Opinions

Regiedebuut van Jolie naar het schijnt en opzich niet onverdienstelijk. Top is het allemaal niet maar slecht is dit drama, dat de nodige parallellen heeft met Savior, zeker niet.

Het verhaal mag bekend zijn met het oplaaien van de Joegoslavië oorlog. Eerste punt is toch wel de begeleidend tekst in het begin die rept over een vreedzaam leven voor de oorlog. Onzin natuurlijk want een dergelijke haat is er niet van de één op de andere dag, we hebben het over tientallen misschien wel honderd jaar aan wrijving en haat. Bovendien is er genoeg info over omstandigheden in Joegoslavië tijdens de tweede wereldoorlog. Verdeeld tussen bezet gebied en gedeelten zoals Kroatië die openlijk het fascisme steunden, laaide toen ook het antisemitisch geweld op met taferelen vergelijkbaar aan '91/'01. De Balkan is van oudsher een kruidvat vol haat en wreedheid en dat is wat we te zien krijgen.

We volgen Ajla en Danijel die elkaar voor de oorlog kende maar nu door afkomst en geloofsovertuiging tegen over elkaar staan in deze film die eigenlijk meer liefdesdrama betreft dan oorlogsfilm. Waar Danijel vooral probeert Ajla te beschermen verzuurd de relatie toch langzaam in een wereld die aan elkaar hangt van dood, verwoesting, haat, wreedheid en verkrachting, en dit allen wordt soms vrij expliciet getoond. Bizar is alle haat, wreedheid en vernedering. Dat een mens zo kan zijn. Even prachtig gefilmd als indringend is de scène waar de dames als levend schild gebruikt worden.

Minpuntjes zijn toch wel de lengte, hoewel dat niet heel erg is, dan toch de ingewikkelde relatie tussen de twee die soms wel eens even een beetje verslapt. Een groter punt vind ik details als dat er sneeuw ligt, toch zie ik het zelden echt iemand koud hebben. De mense hebben amper kleding aan, een baby ligt naakt op bed en later kan er een graf gegraven wordt terwijl het kennelijk vriest, juist! Een ander punt is eventueel de geschiedenis die er allemaal aan vooraf is gegaan met incidenten en wreedheid van beide partijen. Je zou kunnen zeggen, zonder ook maar iets goed te praten, dat het beeld eenzijdig is. Maar wellicht dat Jolie dat helemaal niet in gedachten had, ze wilde niet partij kiezen noch perse één partij er heel slecht uit laten zien, ze zocht slechts de interactie van het stel in die omgeving.

The Land Of Blood And Honey is uiteindelijk best een aardige film en geen verloren middag te noemen. Toch wie echt iets goeds wil zien op dat vlak zou zich eens kunnen wagen aan de miniserie Warriors Bosnia 1992.

Meer dan prima thriller, die ondanks enkele mindere en gedateerde momenten, nog altijd hele goede elementen heeft.

Het begin met de undercover actie is een beetje warrig. Het werk van de Geheime Dienst met betrekking tot rare figuren en bedreigingen dan wel weer. Ik vroeg me net als het afdelingshoofd af waarom Frank de inwoner van de flat niet opwacht of bv twee geüniformeerde agenten voor de deur zet om hem op te vangen. Bijzonder overigens hoe binnen een nacht het hele appartement leeg is, iets dat meer dient als psychologisch effect voor de film dan puur realistisch is. Of werken verhuizers in Amerika ook 's nachts?

Dat Horrigan, oud en niet heel fit meer, toch bij de president wordt ingedeeld op eigen verzoek, terwijl hij duidelijk al een lastig imago heeft, is ook bedenkelijk te noemen maar heeft met zijn achtergrond rond Kennedy andermaal meer psychologische waarde dan realisme. Overigens wel goed van begin af zijn de telefoontjes met Cleary. Een kat en muis waar de boef overduidelijk de slimste lijkt, is het gevolg en behoorlijk boeiend. Om dan de laatste kritische noot te kraken, de zogenaamde romance tussen Frank en Lily vind ik om te kotsen. Zulke professionele mensen, met zo'n taak, bovendien zie ik nul chemie en voelt het waanzinnig plichtmatig. Nee, verschrikkelijk...

In the line of fire kent ongetwijfeld zijn beste momenten wanneer de spanning stijgt en de jacht opgevoerd wordt. De achtervolging over de dakken is geweldig net als de afloop van die scene. De opbouw naar het einde is ook geweldig en zijn er zat kleine momentjes waar de spanning subtiel opgevoerd wordt en kippenvel veroorzaakt. Met een Oscarnominatie tot gevolg is Malkovich natuurlijk geweldig als doorgeslagen hitman, is de muziek van Moriconne goed en herkenbaar, en The Intouchables regelmatig te herkennen, is het boeiend te zien hoe de beveiliging gaat rond de president en is met name het afvoeren op het einde interessant om te zien en meen ik toch ook in het hele verhaal en de toon van Cleary een subtiele aanklacht te horen over de offers die het landsbelang vraagt en wat men er voor terug krijgt. Een hitman die een punt wil maken en een beveiliger die iets goed te maken heeft lijnrecht tegenover elkaar. It's not all shine and bright...

In the line of fire, leuk weer eens gezien te hebben, lang geleden, niet helemaal top maar wel uberdegelijk en met hele goede momenten.

Reality is not what it used to be.

Filmpje nummer 5 van de dag, en daarbij viel de keuze op deze John Carpenter. En een Carpenter valt altijd wel lekker, ook al zijn het niet altijd de beste films, elementen als soundtrack en sfeersetting zijn altijd sterk in zijn films. Dus kom maar op met deze In The Mouth of Madness.

En de stemming zit er meteen goed in temidden van een inrichting, met slecht weer en een binnen gebrachte patiënt waar tevens de naam Sutter Kane erg snel valt, en er is iets met die naam maar ik kan die naam niet plaatsen. Zou ik de film dan al eens eerder hebben gezien? Maar goed, terug naar de film waar het niet bepaald goed lijkt te gaan met John Trent waarvan de oorzaak al snel naar voren komt en dat is een onderzoek naar de verdwijning van de schrijver Sutter Kane. En het is me nogal wat, met zijn boeken die ongeregeldheid en rellen veroorzaken, mensen tot krankzinnigheid drijven, en als een dolle verkopen, maar het grootste probleem wellicht voor de uitgeverij is dat hij spoorloos is. Trent wordt op de zaak gezet en die vindt al snel een spoor, maar ondervindt ook al vrij snel de eerste symptomen van Sutter Kane Fever.

De sfeerschepping is zoals zo vaak bij een Carpenter goed te noemen waar het soms moeilijk inschatten is waar Trent zich bevind tussen nachtmerrie of een bevreemdende werkelijkheid. De trip naar het plekje genaamd Hobb's End is op het hallucinante af waar het vanzelfsprekend ook bepaald niet pluis is in het dorpje met vreemde snuiters op fietsen, monsterkinderen, een oud vrouwtje met tentakels, het houdt niet op en het is niet bepaald gezond in het dorpje. Zoals gezegd, de sfeer is bij tijd en wijlen geweldig, de zoals gewoonlijk door Carpenter zelf geschreven soundtrack is ook weer eens erg fijn, Sam Neill is altijd goed en Jullie Carmen is erg leuk voor het oog.

De vraag blijft wat het idee nu eigenlijk is achter deze film wat tot de laatste minuut in de weegschaal hangt. De meest logische uitleg is toch dat alles wat we zien fictie is, zo ook het karakter Trent en wat hem overkomt, maar ondertussen wel een vorm van zelfbewustheid over zich heeft. Het beste van John Carpenter is dit niet maar het is wel absoluut weer een acceptabel product van hem en daarmee een lekkere film om te kijken.

I'm gonna shoot your da

Altijd weer een boeiend en indrukwekkend drama.

Aangezien de film alweer van '93 is komt de sfeer en aankleding in Belfast extra authentiek over. Aardig wordt het begin neergezet rond de onrusten, armoede en haat richting de aanwezige troepen, maar tevens ook een sfeertje die als naar te omschrijven is. Angst voor beide kanten, de IRA zowel als de Britse troepen. Angst die bewaarheid blijkt na terugkeer en de inval. Tot dan is het een prima film...

