Opinions

Feel good van de bovenste plank, met een maar al te echte achtergrond, en veel kostelijk humor.

Een interessante beginsituatie wordt gecreëerd met de aan rolstoel gekluisterd Philippe die na een weinig boeiend 'verplicht' sollicitatie gesprek liever de eerlijk en oprechte houding van iemand uit een achterbuurt prefereert, dan een zoveelste goed opgeleide hielenlikker die toch alleen maar zegt wat de cliënt wil horen. Die vent ook, die volschiet als hij vertelt dat zijn motivatie 'de mens' is. Zo nep, zo ingestuurd. Dat Driss a passant wat leven in de brouwerij brengt en zowaar een nieuwe kwaliteit van leven brengt voor Philippe, gevangen in zijn eigen veiligheid en onvermijdelijkheid van het einde, is nog veel belangrijker. Subtiel gebracht contrast van iemand die juist wil leven dan letargies wacht op het einde

Kostelijk is de wisselwerking tussen de twee, iets waar ik verschillende malen van in een deuk lig. Beide stuwen elkaar tot grote hoogten, zowel letterlijk als figuurlijk. En uiteindelijk leert Driss iets rustiger in het leven te staan, en leert Philippe iets over zelfacceptatie en verder gaan in het leven. Ontroerend is toch ook de prikkel de ze elkaar regelmatig geven, een nieuwe impuls, iets nieuws aan jezelf ontdekken en vooral dat je, achterbuurt of niet, rolstoel gekluisterd of niet, zo nu en dan uit je comfort zone moet komen. Een prikkel van iets nieuws, de prikkel van het leven.

Intouchables gaat wat mij betreft over verbroedering, wellicht tussen de meest verschillende personen die je kan bedenken, en niet alleen af te gaan op vooroordelen. Maar ook over dromen, niet stil te staan in het leven, verder te gaan en vooral te groeien. Intouchables is behalve een geweldige film wat dat betreft een beetje ondergewaardeerd met de term 'feel good'. Want de boodschap gaat wat dat betreft nog veel dieper. Uiteraard met geweldige rollen van Cluzet, en de ronduit geweldige Sy. Met een al even mooie soundtrack van Ludovic Einaudi. Kostelijk film, fijne film!

Help! Help! There coming! Listen to me!

Filmpje waar ik al een tijdje naar uitkeek en gisteren met veel plezier voor ging zitten, na het tegenvallende Crash, voor een beetje griezel op de late zaterdag.

En dit zit binnen enkele momenten al snor. Vanuit het heelal druppelt er iets dreigends binnen, het volk uiteraard onwetend, en de sfeer met fijne muziek is op dat moment al van goed niveau. Voeg daar een prima Sutherland aan toe en je hebt al heel wat. Dat het verhaal in de basis niet zoveel voorstelt is wat mij betreft bijzaak want de verschijnselen, 'he's not the same', liegen er niet om en zijn snel van de partij. Wat dat betreft wordt er geen tijd verspild binnen deze toch wel vrij lange film met een maar al te iconische titel. En het moet gezegd dat deze eigenzinnige film perfect een bepaald soort ongemakkelijkheid weet te vangen met zijn experimentele muziek en het paranoia achtige concept van Big Brother is watching you, de vraag is alleen wie Big Brother is. Het is vooral sfeer dat we krijgen met zo en dan een schrik moment zoals de schreeuwende man op de motorkap van Bennell's auto, ook weer iets met een aparte vibe wat dat betreft.

Om nog maar te zwijgen van het The Thing-achtige momentje wanneer er vier peulen tegelijkertijd uitkomen en bezig zijn te volgroeien. Als de film al minpunten heeft dan zouden dat bijvoorbeeld de altijd nerveuze en drukke Jeff Goldblum kunnen zijn, of de lengte van de film, of de best wel langzame opbouw naar het ruiken van onraad. Het blijft natuurlijk tot de helft allemaal suggestief, gebasseerd op paranoia zonder echt hard bewijs. Het zijn dingen die mij niet perse storen binnen een film met een lekkere eigenwijze Sutherland en Brooke Adams die niet verkeerd is. Tevens is er de herkenbaarheid ten opzichte van The Faculty en is er natuurlijk nog de aanklacht die waarschijnlijk gaat over goedgelovigheid, het hersenspoelen door regering en/of media en schaapjesgedrag.

Ik zou al bijna vergeten dat dit een remake betreft waarop je dan automatisch ook weer geïnteresseerd bent in de voorganger. Maar goed, het mag verder duidelijk zijn dat deze Invasion of the Body Snatchers mij ontzet goed heeft gesmaakt.

Normaal voor een film over een sportploeg wel te porren, maar ondanks de lading en achtergrond van Invictus, krijgt het gevoel dat toch gepoogd wordt los te krijgen mij niet in de macht. De eerst keren niet, en nu nog steeds niet.

Aan de achtergrond kan het niet liggen. De verdeeldheid en ongelijkheid in Zuid-Afrika. Mandela die het land en sfeer naar zijn hand probeert te zetten en vereniging tussen zwart en wit als doel heeft, de Springbokken die praktisch vanuit underdog positie tot grote hoogten stijgt. Het is er allemaal... net als de kloppende details. Mandela en zijn pet, de lessen in de Townships, het bezoek aan Robbeneiland en de stunt van het passagiersvliegtuig boven het stadion. En een Haka is altijd geweldig om te zien...

Maar dit alles is niet voldoende een soort immense saaiheid te verbloemen. De film voelt aan alsof hij drie uren duurt, terwijl het er toch echt maar twee zijn. Dan is er het gevaar een icoon als Mandela door een acteur te laten spelen. Natuurlijk lijkt niemand dit beter te kunnen dan Freeman natuurlijk, en op zich doet hij het goed en zullen de meeste echte beelden één op één zijn, maar ergens voelt het toch te 'geregiseerd' aan. Het dansje op de tribune, het loopje het stadion in, veel verkeert doet Freeman echter niet maar natuurlijk aanvoelen doet het ook niet. Ik beschouw dat persoonlijk het gevaar een dergelijke herkenbaar icoon te laten spelen door een acteur. Dan is er Damon die niet fletser dan flets kan zijn en praktisch niets toevoegt. Om eigenlijk maar te zwijgen over het zinloze weinig toevoegende gebrei betreffende de gemiddelde soundtrack bij de meeste Eastwood films. Altijd het zelfde en meestal inwisselbaar.

De finale, waar het allemaal omdraait, wordt als wedstrijd dan wel weer aardig gebracht, maar in mijn ogen is Invictus een film die teveel zijn best doet om indruk te maken met zijn details als de Zuid-Afrikaanse termen die eerder op de lachspieren werken dan iets toevoegen, de twee bekende acteurs en zijn sentimentele soms suikerzoete lading. Merkwaardige omslag bijvoorbeeld ook van de agenten die buiten het donkere jongetje afkafferen om hem na de wedstrijd op de schouders te hijsen. Zoals gezegd, als sportfilm, en met iemand die beter de rol van Pienaar had kunnen als Damon, had Invictus een prima voldoende kunnen scoren. Toch lijd de film het meest onder het gewicht dat er aangehangen wordt vanuit het Mandela en politieke oogpunt. Dat het land en de saamhorigheid alleen zou beginnen als deze World Cup gewonnen werd. Een balans tussen sport en politiek dat natuurlijk qua gewicht nooit in balans kan zijn, maar des te belachelijk is omdat men kennelijk na een sportwedstrijd alle onderdrukking en ellende vergeten is. Alsof alle Amerikanen 'Hand in Hand..' gaan zingen na een SuperBowl. Nee, helaas moet ik concluderen dat dit nooit wat wordt, hoe 'feel good' een film om zeep helpt.

