit bang is, maar nu ben ik wel bang.' Pffff....hou toch op zeg. Daarna treed hij doodleuk op als woordvoerder en leider, terwijl moeder er wat achter aan krabbelt. Tja, vind dat niet bepaald sterk allemaal.

Daarnaast valt de film op als een product met het 'Titanic-syndroom', er wordt teveel ingezoomd op een specifiek stel. Maar waar zijn die andere honderden mensen die daar in de omgeving om het leven kwamen? Waar zijn de uitgebreide velden met tientallen lijken die in bomen of struiken of puin hangen? Behalve een dode hond en Daniel komen moeder en zoon niemand tegen. In het ziekenhuis komt er een beter beeld van de chaos en ravage tot je en wordt er in een scripttechnische misser toch nog een beetje aan dat beeld gewerkt. Hoewel niet bijzonder geloofwaardige dat Lucas als kind al die mensen langs gaat opzoek naar vermisten, komt er zoals ik zei wel wat een beter beeld van alle vermisten, paniek en chaos. Net als de beelden langs de weg als Watts naar het ziekenhuis gereden wordt, en op het einde de talloze mensen bij informatieborden vol met teksten en foto's. Het beeld wordt wat bijgeschaafd maar niet voldoende. Het blijft een misser dat de ramp niet iets breder getrokken wordt en meer mensen gevolgd worden, de omvang komt wat mij betreft niet over op deze wijze.

Verder verliest de film zich nogal in het sentiment en drama, het telefoongesprek van Henry met thuis, is to much. Hoe men elkaar om en rond het ziekenhuis misloopt is aardig in elkaar gezet maar ook een beetje te over dramatisch. Hoe die twee jongsten spelen als ze hun oudere broer zien vind ik dan wel weer heel intens en knap van die kleintjes. Daar en tegen huilen ze nooit, en lijkt Lucas ook nooit moe en lijken ze ook prima zonder eten en water te kunnen....tsja...

The Impossible, een rampenfilm die ontzettend goed scoort met de ramp zelf en hoe hij gebracht wordt, maar daarna al erg snel qua dialoog en script naar melodrama begint te neigen. Daarnaast spreken de personages me totaal niet aan. De film zal ongetwijfeld als drama bedoeld zijn met hoofdmoot de lotgevallen van de familie Bélon, iets wat sommige mensen aan zal spreken maar mij in dit geval niet. Vind de film daar ernstig voor te kort schieten. Als rampenfilm zelf en als geheel beeld van de ramp schiet de film ook te kort. Wat dat laatste betreft een gemiste kans maar dat was waarschijnlijk ook niet de bedoeling. Vanwege de goed gebrachte ramp nog een krappe drie, zonder dat een twee.

In Bruges en film waar ik me toch altijd weer over verbaas dat hij zulke goed kritieken krijgt. Want hoewel het best een aardige film is vind ik hem nu ook weer niet zo spectaculair.

Grote eyecatcher in de film is natuurlijk Brugge en warempel krijgt meteen zin in een Straffe Hendrik, een prachtige stad met historie en veel te zien. Humoristische is natuurlijk het contrast waar meteen al mee gewerkt wordt dat Ray er niet bepaald oog voor heeft, iets wat naast interesse een heel andere reden heeft. En ik moet zeggen, Farrell slaat de plank nog wel eens mis qua acteren en rollen maar de depri aspirant-assassin met de droevige oogopslag lijkt hem op het lijf geschreven. De worsteling spat er zo nu en dan met overtuiging af, wel merkwaardig dat hij naast als die zelfmedelijden nog wel oog voor de vrouwtjes heeft. De dood van het kind lijkt plotseling dan toch maar heel relatief en dat vind ik toch wel een punt...

Een bijzonder platte en vuilgebekte gangster/baas gespeeld door Fiennes, briljant, Gleeson als ervaren hitman met smaak en een geweten, allemaal dragen hun rol prima maar Harry(Fiennes) vind ik ronduit geweldig. Verder moet de film het hebben van absurditeit en heel veel grappige en scherpe dialogen, want verder op een semi-geweldadige skin gebeurt er niet zoveel. De dialogen, ruzies en discussies zijn dan soms ook op het hilarische af, vooral Fienes in plat Engels of Farrell met zijn Ierse accent. Om nogmaals terug te komen op absurditeiten, de intelligente dwerg die regelmatig voorbij komt, de blik die Gleeson en Farrel hebben als ze beide coke gehad hebben is onbetaalbaar en de situatie met de dikke Amerikanen. Het is allemaal van een bepaalde mate vermakelijkheid zonder dat er veel gebeurt. Een diepere boodschap over schuld, wroeging en boete gaat even aan mij voorbij. Wel ironisch met Harry hoe het allemaal tot een einde komt, maar ja principes zijn principes...