De film stijgt nog een level bij de geweldige acteerprestaties tijdens de verhoren. De sfeer en toon is ijzingwekkend en vooral McSorley valt daar op met zijn bizarre momentje als 'mad man'. De soms dubbele beelden van vrolijke mensen terwijl iemand achter een gesloten deur gemarteld wordt en gedwongen tot een valse bekentenis liegen er niet om. Net als de haat eenmaal in de bajes richting de Ieren. Andermaal komt een behoorlijke verziekt sfeertje van die tijd naar voren. Die haat wordt nogmaals gestalte gegeven door Joe, de daadwerkelijke dader met zijn acties. Het sterven van Giuseppe en het eerbetoon van alle branden stukken papier door de ramen is andermaal een kippenvel moment.

Zonder een moment saai te wordt de rechtsgang opnieuw leven in geblazen. De vele vormfouten, doofpot, verachting en intimidatie is bijna onwaarschijnlijk te noemen. De protesten, het overplaatsen...de film blijft indruk maken. Vooral wanneer Gerry dan eindelijk eens helemaal doordraait en vaderlijk gesust wordt door een bewaker....WAUW! Het einde van de film en nieuwe rechtszaak rond de Guidlford Four laat zich raden.

In the name of the Father laat zich gelden als een uitermate degelijke film die boeit, schokt maar ook een traantje los maakt. Het onrecht wordt meer dan prima gebracht net als het persoonlijk leed en ruzie zonder dat het melodrama of theatraal wordt. In the name of the Father is dan ook een geweldige film wat mij betreft, één die me iedere keer weer weet te raken.

Jason Statham, voor mij toch vooral een acteur die mij steeds meer aanmoedigt films te laten liggen. Want na de Crank films was dit toch wel het dieptepunt. En de reden om er aan te beginnen was de gedoneerde verhuisdoos van de collega waar ik het al vaker over gehad heb, en zijn filmsmaak begint al meer en meer tegen te vallen.

Opvallend is toch vanaf het begin dat de productie wel groots en duur oogt. De omgeving en natuur is best mooi en de styling van bepaalde locaties ook best goed. De cast is een tweedelig verhaal maar met Burt Reynolds, Ron Perlman en Rhys-Davies lang niet verkeerd net als de prachtige dames in de vorm van Forlani, Sobieski en Loken, die drie zijn toch vooral de reden om uit te kijken. Er is genoeg actie en met veel mythisch en fantasy aandoende ingrediënten wordt toch wel bijna geprobeerd een Lord Of The Rings kopie neer te zetten.

Maar amai, wat ontspoort het geheel toch in een overdaad van flauwe humor, een cast van Liotta en de altijd walgelijke Matthew Lillard die hier totaal niet thuis horen en simpelweg een ergernis zijn, is al het mythische fantasy gedoe ook over the top met Circue Du Soleil elfen, boomklimmende ninja's, Krugs die toch echt wel een heel matig kopie zijn van Orks en dan Statham met zijn boomerang. Wat de actie betreft kan Statham er wel mee weg maar qua karakter voegt dd man niets toe.

Het resultaat toch wel een verschrikkelijke slappe hap die nergens in slaagt, ook nog eens voorspelbaar is, nergens geboeid heeft en toch eigenlijk wel heel erg zonde van mijn tijd was. Helaas is de verhuisdoos nog lang niet leeg...

Donderdagavond na het sporten nog effe een filmpje meepakken op Netflix en dat werd na lang wikken en wegen deze In The Shadow Of The Moon die mij verder totaal onbekend was maar opzich wel een interessant verhaal leek te hebben.

Aanvankelijk opent de film met een aangenaam en duister sfeertje rond een aantal mysterieuze moorden. Dit mondt uit in een soort van cyclus waar karakter Lockhart zich in vastbijt en gedurende de jaren niet meer loslaat en de zaak uit wil pluizen. Aardig is op zijn minst de verandering in gezinssituatie en verschijning van Lockhart zelf in zijn quest de 'blue hooded girl' te vinden en tekent daarmee een bepaalde vicieuze cirkel van verval. Op zich interessant en treffend, want hoe frustrerend moet het niet zijn om zaken niet los te kunnen laten, zaken waar je een bepaalde frustratie aan over houdt en invloed op het priveleven heeft gehad. Vul daar de aimabele Holbrook aan toe die in Logan nog een eerste klas engerd is, in The Predator een alpha mannetje eerste klas, en hier toch overtuigt als sympathieke maar kwetsbaar karakter, en vooral met het duistere sfeertje en treffende soundtrack heb je toch heel wat.

Maar In The Shadow Of The Moon heeft helaas zo toch zijn valkuilen. Zo vind ik het bijzonder dat twee geüniformeerde agenten in de vorm van Lockhart en Maddox niet alleen aan bewijsmateriaal mogen zitten maar überhaupt de crimescene mogen betreden. Ja ja, Lockhart is in opleiding voor rechercheur, maar hij is het nog niet. Bij de volgende moord die avond lijkt het bijna wel alsof zij het onderzoek leiden. Dan de dame in de discotheek die dezelfde markering heeft als de doden, de agenten weten min of meer wat er eventueel te wachten staat. Maar een ambulance wordt pas opgeroepen als ze plotseling begint te bloeden, ja dat was natuurlijk ook wel heel onverwacht, of ligt dit aan mij? Daarbij zit er natuurlijk een bepaalde voorspelbaarheid in het geheel en valt de connectie tussen de twee eigenlijk ook vooraf wel te raden. Daarnaast heb ik met die pod waar ze in kruipt en verdwijnt wel zoiets van....ja, het zal allemaal wel weer.

Toch is het niet slecht, het mist echter wel een beetje overtuiging ondanks dat het op zich wel bezig houd en niet heel erg verveeld. Desondanks een magere voldoende voor een film waar opzich wel iets meer mee te doen geweest was.

Een redelijk trage film die zich als een hele aardige thriller/mysterie ontvouwt. TLJ die overal met zijn gegroefde kop en van-dik-hout-zaagt-men-planken methode daarheen jaagt. Niets mis mee, tot de ontknoping. Kon het niet geloven. zijn drie makkers, dan weer verdacht, dan weer onschuldig, dan weer schuldig nee, dat viel me een beetje tegen.

Aardige filmpje. Meer niet helaas.

Klassiekerzondag bracht deze week de keuze op deze In Which We Serve, uit 1942 maar liefst. Een film gemaakt terwijl Engeland volop in oorlog was en het einde nog niet bepaald in zicht. Dat geeft lading en raakvlak zou je zeggen, toch zal dat met deze set up voornamelijk opgaan voor de Engelsen zelf en in dit geval toch niet zozeer voor mij.

Centraal in de film staat de Destroyer Torrin en zijn bemanning die het meteen behoorlijk voor de kiezen krijgen in wat vermoedelijk de Middellandse Zee moet voorstellen. Het schijnt dat het verhaal losjes gebaseerd is op Lord Mountbatten en zijn schip de HMS Kelly tot zinken gebracht nabij Kreta. Kenmerkend zijn toch meteen wel de commando's, het wapengebruik en gevoerde protocollen. Dit uiteraard samen met de gebruikelijk Britse zwijgzaamheid en stiff upper lip houding is de Britse kers op de taart en even vraag ik me af of dit twee uren zo gaat duren. Maar nee dus, vlak na het bombardement komen er flashbacks.

En wat ik gedurende de opening zei over het raakvlak voor de Engelsen zelf wordt dan al snel duidelijk. De situaties die vervolgens neergezet worden, en zich hoofdzakelijk thuis afspelen, zal ontzettend herkenbaar zijn en het beeld tonen van de gemiddelde vader, broer of geliefde die de oorlog in gaat, net zo goed als dat de gemiddelde moeder, zus, vrouw of vriendin thuis blijft en leeft tussen hoop en vrees. De film lijkt zich wat dat betreft voor het grootste deel op de sociale cohesie te richten en niet zo zeer op de oorlog.