Your seats are gonna be so much better than ours this year.

Verassend leuke film die natuurlijk voorspelbaar is, en de meeste regels van een feelgood volgt, maar toch vooral op mij overkomt als prettig en innemend.

Fraai wordt het tijdsbeeld neergezet, prima styling en mooie kleurenfilters. Zo ook de wat morsige kwaliteit van de in het begin getoonde wedstrijd die echt jaren '70 aanvoelt met een bepaalde kleurenstelling. Interessant zijn de eerste schreden van Vermeil bij de Eagles en de try outs die met veel humor gebracht wordt. Papale krijgt het against all odds toch voor elkaar, dat is natuurlijk weinig verrassend, daar moet de film het dan ook niet van hebben. Dat moet natuurlijk komen van de karakters en de vertelwijze, en daar slaagt de film meer dan in. Wat helpt in mijn ogen is een werkelijk weergaloze lijst muziek die ik vanmiddag tijdens mijn werk opzocht op Spotify. Zelfs mijn collega's waren vol verbazing over de vele goede muziek in deze film met Jim Groce, Steely Dan, Dobie Gray, Ace, Edgar Winter en Ted Nugent om maar eens wat te noemen.

Minpunten...? Mjaaa...het zal allemaal wel een beetje geromantiseerd zijn. Zo speelde Papale toch echt op een lager niveau football, hij zegt van niet. Her spelletje met zijn maten vind ik ook iets te ruig om realistisch te zijn. En heel erg de diepte gaat het niet in, ook niet wanneer hij in het begin door zijn vriendin verlaten wordt. Grootste minpunt is dan toch dat de wedstrijd doorbraak en het succes dat laat komt en voor het gevoel afgeraffeld wordt. Maar in alle eerlijkheid zijn het details die redelijk wegvallen tegen de vermakelijke en innemende film. Een oscarwinnaar is Invincible niet, maar erg leuk is de film wel.

Voor de aardigheid maar eens geprobeerd, hij was perslot van rekening op tv. Wat van deze film te verwachtten wist ik niet, want was zoiets als dit al niet eens geprobeerd door Paul Verhoeven in Hollow man en ook wel een beetje mislukt? Afijn, het mag duidelijk zijn dat ik zo voor af mijn bedenkingen had.

Bevreemdend is in die zin het begin, want de echte chemie en gang van zaken is niet bekend, de vlucht daarentegen lijkt uit die van een gevangenis. Iets dat je trouwens in tweerichting kan opvatten vanuit het eenzijdig perspectief. Even speelt bij mij sterk het gevoel dat hier een Shutter Island achtige twist in kan zitten vooral omdat andere mensen de dingen niet zien.

Verrassend sterk is daarna het web waar Cee is ingelopen, een web van paranoia, ongeloof, onverklaarbare dingen, dingen die zij zelf niet uitvoert of kan hebben uitgevoerd zoals de mail of het potje pillen, en natuurlijk het ongeloof bij de mensen rond haar. 'It's all in the head Cee, just let it go.' En het geheel wordt van kwaad tot erger met moord, manipulatie, beschuldiging, opname, en zelfs als daar even het idee zou mogen heersen dat ze daar veilig is dan wordt dat ook snel de kop ingedrukt. De vicieuze cirkel is compleet met uiteraard paranoia die de boventoon voert, want tja, wanneer weet je of iets dat onzichtbaar is daadwerkelijk in de ruimte aanwezig is...?

The Invisible Man blijkt toch wel een erg leuke mindfuck te zijn met een prima opbouw richting het einde en sterke finale tot gevolg. Elisabeth Moss die mij niet zo heel erg bekend is speelt toch meer dan uitstekend Cee die zich richting het einde ontwikkelt tot een sterke vrouw die durft en aanpakt. Daarnaast is de algehele montage en soundtrack goed te noemen en kan ik dan ook niet anders zeggen dat deze film, waar ik met de nodige bedenkingen aan begon, toch een prima film blijkt te zijn.

Na het tegenvallende The Jigsaw Man van een aantal weken terug maar weer eens een filmpje geprobeerd uit het spionagegenre met Michael Caine in de hoofdrol. En uiteraard was dit al een stuk beter.

Herkenbaar is een soort James Bond achtige allure die de film uitstraalt met de opening in combinatie met de muziek. De muziek is overigens van John Barry die voor maar liefst 11 Bond films de muziek schreef. Toch met de kennismaking van Harry en diens werkterrein is het James Bond snel weg, want hoewel Harry zo zijn charme heeft en een ladiesman is heeft het daarna niets mee van een Bond film aangezien het zich allemaal in de sobere straten van London afspeelt. Van spectaculaire actie is ook niet echt sprake, maar wat The Ipcress File wel heeft is een mooie en degelijke opbouw die weliswaar traag is maar ontzettend sfeervol. Daarnaast is het tijdsbeeld met de auto's altijd mooi. Ook opvallend is het fraaie camerawerk en de cinematografie met een aantal bijzonder symmetrische shots zoals Caine die de ene kant op kijkt in de parkeergarage en Green die de andere kant opkijkt. Of de showdown op het einde met Green en Doleman tegenover Caine. Fraai, echt fraai.

Minpunten...? Niet echt. Maar bovengemiddeld is de film toch ook niet helemaal of dat komt door de eerste kijkbeurt en dat ik niet wist wat helemaal te verwachten. Dus eerst voorlopig een steady 3,5, later wellicht meer.

Vanmiddag nog even lekker relaxen met twee filmpjes waarvan dit de eerste was, en daarmee een film met een buitengewone reputatie als ik mijn vader zo mag geloven. Want nou, dit was wat, dit ging er aan toe! Tja, dat moest ik natuurlijk zien, waarop ik bij het zien van de spiritus drinker zo iets had vannuh...wacht effe, dit ken. En dat vervolgde zich met steeds meer momenten waarop het wel duidelijk was dat ik dit allemaal al eens had gezien.

Stadsdame komt platteland snuiven, hilarisch is dan toch altijd die achterdocht en weerstand die je dan in films tegen zo iemand ziet. Alsof je zo iemand gaat saboteren terwijl diegene zorg draagt voor jouw vee, dat klinkt lekker logisch. Wel is het een feit dat je er nooit echt bij gaat horen, je wordt opgenomen maar je blijft tegelijkertijd ook buitenstaander. Maar ja, dat zou allemaal veel te saai zijn dus moet Dokter Iris wel het nodige aan raar volk tegenkomen waarvan akte. Het huisje wordt opgeknapt door een al even zo zonderling figuur waarop ze met haar werk kan beginnen en de eerste ontmoeting met Versteeg kan plaatsvinden en daarmee het echte startpunt van de film.

Wat daarna volgt is een aardig beeld van inmenging met de plaatselijke boerenzoon, tegenwerking en sabotage uit onbekende hoek, een velerlei aan bijzondere karakters zoals dereeds genoemd Versteeg, Hagenbeek en de Spiritus drinkende dame. Dan is er nog ex-vriendje Paul die maar rond blijft zweven en niet van ophouden weet. Het is een situatie die langzaam het kookpunt bereikt met de vernieling van het huis en weet wat meer tot gevolg door een indringer en heeft daarmee de nodige overeenkomsten met I Spit On Your Grave. Dan zou ik nog bijna de altijd mooie Monique van der Ven vergeten die er ook hier weer mag zijn.