Ach, Brugge, mooi stad, Basiliek van het Heilige Bloed en andere mooie momenten in de stad zoals met de sneeuw, Ray vind het in ieder geval ver-schri-ke-lijk, mooi en leuk om te zien maar dat is het dan wel. En waarom deze film een 7.9 krijgt op IMDB is me een raadsel. 3,5(7) zoals hier is meer dan voldoende.

Op de gok meegenomen bij de kringloop omdat er naar mijn mening nog wel wat pareltjes zijn op onderzeeërgebied, maar ja, komt ze maar eens tegen. Vol goede moed aan deze In Enemy hands begonnen maar al vrij snel was duidelijk dat dit niet heel best ging worden.

Buiten het feit of het allemaal klopt en technisch gezien kan met het ontzettend snel laden van torpedo's, of bijvoorbeeld een surplus aan ruimte, de u-boot ziet er wel erg ruim uit, het aantal bemanningsleden lijkt ook niet echt te kloppen, dan het rare moment met dat de Amerikaanse onderzeeër die aan de oppervlakte lijkt te komen waarop men rond gaat kijken met de periscoop om te zeggen dat men aan de oppervlakte moet komen, continuïteitsfoutje of montage foutje? Ach, dat komt in principe op hetzelfde neer. Dan is er nog het feit dat men echt geen gevangen mee nam want daar was simpelweg geen ruimte voor en dan keten je die godbetert in je torpedo kamer vast, alsof je daar niets anders te doen hebt.

Dan is er het verhaal zelf wat gewoon slapjes is, inspiratieloos, niet boeiend en geen moment spannend, en vooral plichtmatig. Daar komt bij dat Scott Caan niet om aan te gluren is qua acteerprestaties, en dan is er nog zoiets raar als het overdreven ontploffen van de onderzeeër, iets dat ik ook al zag in U-571, al zo'n waardeloze film als je het mij vraagt. Pijnlijke raar zijn de plichtmatige momentjes vooraf en achteraf met de vrouw, verschrikkelijk zelfs de flashbacks dat de bootsman zijn vrouw naast zich ziet in de onderzeeër, hemelsnaam wie bedenkt zoiets?

Om af toch nog aftesluiten met enkele pluspunten, want ja de Duitsers spreken Duits wat toch altijd wel goed is, Kretschmann is altijd van meerwaarde en we zien zowaar een Duitse matroos met een Draeger TR 65, iets dat klopt maar ook niet helemaal klopt aangezien dit model pas in 1965 ontwikkeld is, maar men had op u-boten naar het schijnt wel degelijk een dergelijke systeem genaamd de draegerlong waarmee mensen circa van 100 meter diepte alsnog kon ontsnappen uit een onderzeeër. Het zijn spaarzame minpuntjes in een film die verder gewoon erg matig is en wellicht voor iemand die gewoon een beetje vermaak wil en het allemaal niet zo precies neemt een prima film zal zijn. Maar ik wil meer, ik verwacht beter, dus daarom absoluut geen voldoende.

Lang, heel lang, geleden wel eens gezien vanwege mijn eigen 'crush' destijds op zuster Agnes. Bullock maakte in mij pubertijd enorme indruk destijds in Speed. Maar weer eens de kans gegrepen voor een nieuwe kijk.

Verhaal over de eerste 'gevaarlijke' stappen die Ernest Hemingway in zijn leven zou zetten. De film richt zich voornamelijk op de zo nu en dan best wel op de lachspieren werkende kalverliefde tussen Ernie en zuster Agnes. Vooral de scene waar Ernie, Agnes en Henry met zijn drieën op pad zijn is hilarisch, de twee proberen elkaar op gênante wijze de loef af te steken en indruk te maken.

Na zijn vertrek terug naar Amerika, en de hernieuwde interesse van de Italiaanse dokter en de brief, ontwikkeld de film zich in een aardig drama light met de nodige keuzes tussen hart en hoofd. De eindontmoeting is schrijnend, wat kan je kennelijk 'trots' en dwars zijn om een gebroken hart, en het eindshot, zijn eigen onmacht terwijl zij door het raam te zien is en wegloopt is erg mooi te noemen.

Aardige rol van de altijd charmante Bullock, O'Donnell zoals altijd matig en het moet gezegd dat zij wilde trouwen voordat hij naar Amerika terug ging, en hoewel ze wel weer in Amerika kwam, het nooit weer tot een ontmoeting gekomen is.

Redelijke film om zo eens even weer te zien, maar niet meer dan dat.

Wazig filmpje dat nergens echt een thriller wordt, hooguit een mysterie-achtige iets. Sfeer en muziek gaan mij totaal voorbij, en de gehele film vraag ik me af: ga ik dit echt uitkijken. Natuurlijke heeft het zijn aardige moment, zoals de natuurshots, en een paar sfeermomenten maar een film alleen op die grimmige kop van TLJ te laten draaien is te weinig. Er moet meer cachet zijn. En dan die irritante Peter Sarsgaard die niets toevoegt...