En het is spijtig te moeten zeggen dat de fases voor de oorlog en aan het thuisfront eigenlijk stom vervelend en niet interessant zijn. Gelukkig wordt het afgewisseld met enkelen momenten van oorlog en een sterk beeld aanboord van de destroyer zelf, iets dat de film gedeeltelijk redt. Verder moet de film toch vooral in het tijdsbeeld van de jaren '40 gezien worden en tevens vanuit het sociale aspect van die tijd, iets dat mij niet bepaald lukt. Desondanks wil ik nog wel het creatieve shot van de krant in het water tussen de rommel aan halen, een fraaie en subtiele shot om aan te geven waar we in de tijd zitten, en zijn er erg mooie filmposters van deze film waar deze hier op de MM pagina niet tot behoort. En doen archiefbeelden het altijd goed bij mij. Maar dat was het wel zo'n beetje, geen hoogvlieger en vooral ook geen film voor een herkijk of toevoeging in de collectie. Snel verder met de volgende.

Een film die ik afgelopen week in een opwelling aanschafte vanwege de regisseur, daarna ernstig begon te twijfelen, vooral na dat ik de trailer zag, en daarom met grote twijfel de film begon te kijken gisteren.

En tot mijn grote vrees verliep het eerste deel redelijk stroef qua tempo. De Franse taal, de onduidelijkheid omtrent het tijdstip waar moeders problematiek afspeelt en de Midden-Oosten cultuur die redelijk ver van mijn bed staat, zijn dingen die niet echt meewerken. Slecht is het niet, maar grote indruk maakt het ook niet, mede door de wat onduidelijke koers en geswitch tussen moeder/verleden en dochter/heden.

Maar dan toch, vanaf de helft, wanneer het beeld van moeder in de Iraanse revolutie bijzondere nare vormen aanneemt, begint de film wel degelijk indruk te maken. Ronduit misselijkmakkende momenten komen voorbij in een periode die het beste getypeerd kan worden als 'brand'. Een brand overigens waar bepaalde dingen een oorsprong vinden en dat het naar mijn mening maar al te duidelijk was dat haar eerste kind danig geradicaliseerd was en de martelaar en verkrachter was. Iets dat ik overigens al van te voren raadde, maar verder geen afbreuk doet.

Incendies is een bijzondere film met een plot dat nog aparter is dan de film zelf. Overigens wel een puntje van kritiek is dat het leeftijdsverschil niet echt lijkt te kloppen. De moeder lijkt ten tijde van de verkrachting niet oud genoeg, net als haar zoon als ze die later weer tegenkomt. Maar dat is een detail. De schrijver van het toneelstuk, en Villeneuve, slagen in hun opzet de chaos, brand, wreedheden en familiemoord aan de kaak te stellen en op een prima wijze te brengen, ook al vind ik het een film die ik meerdere keren moet zien om hem helemaal op waarde te schatten.

Incendies verontrust, is soms misselijkmakkende maar boeit vooral en maakt het tweede deel wel degelijk grote indruk.

'You couldn't have peed before you went under?'

Het schijnt dat Nolan meer dan 10 jaar aan dit script gesleuteld heeft en dat het in eerste instantie eerst voor een horror verhaal moest doorgaan maar later in een 'kraak' veranderd is. Desalniettemin baart de film opzien met zijn bijzondere verhaal, het immense plot op verschillende lagen, aan de kijker gebracht met een welhaast duizelingwekkende vaart. Desondanks, op wat kleine dingetjes na zoals hoe LDC en Watanabe zonder 'kick' en de opeenvolgende volgorder die de anderen wel moesten doorlopen wakker worden in het vliegtuig, klopt het allemaal en wordt het niet onbegrijpelijk gebracht. Sterker nog, de complexiteit van de film wordt in die zin heel begrijpelijk gebracht.
De 'setup' die uiteindelijk bedacht wordt door de crew om de inception bij Fisher te laten slagen door hem op het einde zijn stervende vader te laten zien en in de kluis iets kleins als een jeugdherinnering te vinden die de grote verandering te weeg brengt vind ik zowel geniaal als ontroerend. Bedenk dat maar eens.

Actie, drama, visueel spektakel, bijvoorbeeld de omgekeerde stad of de vechtscène van JGL in de als maar draaiende gang, zijn wonderschoon en prachtig gemaakt. Dan is er de werkelijke sublieme soundtrack van Zimmer, overigens mijn favoriete filmmuziek componist. Twee van zijn beste werken zonder twijfel The thin red line en Inception. Spanning en dreiging, wat is echt, wie zit er achter wie aan, en zielenroerselen als Mallory die constant op het punt staan roet in het eten te gooien, andermaal de nadruk op de complexiteit van hoe dit alles in elkaar verweven is. Hoop, angst, verlies, alles komt voorbij. Prima rollen overigens van een heerlijke Hardy, maar JGL ook goed gecast als de goedgekleed en welbespraakte Arthur die ook nog uit kan delen. DiCaprio die andermaal laat zien het prettyboy imago, de natte droom van alles meisjes, van Titanic, definitief achter zich te hebben gelaten.

Een bijzonder goed uitgebalanceerde en goed uitgedachte film , actiespektakel, spannend tot op het laatste, maar wat mij betreft niet helemaal dat meesterwerk wat het kunnen zijn, geen vijf sterren, want ik vind het uiteindelijke motief voor al deze drukte net niet goed genoeg. Zo'n enorme toestand, zo'n verhaal en zoveel gevaar en actie....en dan gaat het uiteindelijk om bedrijfsspionage, en meer niet? Dat is het enige dat ik jammer vind aan deze film.

Een weerzien met een film waar ik wel een beetje tegenop zag want hoeveel kon dit nog zijn. Destijds zag ik de film ooit in de bios en maakte best indruk qua spanning en als spektakelstuk, maar met terugwerkende kracht en voortschrijdend inzicht kreeg de film toch een wel oppervlakkig, patriottisch en overdreven imago niet in de laatste plaats ook omdat popie jopie Will Smith mee speelt en destijds in mijn beleving niet echt bekend stond om goede keuzes qua films. Maar fijn, tijd voor een review, dus draaien maar...en goh, met niet al te strenge en vooral jaren '90 gekleurde bril valt het best nog wel een beetje mee.

Het verhaal mag bekend zijn met het bezoek, de bijna vernietiging en gevecht. En wat me toch wel erg opvalt is dat Independence Day een film van extremen is. Zo is er niets, zo is er vanalles, zo is er rust, dan totale paniek, het is hollen of stilstaan en mensen kruipen naar eigen zeggen de schuilkelder al in terwijl het fenomeen er alleen maar aankomt. Ook erg raar het vaartuig dat dreigend boven het Witte Huis hangt toch vlucht de president pas op het laatste moment. Heel dapper, maar het slaat ook nergens op. Het is Emmerich uiteraard en Emmerich heeft Michael Bay trekjes, want het is uiteraard overdreven patriottisch propagandistisch, maar ook de visuele overdaad en overgangen doen regelmatig denken aan Bay. En dan zij er van die rare dingen zoals familie in regering controle kamers, Levinson en vader die aan de hand van Constance tot in de belangrijkste kamers van het Witte Huis kunnen komen of zelfs in Air Force One, dat men die hele stoet met campers de militaire basis oplaat samen met Hiller en de Alien, schijnt de software van onze computers compatibel met die van aliens die lichtjaren verder zijn met hun technologie, en dan van die momenten waar een toestel explodeert maar er nog wel een kort shot is van een schreeuwende piloot. Ja, er is heel veel op te merken aan deze film, en de lijst zou eindeloos kunnen zijn.

Maar dan wordt er toch voorbij gegaan aan het Hollywood van de jaren '90 waar vlotheid, charisma, actie, humor en simplisme de boventoon en mix voert. Het moet vermaken en hoeft niet perse correct of realistisch te zijn...en tja, daar voldoet Independence Day wel aan. En in dat kader is het allemaal best wel vermakelijk. Smith in een voor hem bekende rol als luidruchtige opschepper, Bill Pullman als president met ballen die zelf beslissingen maakt en zich niet achter zijn staf verschuilt en vooral een sterke Jeff Goldblum die, zoals andere gebruikers ook al constateerden, het geheel toch naar een beter niveau weet te brengen. En er is natuurlijk het nodige aan humor, en bijvoorbeeld de Alien die wakker wordt tijdens de autopsie en een chaos aanricht is toch best knap gemaakt.