Zitten er nog wel wat bekende gezichten in de cast met Kraaijkamp in een voor hem typische rol, Elsje Scherjon, Tom Jansen en natuurlijk vd Ven zelf. Verder is het allemaal niet heel bijzonder maar wordt op een gegeven aardig gewerkt met wie er nu wel en niet te vertrouwen zijn en lijkt het er op dat vd Ven serieus haar handen vies maakt in haar rol als dierenarts. Eindoordeel is dan ook leuk voor een keer, maar verder niet heel bijzonder. Een voldoende voor de moeite.

December 2019 toen ik deze film voor eerst zag zat ik niet bepaald lekker in mijn vel wegens verschillende perikelen, goed ontvangen deed ik de film dan ook niet die ik weg zetten als het volgende voorbeeld binnen het maffie genre dat mij niet ligt. Te lang, te traag, teveel namen en karakters, heel veel gebrei en erg weinig wol. Toch bleef er altijd een bepaalde prikkel om de film toch nog eens een kans te geven en opnieuw te kijken, en al afwegend wat ik gisteravond eens ging kijken kwam opeens The Irishman op de radar dat ik dacht waarom ook niet. Maar helaas bood het geheel niet zo heel veel nieuws waardoor het gevoel wellicht had kunnen veranderen.

Want de kritiek blijft in die zin, het is me veel te langzaam, na anderhalf uur hebben we al een wirwar van karakters, verhalen en onderlinge verbindingen gehad dat ik denk we zijn nu toch al heel ver maar dan blijken we nog niet eens op de helft te zijn, het ene klusje hier, een klusje daar, ontmoeting met praatje hier, onenigheid met die, weer iemand op straat koud gemaakt, het is voor mij op een gegeven moment een brei van dingen waar ik niet meer de belangrijke dingen van de minder belangrijke dingen kan onderscheiden. En dat dus drieeneenhalf uur lang, wat een eindeloos lange film, al l met natuurlijk als belangrijkste gebeurtenis het mysterie rond Hoffa. En verdomd dan duurt het geheel nog eens drie kwartier die ook niet om willen.

Duidelijk zat is dat dit een biopic betreffende die redelijk omstreden is want klopt het beweerde allemaal wel? Je kan van alles zeggen maar is er ook bewijs? Enige interesse kan het geheel en het karakter Frank Sheeran dan ook niet ontzegt worden want een roerige en interessante tijd is het zeker. En met Scorcese weet je dat het geheel overloopt van de stijl en kwaliteit, voeg daar een uitermate sterke cast aan toe met goede acteerprestaties en de film blijkt toch zeker een aantal sterke punten te hebben. Tevens wordt goed het gevoel gevangen dat eigenlijk niemand te vertrouwen is in een dergelijke wereld en op het einde zelfs de grootste badass eenzaam en afgetakeld sterft. Ander punt van kritiek is die zogenaamde deepfake waardoor men er jonger uitziet, toch slaagt het concept voor mij onvoldoende want de acteurs bewegen alsnog houterig en mechanisch, daar is meer dan een digitaal opgepoetste kop voor nodig bovendien ziet de Niro er gewoon oud uit ook al zijn de rimpels gladgestreken, hij kan niet door voor een jonger iemand door.

Zoals gezegd, het idee is er, de stijl ook, maar verder kan ik er niet zoveel mee en heeft het ontzettend veel moeite mij te boeien over de aanzienlijke lengte. Doch zit er wel een cijferverbetering in, want kwaliteit zien en je eigen smaak zijn twee totaal verschillende dingen.

Heel wat jaartjes terug vlak na uitkomst gezien, ik vermoed dat het destijds op Videoland was. Streep maakte indruk en de film beroerde me tot op zekere hoogte, maar heel veel wist ik niet meer van de film. Daarom was het wel eens tijd voor een herkijk en een daarop volgende comment.

Thatcher, The Iron Lady, crisis, industriële achterstand, inflatie, zware protesten en rellen, vakbonden en stakingen, de Falklandoorlog, de zogenaamde Poll-tax en dan vergeet ik nog bijna de dreiging van de IRA. En dat het hoofd te bieden in 11 jaar als premier, ga er maar aan staan! Het zal je baan toch zijn en dergelijke ambitie na streven. Wel interessant is dat Thatcher in het begin al stelt dat je dergelijke werk niet moet doen vanwege je ego maar omdat je iets wil veranderen en waarvan acte. Laten we Great weer voor Brittain zetten.

Boeiend wordt er, doormiddel van flashbacks, terug gekeken van de inmiddels aan ouderdoms kwalen onderhevigde dame naar de jonge idealistische vrouw die haar eerste stappen zet en voet aan de grond probeert te krijgen binnen de conservatieve door mannen geleide politiek. Grappig is de wereld die ze op de grondvesten doet schudden, haar mannetje staat, en Denis ontmoet. Net zo hartverscheurend zijn de Alzheimer symptomen, de verwarrende halicunaties en het niet eens goed beseffen dat ze niet meer premier is en haar man allang overleden is, die daar tegenover staan. Heel erg herkenbaar zijn de gesprekken die je met een dergelijke iemand probeert te voeren. Er is constant een afstand en wanneer je door lijkt te dringen veranderen ze van onderwerp, heel herkenbaar voor mij helaas.

Het is duidelijk dat er in het tijdperk van Thatcher veel heeft gespeeld, zowel politiek als privé. Fraai en vergelijkbaar met Nixon zijn de echte beelden van onrusten, de Falklandoorlog en nog een paar momenten die door de film gemonteerd zijn. Superb is uiteraard Streep die verdiend een Oscar won met deze rol maar Jim Broadbent is ook zeker het noemen waard met zijn rol als Denis. Sterk en interessant aan de film is zondermeer dat Thatcher ondanks haar stugge en norse voorkomen zowaar een boeiend persoon is. De aangename speelduur en de vlotte en soms humoristische toon doet de rest. The Iron Lady is een uitermate boeiende en leuke film wat mij betreft. Ik lees veel kritiek dat er een te aandoenlijk beeld geschapen wordt, of dat de beelden van de dementerende Thatcher minder interessant is dan de werkelijke politieke carrière waar de film volgens vele juist over had moeten gaan. Iets waar ik het absoluut niet mee eens ben, ik had niet graag naar twee of drie uren politiek gewauwel zitten kijken. Bovendien heb ik die harde en nietsontziende houding na twee scènes wel gezien en vind ik de opzet van de inmiddels broze Thatcher die herinneringen in een soort mea culpa lijkt te herbeleven veel sterker en een bepaalde kwetsbaarheid hebben. Maar goed dat is persoonlijk.

Iron Man is een reeks die toch al aardig wat jaartjes geleden het licht gezien heeft maar mij toch nooit aantrekkelijk genoeg leek om te gaan kijken. Zo kende ik het personage niet echt en stikte het die jaren van andere pogingen superhelden van de grond te krijgen die daarna een stille dood stierven. Om maar eens wat te noemen, Elektra was niet echt goed, en gevallen als Daredevil en Green Latern gewoon slecht, en zo sprak Iron Man mij net zo goed niet echt aan mede door Robert Downey Jr zelf. Ik weet niet zo goed meer wat het was, maar iets rond de man vond ik negatief, mogelijk dat hij volgens de media gewoon moeilijk was, en sommige niet echt sympathieke rollen speelden ook niet mee, grappig vond ik de man ook nooit. Maar gaandeweg maakte hij toch indruk met zijn vertolking van Holmes en betrapte ik mezelf dat ik hem in The Avengers toch best grappig vond. Dus...so be it...dan toch maar eens proberen...