Tja, vond het allemaal niet zo bijster geweldig.

Na Moby Dick uit '56, die me uitermate goed bevallen was, had ik ook wel weer een beetje een kriebel ontwikkelt In The Heart Of The Sea te zien. Vlak na uitkomst had ik de film al eens gezien, doch erg overtuigen deed de film niet. De vraag was hoe hij nu zou vallen.

Het begin is gewoontjes te noemen en met ingrediënten zoals zo vaak. 1ste stuurman aan wie beloftes gedaan zijn maar met een 'groentje' als kapitein opgezadeld wordt, uiteraard met de nodige botsingen tot gevolg. Niet dat dit heel erg is. De uitvaart doet dat wel en is over bombastisch qua muziek en problemen met het strijken van de zeilen maar gelukkig is daar het brallende en over aanwezige karakter eerste stuurman Chase die dat eigenhandig oplost. Gelukkig maar want de rest kan er natuurlijk niets van om vervolgens als een baldadige pestkop de scheepsjongen buiten boord te houden zogenaamde tegen zeeziekte. Baldadig, schreeuwend, brallend, bazig, Alpha mannetje op en top...ik snap dat dit soort stuitende karakters bestaan toch kan Hemsworth er weinig mee en is vooral een irritante macho die niets toevoegt. Om nog even terug te vallen op de opgezweepte sfeer bij de uitvaart met bombastische muziek en veel geschreeuw en gedoe aan boord. De film is slechts een half uur onderweg maar dan ben ik al een beetje moe van alle poeha en vind ik dat de film op dat moment volledig mislukt in zijn bedoelingen en zichzelf voorbij draaft. Door alle toeters en bellen in het begin maakt de storm even later al niet eens heel veel meer indruk meer.

Gelukkig weer de film daarna toch een bepaalde balans te vinden waardoor het iets beter wordt. De walvisjacht en aanval op het schip is fraai en dat geld sowieso voor de cinematografie met fraaie luchten en mooie kleurenfilters. Wat dat betreft is het visueel echt sterk te noemen net als de overtuigende CGI. Uiteraard zijn er wel weer kleine opmerking zoals het vuur van de smid, maak dat uit. Zelfs op een zinkende schip is dat catastrofaal te noemen en uiteraard is Chase de laatste die het schip verlaat en dat ziet er natuurlijk weer over heroïsch uit. Hoewel er op dat moment wel sprake van verbetering in zat, is het nog steeds niet echt voldoende en is de film karaktermatig cliché en erg oppervlakkig te noemen.

Na het zinken van het schip dat niet echt een teaser zal zijn breekt toch een andere en beter fase aan. Een fase die de film red. Hopend op redding, de wil te overleven, muiterij op de loer, de zon brandend en een eeuwige dorst en honger in het lichaam. Hoe ver zinkt een mens? Hoe ver gaat in mens in wanhoop? Ja, dit is de fase waar Chase gelukkig een toontje lager zinkt en de film met terugwerkende kracht indruk maakt met dilemma's, keuzes en gekte op de loer. En ook nog die verrekte walvis in de buurt.

In The Heart Of The Sea lijkt zichzelf in eerste instantie voorbij te lopen met het opgepompt en spectaculaire beeld in combinatie met opzwepende muziek. Tevens maakt de film karaktertechnisch geen indruk met een stuitende Chase en Pollard die maar weinig in beeld komt. Maar als de grootste haast geweest is maakt de film toch indruk met zijn ontberingen en visueel is het natuurlijk een pareltje te noemen. Maar Howard's beste werk is dit natuurlijk niet.

Tijd voor een herkijk uit eigen collectie, en dat valt nog niet mee deze film te bemachtigen voor een schappelijke prijs, maar het lukte eerder deze maand dan toch eindelijk.

En wat is dit toch een superfilm. Een meer dan kostelijke botsing tussen de veranderende tijdsgeest in de jaren '60 tussen de conservatieve denkbeelden van streken en zuidelijke staten die al 100 jaar stilstaan in hun denkbeelden en de voortschrijdend inzicht rondom gelijke rechten. En zoals gezegd in mijn eerder comment is deze neger de nachtmerrie van iedere zuidelijke. Mooi detail overigens is dat Tibbs zijn trots en vooroordelen hem ook in de weg zitten.

Uiteraard wordt er fantastisch geacteerd door het duo Poitier en Steiger die echt aan elkaar gewaagd zijn en wat naait het er zo nu en dan lekker uit. De soundtrack van Quincy Jones is fijn en ja, dat lekkere plakkerige en broeierige sfeertje. Daarom wat mij betreft een opwaardering.