En zo is Independence Day toch best wel te doen voor een keer en vermaakt ook eigenlijk wel weer, en heel stiekem speelt daar ook een stukje jeugdsentiment van toen ik 17 was en me liet overdonderen in de bios en toch wel heel erg moest lachen om de humor van onderandere Quaid. Ik zie nu overigens pas dat Brent Spinner, Mr. Data, de langharige professor speelt. Nooit geweten...

Nog even met dit familie drama aan de slag terwijl ik bij aanschaf toch eigenlijk meer misdaad of maffia verwachtte, maar dat is niet iets dat uit hoeft te maken met een regisseur als Penn en een dergelijke cast. Dus draaien maar.

Het verhaal draait in ieder geval om de broers Frank en Joe die beide hun pad bewandelen, verschillen van karakter en in andere levensfases zitten. Fijn is in eerste instantie het gevoel van nostalgie als Frank uit Vietnam terugekeert is maar ook het rusteloze karakter van Frank blijkt buiten wat Vietnam van hem gemaakt heeft. De aantrek/afstoot reactie binnen de familie en met name rond Frank is iets dat als een rode draad gevolg wordt met verbetering, verslechtering en soms dramatische gebeurtenissen. Sterk is de behoorlijke cast en bij tijd en wijlen de chemie tussen de beide acteurs Morse en Mortensen waar vooral de laatste helemaal op zijn plek lijkt in zijn rol.

Key lijkt toch de eerder genoemde nostalgie met flashbacks en het beeld van onbezorgd kind zijn waar de ellende en echte onzekerheid pas begint bij volwassenheid. Ieder heeft zijn struggles en issues waar Frank toch twijfelt aan alles en de zin van het leven. Daarnaast blijkt ieder huisje zijn kruisje maar weer te hebben betreffende geluk en rampspoed en houdt 'houden van' ook loslaten in. En daarmee beschikt The Indian Runner over heel wat zou je zeggen en kan de film rekenen op een mooi tijdsbeeld en goed acteerwerk.

Maar een homerun is dit toch allemaal verre van want het gebeurt mij toch allemaal in te laag tempo terwijl het allemaal al niet bepaald spannend is. Bovendien mis ik toch net wat binding met de karakters en het verhaal en mis ik in de kroegscene bijvoorbeeld een knokpartij tussen Frank en Joe die de boel net iets meer op scherp had kunnen zetten. Eindoordeel is dan ook degelijk en een ongetwijfeld zit er een goed idee achter en is Arquette adorable zoals altijd maar mist de film toch net die extra prikkel die hem naar een hoger niveau tilt.

De eerste onherroepelijke vraag is wat mij betreft altijd; waarom? Waarom het personage Jones na 19 jaar uit de mottenballen halen. Volgend jaar komt ook nog eens deel 5 uit, Ford is inmiddels 79 dus dat wordt Indy achter de rollator? Afijn, lange tijd mijn best gedaan de film te vermijden tot ik de film toch zo'n 5 a 6 jaar terug eens meepikte op tv, aardig maar niet bijzonder, was toen het eindoordeel. En mede omdat de film in een doosje dvd's zat die ik onlangs van collega kreeg me toch maar eens aan een herkijk gezet.

Het begin zoals vaker met de nodige mysterie, een gewaagde ontsnapping en een fraai koude oorlog tijdsbeeld. De atoomproef is dan juist weer een beetje teveel van het goede, eigenlijk zelfs een beetje over the top. En eindelijk zal ik dan eens een lans breken voor Spielberg en Williams die ik toch vaak bekritiseer, afgelopen zondag zelfs nog met Close Encounters Of The Third Kind, want dit is hun terrein. Hier past die vrolijke soundtrack, niet te vergeten dat de Indiana Jones theme gewoon erg sterk is. En hier passen die Spielbergiaanse momentjes, waar ik me in andere films regelmatig aan irriteer, ook beter qua montage, humor en stijl. Daarbij is de cast ruim en uitstekend, ziet Karen Allen er op 56 jarige leeftijd nog uitstekend uit en heeft de film absoluut een paar geslaagde momenten van actie en humor.

Maar het nadeel met Indy part 4 is dat het toch weinig vernieuwend is. De meeste grappen en grollen hebben we toch eigenlijk ook al eens in de vorige drie delen gezien. Dan de ontkoping met de aliens, het zal eigenlijk, en het kon me niet minder interesseren. En zo eindigt Indiana Jones 4 zoals mij begon, want wat was hier ook alweer de meerwaarde van ....?

Net als de Temple of Doom een aanstekelijke en vermakelijk avonturenfilm waar humor weer een bepalende toon heeft.

Wat vooral centraal staat is de chemie tussen vader en zoon, ofwel Jones jr. versus Jones sr. De chemie, het sarcasme, oud zeer, het gekibbel en verschil in aanpak is van een aanstekelijk niveau. Vooral ook de wisselwerking tussen de avontuurlijke Jones, die men toch constant naar het leven staat, en de rustige en meer theoretisch aangelegde Jones sr. die het vluchten en aanslagen ontwijken allemaal maar als nieuw ervaart, is erg vermakelijk.

Jones sr.: You say this has been just another typical day for you huh?
Indiana Jones: NO. It's been better than most.

Verder lijkt er na ToD toch weer gekozen te zijn voor een herkenbaarder en inhoudelijker archeologisch doel. Waar vooral Raiders of the lost Ark 'inhoudelijk' heel veel brengt lijkt dat idee in de Temple of Doom weer geheel terzijde geschoven te zijn en vooral om avontuur te draaien en het verhaal ondergeschikt. In The Last Crusade lijken de lessen van beide voorgangers samengesmeed te worden tot deze pakkende en vermakelijke film. Dat wil zeggen met een inhoudelijk aansprekend verhaal dat iedereen, die zich iets van de bijbel herinnert, zal kennen, een hele dikke knipoog naar de setting en geschiedenis vlak voor de oorlog met de Nazi's en Hitler, met als bijzonder grappig moment het signeren van het boek door Hitler, en natuurlijk de wisselwerking tussen Jones jr. en Jones sr. Niet te vergeten dat Rhys-Davies en Elliot ook meer dan prima rollen neer zetten. Zelfs River Phoenix komt even voorbij. Overigens, die Allison Doody ziet er nog steeds uit om op te vreten. Weten we zeker dat ze niet stiekem wat uit die beker gedronken heeft?

Eindoordeel, werkelijk waar heerlijke en bijzonder vermakelijke film. Actie, beetje spanning, goed verhaal en vooral veel lachen geblazen. Maar puur omdat ze alle drie hun charme hebben geef ik alle drie de Indiana Jones film hetzelfde cijfer.

Avontuurlijk vermaak met de hoofdletter H van humor. Duidelijk wordt met de tweede film een andere koers gevaren dan de eerste. Waar vooral de eerste draait om degelijkheid met zo nu en dan een knipoog en vooral diepgang betreffende een historisch feit en hoe daar een 'archeologisch' avonturenverhaal om heen gedraaid wordt, gaan wat The temple of Doom betreft alle remmen los qua avontuur, over the top actie, soms op het randje af flauwe humor en vooral toch een verhaal met geschiedenis dat een groot bedenksel zal zijn.

Desondanks de mindere diepgang qua verhaal en de vrij eenvoudige actie/humor/gillende vrouw inslag is een meer dan prima en vermakelijke film geproduceerd. Of dat moet het jeugdsentiment zijn dat zich laat spreken, want dit was mijn eerste kennismaking met Indiana Jones en in die tijd vond ik het toch een partij raar. Die vreemde dinerscene met al dat rare eten om maar eens wat te noemen. De scenes met de priester die de harten uit zijn offers pakte vond ik daarentegen maar doodeng. Tegenwoordig kan ik om alles kostelijk lachen, chilled monkeybrain, snake suprise, de gang vol met insecten, de hysterische Capshaw en de best wel mooi vormgegeven en sfeervolle offerplaats en rituelen. Waar het eerste deel ook een zekere vrolijkheid heeft gaat dit deel daarentegen weer richting iets macabers en sinisters, en die sfeer slaat prima aan.