En wat gaat Iron Man lekker van start qua muziek met Black Sabbath en wordt dit lekker vervolg gegeven door Hans Zimmer. Het verhaal moet gezegd, is wat aan de trage kant, met een plot dat eerder als introductie gezien moet worden voor de reeks, dan dat deze snel en vlot is voor de film zelf. Maar ach, dat maakt niet zoveel uit. Het is vervolgens toch het sarcasme en humor die een goede indruk maakt in combinatie met lekker wat actie en spektakel, en allemaal zonder dat het over de top raakt. Downey Jr helemaal op zijn plaats, Bridges uitstekend en Paltrow als fraaie assistente. Leslie Bibb overigens ook niet verkeerd om te zien. Toch zijn de leukste fases natuurlijk waar Stark het pak perfectioneert en aan het klungelen is. Stiekem schuilt er ook nog een beetje een pacifistische aanklacht tegen de wapenlobby en wereldwijde handel in de film.

Vooroordelen ten spijt, Iron Man is toch een uitermate kostelijke en humoristische film en ik heb erg veel zin gekregen de vervolgen met de tijd te proberen.

Een meer dan prima vervolg op de eerste Iron Man. Die film smaakte mij ondanks de nodige vooroordelen goed, en dat geld voor nummertje twee net zo.

De konijn is uit de hoed, de identiteit van Iron Man is bekend. Toch is dat niet Tony's grootste probleem met een falende gezondheid en druk van de overheid om zijn 'wapen' in te leveren. Zo is er ook nog de doorgedraaide Vanko die een appeltje met de Stark clan te schillen heeft. De problemen zijn talrijk, maar dat maakt het alleen maar leuker. Leuk is trouwens ook de intrede van SHIELD en Fury dat uiteraard een bruggetje is naar de Avengers reeks.

Stark is uiteraard weer de dwarse , excentrieke en soms onhandige miljardair die met zijn sarcasme en onhandige momenten de lachers weer op zijn hand heeft ook al is de race een beetje onzin. In tegenstelling tot Deadpool 2 waar alle focus naar Deadpool zelf gaat en eigenlijk ten onder gaat aan eigen grappen, ligt in Iron Man op goede wijze de indruk op Hammer en Vanko. En laten die twee nu uitstekend gecast zijn. Rourke als de ongemanierde bruut die ook nog wetenschapper is en vooral Rockwell als de machtsgeile Justin Hammer. Vooral erg goed geacteerd door Rockwell. Uiteraard is er weer een uitstekende schare aan vrouwen met Paltrow, Johansson en Rockwell's vrouw Leslie Bibb. Niet vergeten de soundtrack met heel veel ACDC. Lekker hoor!

Dit alles maakt Iron Man 2 tot een aangenaam en goed in te nemen filmpje dat gevuld is met humor en actie. Enige minpunt vind ik de race waar Stark aan mee moet doen. Maar vooruit.

En dan eindelijk deel 3 aan de beurt en de reeks compleet. Een film waar ik wel naar uit keek omdat de eerste me erg verrast had en de tweede ook goed in smaak viel. Deel drie maakt de reeks meer dan prima af, en hoewel wat dingetjes hier en daar, is ook dit derde deel weer een uitermate vermakelijke film.

Veel anders dan de eerste twee delen lijkt er niet onder de zon, Stark als altijd de excentriekeling, Pepper die tegen beter weten blijft, een groots plot tegen de mensheid en een gevaarlijke bad guy. Het is toch altijd maar weer een kunst om zoiets aansprekend te brengen, iets waar men toch wel weer behoorlijk in slaagt. Stark uiteraard met problemen te over, dit keer niet fysiek maar geestelijk, en heel wat balletjes om in de lucht te houden. Ook deze film valt weer op met zijn geslaagde mix van actie en humor en een toefje kwetsbaarheid van Stark's kant. Sterk is de knokpartij met Brandt in de keuken en de redding van de vallende mensen. Qua acteurs is Downey Jr. op de automatische piloot bezig, is Badge Dale een fraai lefgozertje, Pearce is altijd een toevoeging, maar Ben Kingsley als The Manderin steelt natuurlijk de show in de scene waar Tony hem thuis overvalt. Kostelijk dat Engelse accent.

Minpuntjes zijn de overdaad. Hoe Stark's villa wordt geleveld is eigenlijk wel zo zo. Net als de overdaad aan pakken in de eindscene, zit Stark eindelijk in een lastig parket en dan tovert hij dat nog uit zijn mouw, tsja...en sommige gevechten gaan iets te lang door. Tevens is me niet helemaal duidelijk wat er nu precies ontwikkelt is voor dat volk dat opgloeit en vind ik het vermoeiend hoe ze dan soort van die kracht moeten gebruiken om iemand uit te schakelen. Savin had Stark in dat dorpje na Brandt allang kunnen pakken maar moet dan iets doen met die watertoren dat ik denk doe niet zo ingewikkeld sla er gewoon op. Maar dit doet allemaal niet zoveel afbreuk, Iron Man 3 is net als zijn voorgangers een uitstekende en vermakelijke film hoewel hij misschien een fractie minder is. Lullig doen we echter niet en ik trek de streep dan ook door, alle drie vier sterren.

Maar eens even meegepakt om hier af te kunnen vinken en ondanks de slechte beoordelingen viel het me nog mee. Tja, inhoudelijk bied de film niet veel, maar dat is lijkt mij ook niet wat men voor ogen had.

Het verhaaltje rond de Magna Carta van King John is in dit geval slechts een excuus voor heel veel wapengekletter. Ene baron die op de dodenlijst staat verzamelt een aantal mannen om met hem stand te houden in een kasteel. Waarom eigenlijk dit kasteel want aan de reactie van Derek Jacobi te zien is dit niet het kasteel van Cox, maar dat terzijde. Zoals gezegd, veel wapengeweld en bloedvergieten, een groepje vrijbuiters die het moet zien te vinden met elkaar en een enorme horde aanvallers.

Fraai is op zijn minst toch de soundtrack. Daarnaast is Paul Giamata best goed als doorgeslagen koning en vult Purefoy zijn rol als zwijgzame tempelier ook prima in. Als ik James Purefoy zie vraag ik me altijd af wat voor James Bond hij neergezet zou hebben. Ik las dat hij bieden keren de laatste afvaller was na Brosnan en Craig. Toch zou ik hem graag gezien hebben in de plaats van Brosnan, de uitstraling en charisma heeft ie zeker, veel meer dan die gladde Brosnan. Maar alweer dat terzijde. Veel actie, bloedvergieten, en zo nu en dan redelijk expliciet met losse onderdelen en al. Daarnaast vallen de vele kleine tactieken uit die tijd op met torens, katapulten, wapens, olie en ondermijnen.

Het weinig aan inhoud en verhaal is bekend. De veel te mondige en moderne denkende Kate Mara is leuk maar onrealistisch en het camerawerk tijdens gevechten is om zeeziek van te worden. Desondanks is Ironclad best aardig om een keer te kijken. Een voldoende zit er toch zeker niet in.