Vanaf de scene in dit nachtclub tot en met de eindscene op de touwenbrug, het vliegt je allemaal in een razende vaart voorbij. Beetje spanning, romantiek met een knipoog, sfeervol, beetje macaber en sinister, en een prima bad guy met Amrish Puri. Kleine dingetjes die niet goed zijn als de boeien en ketting die Short Round wel erg gemakkelijk van zijn enkels krijgt, de verdwijnende brandwond op de zij van Harrison Ford en de rivier met de krokodillen die het ene moment een wilde en brede stroom lijkt en vervolgens in een shot vanaf de grond maar een dun stroompje lijkt....het mag de pret niet drukken.

Zoals gezegd, inhoudelijk minder sterk dan de eerste, wel een vermakelijk en qua vaart vliegende gebeuren vol foute humor, actie en avontuur en vooral vanwege het jeugdsentiment toch een half puntje hoger dan hij zou moeten hebben.

Deze Indochine meegenomen bij de kringloop vanwege het Quality movie collection doosje. De titel was mij evenwel onbekend maar vanwege het QMC merk durfde ik de gok wel te wagen. Dat dit geen garantie op goede film biedt wist ik al, maar dit gold niet voor Indochine die toch zeker niet slecht is.

Men neme het Azië van vlak voor de Tweede Wereldoorlog, de tentakels van de koloniale periode nog volop aanwezig met verschillende landen, en uiteraard Frankrijk, volop aanwezig in Azië, de belangen en het oude gedachtengoed, en tevens de eerste tekenen van verval en het verzet tegen de uitbuiting. Want het gedachtegoed waar de inlanders ondergeschikt zijn druipt er vanaf, net als een opmerking rond de roeiwedstrijd dat ze niet het idee moeten krijgen dat ze kunnen winnen. Buiten dat is het gedurende de hele film duidelijk zat dat er met de buitenlandpolitiek geen lieverkoekjes gebakken worden en dat er sprake is van gewelddadige onderdrukking en slavenhandel.

Een pluspunt aan de film is toch wel het gedetailleerde tijdsbeeld, is de pracht en praal van de Aziatische cultuur overtuigend, neem bijvoorbeeld de opening met de pramen en bloemen, of de prachtige locaties en natuur gedurende gehele film. Voeg daar een complex verhaal qua liefde, relaties, rampspoed, complexe karakters toe aan de roerige tijd die het reeds is en je hebt toch heel wat met deze Indochine. Het betreft zonder enige twijfel een moeilijk land in een ontzettend moeilijke tijd, honger, immigratie, ellende en ontbering, waarin dochterlief Camille hoofdpersoon en lijdend voorwerp betreft en vooral de situatie rond de officier met de slavenhandel op de pier een moment is van kookpunt in optima forma.

Een goede voldoende zit er dan ook zeker in voor deze film, toch de buitencategorie benadert dit niet aangezien de film daar toch net een paar saaie momenten te veel voor heeft en te lang duurt. Maar een slechte film is dit zeker niet wat wordt bevestigd door de Oscar voor beste buitenlandse film in 1992.

Op de na-avond nog even aan de slag met een Argento en ik was aanbeland bij dit deel, Inferno, die gezien wordt, door moet gaan, als vervolg op Suspiria die ik een paar maanden terug nog zag. Suspiria vond ik oké maar zeker niet het beste werk van Argento dus was ik nieuwsgierig wat deze Inferno ging brengen.

En laat ik eigenlijk meteen maar met de slechte punten van de film beginnen. Want van een introductie of uitleg komt het niet zo, nog van een voorgeleide met betrekking tot Suspiria, want je zit er meteen in met Rose en dat rare boek. Dat de film daarna eigenlijk niet zo gek veel verhaal bezit maar vooral één lange zoek en ronddwaal tocht betreft is niet heel erg maar valt wel op in de zin dat ik me wel eens afvraag waar het allemaal ook alweer overgaat. Ofwel, verhaaltechnisch is het allemaal vrij mager. En dan is er de soundtrack van Keith Emerson die goede momenten heeft maar zich ook regelmatig verliest in een soort irritante hysterie.

Maar het blijft natuurlijk een Argento, en wie daar oog voor heeft en van houdt zal toch genoeg te genieten hebben. En pak de bingokaart er maar weer bij wat dat betreft. Sfeer, vrouwen, mysterie, duister shots, locaties en een paar gruwelijke lijken en doden, ja zeker, vergis u niet dat dit een Argento is. Want het sterft zondermeer van de mooie vrouwen, de artdesign met rood en blauw is mooi, de sfeer opbouw is ook weer om van te smullen net als sommige shots en scènes zoals wanneer de killer met Mark rondsleept en Elise dat ziet of bijvoorbeeld wanneer Sara al klauwend door dat laken heen valt.

Het is bevreemdend, apart, artestiek, stijl en sfeervol en verveelt geen moment, en daarmee een Argento die mij toch wel weer kon bekoren. Wellicht niet het beste maar de sfeerschepping gedurende de gehele film is absoluut key.

Net als Langdon zelf val je nogal het volgende Dan Brown mysterie binnen, en dat stoort niet. Een aardige opzet van een nieuwe raadsel komt op gang en de griezelige hallucinaties waar de gewonde Langdon aan lijd zien er geweldig uit vooral in blue-ray . Het geeft op zich de film een beetje een extra mysterieus en eng sfeertje. What the fuck is going on. Maar helaas verzand het dan toch in redelijke voorspelbare plotwendingen de dokter blijkt toch niet te vertrouwen net als Omar Sy, die ik overigens niet heel erg serieus kan nemen in zijn rol en het geheugenverlies blijkt een injectie geweest te zijn Heel bijzonder is het plot dan ook niet uiteindelijk. Desalniettemin een aardig spannend weg kijkertje voor een avondje, niet meer, niet minder.

Boek overigens niet gelezen dus in die zin geen referentie kader maar wel begrepen dat het boek vele malen beter is dan de film.

Film waarbij ik de eerste keer al zoiets had van wat moet ik hier mee en dat is zoveel jaren later niet veel anders. En dat lijkt het meeste te komen doordat het niet duidelijk is waar de film heen wil of wat Soderbergh nu precies in gedachten had, en wellicht dat het in die zelfde gedachten fantastisch was, de uitwerking daarentegen is dat verre van.

Aan het verhaal ligt het in eerste instantie niet want met de zogenaamde prijsafspraken, oplichting, afpersing en bemoeienis van de FBI is er zat voor een goed verhaal, laat staan het kleurrijke figuur dat Marc Whitacre zou kunnen zijn. Nu moet ik zeggen dat ik niet zoveel met Soderbergh heb, de paar films die lukken zijn dan ook wel meteen heel goed te noemen met The Jac

ket en Traffic, soms is het niet om door te komen zoals in het geval van Che, of zegt het me gewoon niets in het geval van Good Night And Good Luck, de hele Oceans reeks en het teleurstellende Contagion. Het is het vaak allemaal net niet en wat The Informant betreft maakt Soderbergh het wel heel bont, slechts enkele momenten van humor zijn bod aardig, bijvoorbeeld het moment waar Withacre zijn opnameapparaat aan de praat probeert te krijgen te midden van een kamer vol mensen. Het is uiteraard veel te weinig en dit is vooral heel erg te wijten aan de toon.

Storend vanaf het begin is die vrolijke liftmuziek. Het idee en de stijl moet grappig of melig zijn, toch heb ik er niets mee. Dan is er een de babbelzieke Whitacre zelf die constant de meest vreemde weetjes opdreunt in voice overs. Ja ik snap dat het als doel heeft om te laten zien dat er wat aan de man mankeert, toch is het beeld te flauw en komt totaal niet over dat dit uiteindelijk geestelijk gezien een behoorlijk ziek man is met een bipolaire stoornis. Behalve dat is The Informant niet boeiend, interessant of spannend en een behoorlijke tijdverspilling. Deze Soderbergh kan heel snel vergeten worden of nog beter overgeslagen en ik vraag me af wat Soderbergh.in gedachten had.

That's a bingo!!!