En voor de herkijk met deze film die ik vijf jaar terug al eens zag, weliswaar een bepaalde esentie in het geheel meende te zien, tevens mijn afschuw over de veelbesproken scène, en uiteindelijk de film een drie sterren toe bedeelde. Een tegen gekomen exemplaar bij de kringloop zette me toch aan tot een herkijk en herbeoordeling, en het mag duidelijk zijn dat deze bevreemdende film met iets meer kennis en achtergrond van het product toch beter bevalt.

Sowieso het opvallende begin qua camerawerk, en naar het schijnt een link naar Noe's vorige film genaamd I Stand Alone, trekt de aandacht. De camera wervelt en draait, hij lijkt te zoek en te spelen met perspectief alsof de lens focus zoekt op iets of iemand en daar al mee wil zeggen dat niets is wat het lijkt en alles onderhevig is aan interpretatie, want zo zien we dingen regelmatig ondersteboven. Het is een spel dat de regisseur lijkt te willen spelen met het begrip context rond deze film die in een recensie van de filmkrant betiteld wordt als een extreme moraal schets. En poeh...de kijker krijgt het in die beginfase stevig voor de kiezen.

Want wat een bizar begin met het afvoeren van de gewonde en vervolgens een Memento achtige terugblik die vanaf daar alleen maar stappen terug neemt en het voorgaande toont. En wat is de tocht door Rectum een bizar gebeuren, een welhaast hypnotiserende dwaaltocht door de diepste krochten van de menselijke ziel vergelijkbaar met Sodom en Gommora, kracht bijgezet door die zelfde aparte camerastijl en een pulserende, bonzende en dreigende soundtrack, dit allen opgebouwd tot een even bijzondere als gruwelijke geweldsuitbarsting. Het is angstaanjagend en duister, wat gebeurt hier allemaal? Wat is dit voor broedplaats van verloren zielen en voorportaal van de hel? Toch kan het niet gruwelijker maar wel gekker met de scène waar de hoertjes worden ondervraagd, het is bevreemdend, het is bizar, het doet je afvragen of er nog een mens zonder zonde bestaat.

Dit ongekeerde Memento achtige concept vervolgd zich met onderandere de zaad van alle ellende, en daar mee is de gewraakte scène van tien minuten benoemd die ik overigens niet helemaal uit zie maar op een gegeven moment doorspoel, het is beestachtigheid en sadisme ten top, en het moet gezegd uitermate realistisch gebracht en uitmuntend geacteerd. G*dv*rd*mme...dat ik dat mijn strot uitkrijg over die scène. Het geeft uiteindelijk wel de essentie van de film weer die bijna vergelijkbaar is met een uurwerk dat langzaam afloopt. Irreversible zou het beste omschreven kunnen worden als een film die uiteindelijk vanuit een simpel en normaal uitgangspunt begint om vervolgens na de gewraakte gebeurtenis steeds meer momentum op te bouwen tot een roes die zijn gelijke niet kent. En dat uiteraard vanuit het kunstzinnige oogpunt dat we het allemaal in omgekeerde volgorde te zien krijgen en de geweldpleger een engel des wrake blijkt met een maar al te begrijpelijk motief.

Interessant maar niet bijster spannend is daarnaast het beginpunt van liefde, leven, normaliteit en 'one in the oven' zoals ze dat in Engeland zeggen en dan blijkt dat een mens heel, heel veel te verliezen heeft. Dan is er nog het noodlottige aspect dat Marcus de situatie zelf creëert waardoor Alex in de betreffende situatie beland, over noodlot en onomkeerbaar gesproken...En zo blijkt Irreversible toch een buitengewone film waar weinig normaals aan is en daarmee een film die indruk maakt en je niet glad vergeet. Desalniettemin blijft de film lastig, zal het niet snel een favouriete film worden of iets dergelijks, maar zie ik de film en begrijp ik de film beter dan de vorige keer. Een hele ster er toch bij wat mij betreft.

Hier had ik wel zin in, een film die toch alle ingrediënten van een klassieker leek te hebben ook al was de film me redelijk onbekend. En een goede klassieker kan ik zeker waarderen en tot mijn spijt stelde Island in the Sky best wel teleur.

Aan het verhaal zal het opzich niet liggen. Vliegtuig met bemanning die in noodweer en zonder exacte locatie een noodlanding maakt in onbekend gebied en in wrede omstandigheden moet zien te overleven. Zeker aardig zijn bepaalde shots van vliegtuigen, de natuur en het verdwaalde bemanningslid laat goed de verraderlijkheid zien van een 'white out'. Praktisch binnen handbereik te zijn maar het simpelweg niet kunnen zien.

De film faalt bij mij toch redelijk op het feit dat ik verwacht had dat we vooral bij Dooley's crew zouden blijven en de ontberingen, en angst niet gevonden te worden, krijgen te zien. Het tegendeel is waar en het gaat de mannen redelijk gemakkelijk af en het merendeel zitten we in de cockpit's van de andere c-47's die vruchteloos rondjes vliegen. Dan laat Wayne zich van zijn meest overheersende en irritantste kant zien in de beginfase. Ja, John Wayne is natuurlijk dé man, baas, koning en beslisser in één. Weet alles beter en waag niet aan zijn woord te twijfelen want natuurlijk heeft hij gelijk. Hier ook weer waar hij even zijn navigator te plek zet die ondanks een kaart, kompas en sextant, en het feit dat hij continu bezig is met posities, correcties en koers op de kaart, geen notie heeft van hun positie. Wayne natuurlijk wel gelukkig, overheersend als hij is, buig onderdaan, buig! Het zal het tijdsbeeld zijn, de regie en hoe de film aangekleed wordt rond de leading man, maar eigenlijk is het natuurlijk vreselijk slecht. Dan zijn er nog wat kleine dingetjes zoals het gekoekeloer uit de raampjes naar de ijsvorming op de vleugels wat niet mee zal vallen als het bijna donker is noch dat men de raampjes opent om een plek om te landen uitzoekt. Niet onmogelijk misschien maar wel erg sterk lijkt me. Dan is er nog wel eens wat sprake van overacting, vind ik de zogenaamde humor met het wekken van de piloten en het door het raam naar buiten gooien van de dader ronduit flauw en tevens komt iedereen wel erg overenthousiaste en gehaast over Dooley te gaan zoeken, alsof er een beloning op zijn hoofd staat ofzo. Populaire man kennelijk die Dooley.

Island of the Sky is niet perse slecht en heel veel dingen moeten in het karakter van de film gezien worden en vooral het tijdsbeeld, iets dat ik normaal wel kan, maar dit keer slaat het niet aan bij mij. Vind ik het uiteindelijk best nog wel een zit en doet het me allemaal bitter weinig. Nee, Island in the Sky valt tegen en zelfs met de woorden aardig voor een keer heb ik moeite. Toch zal men met zorg aan dit product gewerkt hebben en is er wel sprake van een zekere degelijkheid, daarom slechts een kleine onvoldoende.

En nummertje drie alweer met deze The Island On Bird Street en daarmee een behoorlijk onbekende film alleen maar meegenomen om een beetje voorraad te hebben zo rond de 4 en 5 mei weken.

Het verhaal is maar al te duidelijk rond Alex die zich stiekem voortbeweegt door verschillende locaties van het Warschau getto om bij zijn oom en vader te zijn. Het regent ondertussen razzia's waarin alles wat de bezetter maar uitkomt oppakt en het duurt dan ook niet lang voordat Alex, zijn vader en oom Boruch in de problemen raken. Het beeld wat daarna volgt valt gemakkelijk te vergelijken met The Pianist buiten het feit dat Szpilman natuurlijk een volwassene is en Alex een jochie. Daarnaast zien we de gebruikelijke en typische Nazi wreedheid met klopjacht en, executies en het standrechtelijk afschieten van oom Boruch. Maar het moet gezegd dat het allemaal niet heel expliciet in beeld komt en de film in die zin een beetje een light versie is en dus niet heel gruwelijk.