Godallemachtig! Wat was ik tien jaar terug vreselijk teleurgesteld in deze film. Het had dan de noemer dat QT een oorlogsfilm deed, maar voor wie een oorlogsfilm verwachte kwam behoorlijk bedrogen uit. Net als dat mijn inmiddels 80-jarige vader deze film enkele jaren terug op zijn verjaardag kreeg onder praktisch dezelfde noemer, dat dit een geweldige oorlogsfilm moest zijn. Wij beiden vonden het een ronduit stomvervelende film, met alleen maar geouwehoer en geen enkel invulling qua oorlog zoals wij dat hoopten. Toch, inmiddels ook alweer een jaar of vier terug, me weer eens aan de film gewaagd en verrassend genoeg, in die zin, de film herontdekt in alle kwaliteit en schoonheid die hij wel heeft.

Wat meteen opvalt is de tijd die genomen wordt om sfeer en spanning te creëren in alle hoofdstukken die soms random lijken maar allemaal met hun personages in een groter geheel passen. Goed, ik moet wel bekennen dat niet alles even boeiend vind. De aanloop in de boerderij is nog steeds wel erg lang tot de kern van de zaak zich aandient, het hele gebeuren met de weinig boeiende scherpschutter Zoller vind ik ook allemaal niet zo bijzonder. De Bastards zijn wel uitermate interessant, vooral hoe Stiglitz bevrijd wordt is geniaal, de toestand in de bar is qua opbouw ook fantastisch en uiteraard alles waar Landa voorbij komt is ronduit intrigerend. De hele opbouw in de bioscoop is geweldig.

Waltz steelt zonder enige twijfel de show als de welbespraakte maar tevens bijzondere harde SS-officier. Daarnaast vertoont hij soms trekjes die naar het verwijfde neigen. Andermaal moet ik Jonathan Littell met De Welwillenden van stal halen waar het Herrenvolk ook een bepaald stempel krijgt van ontwikkelt, dedain, smaakvol maar natuurlijk ook uiterst neerbuigend, sadistisch en hard. Pitt's rol daarentegen is een beetje eendimensionaal maar wel vermakelijk. Zelf vind ik Fassbender, Roth en Diehl nog wel even het noemen waard en was ik achteraf bijzonder verbaasd dat ik Harvey Keitel en Michael Meijers helemaal gemist had. Om niet te vergeten, erg prettig vrouwelijk schoon in de vorm van Laurent en Kruger.

Al met al is Inglourious Bastards een typische film van QT, een film die overigens behalve de titel weinig van doen heeft met de oude Inglourious Bastards als je het mij vraagt, en een typerende film is waar op zich niet veel gebeurd, in die zin echt de nadruk op 'acteren' ligt, dialogen en zo nu en dan een uitbarsting van expliciet geweld. Sfeer, humor, prima muziek met zowaar een stukje Kelly's Heroes in de aanloop naar het einde, prima acteerprestaties en een heerlijk fantasierijk plotje in een mooi tijdsbeeld. Toch vind ik Django Unchained net even iets vermakelijker. De twee bovengenoemde films zijn wat mij betreft toch wel de twee besten van QT's oeuvre.

Woensdagavond bracht Inherent Vice waar ik al langere tijd zin in had. En wat viel de film vlak na uitkomst tegen waar een samenwerking tussen Paul Thomas Anderson en Phoenix toch wel verwachtingen schepte. Aanvankelijk bewees Anderson dat het wel vaker 'hit or miss' is met zijn laatste films waar ik met Inherent Vice hoopte dat ik inmiddels anders tegen de film aan zou kijken waar de titel zoveel betekent als 'ondeugd inbegrepen ' hoewel het gelijknamige boek 'Eigen Gebrek' heet.

Maar goed, Doc dus die verrast worden door zijn ex Shasta die vervolgens de bal aan het rollen brengt met haar verhaal rond Wolfman en wat daar allemaal achteraan komt of volgt in Doc's onderzoek met neo-nazi's, de politie, een vreemde tandarts, andere karakters en vooral een opmerkelijke massage salon waar het personeel het vooral erg druk heeft met elkaar. Het is soms amper te volgen, iets dat ik net zo over het boek begrijp, en het is een wonder dat Doc ondanks zijn overmatig drugsgebruik iets uitvindt, snapt of begrijpt. Het wekt regelmatig de vraag of de dingen wel waar zijn die hij ziet en of dingen wel kloppen, maar goed dan ga ik wellicht een richting uit die helemaal niet bedoeld is want Inherent Vice heeft verder niet de kenmerken van een raadsel of mysterie.

Wat het wel heeft zijn een aantal ontzettend lekkere dames, en vooral Katherine Waterston is om op te vreten. Ging dat eens even zo op mijn schoot liggen. Buiten dat is het absurdisme ten top waar de film waarschijnlijk door moet gaan voor een ode aan de kleurrijke, rijkelijk door drugs benevelde chaotische jaren '60. Buiten dat heeft het toch een paar aardige momenten van humor zoals de twee werknemers van de massagesalon die niet van elkaar af kunnen blijven of de kreet die Doc uit wanneer hij de de foto van de Harlingen baby ziet, en tilt het op van de vreemde gebeurtenissen en rare karakters. En ergens heb ik wel het idee dat dit er waarschijnlijk op papier grandioos uitzag maar het gevoel toch net niet voldoende benaderd wordt want de film is veel te lang, gebeurt er toch net iets te weinig, is het begin erg stroef met de voice over die maar namen, karakters en lijntjes spuid die vervolgens heel warrig zijn en komt het geheel simpelweg niet goed uit de verf.

En dat is jammer, want ik heb wel de indruk dat hier meer in had kunnen zitten, maar helaas. Daarom een drie voor de moeite.

En op klassiekerzondag maar weer eens aan de Visconti en daarmee natuurlijk een onmiskenbaar grote naam. Betekent dat altijd succes? Nee, want met 'Rocco en zijn broers' en 'Dood in Venetië' had ik ook al erg weinig. Waarom begin je er dan aan? Simpel, het is maar wat je tegenkomt bij de kringloop, bovendien blijft er toch altijd die zucht te ontrafelen, te begrijpen, wat een ander dan ziet en zo goed vind. En dus zal het geen verrassing zijn dat dit trage kostuumdrama niet aan mij besteedt was.

En eigenlijk wordt de analyse van deze film, en wat er geboden wordt, ook al door een paar andere gebruikers prima verteld. L'Innocente is een kostuumdrama in het decadente Italië eind 19de eeuw en ongetwijfeld een must see voor wie van pracht, praal, balzalen vol met kostuums en baljurken en stijve etiquette houdt. Want dat is waar dit zware liefdesdrama rond Tulio zich afspeelt die er zelf rustig op los scharrelt maar dit van zijn vrouw vervolgens niet duld met jaloezie tot gevolg. Het geeft te denken over de onderdanige rol van de vrouw waar Tulio eigenlijk zijn gang maar kan gaan un public te midden van alle maatschappelijk pracht of schijn, het is maar hoe je er naar kijkt.

Toch brengt de film mij niet meer dan kleurrijke decors en mooie geklede karakters, want de dialogen zijn stroef en eindeloos over liefde, trouw, huwelijk en lust, doet Giannini het verder op zich prima met zijn kenmerkende kop en stem, lekkere karakter acteur wat dat betreft, en biedt de film mij behalve dat ontstellend weinig. Sterker nog, het was een drama om dit drama uit te zitten en dat deed ik dan ook met de grootst mogelijk moeite. Maar voor wie smult van dergelijke weelderige settings en costumering, en zich kan verliezen in een Sisi achtige achtergrond, zal dit spek naar de bek zijn. Voor mij echter niet, snel door naar de volgende.

Heel wat jaartjes geleden al een keer gezien en ik kan me herinneren dat ik toen niet bepaald ondersteboven was van deze film. Wat mijn kritiek destijds was wist ik niet meer voor de volle honderd procent, maar daar kwam tijdens het kijken wel weer wat van naar boven. Desondanks maakt Inside Man een betere, zeg maar gerust prima, indruk deze twee keer.

Van het begin moet de film het toch ook deze keer weer niet hebben, de fase waar overigens die de meeste kritiek krijgt. Waar de film eerst nog wel met goede en aparte muziek opent is het na een kwartier afgezakt naar dertien in een dozijn soundtrackje. Dan de indruk die de toe snellende politie maakt, het wekt bij mij een gevoel van geforceerd indruk willen maken en daar vooral niet in slagen. Dan is er het duo Frazier en Mitchell die ook te graag de indruk willen maken als goed op elkaar gespeeld duo. Dan Frazier zelf, Washington mag ik overigens graag zien en geeft altijd iets extra aan zijn rol, toch is dat Havana hoedje net te veel, het staat niet, het past niet, Washington heeft zoiets niet nodig en komt op zijn beurt daardoor ook te gekunsteld over. Dan is er Foster die ik eigenlijk zelden echt goed vind en vooral hier mislukt zelfingenomen overkomt, en tot bijna de helft heb ik zoiets van ja...het is het gewoon allemaal net niet met deze film.