The Island On Bird Street heeft de typische allure van een tv film maar kan daarentegen wel bouwen op een meer dan behoorlijk en treffend decor, is het overleven van het jochie best aardig om te zien met en aantal spannende momenten en is de jongen erg vindingrijk. Maar daar staan natuurlijk ook weer minpunten tegenover want op een gegeven komt dat langzame shot van dezelfde straat simpelweg te vaak voorbij. Ook vind ik het niet reëel dat Alex in de getto dergelijk duur speelgoed als die auto vind of bijvoorbeeld de verrekijker. Een beetje honger lijdende jood had dat allang verkocht voor eten of geld om eten te kunnen betalen, zoiets was allang in het zwarthandel circuit opgenomen richting Duitsers en Polen. Daar komt bij dat Alex bijna altijd wel goedgemutst overkomt terwijl je anders zou verwachten. Goed, kennelijk wilde men het enigszins behapbaar en licht houden en is een pluspunt daarentegen weer dat er niet alleen gevaar van de Duitsers schuilt maar ook andere rovers en overlevers in de ruïnes.

Het maakt The Island On Bird Street tot een acceptabele film binnen het genre die doet wat er van verwacht wordt zonder dat het buitencategorie wordt.

Donderdag aan de Wes Anderson met deze Isle of Dogs en eigenlijk vooraf geen weet of idee van de inhoud of dat het een animatie was, dat laatste ontdekte ik pas toen ik thuis was van de Kringloop. Afijn, toch maar proberen ook al is animatie niet mijn ding.

Hoe goed kan het gezegde 'de gebeten hond' van toepassing zijn als in dit geval waar 'mens beste vriend' het nogal gedaan heeft vanwege een virus en massaal wordt gedeporteerd naar één of ander eiland vanwaar het verhaal zich vervolgt met een jonge ex-eigenaar genaamd Atari die zijn trouwe viervoeter Spots komt zoeken met heel veel gevolg zoals een extermination en opstand tot gevolg. En ja, ach, het mag best gezegd dat er een aardige cast bij elkaar gebracht is voor de stemmen, en uiteraard ziet het er prachtig uit en is het overduidelijk dat hier met veel zorg aangewerkt is.

De vraag is dan echter weer waar het verhaal nu precies over gaat, volgens vele omschrijvingen betreft het verhaal lucht of valt het inhoudelijk tegen. Maar is dat wel zo? Wat is Anderson's eigen vertaling? Ergens zie ik wel een aanklacht hoe gemakkelijk men dieren aanschaft en weer van de hand doet. Was het niet zo dat het aantal in de steek gelaten en weggedane dieren na Corona explosief was gestegen. Dieren schijnen onderdeel van het 'ideaal plaatje' te zijn maar worden net zo gemakkelijk gedumpt en weggedaan, zoals bijvoorbeeld de Labradoodle van mijn vader die een schat van een beest is maar volgens de vorige eigenaar onhandelbaar en ern bijter was. Of neem de rage die Hachi tot gevolg had met betrekking tot het Akito ras die daarna ook massaal gedumpt werd omdat het extreme moeilijke honden blijken te zijn. Daarnaast kan men spreken van een etnische zuivering richting alles wat Japan de landsgrenzen heeft binnen gelaten na de Tweede Wereldoorlog.

Maar goed, dan gaan we wel heel ver binnen een film die vermakelijk is, er natuurlijk goed uitziet, een beetje humor en drama bezit en een diepere boodschap voor wie dat wil zien. Mij persoonlijk doet het niet zo heel veel buiten de gedachte dat we ons gezelschapsdieren mischien wat te vanzelfsprekend nemen terwijl het toch in feite een verlengstuk is van je leven of gezin. Afijn, zoals reeds gezegd, verder is het aardig maar niet boven gemiddeld plus het feit dat ik bijzonder weinig met animatie heb. Een 3 voor de moeite.

Take your pick a...Bu...Bu...Bu...Billy-boy, hahaha!

Toch een must see na de recentere films uit 2017 en 2019, goh...zijn die alweer zo oud? Films die ik best wel erg goed vond tegenover een serie waar ik eigenlijk niet zo heel veel meer van wist maar in mijn beleving ook niet echt sterk of spannend was. Twee volwassenen mannen op een kinderfiets was het weinig flaterende beeld dat ik daar nog van had. Maar na wat recentere Stephen King uitstapjes, zowel films als boeken, begon het toch te kriebelen en wilde ik deze versie toch wel weer eens zien, en daar bood de kringloop gelegenheid toe.

Afwijkend is de serie vanaf de eerste minuut, want waar de films een strikte tweedeling aanhouden tussen verleden en heden, een chronologische volgorde, wordt dat in de serie vanaf de eerste minuut door elkaar geweven met flashbacks. En het moet gezegd dat hoewel de film, deel1, meer tijd lijkt te nemen voor de gebeurtenissen als vriendengroep, dit toch ook best een aardige opbouw is. We zien de oproep weer naar Derry te komen, hun ervaringen met It en hoe enorm het hen nog in de greep heeft. Inhoudelijk verschilt het verder qua achtergrond ben gebeurtenissen niet heel veel met de twee films.

Sowieso ook afwijkend is dat de beide films zich veel meer richten op visuele horror, nu zijn de mogelijkheden in '17 en '19 even wat meer betreffende CGI. De serie lijkt zich op zijn beurt meer te richten op de vriendengroep zelf, het trauma, en een bepaalde geborgenheid ben intimiteit. Pluspunten zijn natuurlijk Curry als Pennywise die vooral in de bibliotheek hilarisch is. Een verschrikking zoals altijd is Richard Thomas met dat zijige blote billen gezicht van hem, en die paardenstaart is het toppunt, maar snel terug naar goed punten. De trucage zoals Pennywise die uit het afvoerputje komt ziet er dan wel weer erg goed uit voor '90, de 'eindbaas' om het zomaar te zeggen is dan weer een beetje zo zo.

Maar al met al maakt It '90 op zijn eigen manier toch best nog een aardige indruk en blijkt toch niet zo slecht als ik me kon herinneren. Leuk om weer eens gezien te hebben.

Time to float...

Zat al een tijdje te wachten tot hij weer uitgezonden werd voor een herkijk en comment en dat lukte deze week dus. Na een redelijk bevallen eerste keer maakte de film nu en nog betere indruk. In ieder geval beter dan de oubollige serie uit de jaren '90.

Sterk is uiteraard het begin met Georgie en Pennywise waarna het 'probleem' en de groep kids langzaamaan in beeld gebracht wordt inclusief kwelgeesten. Het boek heb ik meerdere keren gelezen, net als veel andere werk van King, en het zijn de bekende ingrediënten waar King uit put. De kindertijd die voor sommige niet van een leien dakje gaat, de drempels en angsten die dit soms opwerpt, maar ook het vinden van lotgenoten en vriendschap. Dit vaak temidden van een kleine maar hechte gemeenschap waar stront aan de knikker is. En door onderzoek in geschiedenis blijkt dat deze stront al heel lang gaande is.

Fraai zijn toch wel de schrikmomenten rondom de verbrandde deur, het schilderij en het onthoofde kind in de bieb. Zeg maar gerust dat dit verontrustende beelden zijn en qua montage met muziek en geluidseffecten verdomd lekker worden opgebouwd. Vooral de muziek en diens opbouw is op die momenten uitmuntend. Een van de beste scènes is en blijft toch wel de diaprojector, ook deze scoort weer ontzettend qua opbouw.

Het moet gezegd dat Tim Curry Pennywise wel een bijzondere prikkel gaf, vooral schmierend was. Toch is Skarsgard een stukje enger wat natuurlijk ook met de opmaak van Pennywise te maken heeft. De muziek is zoals gezegd geweldig en eigenlijk zijn alle kinderen in goede doen met nadruk op Hamilton als Henry Bowers. Sowieso zijn de goed neergezette ettertjes nog wel even het noemen waard. De scènes is in het huis boven de put zijn heerlijk qua opzet en schrikmomenten, en eigenlijk kan ik niet zoveel slechts bedenken op de wat chaotische montage na tijdens de finale vechtpartij. Voor mij is It part one dan ook een meer dan geslaagde remake van het bekende boek en warempel krijg ik zin het boek er weer eens bij te pakken. Op naar komende woensdag voor een herkijk van Part 2.

This is Derry. I'm kinda getting used to it.

Na enkele jaren terug Chapter 1 gezien te hebben dan nu eindelijk 2 aan de buurt. Een deel dat niet erg goed gewaardeerd wordt. En hoewel geen hoogvlieger pakte de film voor mij meer dan acceptabel uit en snap ik de soms nogal negatieve reacties niet helemaal.

In de behoorlijke lange maar nergens vervelende speelduur maken we weer kennis met de jeugd van weleer die volwassen is en opgeroepen wordt tot terugkeer. Wat ooit verslagen leek lijkt terug te zijn. Het begin kabbelt wat aan en verloopt niet al te bijzonder. Na een half uur, tijdens het etentje, komt er een meer dan uitstekende spanning bij de personages naar boven drijven en ontaardt het eten zelf na de wenskoekjes in een carnavaleske horrorshow. Nadat de groep eerst uit elkaar lijkt te vallen, dan toch weer de koppen bij elkaar steekt en hun oude hoofdkwartier vind, gaan ze hun eigen tijdelijke weg op zoek naar verborgen angsten en herinneringen. Een fase die uitstekend gebracht wordt vanuit alle personages, en het heftig en lekker gruwelen is met wat ze te zien krijgen. De krachten worden weer gebundeld, de locatie van het kwaad gezocht en de rest is bekend.

Van het boek kan ik me niet veel meer herinneren, behalve dat ik het altijd wel goed vond. De miniserie uit '90 staat me alleen bij als langdraderig en gedateerd. Dus beide gevallen vallen weg als referentie. Wellicht dat dit juist goed uit pakt in een acceptabele film die vermaakt, met een prima Chastain, McAvoy, Stephen King zelf en een geweldige Skarsgard als Pennywise. Even lijkt men de hand wat mij betreft in het begin te overspelen met een uitermate irritante Eddie Kaspbrak maar die dimt behoorlijk naarmate de film vordert. Verder zitten er in de één op één situaties tussen de karakters en Pennywise enkele uitstekende griezel momenten en valt de film in het algeheel op met een prima sfeer.

It: Chapter 2 is voor mij dan ook een prima en ronduit vermakelijke film.

Who says you need to buy a guitar...?

Enkele jaren terug viel ik vermoedelijk op tv in een scène waar The Edge, Jack White en Jimmy Page met elkaar stonden te spelen, elkaars rifjes na probeerden te doen en elkaar tips gaven. Mijn interesse was gewekt, maar vergeten deed ik het wel weer tot het me een paar weken terug weer te binnen schoot, ik begon te zoeken en stuitte op deze It Might Get Loud, wat een heerlijke titel alleen al.

Treffend en lekker is het begin sowieso al, White die wat spijkers in een stuk hout staat te slaan, gewurm met een colaflesje, en vervolgens een klank produceert die door merg en been gaat. We volgen daarna beurtelings de twee andere hoofdrolspelers met hun verhaal, hun opkomst, ontwikkeling, gebruik van materiaal en zoektocht naar hun geluid en vooral wat ze beweegt. Heerlijk hoe Page een paar singles laat horen en schijnbaar geniet, interessant het rauwe randje van White en toch eigenlijk wel de conclusie dat The Edge verre van een virtuoos is en het vooral van zijn apparatuur en technische snufjes moet hebben, wel te verstaan overigens dat zijn geluid bij uitstek bij de muziek van U2 past en hij alleen dat zo krijgt. Mijn gevoel gaat meeste uit naar Page met zijn weergaloze rif in Kashmir.

Van het samen spelen en elkaars rifjes nadoen komt uiteindelijk niet eens zoveel want de meeste tijd gaat toch op aan de eigen individuele ontdekkingstocht, ontwikkeling en succes met de band wat verre van verkeerd is en prima kijkvoer betreft. Fraai zijn de stapjes terug in de geschiedenis, The Edge op de plekken terug in Ierland waar het geweldige album October werd opgenomen of de locatie waar de coverfoto werd gemaakt van het album. Net zo aardig het huis dat Page bezoekt waar opnames werden gemaakt van het 4de Zeppelin album en When the Levee Breaks tot stand kwam met zijn bijzondere akoestiek, door velen geïmiteerd maar door weinigen geëvenaard. Ook boeiend de ontvangst destijds van hun muziek en albums. Vreemde eend in de bijt blijkt dan toch wel Jack White met zijn ad hoc aanpak en manier van muziek en maken, pick a fight with it. Rauw, direct, met bebloede vingers en vooral luid, maar ook multi instrumentalist en ongetwijfeld van het John Lennon moto 'give me a tuba, ill give you a tune'.

Het maakt van It Might Get Loud toch een meer dan prima muzikale docu die niet te lang is en vooral boeiend blijft rond drie erg verschillende muzikanten met veel fijne muziek uiteraard. Lekker! Nu eerst maar een whiskey en Mothership van Led Zeppelin erin...

Ook deze kwam ik vorige week tegen in een krat vol met oudjes, en buitenlands spul in de kringloop van Emmeloord waarop ik gewoonweg besloot mee te nemen wat iets leek. Daar behoorde ook deze toe, een keuze vooral ingegeven door de cast in de vorm van Gable en Loren. Bij thuiskomst had ik al geconcludeerd dat de film geen hoogvlieger was, desalniettemin toch even geprobeerd.

Desondanks heeft It Started in Napels bij aanvang best een aardige charme vooral ingegeven door het tijdsbeeld, de auto's de straten met het typische Italiaanse gekwetter maar vooral natuurlijk de prachtige locaties in de vorm van Italië, duh, Napels en Capri. Het is in één woord prachtig! Duidelijk en tegelijkertijd simpel is het verhaal rond Hamilton die de zaken van zijn overleden broer komt regelen maar op heel wat meer stuit en zelfs zijn eigen leven ziet veranderen. En dan heb je heel wat...

...maar toch ook niet want de beslommeringen binnen de driehoek verhouding Hamilton, Lucia en Nando stijgen nergens boven cliche uit en in sommige gevallen staat de typische Italiaanse hysterie, de drukte en het eerder genoemde gekwetter, best wel tegen. De fraaie rondingen van La Loren ten spijt. Net als Nando die best grappige momenten heeft maar net zo goed irritant kan zijn. Ondertussen blijft Capri de ware reden om te kijken, en tevens het hoofdkarakter van de film, want het einde kan de film ook niet redden aangezien deze behoorlijk voorspelbaar is.