Toch komt er dan plotseling een ommezwaai. Een heel klein tipje van de sluier wordt gelicht omtrent dit plan met de ogenschijnlijk menselijke roulette die men uitvoert. Zo laat de raamvertelling met 'tijdens' en 'na afloop' weten dat men zoekende is en in het duister tast. Zeg maar gerust dat de film in een soort mysterie ontwikkelt waarvan het nog niet helemaal duidelijk is waarom en hoe, iets dat uiteindelijk uitkristalliseert tot een uitgenast en fraai plan. Het mag gezegd wordt dat Clive Owen ook eens boven zichzelf uitstijgt in deze rol wat wellicht komt omdat zijn gezicht en dus zijn matige mimiek verborgen blijft achter zijn masker. Het spel tussen Washington en Owen is op gegeven moment uitstekend en het motief en doel van de roof is ook best goed. De vraag is alleen hoe men deze informatie had.Hoe kan Owen en zijn bende weten van de inhoud van een kluis die nergens op papier staat?

Inside Man maakt zoals gezegd bij deze tweede kijkbeurt, en vooral met zijn tweede fase, een prima indruk. Niet te vergeten de behoorlijke cast met uiteraard Washington en Owen, Ejifor, Plummer en Dafoe.

We take a bunch of leaves, we roll them together, you smoke 'em.
After that, you're on your own. We don't know.

Behoorlijke vakkundig gemaakte film van Mann die een in de kern niet boeiend onderwerp, niet geschikt voor een spannende film zou je zeggen, toch weet om te zetten naar een intrigerende film die weliswaar langzaam begint maar vooral het laatste uur en drie kwartier aan spanning, verbazing en walging, tegen het getoonde, toeneemt.

De issues die meteen al opvallen zijn wat Wigand weet, het debacle te moeten kiezen of klokkenluider te zijn of voor de veiligheid van zijn gezin te kiezen, en vooral een uitermate vervelende vrouw die kennelijk meer geeft om het rijkeluis leventje dan de morele bezwaren van haar man. Naarmate de contacten met Bergman toe nemen, typische pitbull rol die Pacino prima past, beginnen de hoge bazen van B&W nattigheid te voelen en zetten Wigand verder onder druk. Prima rol overigens ook van Gambon. Samen met de toenemende stress van Wigand speelt Mann perfect met de toenemende spanning en kleine maar toch voortreffelijk opgebouwde spanningsmomenten zoals de toeschouwer op de golfbaan en de nachtelijke bezoeker. Mooie opbouw qua muziek ook. De muziek is verder ook wel even het noemen waard die sfeerverhogend, prikkelend en mooi is. Nog beter is de keuze die Mann zo nu en dan maakt voor stilte. Prima balans in dit geval.

De film vervolgt zich in een ontluisterende smeercampagne met laster, bedreiging, dagvaardingen, zelfs naar gedoe van de FBI die duidelijk beïnvloed wordt en last heeft van vriendjespolitiek, en het spel wordt tenslotte wel op erg hoog niveau uitgevochten door bedrijven en organisatie met belangenverstrengeling, termen als onrechtmatig inmenging en vooral de angst voor rechtszaken en groot financieel verlies. Dit is ook de fase dat je al walgend van de ene verbazing in de andere valt. Geweldige momenten in de film zijn uiteraard de strijd om de docu nog op tv te krijgen, het verhoor en woede uitbarsting van McGill, geweldig vind ik die 'WIPE THAT SMURCK OF YOUR FACE!', de opbouw en keuze of Wigand uberhaubt gehoord wil worden en de fase in de hotelkamer dat je denkt hij gaat zichzelf iets aan doen. Verder valt Plummer op als gigantische ijdeltuit die vooral aan zijn eigen eer en glorie denkt maar dan toch zijn bek opentrekt wanneer er in zijn airtime geknipt wordt, walgelijk figuur als je het mij vraagt. Het einde vind ik script technisch super in elkaar zitten, men krijgt het voor elkaar. Wigand gezuiverd en zijn zegje op tv...maar tegen welke prijs? Een bittere nasmaak blijft.

Fenomenaal opgebouwde film, intrigerend, boeiend, goed geacteerd en wat mij betreft een wonder dat de film ondanks zware concurrentie dat jaar met geen van de zeven nominatie naar huis ging bij de Oscars.

Insomnia, een oudje alweer die ik toch altijd bijzonder onderhoudend vind qua verhaal en acteerwerk, het verbaasd me dan ook dat de film zo matig scoort.

De film schijnt volgens de meeste meningen als ik het zo lees niet bijzonder, te conventioneel en weinig vernieuwend te zijn. Criterium waar ik altijd mijn schouders bij ophaal, want hoeveel films zijn er al niet gemaakt? Alles, ieder verhaal, iedere plotwending of mogelijkheid is onderhand al eens voorbij geweest. Bestaat origineel of iets nieuws in die zin nog wel? En dan nog, kan een simpel verhaal niet gewoon goed zijn? In dit vrij 'gebruikelijke' politieverhaal/moordzaak vind ik Nolan juist uitblinken in een hele mooie opbouw met één hoofdzaak, en twee andere gebeurtenissen die daarom heen draaien en waarvan het maar de vraag is wat het eerste uitgaat komen of in het honderd loopt. De mysterie van de moordenaar is er niet zo zeer maar het gevaar van alle interessante randzaken en de invloed daarvan wel.

De film begint uiteraard met prachtige natuurbeelden van het mooie Alaska. Vanaf het begin wordt er mooi gemonteerd met iets dat Dormer achtervolgt, en tijdens het bekijken van het lijk, wat er met het meisje gebeurt is. De muziek is eveneens mooi, met een zweem van spanning en dreiging. Al snel dient zich een belangenverstrengeling voor tussen de beide rechercheurs waarnaar de sfeer tot een nulpunt daalt, en in combinatie met de onoverzichtelijke situatie in de mist lijkt dit catastrofaal uit te pakken. Dit leid allemaal weer tot een confrontatie met de boef Walter die door zijn werk als schrijven uiterst slim en vindingrijk is. Beide mannen bevinden zich daarna in een situatie dat ze 'iets' op hun geweten hebben maar volhouden dat het een ongeluk was en er niet voor op willen draaien en dat vooral Finch Dormer er mee chanteert. Toch wel een erg interessante situatie en tevens één van de parallel lopende gebeurtenissen waarvan het maar de vraag is hoelang het goed gaat. De andere gebeurtenis/plotlijn die ergens toe kan leiden is de falende slaap van Dormer en de invloed op zijn geestelijke gezondheid waardoor hij niet meer goed in staat is tot zijn werk en vooral last van zijn geweten lijkt te krijgen. De insomnia speelt Pacino toch aardig.

Insomnia is niet een hele spannende film, maar inhoudelijk wel een hele goed, met twee acteurs in de vorm van Williams en Pacino die het geheel toch naar een hoger plan tillen. Het plot met verschillende problemen qua chantage, ego en eigen hachje vind ik best wel goed. Het planten van het bloed bij Dobbs vormt zoals we zien in het geval van Dormer niet alleen figuurlijk maar ook echt letterlijk een vlek, en persoonlijk vind ik de scene met dat domme wicht, het verveelde plattelands meisje en de afbraak daarvan, altijd wel erg sterk. Maar het sterke aan de film is toch de merkwaardige patstelling en uiteindelijk het einde, waarin de cirkel niet alleen rond is, maar ook rechtvaardig lijkt. In mijn beleving een prima en bijzonder degelijk film met een erg bescheiden Pacino.

De eerste keer, flink wat jaren geleden, niet kunnen bekoren en helaas de tweede keer weer niet.