Zoals reeds door andere gebruikers gemeld, en inmiddels ook door mij, is er weinig bijzonders aan deze film, buiten het kleurrijke en toeristische Capri, en kan deze gerust overgeslagen worden.

En verder met de top 250, mede mogelijk gemaakt door de zender ONS, met deze It's A Wonderfull Life en daarmee een film die onlosmakelijk aan kerst verbonden is en in die zin een feelgood kerstfilm optimaforma. Dat James Stewart erin speelt neem ik maar even voor lief.

En als we het dan toch over de dubieuze punten gaan hebben zijn dat toch wel het brave imago en de reeds genoemde James Stewart. Wat het imago betreft moeten we de leeftijd en tijdsbeeld van de film niet vergeten, wat Stewart betreft is er geen kruid gewassen tegen dat clowneske gedrag en dat hole, boerse, knauwerige en tenenkrommende accent van de man, verschrikkelijk, maar er zit verbetering in gedurende het tweede deel van de film. Maar gelukkig is het de nostalgie, de zwart wit stijl en de feel good boodschap die snel terrein wint. Ook al vind ik de aanloop met het vroege leven van George wel wat lang duren en had ik toch al sneller 'De Engel' in actie verwacht. Maar de film maakt toch zeker indruk met zijn besneeuwde straten, gebeden voor iedereen en het beeld dat langzaam rond George ontwikkelt.

Want George ontwikkelt zich in een redelijk gezapig tempo als rots in de branding voor velen, het rustpunt om op terug te vallen en initiator van veel goede dingen. Het is uiteraard allemaal een beetje cliché rond de feel good kerel die met iedereen het beste voor heeft, geliefd is, alles met een beetje humor aanpakt maar vooral een voorbeeld is betreffende het leven rond plannen hebben maar dat dingen toch altijd anders uitpakken. Hoe luid die frase ook alweer...? 'Man plans, God laughs...?' Nou, dat dus. Maar het is toch vooral de tweede fase van de film, wanneer het hele zootje lijkt in te storten na het verdwenen geld, dat de film in een interessant soort versnelling raakt. Want na alle luchtigheid en humor in het begin stijgt de barometer plotseling op aangrijpende wijze, lijkt George het behoorlijk kwijt en kijk ik ademloos toe hoe hij zich thuis gedraagt tegenover vrouw en kinderen. De spanning stijgt op dramatische wijze zoveel is duidelijk, hilarisch daarentegen is dan weer de bekendmaking van 'de engel' en de pruimende toehoorder die van schrik van zijn stoel valt. Werkelijk kostelijk!

Afijn, de afloop mag duidelijk zijn want anders zou het niet de reeds benoemde kerstfilm in optimaforma zijn, het komt natuurlijk allemaal goed en doet dat in de ultieme feel good stemming met samenhorigheid waar verschillende kijkers vast een traantje weg zullen pinken. Prima in mijn ogen, met best wel een goede boodschap om niet bij de pakken neer te gaan zitten en het leven te omhelzen, maar ik heb toch liever een beetje serieuzere film. Desellniettemin een prima voldoende wat mij betreft.

Hang on a minute, lads. I've got a great idea....er...er...

Oei! Deze was door jeugdsentiment en nostalgie toch ingekleurd tot iets beters dan werkelijk het geval. Toch kan de te vlotte remake met Norton en Wahlberg niet tippen aan dit vrolijke en kleurrijke origineel waar ontegenzeggelijk veel aan op te merken valt.

Negatief is toch wel het onvervalste stukje Engelse patriottisme dat van de film en vooral Mr. Bridger afstraalt. Een serieuze of zelfkritische middelvinger, wie zal het zeggen? Dan is er de behoorlijk lange aanloop naar de klus met bijvoorbeeld de escapades van Croker. Allemaal niet zo nodig zou je zeggen. En dan de soms wat jolig sfeer, waar ik niet zo zwaar aan til maar een ander mogelijk wel. Het zijn alleen dingen die vooral in het tijdsbeeld van '69 gezien moet worden.

Eenmaal terplaatse davert The Italian Job aan je voorbij. De kraak is even briljant bedacht als uitgevoerd. De achtervolging met de Mini's uiteraard iconisch. De voorbereidingen met de stoorzenders humoristisch, net als het veroorzaakte verkeersinfarct. Meer mensen die Von Smallhausen herkende in de controle kamer? Benny Hill is natuurlijk geweldig als viespeuk met oog voor wat meer vlees, en zo blijkt The Italian Job toch achteraf meer te hebben dan ik onderweg dacht te zien. Het einde, toch ooit wel wat onbegrepen toen ik de film 25 jaar geleden zag, past perfect in het niet al te serieuze beeld.

Het maakte The Italian Job tot een stijlvolle en vooral vrolijke film waar het vooral ook genieten is van veel mooie auto's, de leuke eindfase en een uitstekende Michael Caine. Toch lekkerder en leuker dan tijdens het kijken leek.

De vierde Tarkovsky, geen wegwerpgebaar, op aanraden van cinemanukerke, en ik vrees toch echt wel de laatste hoewel deze na Stalker, Rublev en Solaris zeker de beste en meest interessante is vanuit mijn interesse en optiek.

Het verhaal mag duidelijk zijn met de jonge Ivan gedurende oorlogstijd en het begin is dan ook een dromerige sequence van beeld en geluid zoals we wel haast gewend zijn van Tarkovsky. Maar de idyllische vrolijkheid en onbezonnenheid van het kind zijn wordt ruw verstoord en samen met Ivan schrikken we op tot de werkelijkheid begeleid door een dreigend piano, fraai! Net als enkele reeds getoonde beelden qua belichting, tegenlicht, frame en omlijsting, en daar zullen nog veel van volgen. Regelmatig voel ik onderweg een vibe gelijk aan Klimov's Come and See waar het onderwerp ook draait rond de vernietigende werking die de oorlog op een kind heeft. En dat is wat we te zien krijgen, je haalt een kind wellicht uit de oorlog maar de oorlog niet uit een kind.

Want de bedoeling is simpel met het wegsturen voor een opleiding, er wordt echter vergeten dat het kind al lang geen kind meer is en zich een bepaalde betrokkenheid en belangrijkheid heeft toe bedeeld. Daarnaast zal het kind zich na de dood van zijn ouders andermaal in de steek gelaten voelen door de mensen waarop hij leunt die als een soort surrogaat ouders fungeren. Met recht een interessant mindboggle. Maar helaas, de onderliggende gedachte en prachtige cinematografie ten spijt gebeurt er toch weinig vooral in het middengedeelte die ik soms slaapverwekkend vind. Nog wel fraai, het verwoeste dorpje met de getraumatiseerde oude man waar het besef niet doordringt dat alles weg is, net als de volgorde van realiteit en dromen in het geval van Ivan. Voor een ander raar maar ik zie daar wel een logica en willekeur in van een getraumatiseerd persoon.

En zo blijkt Ivan's Childhood helaas toch ook een beetje een tegenvaller hoewel dit beter te volgen en minder lang is dan andere Tarkovsky. Helaas gebeurt er voor mij te weinig, speelt de oorlog een rol in de marge hoewel het natuurlijk gaat om wat het met Ivan geeft gedaan en kan ik het lange gekletst tussen Mascha en Kholin maar moeilijk rijmen. Afijn, een 3 is wat ik geef volledig in lijn met de andere Tarkovsky's.