Wat wel opvalt is de rond uit grimmige sfeer, brute actie, stevige aanpak in de bajes en vooral de mooi gebrachte uitbraak. De behoorlijke schare aan mooi vrouwen is uitmuntend net als de stijl, montage en best wel fraai uitgevoerde picture in picture.

Waar de film vooral nat op gaat is de vertelling. Het lijkt alsof men in de beperkte tijd die men heeft, kleine twee uur, gewoon weg teveel wil vertellen. Van de dienstplicht in Algerije tot zijn eerste misdadige stappen, en van zijn eerste vrouw met kind tot zijn eigen escalatie qua gedrag en keuze voor een vrouw al net zo fout is als hijzelf. De stijl is daarom ook de fragmentarisch te noemen en springt er behoorlijk in om, met een scala aan personages die even snel opduiken als weer verdwijnen. Er valt te zeggen dat men niets wil overslaan, toch lijkt dit uit te monden in een soort overkill wat ten koste van diepte en impact gaat.

Aardig voor een keer maar dat is het ook snel door en ondanks boven genoemde min en pluspunten.

Zo! Was ik deze film even vergeten, of beter gezegd, dit zo'n typische film die je 20 jaar geleden eens gezien hebt en waarvan één specifieke scene je nog bijstaat, die Mexicaan die neergeschoten bij dat gebouw naar beneden valt, maar dat je niet meer weet waar het bij hoort...

Trip down memory lane, en wat kwam er veel omhoog, wat wist ik achteraf nog veel van deze film, en wat vond ik Andy Garcia destijds keigaaf en had ik na deze film een verschrikkelijke hekel aan Richard Gere. Wat een vreselijk nare man vond ik hem. Toch lijkt de film eerst niet zo aangrijpend te worden als hij zich ontwikkelt. Het eerste uur kabbelt de film redelijk rustig voorbij met Interne Zaken die het één en ander uitzoekt. Een vrij doorsnee product betreffende foute jaren '90 kleding, stropdassen en een slecht politie imago trekt op het scherm voorbij. Het is wanneer Avilla en Peck definitief de degens kruisen, en vooral Peck zich als een gewetenloze naarling ontpopt dat de film echt lijkt te ontbranden. Een typische overdreven jaren '90 schietpartij met auto achtervolging bij de grens doet de kwaliteit geen pijn. De sfeer wordt duisterder en broeierig, zo ook de soundtrack die zich dat laatste uur tot beklemmend ontwikkelt, en een film noir-einde met beelden van bovenaf in een schaars verlichte slaapkamer met de aftiteling die reeds begint te lopen. Bijzonder stijlvol en bijvoorbeeld een voorloper van Training Day te noemen.

Top rollen van Garcia die van flets zich gedurende de film ontwikkelt tot ongecontroleerd heethoofd, Gere die zich van innemende politieagent ontwikkeld tot een bijzonder doortrapte smeerlap, en het maar de vraag is wie nu eigenlijk de baas is. Dan niet te vergeten de behoorlijke aantrekkelijke Nancy Travis.

Fijn jaren '90 product dat even tijd nodig heeft op stoom te komen maar daarna echt een fijne film is en voor mij persoonlijk een stukje sentiment wat vroeger heel veel indruk maakte.

Normaal niet bepaald mijn genre, maar overgehaald na het zien van de trailer, om toch eens te proberen en al snel is duidelijk dat dit niet heel best gaat worden.

Aardig en leuk, qua zelfspot, zijn de interviews nog met Eminem en Rob Lowe, daarna zakt het toch wel naar een bedroevend poep en pis achtig niveau. Heel even veert het verhaal en kwaliteit iets op met een 'twist' en dingen als Soon en de vriendschap tussen Skylar en Un die, hoewel voorspelbaar, wel grappig te noemen zijn.

Rogan en Franco is aan te zien dat ze veel lol hadden, en Park is prima als de dictator, Lizzy Chaplin ook erg leuk om te zien, maar verder is het verhaal en de humor op enkele momenten na te flauw voor woorden, voorspelbaar en is de film ronduit te mager.

Uitermate boeiende en intrigerende film over het volgen van een passie en/of gevoel, en het zoeken naar de essentie van het leven die bij ieder anders zal zijn. Overigens naar het al even boeiende boek van Jon Krakauer.

Een treffende beeld van een verstikkende maatschappij wordt neergezet. Een uitgestippeld pad van wat te behalen, hoe te voldoen, aan te passen tot het beeld van...en nooit of te nimmer te voldoen of goedkeuring van vader te krijgen. Meer dan begrijpelijk vind ik de botsing met niet alleen de ouders maar met zoveel mensen die 'een leugen' leven en niet in zien met welke materialistische leegte ze in werkelijkheid te doen hebben, of keurslijf willen voldoen. Chris valt van meet af aan buiten dat kader en weigert zich aan te passen, dit tot iedere ergernis van zijn ouders. Net als de weigering van een nieuwe auto. Waarom moet ik een nieuwe hebben? Ik ben tevreden met deze. Met alle vuile was die langzaam naar buiten komt wordt het beeld van een onuitstaanbare vader naar voren gebracht, overigens erg goed neergezet door William Hurt.

Op filosofische en bijna poëtische wijze wordt in het begin de tocht van Alexander gebracht. Een sfeervolle balans tussen natuurschoon, een voor mij begrijpbare motivatie, een pakkend personage en een ronduit geweldige soundtrack van Eddie Vedder. Ingrediënten die leiden tot een een aantal prachtige scenes zoals het gesprek met de hippie Rainey op het strand, maar vooral de aangrijpende en eenzame Ron Franz. Grappig zijn het Zweeds stel en een onder andere de prachtige locatie Salvation Mountain die hij bezoekt met Tracy. Langzaam is daar de opbouw naar problemen, frustratie en honger, tevens is een korte terugkeer naar de stad een ontluistering. Apart eigenlijk dat een zwerver in de stad een beeld van armoede is, toch een zwerver als Alex/Chris buiten is toch eerder een avonturier. De essentie van de film draait wat mij betreft om het volgen van een passie, het willen ontsnappen aan het keurslijf en de domme consumentenmaatschappij, kracht bij gezet door het beeld van Alex/Chris die van minimale middelen wil leven en met de tranen in de ogen de kudde elanden gade slaat. Hij is niet van zijn wens af te brengen ook niet door een liefdesverklaring of de smeekbede van een oude man, ooit kwam me dit als egoïstisch over, nu besef ik dat een vrije geest als Alex/Chris opnieuw aan de ketting zou liggen met plichtplegingen en weer niet zijn droom zou kunnen vervolgen. Aangrijpend al die mensen die hij tegengekomen is, die vervolgens met weemoed aan hem denken, net als vader die eindelijk breekt. Andermaal prachtig van Hurt hoewel het maar een heel kort moment is.

Into the wild is wat mij betreft een betoverende drama met veel filosofische elementen. De ware doodsoorzaak blijft een discussiepunt. Zowel het boek als de film houden het dus op een vergiftiging terwijl daar tijdens de autopsie geen bewijs voor werd gevonden op het nog maar 30 kilo wegende lichaam. Krakauer's laatste lezing zou zijn dat het om zaden zou gaan die tot verlamming en krachtverlies zouden leiden. Eventuele klachten die ik hier boven lees over een geïdealiseerd en geromantiseerd beeld zijn simpel tegen te spreken met de redenatie dat de hele familie MacCandless aan de film heeft mee gewerkt. Zo verschijnt Candice zelf nog in de film en heeft en boek geschreven. Heel ver naast de waarheid zal deze film, nog het boek van Krakauer, niet liggen, en al wat wel verandert is zal gebeurt zijn met fiat van de familie. Mocht er niets van kloppen dan zal een familie daar nooit mee akkoord gaan lijkt me. Hurt is geweldig als de stijve vader, een erg jonge en overtuigende Stewart, Holbrook fantastisch als de oude man en Hirsch natuurlijk zelf die met deze film destijds toch afrekende met een beeld dat ik van hem had door de film The girl next door.

Into the wild betoverd, boeit, beklijft en doet soms de adem in houden...en soms denk ik ook wel eens, hadden we allemaal maar ons eigen hutje op de hei met een groenteveldje en de nodige dingen en gewoontes te voorzien in ons zelf. Heel misschien was de wereld dan toch een stukje beter af...